Are we Humans?

asifa

 

Are we Humans?

GOD & Religion were born out of exploitative conditions favoring Ruling Class to oppress women and laborers. Is it sinful to speak against GOD when whole of India is crying for the brutal rape & murder of the 8 year old chid ASIFA?

While we have to demand Justice for any religious atrocities which are further proving to be dangerous for children, isn’t it highly important for a society to understand that No Religion or any Prophet or any Religious Reformist can ‘civilize’ Human Beings. Religion is an Institution! An institution to dominate, oppress and make wealth for the Rich Class. It discriminates one another by claiming superiority or purity over others. Thus hate and power becomes its Instinct. Arrogance and brutality becomes its foundation.

As humans capable of thinking, what is stopping us from being rational? What is stopping us from asking this very simple question – when so many GODs are available, why not even one is able to STOP such brutalities?

Let us not counter this question with answers like ‘Sin’ & ‘Re-birth’! Is it rational? If we are convinced with ‘Sin’ & ‘Virtue’ then why are we shedding tears for Asifa? If we believe in someone being ‘Good’ and ‘Bad’ person, then why are we seeking justice from Court? Come – let us sing aloud to invoke the ‘Good God’ to take an avatar to kill the ‘Asura’? If we are going to say that No Religion encourages Rape or preaches ‘bad’ things, please go back to your religious texts and read what it says about Women and laboring class.

We claim ourselves to be ‘Humans’ – i.e Humans who have six senses, who can think and who has the ability to reason out. When we call ourselves Humans, it denotes the evolution from savagery and barbaric stages in which human beings were not aware of Nature. They could not understand the effects, changes and disasters caused in Nature. They had to find solace by worshiping it or seeking its grace for a healthy life. They had to cling on to something to help themselves from the fear of destruction. This belief / superstition later developed into Religion and GODs emerged out of exploitative conditions that enabled one group of people to accumulate wealth & power. While on one hand this group which emerged as Ruling Class and State oppressed and appropriated the wealth of the other Tribes through weapons & ‘Army’, it also ‘produced’ Religious Texts and Morals to make people subservient on their own – i.e willingly surrender to the POWER, the power of Kings / Masters (today it is Capitalist) in the name of GOD; in the name of ‘Paavam’ & ‘Punniyam’. Thus Religion is the most cunning and oppressive tool created by the Mankind for selfish reasons.

We as human beings capable of thinking, learning and functioning only through our senses, isn’t it strange and stupid to believe that something exists beyond our senses? Yes there are umpteen things in nature that humans have not yet explored, but how is worshiping GOD going to help us explore them? Don’t we agree that all explorations are the outcome of Human Brain and effort? Ain’t we able to reason out that the images / morals are only reflecting the same Human Life with all perversion and inequality? Having lived for ages and ages, we are only witnessing more cruelty day by day rather than ‘Dasavathara’ that can kill these evils.

I request those brothers and sisters who shed tears for Asifa or Nirbhaya or any human being to first question their beliefs, because it is US  (the believers in Religion, Caste & any such non-materialistc Idealism) who are blockades to Justice, the real justice that will establish equality in this society. We believers – the unscientific idealists are the protectors of the hegemony that sanction authority to ‘teach lesson’ to our ‘enemies’. We believe in ‘destroying’ & ‘punishing’ the ‘bad people’ without questioning the (ruling class) dictionary that defines something as ‘right’ or ‘wrong’, something as ‘good or ‘bad’, something as ‘superior’ or ‘inferior’. We believers do not question the reason for the existence of such conflicting conditions such as good / bad, rich / poor, pure / impure, powerful / powerless, Religion vs Religion, Caste vs Caste, Sex vs Sex, Race vs Race etc., we are happily convinced with the ‘Paavam’ / ‘Punniyam’ story or ‘Good’ person vs ‘bad person’. At the best we may blame a Mother for the ‘bad’ upbringing of a child.

A human being could be a ‘believer’ either because of ignorance or out of selfishness (the later being the top most reason though). Yes as humans if we are not able to question the beliefs, rather FAITH that sanctions authority to very few to use those beliefs against a fellow human being to harass, to kill, to rape, to oppress and to exploit  then are we worthy enough to call ourselves ‘civilized human beings’?

