Kodaikanal Won’t

Social activists expose Unilever and CEO Paul Polman’s hypocrisy with spoof of Nicki Minaj’s ‘Anaconda’ song.

30 July, 2015. CHENNAI — Having reached its target of 5000 signatures in less than a week, a petition hosted by online campaigning platform Jhatkaa.org urging Unilever to settle the company’s mercury-related liabilities in Kodaikanal got a major boost today with the launch of a music video titled “Kodaikanal won’t. . .” Written by Chennai-born rapper Sofia Ashraf and set to Nicki Minaj’s “Anaconda,” this song is being used by social activists to expose Unilever’s claims to responsibility as hypocritical. Unilever’s mercury thermometer factory in the South Indian hill town of Kodaikanal was shut down in 2001 for environmental violations. For 14 years, the company has ignored demands for remediation of its mercury-contaminated site and compensation of mercury-affected workers. Unilever CEO Paul Polman urges other corporates to follow his lead on ‘business as a force for good. In Kodaikanal, he has failed to walk his talk.

The music video was uploaded to Youtube by eminent Carnatic vocalist T.M. Krishna at anevent titled “Union Carbide to Unilever: The Myth of Corporate Responsibility.” Ex-workers and video director Rathindran Prasad spoke at the event.

“The music video speaks the language of today’s English-speaking youth who constitute a substantial chunk of Unilever’s consumer base. With its punchy lyrics and fantastically pieced together visuals, the video has all the potential to go viral,” said T.M. Krishna.

‘Swayer Corporation’, Rathindran’s other production screened at the event, is a story of a young activist out to kill the CEO of a bad and evil chemical corporation. En route to his target, he meets an old man. His world begins to crumble as conversations unfold. The film that was first screened in Cannes 2015, and the music video set the tone for a discussion on whether corporations could ever behave as socially responsible entities.

Unilever spends $8 billion on marketing itself as a socially responsible company. Even a day’s budget would be more than sufficient to start addressing its liabilities in Kodaikanal. “For all its talk of social responsibility, Unilever has behaved no different from Union Carbide in Bhopal,” said Nityanand Jayaraman, a Chennai-based writer and social activist.

“Unilever prides itself in its image and is very active on social media, but it has done nothing to prevent this public relations nightmare from exploding,” said Sonam Mittal, campaigner with Jhatkaa.org.

For more information, contact:

S.A. Mahindra Babu, Pond’s HLL ex-Mercury Employees Welfare Association: 9488922258

Shweta Narayan, The Other Media: 8056024315

Sonam Mittal, Jhatkaa.org: 9686199116

source: http://kodaimercury.org/

To sign the petition: https://www.jhatkaa.org/unilever/

தந்தை பெயர் இல்லாமலே – புதிய தலைமுறை

IMG IMG_0001

காதல் வரம்புகள் பற்றிய கருத்து நக்கீரனில்

The relevance of Kawasi Hidme’s unheard story by Sushmita Verma (Art by Sushmita) – ‘Colours of the Cage’

Being an adivasi, a woman and being born in a region desired by greedy multi national companies does not serve one well. That is the story of Hidme and many more like her in the regions of Bastar, Chattisgarh. Kawasi Hidme was a young girl, full of energy from Borguda village in Sukma, Bastar region. She helped her widowed aunt till a small piece of land. The rice grown was just enough for them and Hidme would, during the season, sell Mahua in the local market. Like every girl of her age, she would be excited about the occasional fairs from where she can buy colourful bangles and other items which were otherwise not available in the local market.

In January 2008 just after harvest, as in previous years, a fair was organised in Ramram, the nearby village. Kawasi accompanied her aunt and her other cousin sisters to the fair and to buy ribbons andchoodis. There she joined a group of other tribals who were dancing and singing. Having danced vigorously, she soon became thirsty and approached the nearby hand-pump for water. But as soon as she held the pump, someone very forcefully grabbed her. She looked up angrily and was shocked to see Police personnel. They had surrounded her and began dragging her by her hair towards their vehicle parked outside the fair. With hands and feet tied, she was thrown on the floor of the truck and driven to the Police station.

