The relevance of Kawasi Hidme’s unheard story by Sushmita Verma (Art by Sushmita) – ‘Colours of the Cage’

Being an adivasi, a woman and being born in a region desired by greedy multi national companies does not serve one well. That is the story of Hidme and many more like her in the regions of Bastar, Chattisgarh. Kawasi Hidme was a young girl, full of energy from Borguda village in Sukma, Bastar region. She helped her widowed aunt till a small piece of land. The rice grown was just enough for them and Hidme would, during the season, sell Mahua in the local market. Like every girl of her age, she would be excited about the occasional fairs from where she can buy colourful bangles and other items which were otherwise not available in the local market.

In January 2008 just after harvest, as in previous years, a fair was organised in Ramram, the nearby village. Kawasi accompanied her aunt and her other cousin sisters to the fair and to buy ribbons andchoodis. There she joined a group of other tribals who were dancing and singing. Having danced vigorously, she soon became thirsty and approached the nearby hand-pump for water. But as soon as she held the pump, someone very forcefully grabbed her. She looked up angrily and was shocked to see Police personnel. They had surrounded her and began dragging her by her hair towards their vehicle parked outside the fair. With hands and feet tied, she was thrown on the floor of the truck and driven to the Police station.

IMG_20150425_020702This was just the beginning- the start of the atrocities that were to be perpetrated on Kawasi Hidme for the subsequent seven years or so. As the staff at one police station would satisfy themselves, she would be sent to another. Repeated torture resulted in a death like situation for her. The policemen however, got apprehensive that she might die in the station itself. That would be a major problem. Her detention had to be formalised and she had to be sent to prison. This was not something uncommon for this area- adivasi girls like Hidme were detained and tortured for months on end and would ultimately be falsely charged under draconian laws such as the Chattisgarh Public Security Act, UAPA, etc.

However before sending her to the prison, the formality of producing her before the court remained. Kawasi’s condition was such that she had to be admitted to the hospital. It was only after a few days that she was produced before the local Magistrate. The Police had conveniently accused her of an offence that related to the murder of 23 CRPF personnel and the Magistrate remanded her to the Jagdalpur prison. On reaching the prison, the excessive physical and possibly sexual torture ultimately paid its toll and her body suddenly ejected her uterus. She bled profously. Horribly scared, she somehow attempted and suceeded in putting her flesh back into her body.

IMG_20150425_021009Till then, she couldn’t share her experience with anyone, but now in prison she would be comfortable to talk to the other Gondi speaking women inmates. The next day as her uterus was again thrown out of her body, Kawasi decided to cut it off. She asked an inmate for a blade and when all the girls had gone out of the barrack, she sought to operate herself so as to end the pain. As she was about to act, a girl entered the barrack and screamed on seeing the bleeding Hidme. The other women inmates gathered. The blade was taken away from her and the jailor was called, who sent her to the city civil hospital for treatment. After a surgical operation at the hospital she was brought back into jail.

In court, the fabricated case against Kawasi was not progressing. The Police had mentioned two women and two policemen as witnesses. The two women never came to depose before the court and the two policemen denied having any information about her involvement. The evidence put up was itself suspicious at face value. The offence in which Kawasi was alleged to be involved, took place on the 9th September 2007. Statements of police personnels (with ‘remarkable memories’) were recorded on 5thDecember 2007, mentioning names of around 50 Naxalites supposedly calling out to each other. This list did not contain Kawasi Hidme’s name. However after 15th December 2007 when the police personnels added a few more names, her name suddenly appeared in newly recorded statements. And finally in court they denied her involvemnet.

Soni Sori, an adivasi teacher, was also in prison during this period and could interact with Kawasi. Soni Sori had undergone a similar treatment in police custody. She was administered electric shocks and stones were inserted in her private parts. After her release Soni Sori had informed human rights activists about Hidme’s condition who in turn, with sympathetic lawyers, started raising their voices for Kawasi. One such lawyer argued before the Court that as all the witnesses were complete, orders to release Hidme should be given. The judge replied that since she had already spent seven years in jail, there should not be a problem in spending a couple of months more! So Hidme stayed incarcerated for many more subsequent months. Finally in late March 2015, as none of the charges against her could be proved the Court ordered her release.