#JusticeforAsifa #Unnao #VAW #Patriarchy

 

Advertisements

விளம்பரம் என்னும் நஞ்சு…

ujala

திரு. சூர்யா நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் என்பதை உணர்ந்துதான் செய்கிறீர்களா, அல்லது வெறும் நடிகன் என்கிற உணர்விலிருந்து மட்டுமே உங்கள் தேர்வுகளை பொதுவெளியில் மேற்கொள்கிறீர்களா?

மீண்டும் மீண்டும் தவறான கருத்தியலை, பாகுபாட்டை நியாயப்படுத்தும் வகையிலான விளம்பரங்களிலேயே நடிக்கிறீர்களே, இதன் ஆபத்தை எப்போது உணர்வீர்கள்?

உஜ்ஜாலா கிர்ஸ்ப் & ஷைன் என்னும் விளம்பரத்தை இன்று காண நேர்ந்தது. அதில் என்ன திறமை இருந்தாலும் இந்த உலகம் ஒருவனின் உடையை வைத்துத்தான் மதிக்கிறது என்று ‘அக்கறையுடன்’ பேசியுள்ளீர்கள். குறைந்தபட்சம் அதையாவது பேசினீர்களே, மகிழ்ச்சி. ஆனால் அப்படி பாகுபடுத்திப் பார்க்கும் ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு பாதிக்கப்பட்டவருக்கு அறிவுரை வழங்குவது, அல்லவா? இது எவ்வளவு வன்முறையானது, ஆபாசமானது என்பதை உணர முடிகிறதா உங்களால்?

முதல் விளம்பரத்தில், ஒரு அதிகாரி உங்கள் மிளிரும், விரைப்பான உடையக் கண்டு சுரேஷ் என்பவராக உங்களை நினைத்து புன்னகையுடன் அழைக்கிறார், அது தாங்கள் இல்லை என்றதும் மங்கலான கசங்கிய சட்டையுடன் வரும் மற்றொருவரைப் பார்த்து அந்த அதிகாரியின் முகம் கோணுகிறது. சந்திப்பதை தவிர்த்து செல்கிறார். ஆம் இதுதான் சமூக யதார்த்தம்.

அடுத்த விளம்பரத்தில் நேர்முகத் தேர்வுக்கு வந்திருக்கும் ஒருவர் தன்னுடைய MERITகளை சொல்லி பெருமை பேசுகிறார், ஆனால் அதே திறமைகளைக் கொண்டிருக்கும் உங்களின் உடைக்காக அந்த நிறுவனம் உங்களை தேர்ந்தெடுப்பதாகச் சொல்கிறது. உடனே “இந்த உலகம் நம்ம திறமையை மட்டுமல்ல, நம்ம டிரஸ்ஸையும் எடை போடும்” என்று உருக்கமாகப் பேசுகிறீர்கள்.

ஆனால் இதற்குத் தீர்வு – உஜாலாவுக்கு மாறுவதா? அல்லது அப்படி பேசிய அதிகாரியின் சட்டையைப் பிடித்துக் கிழிப்பதா? உங்கள் திரைப்படங்களில் அநியாயங்களை எதிர்த்தும், ஒடுக்குபவனை அடித்தும் பேசும் தார்மீக்க் கோபங்கள் எங்கு போனது? உங்களைப் போன்றோரை கதாநாயகனாக கட்டமைக்க ‘படைப்பாளிகள்’ அக்கறையோடு புனையும் வசனங்களையும், சிந்தனைகளையும் ஓய்வாக இருக்கும் போது அசை போட்டு பார்த்தாலே, கொஞ்சமேனும் அரசியல் விழிப்புணர்வு ஏற்படுமே. அதில் பெண் விடுதலைக்கு இடமில்லை எனினும், அநியாயங்களை தட்டிக் கேட்க வேண்டும், ஏற்றத்தாழ்வு கூடாது என்னும் Formula உணர்வையாவது எடுத்துக்கொள்ளலாமே.