IMG_20150425_020702This was just the beginning- the start of the atrocities that were to be perpetrated on Kawasi Hidme for the subsequent seven years or so. As the staff at one police station would satisfy themselves, she would be sent to another. Repeated torture resulted in a death like situation for her. The policemen however, got apprehensive that she might die in the station itself. That would be a major problem. Her detention had to be formalised and she had to be sent to prison. This was not something uncommon for this area- adivasi girls like Hidme were detained and tortured for months on end and would ultimately be falsely charged under draconian laws such as the Chattisgarh Public Security Act, UAPA, etc.

However before sending her to the prison, the formality of producing her before the court remained. Kawasi’s condition was such that she had to be admitted to the hospital. It was only after a few days that she was produced before the local Magistrate. The Police had conveniently accused her of an offence that related to the murder of 23 CRPF personnel and the Magistrate remanded her to the Jagdalpur prison. On reaching the prison, the excessive physical and possibly sexual torture ultimately paid its toll and her body suddenly ejected her uterus. She bled profously. Horribly scared, she somehow attempted and suceeded in putting her flesh back into her body.

IMG_20150425_021009Till then, she couldn’t share her experience with anyone, but now in prison she would be comfortable to talk to the other Gondi speaking women inmates. The next day as her uterus was again thrown out of her body, Kawasi decided to cut it off. She asked an inmate for a blade and when all the girls had gone out of the barrack, she sought to operate herself so as to end the pain. As she was about to act, a girl entered the barrack and screamed on seeing the bleeding Hidme. The other women inmates gathered. The blade was taken away from her and the jailor was called, who sent her to the city civil hospital for treatment. After a surgical operation at the hospital she was brought back into jail.

In court, the fabricated case against Kawasi was not progressing. The Police had mentioned two women and two policemen as witnesses. The two women never came to depose before the court and the two policemen denied having any information about her involvement. The evidence put up was itself suspicious at face value. The offence in which Kawasi was alleged to be involved, took place on the 9th September 2007. Statements of police personnels (with ‘remarkable memories’) were recorded on 5thDecember 2007, mentioning names of around 50 Naxalites supposedly calling out to each other. This list did not contain Kawasi Hidme’s name. However after 15th December 2007 when the police personnels added a few more names, her name suddenly appeared in newly recorded statements. And finally in court they denied her involvemnet.

Soni Sori, an adivasi teacher, was also in prison during this period and could interact with Kawasi. Soni Sori had undergone a similar treatment in police custody. She was administered electric shocks and stones were inserted in her private parts. After her release Soni Sori had informed human rights activists about Hidme’s condition who in turn, with sympathetic lawyers, started raising their voices for Kawasi. One such lawyer argued before the Court that as all the witnesses were complete, orders to release Hidme should be given. The judge replied that since she had already spent seven years in jail, there should not be a problem in spending a couple of months more! So Hidme stayed incarcerated for many more subsequent months. Finally in late March 2015, as none of the charges against her could be proved the Court ordered her release.

On the date of her release, Soni Sori and her nephew, Linga Kodopi went to receive her from Jagdalpur jail. When Linga took her back to her village, her friends failed to identify her and as she called out to each one of them, they started weeping. Though she was now free, her body was almost completely wasted. She had undergone multiple operations for gallstones. And each operation resulted in further exhaution. The mental injury is almost beyond repair. She regularly faces depression and sudden mood swings. On the other hand, the IG of Bastar, Kalloori has planned to fabricate Kawasi in a further case as she continues to speak of her violations and join Soni Sori in their fight against these injustices