On the date of her release, Soni Sori and her nephew, Linga Kodopi went to receive her from Jagdalpur jail. When Linga took her back to her village, her friends failed to identify her and as she called out to each one of them, they started weeping. Though she was now free, her body was almost completely wasted. She had undergone multiple operations for gallstones. And each operation resulted in further exhaution. The mental injury is almost beyond repair. She regularly faces depression and sudden mood swings. On the other hand, the IG of Bastar, Kalloori has planned to fabricate Kawasi in a further case as she continues to speak of her violations and join Soni Sori in their fight against these injustices

This is not just the story of Kawasi Hidme, but rather the story of thousands of Adivasi women and men incarcerated for longest years of youth and vitality.The hard question we need to ask here is, who is going to compensate for their lost years? In the absence of legal aid, the torture these young women and men have undergone are never proved . The even more shocking part is that we do not hear such stories in the mainstream media. Soni Sori was one of the few women whose voice did reach mainstream media, the reasons being her own courage and the extent of gruesome torture she underwent. Though among aware citizens, it is not unknown that the Police frame adivasis and vulnerable people in regions like Bastar in false cases by branding them as naxals, but serious documentation on it especially when it comes to women still remains minimalistic. But all this fades in the midst of the footage that mainstream media devotes to coverage of the IPL, paid-news reports or events that do not concern us. This has created an illusion in the minds of our youth that a good life means a good job and abundant money with no concern for society at large. The few courageous women who decide to stand up against the mighty and powerful state apparatus face hostility at every step of their work. Recently when Soni tried to help Bhima Madkam, a local injured in a police firing, from Madenar village in Bastar to file a complaint, the police started harassing and threatening her saying that they will send her back to the jail by getting her bail order cancelled by the Court on grounds that she is ‘instigating people against the State’.

Apart from investigatng the case and arresting people, the police in these areas also assume the role of delivering justice. The growing impunity they enjoy is disturbing. The power that comes from holding the gun with absolutely no accountability is indulging. They assume the role of the overarching patriarchal figure who under the pretext of ‘protecting’ society, extracts ‘small’ (sexual or otherwise) favours, ‘teaches’ the accused a lesson and gets away easily unnoticed. Unless we broaden the discourse and dialogue on these issues, there is faint hope that anything is going to change for the better.

Hidme’s question keeps haunting us: “I was never involved in any Maoist activity… What was my fault?” We, as concerned citizens, have to decide if we are prepared for more such questions or are we going to stand up and challenge these injustices?

(Note : Support for the facts related to Kawasi Hidme’s case has been taken from Jagdalpur Legal Aid group’s lawyer, also a large part has been translated from information available in Hindi on activist Himanshu Kumar’s facebook page. The relevance of Kawasi’s story in our lives is becoming more important than ever before, hence I chose to talk about her story. All views expressed are mine)

source: https://.wordpress.com/2015/05/03/the-relevance-of-kawasi-hidmes-unheard-story-by-sushmita-verma-art-by-sushmita/