இந்த நாட்டில் (உலகெங்கிலும்) மொழி, இனம், சாதி, மதம், பாலினம், உடல் திறன் என்று பல்வேறு ’அடையாளங்களை’ வைத்து மனிதர்கள் பாகுபாட்டிற்கு உள்ளாகிறார்கள், ஒடுக்கப்படுகிறார்கள், அடித்துக் கொல்லப்படுகிறார்கள். எல்லாரும் உஜாலாவுக்கு மாறிவிட்டால் தப்பித்துக்கொள்லலாமா? உலகம் இப்படித்தான் இருக்கு நாமதான் மாறணும் என்பது என்னவிதமான சமூக அக்கறை, என்னவிதமான அரசியல் புரிதல்? பெண்களும், குழந்தைகளும் வன்புணர்வுக்குள்ளாகையில் அவர்களின் உடைதான் காரணம் என்று இந்த ஆணாதிக்க சமூகம் வியாக்கியானம் செய்கிறதோ, அதற்கு நிகரான ஒரு உபதேசத்தை நீங்கள் இந்த விளம்பரத்தில் செய்துள்ளீர்கள். அதைப் பார்க்க பார்க்க நெஞ்சு பதைபதைக்கிறது. விளிம்பு நிலையில் உள்ளவர்களுக்குத் தான் அதில் உள்ள ஆபத்தான வணிகப் பேச்சின் பாதிப்பு புரியும். நீங்கள் எல்லாம் ‘மேட்டுக் குடியினர்’ உங்களைப் போன்றோருக்கு ‘சமூக அக்கறை’ என்பது பொழுதுபோக்கு, பெயர், புகழ், புண்ணியம் சேர்க்கும் வழிமுறையாக இருக்கலாம். எங்களுக்கோ அது வாழ்க்கைப் போராட்டம். போராட்டமே எங்கள் வாழ்க்கை என்னும் நிலையில் உள்ளோம். போராடுபவர்கள் அதற்கும் உரிமை இன்றி சிறையிலடைக்கப்படுகிறார்கள். போலீஸும் அரசும் அப்படித்தன் ஒடுக்கும், விரைப்பான உடை அணிந்து சென்றால் விட்டுவிடும் என்று நாம் சொல்ல முடியாது சூர்யா.

இந்த நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்கள் திரள் (உழைப்பாளிகள்) உடுத்த கோவணம் கூட இல்லாமல் இருப்பதைக் கண்ட காந்தி தன் மேலாடையைத் துறந்தார். இந்த விளம்பரத்தில் வருவது போல் – பிறப்பாலேயே ஒரு பிரிவினர் தீண்டத்தாகாதோர், நாகரீகமற்றோர், குற்றப்பழங்குடிகள் என்றெல்லாம் ஒதுக்கப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து தலைவனாய் மேலெழுந்த அம்பேத்கர் ’நாகரீக’ உடை அரசியலை கையிலெடுத்தார். அப்போதும் அவரது சாதியைச் சொல்லி ஆதிக்க சமூகம் அவரை அவமானப்படுத்தி, ஒதுக்கி வைத்து கொடுமைகள் செய்தது. தங்களை வன்புணர்வு செய்யும் இராணுவத்திற்கு எதிராக பெண்கள் சிலர் முழுவதுமாக ஆடைகளைத் துறந்து தங்கள் நிர்வாண உடலை ஆயுதமாக்கினர். இப்படிப்பட்ட போராட்டங்கள் எல்லாம் அதிகாரத்திற்கு எதிராக ஆயுதமேந்துவதாக இருந்ததே ஒழிய பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குப் (வணிக ரீதியான) பொருள்களை வழங்கி உங்களை நீங்கள் மாற்றிக் கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லவில்லை. முதலாளிகளே உங்கள் விடிவெள்ளி, அவர்கள் தயாரிக்கும் பொருள்களே எங்கள் ‘உயர்வுக்கு’ வழி என்பது எவ்வளவு சுயநலம் மிக்க போதனை.

சமத்துவத்தை நிலைநாட்ட யார் மாற வேண்டும்?
நீங்கள், இயலாதவர்களுக்கு கல்வி கொடுக்கும் இலட்சிய அமைப்பை நடத்துகிறீர்கள்.