This is not just the story of Kawasi Hidme, but rather the story of thousands of Adivasi women and men incarcerated for longest years of youth and vitality.The hard question we need to ask here is, who is going to compensate for their lost years? In the absence of legal aid, the torture these young women and men have undergone are never proved . The even more shocking part is that we do not hear such stories in the mainstream media. Soni Sori was one of the few women whose voice did reach mainstream media, the reasons being her own courage and the extent of gruesome torture she underwent. Though among aware citizens, it is not unknown that the Police frame adivasis and vulnerable people in regions like Bastar in false cases by branding them as naxals, but serious documentation on it especially when it comes to women still remains minimalistic. But all this fades in the midst of the footage that mainstream media devotes to coverage of the IPL, paid-news reports or events that do not concern us. This has created an illusion in the minds of our youth that a good life means a good job and abundant money with no concern for society at large. The few courageous women who decide to stand up against the mighty and powerful state apparatus face hostility at every step of their work. Recently when Soni tried to help Bhima Madkam, a local injured in a police firing, from Madenar village in Bastar to file a complaint, the police started harassing and threatening her saying that they will send her back to the jail by getting her bail order cancelled by the Court on grounds that she is ‘instigating people against the State’.

Apart from investigatng the case and arresting people, the police in these areas also assume the role of delivering justice. The growing impunity they enjoy is disturbing. The power that comes from holding the gun with absolutely no accountability is indulging. They assume the role of the overarching patriarchal figure who under the pretext of ‘protecting’ society, extracts ‘small’ (sexual or otherwise) favours, ‘teaches’ the accused a lesson and gets away easily unnoticed. Unless we broaden the discourse and dialogue on these issues, there is faint hope that anything is going to change for the better.

Hidme’s question keeps haunting us: “I was never involved in any Maoist activity… What was my fault?” We, as concerned citizens, have to decide if we are prepared for more such questions or are we going to stand up and challenge these injustices?

(Note : Support for the facts related to Kawasi Hidme’s case has been taken from Jagdalpur Legal Aid group’s lawyer, also a large part has been translated from information available in Hindi on activist Himanshu Kumar’s facebook page. The relevance of Kawasi’s story in our lives is becoming more important than ever before, hence I chose to talk about her story. All views expressed are mine)

source: https://.wordpress.com/2015/05/03/the-relevance-of-kawasi-hidmes-unheard-story-by-sushmita-verma-art-by-sushmita/

பாலியல் மருத்துவமயமாதலைக் கண்டு விழித்தெழுதல்

Zahra-Luengo-3-844x1024

ஆங்கிலத்தில்: லியோனார் டீஃபர்

தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு: கொற்றவை

பெண்களுக்கான பாலுறவுத் தேர்வு மற்றும் பாலுறவு அதிகாரம் குறித்து சமகாலங்களில் பலவிதமான சொல்லாடல்கள் நிகழ்ந்துவரும் போதிலும், ஒரு ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்களின் பாலுறவு அனுபவமானது எப்போதும் ‘மற்றமை’களாலேயே கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. பெரும்பாலான பெண்ணியவாதிகள் இதை ஒப்புக்கொள்கின்றனர். அதேவேளை, பாலியல் விஷயத்தில் இதுவரை நிலவி வந்த இரட்டை நிலைப்பாடு தற்போது மறைந்துவிட்டது எனவும், குறைந்தபட்சம் வைதீக மதங்களின் ஆதிக்கம் இல்லாத நாடுகளில் பெண்கள் பாலுறவு சுதந்திரம் பெற்றுவிட்டனர் என்றும் இன்று பலரும் கதைக்கின்றனர். இருப்பினும், பழங்குடிப் பெண்கள், மாற்றுத் திறனாளிப் பெண்கள், பதின்பருவ வயதுப் பெண்கள், கல்லூரியில் படிக்கும் பெண்கள், காதல் வயப்பட்டு ஆடவருடன் ஊர்சுற்றும் பெண்கள் (dating women), திருமணமான பெண்கள், முதிய வயதுப் பெண்கள் மற்றும் பலப் பெண்கள் இவ்வாதத்தை மறுக்கின்றனர். அவர்கள் எழுதிய நினைவுக்குறிப்புகள் மற்றும் அவர்கள் பற்றிய ஆய்வுகள் மூலம் இது தெரியவருகின்றது. பாதுகாப்பின்மை, துயரம், மற்றும் அப்பட்டமான கீழ்படுத்துதலால் நேரும் ஏமாற்றம், அவமானம், மகிழ்ச்சியின்மை மற்றும் நம்பிக்கையின்மை போன்ற உணர்ச்சிள் எவ்வாறு வழக்கமாகிவிட்டது என முக்கியத்துவம் கொடுத்து விளக்கும் கதைகள் பெண்களின் பாலுறவு வாழ்க்கை பற்றிய பதிவுகளில் வழக்கமாகிவிட்டது.

பாலுறவு வாழ்க்கையில் ஆணாதிக்க தாளத்திற்கு ஏற்றவகையில்தான் நாம் ஆடுகிறோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்வதால் உடல்ரீதியான இன்பம், உணச்சிப்பூர்வமான நெருக்கம், சரச விளையாட்டுகளில் உளவியல்ரீதியான அதிகாரம், சுய-இன்பம் அல்லது ஏதோ ஒரு தருணத்திலாவது கூட்டுப்பாலுறவு போன்றவற்றை பெண்கள் அனுபவிக்கவில்லை என்று பொருளில்லை. மாறாக, பாலுறவில் இன்பமடைதல், நெருக்கம் மற்றும் அதிகாரம் போன்ற உணர்ச்சிகள் நமது ஆணாதிக்க சமூகத்தின் அங்கங்களாக இருக்கும் பெருநிறுவனங்கள், ஊடகங்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள் ஆகியவை வரையறுத்துள்ள எல்லைகளுக்குள்ளும், விதிகளுக்குள்ளுமே நிகழ்கின்றன என்று வலியுறுத்துவதே எமது நோக்கம். இவ்வாறாக, பெண்ணிய கண்ணோட்டத்தில் கூறுவதானால், பாலுறவு விடுதலை என்பது இன்னமும் தொலைதூரத்தில்தான் உள்ளது.

சமகால தாராளவாத சமூகத்தில், பாலுறவு விதிகளையும், எல்லைகளையும் கட்டுப்படுத்தும் தரவுகளுக்கான பிரதான மூலமானது “பாலின்பம் என்பது உடல்நலம்” எனும் சொல்லாடலை முன்வைத்து சொற்பொழிவு வடிவம் பெற்ற அரசாங்கக் கொள்கைகள் மற்றும் வணிகநலன் சார்ந்த போதனைகளிலிருந்தும் உருவாகிறது. மாறாக அவ்வுரையாடல்கள், “பாலின்பம் என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு,” “பாலின்பம் என்பது உணர்ச்சிப் பெருவெள்ளம்,” “பாலின்பம் என்பது இயல்பாக ஒரு கற்றல் நடவடிக்கை,” அல்லது “பாலின்பம் என்பது பரந்த பன்முகப்பட்ட கலாச்சார வெளிப்பாட்டின் கூட்டுத்தொகை,” போன்ற கருத்துகளை முன் வைத்து நடப்பதில்லை. ஆனால் அவை, சுவாசிப்பது போல், ஜீரணிப்பது போல் அல்லது தூக்கம் போல் “பாலின்பம் என்பது பாலுறுப்பு சார்ந்த உலகளாவிய பரிணாமவியல் நடத்தை மற்றும் தேவை” என்றும் முன் வைக்கின்றன. இந்த வரையறைக்குள் இருந்து பார்க்கும்பொழுது, உடலுறவுச் செயல்பாடற்ற வாழ்க்கை அல்லது திருமணமானது ஆரோக்கியமானதல்ல, உடலுறவு என்றாலே அது பாலுறுப்புச் செயல்பாட்டை உள்ளடக்கி இருக்க வேண்டும், உச்சகட்டத்தை அடைவதே உடலுறவின் உச்சபட்சம், குறைவான உடலுறவுச் செயல்பாடுகள் இயல்பானதல்ல, உடலுறவு என்பது ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் இன்னபிற ஆதாயங்களையும்… கொடுக்கவல்லது.