முதலாளிகளுக்கு மலிவான கூலிகளை உற்பத்தி செய்வதற்கான கல்விதான் அது எனினும், அதன் பயனைக் கூட வீணடிப்பதில் திரைப்படங்களும், விளம்பரங்களும் முதன்மைப் பங்கு வகிக்கின்றன.

உலகெங்கிலும் வறுமையே மரணத்திற்கான முதல் காரணமாக இருக்கிறது. அதில் மூன்றில் ஒரு பங்கு இந்தியர்கள். ஒருநாளைக்கு 20 ரூபாயில் வாழும் நிலையில் 836 மில்லியன் மக்கள் இருப்பதாகவும், தினம் தினம் 7000 இந்தியர்கள் வறுமையின் காரணமாக இறப்பதாகவும் சில ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இதைத் தவிர ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால் இறக்கும் குழந்தைகள், பெண்களின் எண்ணிக்கை இலட்சக் கணக்கில், ஆனால் நமக்கிருக்கும் கவலையோ முதலாளிகளின் பொருள்களுக்கு நுகர்வோரைப் பிடித்துக் கொடுத்து (ஆம், ஆட்பிடிக்கும் வேலைதான் அது) அவர்களை காப்பதாகவே இருக்கிறது.

மிகவும் வேதனையாக உள்ளது சூர்யா.

திரைத்துரையில் பெரும்பாலும் எதையோ செய்து பிழைக்கிறீர்கள்… பிற்போக்குத்தனமான சிந்தனைகளை உயர்த்திப் பிடித்து இந்த சமூகத்தை பின்னுக்குத் தள்ளுவதில் முனைப்புடன் இருக்கிறீர்கள். அதை பொறுத்துக்கொள்கிறோம். ஆனால் விளம்பரங்களிலும் அதுபோன்ற கருத்தியல்களை போதித்து இச்சமூகத்தை சீரழிவிற்குத் தள்ளிவிடாதீர்கள். ஏனென்றால் திரைப்படம் என்பதை பார்க்க அல்லது பார்க்காமல் இருக்க குறைந்தபட்ச தேர்வு எங்களிடம் உள்ளது, ஆனால் விளம்பரம்என்பது எங்களின் அனுமதியின்றி எங்கள் படுக்கையறை வரை எட்டிப் பார்க்கும் சாதனம். அது மீண்டும் மீண்டும் ஒளிபரப்பாகிறது. குறிப்பாக குழந்தைகள் விளம்பரங்களால் மிகவும் ஈர்க்கப்படுகின்றனர். அவர்களின் சிந்தனைகளை விளம்பரங்கள் கட்டமைக்கவல்லது. குறிப்பாக தரம், அந்தஸ்து, வெற்றி, இலட்சியம் பற்றி விளம்பரங்கள் போதிப்பவை எல்லாம் போட்டி போட்டுக்கொண்டு மனிதனை மனிதன் வெறுக்கச் செய்தலே. அதிலிருந்து அவர்களை மீட்டெடுப்பது பெரும் சவாலாக மாறி வருகிறது.

இச்சமூகத்தை நுகர்வு கலாச்சார அடிமைகளாக்குவதில் விளம்பரங்களே பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன. அதனால் பயனடைவது முதலாளிகளே அன்றி மக்கள் அல்ல. Pl do not work hard to make a Capitalist Rich at the cost of our lives & problems.

கூடுதலாக இதற்கும் ஆலோசனை வழங்குங்கள்: பெண்கள் என்பதால் அவர்களின் உடலை இழிவாகப் பார்க்கும், நுகர நினைக்கும், வன்புணர்வால் சிதைக்கும் “எக்சக்குட்டிவ் லுக்கிலிருந்து” தங்களைக் காத்துக்கொள்ள பெண்கள் எதற்கு மாற வேண்டும்?

உங்களைப் போன்று உச்சத்தை எட்டாமல் கூலிக்கு மாறடிக்கும் நிலையில் உள்ளவர்களை நோக்கி நாம் இக் கேள்விகளை எழுப்பும் அவசியமில்லை, ஆனால் எல்லாவிதத்திலும் இன்று நீங்கள் ஓர் உயர்நிலையை எட்டியுள்ளீர்கள். தேர்வு செய்யும் சுதந்திரமும், அதிகாரமும் உங்களிக்கிருக்கிறது. அதை கூருணர்வுடன் பயன்படுத்துங்கள்.