இதுபோன்ற கட்டமைப்புகள் பாலுணர்வு என்பதை உயிரியல் நலன் சார்ந்த ஒரு சொல்லாடலாக முன்வைக்கின்றன. அதன்மூலம் அவை, இயல்பானச் செயல்பாடு, இயல்புக்கு மாறானச் செயல்பாடு என வகைப்படுத்தி மக்களுக்கு பாலியல் குறித்த விளக்கங்களையும் அறிவுரைகளையும் வழங்கும் அதிகாரம் படைத்த மத்தியஸ்தர்களாக மருத்துவர்கள் மற்றும் மனநல மருத்துவர்களை உருவாக்குகிறது. நம் சமூகங்களின் பாலுணர்வு நிபுணர்களாக இம்மக்கள் பதவி உயர்வு பெற்றவர்களாகிவிட்டனர்.

இக்கட்டமைப்பை மானிடவியலாளர்களும், சமூகவியலாளர்களும் “மருத்துவமயமாக்கல்” என்று விளிக்கின்றனர். மேலும் அவர்கள், 20ஆம் நூற்றாண்டில் மருத்துவமயமாக்கலின் வளர்ச்சியை ஆய்வு செய்துள்ளனர். ஏனென்றால் அக்காலகட்டத்தில்தான் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வின் உணர்வம்சங்களான மனநிலை, உறக்கம், பசி, உணர்ச்சிகள், மதுப்பழக்கம், செயல்பாட்டு அளவு, உடல் எடை, மூப்படைதல், கர்ப்பம், மாதவிடாய், போதைப் பழக்கம், மனத்திடம், சமூக நடத்தை மற்றும் இன்னும் இதர அம்சங்களை முழுவதுமாக பொதுமையாக்கியதோடு, அதுகுறித்த ஒரு துறைசார் புரிதலையும் ஏற்படுத்தும் மாபெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்தது. இவையனைத்தும் உடல்நலம் (நோய்) சார்ந்த அம்சங்களாகிப் போனது. மேலும், சமூக விதிமுறைகளிலிருந்து மாறுபடும் எதுவொன்றும் மருத்துவ அல்லது மனநலப் பிரச்சினையாக அடையாளப்படுகிறது. பல்லாயிர ஆண்டுகால ஆணாதிக்க மதக் கோட்பாடுகளின் விளைவால் பாலின்ப வாழ்க்கை குறித்து நிலவும் ஒழுக்கநெறி கண்ணோட்டமும், அப்போதனைகள் மற்றும் நடைமுறைகளில் பெண்களுக்களிக்கப்படும் அதி-ஒழுக்க முன்நிபந்தனைகள் கொண்ட இடத்தையும் வைத்து இந்த பாலியல் மருத்துவமயமாக்கல் என்பதை “பாவத்திலிருந்து நோயாக” (sin to sickness) மாற்றப்படும் ஒரு நிகழ்வாக மட்டுமே நான் காண்கிறேன், கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுதலைக்கு மாறும் நிகழ்வாக அது இல்லை.

பாலுணர்வானது 1980கள் மற்றும் 1990களில் ”பாலியல் மருத்துவம்” எனும் ஒரு புதிய சிறப்பு மருத்துவப் பிரிவாக வளர்ச்சிபெறத் தொடங்கியபோது, ஒரு பெண்ணியவாதியாக பாலியலானது மருத்துவமயமாவது குறித்த ஆர்வம் எனக்கு ஏற்பட்டது. அதாவது, உண்மையில் அத்துறையானது, பாலின்ப நாட்டத்திலும், அனுபவத்திலும் சமூக விதிமுறைகளை மீறும் பெண்களுக்கு சிகிச்சை வழங்குவதற்காக, உதவுவதற்காக அல்லது சரிசெய்வதற்காகப் பிரத்யேகமாக உருவானத் துறையாகும். இருப்பினும், முந்தைய மருத்துவ வளர்ச்சிக் காலகட்டங்கள் போல், தன்பாலினச் சேர்க்கையில் ஈடுபடும் பெண்கள் அல்லது பாலின்ப வெறி பிடித்தப் பெண்களை அடக்குவதற்காக உருவான பாலியல் மருத்துவமல்ல, ஆனால் உடலுறவில் ஆர்வமற்ற திருமணமானப் பெண்களின் அசமந்த நிலையைச் சரிசெய்வதற்காக உருவானது. இதுபோன்ற பெண்களுக்கு   “உதவுவதற்காக” எடுக்கப்பட்ட முயற்சிகள், வயாகரா மற்றும் விறைப்புத் தன்மையூக்கிகளின் வரவுக்கு வழிவகுத்ததோடு, வாழ்நாள் முழுதும் பாலுறுப்பை உட்செலுத்தும் உடலுறவிலும், உச்சகட்ட இன்பத்தை அடைவதற்கும் உதவும் மருந்துகளுக்கான விளம்பரங்கள் மூலம் ஆண்களுக்கான ஊக்குவிப்புகளும் நடந்தன என்பது கவனத்திற்குறியது.

ஆண்டுதோறும் கோடிக்கணக்கான டாலர்கள் / பவுண்டுகள் அல்லது யுரோ மானியங்களைப் பெற்றுத்தரும் ஆண்களுக்கான வயாகராவுக்கும் அதிகமான வருமானத்தைப் பெற்றுதரவல்ல பெண்களுக்கான “இளஞ்சிவப்பு வயாகராவுக்கான” வேட்டையை மருந்து நிறுவனங்கள் தொடங்கின. பெண்களுக்கான வேட்கை / கிளர்ச்சி மருந்துகள், ஊக்கிகள் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டன. சந்தேகமின்றி, அவை பன்னாட்டு கூட்டு ஸ்தாபனங்களின் நலனுக்காக என்றோ, விளம்பர நிறுவனங்களின் நலனுக்கென்றோ விளம்பரப்படுத்தப்படவில்லை! ஆனால், பெண்கள் மத்தியில் காணப்படும் பரந்த பாலின்பச் செயல்பாட்டின் போதாமை மற்றும் துயரத்தைப் போக்கும் தேவையாக, பெண்களின் அத்தியாவசிய சுய தேவையாக முன்வைக்கப்பட்டன.

பெண்களின் பாலுறவுப் பிரச்சினையும், நிறைவின்மையும் பெரும்பாலும் சமூக மற்றும் ஒருவருக்கிடையே ஒருவர் கொள்ளும் உறவுசார் பிரச்சினையின் விளைவு என்று விளக்கும் சலவைப் பட்டியல் போன்ற (இச்சொல் வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது) நீண்ட, பரந்தளவிலான ஆய்வுகள் மூலம் முன்வைக்கப்பட்ட போதிலும் இந்த வேட்டை பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்கிறது. ஏனென்றால், “பெண் பாலுறவுப் பிழற்ச்சி”க்கு சிகிச்சையளிக்கும் மருந்து கண்டுபிடிக்க இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட எண்ணற்ற மருத்துவ சோதனைகள் தோற்றுப்போக, மருந்துகளுக்கு அமெரிக்க அங்கீகாரம் கிடைக்காத நிலையே அதற்குக் காரணம். ஆனால் இதுவும் தற்காலிகமானதே, ஏதோவொரு மருந்து நிச்சயம் பரிசோதனையில் வெற்றி பெரும். அதன்பிறகு, கிடைக்கும் அத்தனை தொடர்பாடல் ஊடகங்கள் வாயிலாகவும் அவ்வளவு ஏன், இன்னும்கூட கண்டுபிடிக்கப்படாத ஊடகங்கள் வாயிலாகவும் ”நற்செய்தி” என்ற தலைப்பில் விளம்பரத் துறையானது பரந்த அளவில் அதனைக் கொண்டு சேர்க்கும்.