உங்களின் சமூக அக்கறையின் காரணமாகவே இந்த வேண்டுகோளை நாங்கள் விடுக்கிறோம். அத்தோடு, இது உங்களுக்கு மட்டுமான வேண்டுகோளன்று விளம்பரங்களில் நடிக்கும் அனைத்து நடிகர்கள், நடிகைகள் மற்றும் இதுபோன்ற ஆபத்தான, பிற்போக்குத்தனமான, வணிகரீதியான சமூக அக்கறையை பண்டமாகப் பயன்படுத்தி விளம்பரங்களை உருவாக்கும் ‘படைப்பாளிகள்’ ஆகியோரிடமும் வைக்கும் வேண்டுகோள்.

விளம்பரங்கள் மிகவும் ஆபத்தான பிரச்சாரம் … சமூக பொறுப்புடன் செயல்படுங்கள்.

நன்றி
கொற்றவை

#ActorSuriya #Ujala #UjalaCrispandShine #StopDiscrimination#StopDiscriminatingAds Siya Sivakumar #JyothyLaboratories

 

SDurga – sexy enough to spit!

sdurga

S### Durga (Originally Sexy Durga) is a hardcore political critic movie spoken in common ‘Man’s’ language. I am in awe with the subject and unconventional film making that #SanalKumar Sasidharan chooses. He proves that content outshines form. #SDurga not only stands out for its ‘storyless subject’ but the way it has been filmed. Passion and Political commitment is what it takes to produce such films.

I remember the poem – road not taken! But the road that Sanal Kumar takes us is the same road that we travel every second, every minute, however not been ‘repaired’. To escape from this road, bypass roads have been created or the dents have been justified, ‘Tips’ have been offered by ‘virtuous’ people for effective maintenance of the ‘road’ rather than making it accessible for everyone. Thus it becomes a road not taken – path being consciously ignored for the benefit of Oppressors.

Tons of thanks to #SanalKumarSasidharan and #SDurga team for making a ‘propaganda film’ without ‘cinematizing’ it! Propaganda becomes a taboo in films. Am glad that you did it, probably making it a ‘new genre’, atleast in my understanding!

This form is definitely new and inspiring. It has opened newer hopes for Political Activists to speak their heart out in the so called ‘Entertainment’ Medium. Why would someone call this an alternate film? Is the pathetic condition of Woman (or any gender) in society an alternate problem in this society? Aren’t these ‘masala’ films an alternate and deviation from the ‘reality’? We should be terming them as ‘hyper reality’ movies… I guess.

I am not going to narrate the story, because it has to be watched and experienced. However, as Sanal himself has mentioned in his interview, the festival intercut and the end, rather endless end attempts to spit on the hypocrisy of this society.

This Patriarchal society is not only a threat to women but also Men, Couples, Children and every damn life on this planet. Myself being a victim of moral policing when my partner was subjected to assault on road for holding hands and walking can write pages and pages on how fearful it is to live in this ‘dark society’, but what is the use unless and until it is being voiced at large scale.

S###Durga struggles to be that voice and it is shameful as always that such voices are suppressed. Let’s stop calling such films an alternate film and bring it to mainstream.

Dear comrade Sanal Kumar Sasidharan, please do make many such movies and politicize this ‘numb’ society in your own way and we shall be with you.
With love,
kotravai

P.S. Infact I had gone alone to the movie and there was one woman along with a man. So, I was the only woman alone watching this movie amidst about 7 or 8 people in PVR. I had to cross so many male gazes while I went alone into the mall, when I came out to take a cab, inside the cab! I kept thanking Sanal 🙂

 

Hichki – a voice against exclusion!

hichki

I love you Rani Mukherjee. Though I have been admiring you for long time for your ‘unconventional beauty’, your voice, your eyes and above all your smile, I have fallen in love with you after watching Hichki. You got a magic in you! You don’t pretend to act! But you act! (I wouldn’t call it transforming into that character). And that acting of yours looks effortless but hard hitting, leaving an everlasting impression of that character than you! Isn’t that the success of an actor.. Rather actress!

Fine, let’s come to #Hichki. Director Siddharth Malhotra and the entire team deserve a big hug. Ordinary People can only afford that though!

#Siddharth, while majority of the industry goes after ‘success’ & ‘Profits’, you went behind ‘Art’, the art of making a difference, by not ‘doing’ something different, but by being different. While I read your interview to First Post, the struggles & rejections you faced is what reality. Everybody here is for it, but none want to be with it. People are obsessed with ‘Normality’ but would scream their lung out saying ‘it’s ok to be ‘abnormal’.

Yes we welcome dissent, special, atypical and ‘different’ things when it is out there in someone’s tongue as a motivational talk or out there on stage receiving accolades, but when it enters my living room, we get claustrophobic! Your film exposes that on celluloid and your interview exposes ‘the fear of profits’. Probably get them those paper rockets for free!

Aditya, Maneesh and #YRF  I would forgive you for many of those reactionary movies, just for this movie! Maneesh especially you, for making the protagonist a female!

I didn’t read anything about the movie and went to watch it just for Rani Mukerhjee based on the trailers! She has not let me down.

Hey Hichki dude’s if not for Hichki, I (many) would not have known about Tourette syndrome and that Young, cool Brad Cohen! Many movies attempt to teach but fail because of their learning, but here you guys have taught Life Man! Does this really happen in a Movie 😉

The best thing about the story team is that, you guys didn’t complicate things, desperate to squeeze tears from my eyes! Thank the Devil! You made me walk with Naina to look back at the privileges that I have in my life and how to use those privileges for the excluded. This is an important question that many of us should ask within. In Today’s competitive world one looks at every other human as a threat. It creates all possible rules, laws and social condition to exclude someone than behave as humans. Am glad that you touched upon the most dangerous exclusion in this society – #discrimination in educational institutions! The rich class & the privileged group don’t even know the kind of struggles that the poor class (the slum dwellers) faces and why they are ‘behaving in a certain manner’. Am glad you called that rebellious! In this society what we need is an equal opportunity; Hichki speaks up for that by being ‘abnormal’. Well spoken. We just need voices, change will follow!

And guys, believe me, there are no bad films, only bad film makers. You shall pat your back for not being one among them! Here is your Prefect Badge… Am going to watch it once again with my daughter! Isn’t that a great appreciation from a nitpicker!