கடந்த இரண்டு பத்தாண்டுகளாக என்னுடைய செயல்பாடுகளும், கல்வியியல் பணிகளும் இந்தப் பாலியல் மருத்துவமயமாதலுக்குப் பின்னால் உருவாகும் அமைப்புமுறை மற்றும் வலைப்பின்னலை அம்பலப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தும் விதமாகவே இருந்துள்ளது. ஒரு உளவியல் சிகிச்சையாளர் மற்றும் ஆய்வாளராக எனக்கு வழங்கப்பட்ட வரம்புக்குட்பட்ட எனது தொடக்ககாலப் பயிற்ச்சியைக் கடப்பதும், நுண்ணாய்வு பொதுச் சுகாதாரம் மற்றும் மருத்துவத்துறை பற்றிய சமூகவியல் ஆய்வு போன்ற பிரிவுகள் குறித்த எனது அறிவை விரிவுபடுத்திக்கொள்வதும் எனக்குப் பெரும் சவாலாக இருந்தன. பெண்ணியம் எனக்கொரு அடிப்படை நிலைப்பாட்டை வழங்கியது – பாலியல் என்பது உடல்நலனுக்குறிய உயிரியல் மருத்துவம் என்பதைக் காட்டிலும், அது ஒரு கலாச்சார ஏற்பாடு என்று புரிந்துகொள்வது – ஆனால், உலக அரங்கில், முடிவுக்கு வராத, காலத்துக்கும் நீளும் வகையிலான பாலுணர்வு ஆய்வுகள், நோயறிதல் மற்றும் சிகிச்சை போன்ற கட்டமைப்புகள் வழி தொழில்முறைக் கூறுகளும், வர்த்தகக் கூறுகளும் உலக அரங்கில் எவ்வாறு பாலுணர்வு குறித்து உரையாடுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு நீண்ட காலம் பிடித்துவிட்டது.

மொத்தத்தில், நிலைமையை நான் இவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறேன்: நுகர்வுலகத்தில் பாலின்பம் என்பது ஒரு பண்டமாகிவிட்டது. ஆளும் அதிகாரிகளால் தற்போது பாலின்பம் என்பது “உடல் நலம்” எனும் ஒட்டுமொத்த நுகர்வு வகையினத்திற்குள் அடக்கப்படும் ஒரு பொருளாகிவிட்டது. நியமிக்கப்பட்ட பாலியல் ஆலோசக நிபுணர்களாக மருத்துவர்கள் கருதப்படுகின்றனர். அதன் மூலம் அவர்கள் தங்களது ‘சேவை’ பற்றிய ஒரு சுய-நியாயப்படுத்தலில் ஈடுபட்டவாறு தங்களது அதிகாரத்தையும், பொருளாதார வாய்ப்புகளையும் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் வகையில் செயல்பட முடியும். ஆரோக்கியமான மற்றும் வயதுக்கேற்ப தொடர்ந்து மாறுகிற பண்புடைய பாலுறவு வாழ்கை என்பது கேள்விக்கப்பாற்பட்ட உரிமையாகவும், சமூக அவசியத் தேவையாகவும் உருவாகிவிட்டது. பெரும்பாலான மக்களுக்கு பாலியல் அறிவுறுத்தல்கள் கிடைப்பதில்லை, அதனால் அவர்களின் பாலுறவு வாழ்க்கையானது யதார்த்தத்தில் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்ய முடியாத குறைபாடுடையதாகிறது. ஆனால், அத்தகைய ஏமாற்றங்கள் என்பது சமூகத்தால் உருவாக்கப்படும் ஒன்று என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிடுகின்றனர், மேலும் இயலாமை உணர்வு மேலோங்க அவர்கள் தங்களை குறைபாடுடையவர்களாக எண்ணி மருத்துவ வடிவமைப்புகளுக்கும், கண்காணிப்புகளுக்கும், தலையீடுகளுக்கும் பலியாகிவிடுகின்றனர். அதே அனுமானங்களுக்கு ஊடகங்களும் வசப்பட்டு, வெறும் செய்தி வெளியீடு என்று சொல்லத்தக்கத் தகவல்களைக் கூட ஏதோ பெரிய கண்டுபிடிப்புப் போல ஊதிப் பெருக்குகின்றன. இவ்வாறாக பாலியல் மருத்துவமயமாக்கல் என்பது தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

Thanks to: http://www.hystericalfeminisms.com/

To read in English: http://www.hystericalfeminisms.com/waking-up-to-the-medicalization-of-sex-2/