Women’s Day recognition

VSTB6979

லயோலாவில் விருது

வணக்கம் தோழர்களே,
1.10.2017 – வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத நாளாய் அமைந்தது. நான் படித்த லயோலா கல்லூரியில், முன்னாள் மாணவர்கள் சங்கத்தின் சார்பாக நடந்த லாமெஸ்’17 என்னும் நிகழ்ச்சியே அதற்கு காரணம்.
லயோலாவில் காட்சித் தொடர்பியல் (விஷுவல் கம்யூனிகேஷன்) படித்து தொடர்பியல் துறையில் குறிப்பிடத்தக்க அங்கீகாரம் பெற்றவர்களுக்கு விருது வழங்கி அங்கீகரிக்கும் நிகழ்வு. எழுத்தாளர் என்ற வரிசையில் என்னையும் அழைத்து சிறப்பித்திருந்தார்கள்.
சிறப்பு விருந்தினர்களாக இசையமைப்பாளர் #SanthoshNarayan Director #Mysskin Actor Guru Somasundaram வந்திருந்தார்கள்.
1987களில் படித்து விநியோகிஸ்தராக திகழும் அபிராமி ஃபிலிம்ஸ் (மன்னிக்கவும் சரியான பெயர் நினைவில் இல்லை) நிறுவனர், தோழர் Kombai S Anwar, புகைப்பட கலைஞர் #GVenkatram koothu pattarai #NateshMuthusamy தொடங்கி இயக்குனர் #Vetrimaran Somee Tharan என் வகுப்புத் தோழர்கள் இயக்குனர் #அஹ்மத்,புகைப்பட கலைஞர் Satyajit C.P. ஊடகத் துறையில் Andrew Juan Pradeep Milroy Peter Saju David P @Aldom Jacob Sujith G ஒளிஓவியத் துறையில் எனக்கு அடுத்த வருடங்களில் படித்த Soundar Rajan, விளம்பர துறையில் @chockalingam OPN Karthick இயக்குனர்கள் Pushkar Gayatri John Vijay என்ற பெயர்களுக்குப் பின் வந்த அத்தன பெயர்களும் எனக்கு வியப்பளித்தது! காரணம், நாம் சமீபத்தில் திறையில் கண்டு விரும்பிய அல்லது அறிந்த முகங்களில், பெரும்பாலர் லயோல விஸ்காம்! பெருமகிழ்ச்சி!
நான் மிகவும் ரசித்த படமான ஒருநாள் கூத்து இயக்குனர் Nelson Venkatesan இயக்குனர் Rajkumar Periasamy இயக்குனர் Yuvaraj Dhayalan இயக்குனர் Badri Venkatesh Editor Fenny Oliver Editor Ruben Actor@Krishna Ramakumar, புகைப்பட கலைஞர் Sree Nag (Shreya Nagarajan Singh) என்று பட்டியல் நீண்டது (எனவே அனைவரின் பெயரும், படங்களும் நினைவில் இல்லை, மன்னிக்கவும்). இவர்களோடு நம் மனதில் கண்டிப்பாக இடம்பிடித்திருக்கக் கூடிய #சுமார்மூஞ்சிகுமாரு புகழ் Daniel Annie Pope Lallu Sananth singer & music composer Ajesh இயக்குனர் Kiruthiga Udhayanidhi …… (விஷால், ஜெயம் ரவி, விஜய் ஆகியோர் உட்பட) இன்னும் பலர் என்று வியப்பளிக்கும் பட்டியல்.
இப்படி மைய நீரோட்ட ஊடகத் துறையில் மிளிர்ந்தவர்களுக்கு மத்தியில் மாற்று அரசியல் நீரோட்டத்தை மையமாக வைத்து எழுதும் நான்.
தான் வளர்த்த பிள்ளைகளை ஊக்குவித்து, பாராட்டி, பின் வரும் சந்ததியினருக்கு நம்பிக்கை ஊட்டும் விதமாக இந்நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்திருந்த லயோலா கல்லூரி, முன்னாள் மாணவர்கள் சங்கம், விஸ்காம் துறை பேராசிரியர்கள், நிர்வாகிகள், மாணவர்கள் என அனைவரின் அன்பும் போற்றுதலுக்குரியது.
மேடையில் பேசியது:
வணக்கம் தோழர்களே, நான் ovc 65 பேட்ச். இந்த எண்ணை சொல்லவே பெருமையாக இருக்கிறது. அரசு தரக்கூடிய விருதை விட இந்த விருதை நான் பெருமையாக எண்ணுகிறேன், ஏனென்றால் நாம் படித்த கல்லூரியில் நமக்கு அங்கீகாரம் கிடைப்பதென்பது பெருமகிழ்ச்சிக்குரியது, அல்லவா!
இந்த தருணத்தில் நான் Rajanayagam Appaa வை மிகவும் மிஸ் செய்கிறேன். நான் படித்த காலத்தில் மிகவும் மக்காகவே இருந்தேன் ஆனால் இன்று… என்னையெல்லாம் பாஸ் செய்துவிட பெரிய மனது வேணும் அது ராஜநாயகம் தோழருக்கு இருந்தது. அதேபோல் பேராசிரியர் ஹென்ரி மரியா விக்டர், சுரோஷ் பால், ரபி பெர்னாட் ஆகியோருக்கும் எனது நன்றிகள்.
வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டியது ஒரு எழுத்தாளரின் கடமை. அந்த வகையில் நான் இந்த மேடையில் ஒரு வேண்டுகோள் வைக்க நினைத்தேன், எனக்கு முன்னரே கார்த்திக் பேசிவிட்டார். ஆம்! ஊடகங்களில் பெண் உடல் சித்தரிப்பு குறித்துத்தான். திரைத்துறையினர் பலர் கூடியிருக்கும் அரங்கில் இதை பேசுவது அவசியம், ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக பலரும் சென்று விட்டனர். இருப்பினும் சொல்கிறேன். பெண் கதாபாத்திரங்களை சற்று கூருணர்வுடன் சித்தரியுங்கள். குத்துப் பாட்டெல்லாம் எதற்கு?
சமீபத்தில் நான் பார்த்த ஒரு திரைப்படத்தில் வேலை கேட்டு வரும் ஒரு பெண்ணின் கையில் துடப்பத்தைக் கொடுத்து வீட்டிற்குள் தள்ளி விடுவார் கதாநாயகன், அவள் அதை ரசித்து சிரிப்பாள். என்ன இது?
I started a Forum to talk about Sexist Representations in Media and Thank you Karthick for speaking about it and seeking social responsibility.
மற்றபடி நிகழ்ச்சியை வெகு சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்திருக்கிறீர்கள். அனைவருக்கும் நன்றி
என்று முடித்தேன்.
ஆனால், இந்த தருணத்தில் நான் முக்கியமான இரண்டு பெயர்களை குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். ஒருவர் Fr. Injakal and Fr. Alphonse இவர்கள் இருவரும் மனது வைக்காமல் போயிருந்தால் எனக்கு லயோலா கல்லூரியில் இடமே கிடைத்திருக்காது. இன்சக்கல் அவர்களின் அறைக்கு வெளியே ஒரு மாதம் தினம் தினம் சென்று காத்திருந்து மன்றாடி பெற்ற இடம். (நுழைவுத் தேர்வில் தேரவில்லை!). அப்போது கல்லூரி முதல்வராக இருந்தவர் Fr. Xavier Alphonse இவர்களை நான் என்றென்றைக்கும் மறக்க மாட்டேன்.
இந்நிகழ்ச்சிக்கு என்னை அழைத்த Nithya B Nithi மற்றும் அனைத்து பேராசிரியர்களுக்கும் நன்றி.
#LAMBZ17

காதலர்களுக்கு அச்சுறுத்தல்

மகள் காதல் திருமணம் செய்ததால் சமூக நெருக்கடியினாலோ அல்லது கலாச்சார மதிப்பீட்டின் காரணமாகவோ தவறான புரிதலின் அடிப்படையில் ஒரு குடும்பம் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளது. இது மிகவும் வேதனைக்குறிய விஷயமே.

இந்த கொடுமை நடந்ததற்கு நாம் அந்தப் பென்ணையோ அல்லது அந்தக் குடும்பத்தையோ குறை சொல்வதை விட காதல் திருமணத்திற்கு எதிராக இருக்கும் கலாச்சார மதிப்பீடுகள், சாதீய மதிப்பீடுகளைத்தான் களைய வேண்டியிருக்கிறது.

ஆனால் இச்சம்பவத்தை ஒட்டி அந்தப் பெண்ணுக்கு திருமணம் செய்து வைத்த உறவினரை காவல்துறை கைது செய்திருப்பது கண்டனத்திற்குரியது. அதுவும் மன உளைச்சல் ஏற்படுத்தி தற்கொலைக்கு தூண்டியதாக வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. இது அநீதி.

தங்களுக்கு சிக்கல் வாராத வகையிலும், வயது காரணங்களால் (major) வழக்கு தள்ளுபடியாகமலும் இருக்க இது ஒரு புது உத்தியாக இருக்கிறது. தற்கொலைக்கு தூண்டுதல் என்பது ஒரு வலுவான வழக்காகும்.

இதன் மூலம் காதலர்களுக்கு ஆதரவற்ற சூழலையும், காதலர்களுக்கு உதவி புரிபவர்களை அச்சுறுத்துவதுமான முயற்சி இது.

ஒருவேளை இக்காதலர்கள் காவல்துறையில் தஞ்சமடைந்து, காவல்துறையினர் திருமணம் செய்து வைத்து இப்படி நடந்திருந்தால், காவல்துறையினரை இப்படி கைது செய்திருப்பார்களா?

என்னவிதமான அடக்குமுறை இது?