திரை மறைவு கேமிரா குறித்து – நக்கீரன்

ரகசியக் கேமிராக்கள் பொருத்தி பெண்களின் அந்தரங்க தருணங்களை, பெண் உடலை ஆபாசமாகப் படிம்பிடித்து பெண்களை மிரட்டுவது குறித்து:

பெண் உடல் பற்றிய ஆணாதிக்க சமூகத்தின் கருத்தியலே இப்படிப்பட்ட பாலியல் ரீதியான வக்கிரங்களுக்கான அடிப்படை காரணம். இந்த ஆண் அதிகாரமே பல்வேறு வக்கிரங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது, வன்புணர்வு, ஆபாசப் படமெடுத்தால் ஆகியவை இதன் நீட்சியே. இதுபோன்ற வக்கிரங்களை, ஆபாச புகைப்படங்களை, வீடியோக்களைக் கண்டு பெண்கள் அஞ்சக்கூடாது. நமது அச்சமே அவர்களது மூலதனம். ஒருவேளை பெண்கள் இதுபோன்ற அத்துமீறல்களுக்குள்ளாக நேர்ந்தால் துணிந்து அதை அம்பலப்படுத்த வேண்டும். காவல் துறையில் புகாரளிக்க வேண்டும், சட்டரீதியான நடவடிக்கையில் இறங்க வேண்டும்.

ஆனால், இந்தப் போராட்டத்தில் வெல்வது பெண்களால் மட்டுமே சாத்தியமில்லை, காவல்துறை, சட்டம், சமூகம் என அனைத்தும் பெண்களுக்கு ஆதரவாக செயல்பட வேண்டும். புகார் கொடுக்க வரும் பெண்களை கேவலமாகப் பேசாமல், அவர்களையே குற்றவாளிகளாக்காமல் உரிய நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். பெண்ணின் விருப்பமின்றி எவர் படம் எடுத்தாலும் அது வக்கிரமே, குற்றமே – அது காதலனாக, கணவனாக இருந்தாலும் சரி. காதல் சார்ந்த பிரச்சினை என்றால் அதில் பெண்ணின் நடத்தையை குறை சொல்லிப் பேசும் மனநிலையிலிருந்து சமூகம் வெளிவர வேண்டும். தங்களுக்கு நேரும் பாலியல் சார்ந்த தொல்லைகளை வெளிப்படையாகப் பேசுவதற்கான சூழலை குடும்பமும் சமூகமும் பெண்களுக்கு ஏற்படுத்தித் தரவேண்டும்.

புகார் கொடுக்கும் பெண்ணின், குடும்பத்தினரின் அடையாளங்கள் பற்றிய இரகசியம் காக்கப்பட வேண்டும். அவமானத்திற்கு பயந்து ஒடுங்குவதே வக்கிரங்கள் பெருக துணை நிற்கிறது.

Hidden Camera

Hidden Camera

page-1 page-2 page-3

Observe and Educate

message is fine..

but not always girls (boys) express / show any behavioral changes..

while being watchful is definitely helpful, it is always better not to leave children, esp a girl child under the care of relatives, friends (men), do not allow anybody to touch & play / touch and show ‘love’, ‘care’ etc… whoever it may be… whatever may be the age.. No touching, No hugging…

If the kids are left to stay at relatives house, ensure that girl child gets a separate room to sleep or atleast men should be kept away from the ‘girls only room’… ‘GOOD’ Men may feel hurt, but if they are good, am sure they will understand, why it was necessary

if that’s not possible, tell your KID to object ‘touching’ / open up to you (parents) if something went wrong…. keep asking her how the MEN of ‘those other’ houses behaved… was she comfortable going to their house, ask questions about the MEN in your houses… if she is comfortable with that X MEN… could be a visitor, relative, friend, worker.. Keep asking….

Inform the Kid to learn to object ‘touching’… be it anyone… until they are grown up and or have really found a friend / soul mate / love, whom they 100% trust….

Habeeb Nagar PS WZ Hyderabad

A Video made on the awareness of Child sexual assault – Responsibility of Teachers & Parents to observe the behavior of children and protect them from Sexual Assault. Watch it & Share.
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 43 other followers