பாலியல் மருத்துவமயமாதலைக் கண்டு விழித்தெழுதல்

Zahra-Luengo-3-844x1024

ஆங்கிலத்தில்: லியோனார் டீஃபர்

தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு: கொற்றவை

பெண்களுக்கான பாலுறவுத் தேர்வு மற்றும் பாலுறவு அதிகாரம் குறித்து சமகாலங்களில் பலவிதமான சொல்லாடல்கள் நிகழ்ந்துவரும் போதிலும், ஒரு ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்களின் பாலுறவு அனுபவமானது எப்போதும் ‘மற்றமை’களாலேயே கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. பெரும்பாலான பெண்ணியவாதிகள் இதை ஒப்புக்கொள்கின்றனர். அதேவேளை, பாலியல் விஷயத்தில் இதுவரை நிலவி வந்த இரட்டை நிலைப்பாடு தற்போது மறைந்துவிட்டது எனவும், குறைந்தபட்சம் வைதீக மதங்களின் ஆதிக்கம் இல்லாத நாடுகளில் பெண்கள் பாலுறவு சுதந்திரம் பெற்றுவிட்டனர் என்றும் இன்று பலரும் கதைக்கின்றனர். இருப்பினும், பழங்குடிப் பெண்கள், மாற்றுத் திறனாளிப் பெண்கள், பதின்பருவ வயதுப் பெண்கள், கல்லூரியில் படிக்கும் பெண்கள், காதல் வயப்பட்டு ஆடவருடன் ஊர்சுற்றும் பெண்கள் (dating women), திருமணமான பெண்கள், முதிய வயதுப் பெண்கள் மற்றும் பலப் பெண்கள் இவ்வாதத்தை மறுக்கின்றனர். அவர்கள் எழுதிய நினைவுக்குறிப்புகள் மற்றும் அவர்கள் பற்றிய ஆய்வுகள் மூலம் இது தெரியவருகின்றது. பாதுகாப்பின்மை, துயரம், மற்றும் அப்பட்டமான கீழ்படுத்துதலால் நேரும் ஏமாற்றம், அவமானம், மகிழ்ச்சியின்மை மற்றும் நம்பிக்கையின்மை போன்ற உணர்ச்சிள் எவ்வாறு வழக்கமாகிவிட்டது என முக்கியத்துவம் கொடுத்து விளக்கும் கதைகள் பெண்களின் பாலுறவு வாழ்க்கை பற்றிய பதிவுகளில் வழக்கமாகிவிட்டது.

பாலுறவு வாழ்க்கையில் ஆணாதிக்க தாளத்திற்கு ஏற்றவகையில்தான் நாம் ஆடுகிறோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்வதால் உடல்ரீதியான இன்பம், உணச்சிப்பூர்வமான நெருக்கம், சரச விளையாட்டுகளில் உளவியல்ரீதியான அதிகாரம், சுய-இன்பம் அல்லது ஏதோ ஒரு தருணத்திலாவது கூட்டுப்பாலுறவு போன்றவற்றை பெண்கள் அனுபவிக்கவில்லை என்று பொருளில்லை. மாறாக, பாலுறவில் இன்பமடைதல், நெருக்கம் மற்றும் அதிகாரம் போன்ற உணர்ச்சிகள் நமது ஆணாதிக்க சமூகத்தின் அங்கங்களாக இருக்கும் பெருநிறுவனங்கள், ஊடகங்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள் ஆகியவை வரையறுத்துள்ள எல்லைகளுக்குள்ளும், விதிகளுக்குள்ளுமே நிகழ்கின்றன என்று வலியுறுத்துவதே எமது நோக்கம். இவ்வாறாக, பெண்ணிய கண்ணோட்டத்தில் கூறுவதானால், பாலுறவு விடுதலை என்பது இன்னமும் தொலைதூரத்தில்தான் உள்ளது.

சமகால தாராளவாத சமூகத்தில், பாலுறவு விதிகளையும், எல்லைகளையும் கட்டுப்படுத்தும் தரவுகளுக்கான பிரதான மூலமானது “பாலின்பம் என்பது உடல்நலம்” எனும் சொல்லாடலை முன்வைத்து சொற்பொழிவு வடிவம் பெற்ற அரசாங்கக் கொள்கைகள் மற்றும் வணிகநலன் சார்ந்த போதனைகளிலிருந்தும் உருவாகிறது. மாறாக அவ்வுரையாடல்கள், “பாலின்பம் என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு,” “பாலின்பம் என்பது உணர்ச்சிப் பெருவெள்ளம்,” “பாலின்பம் என்பது இயல்பாக ஒரு கற்றல் நடவடிக்கை,” அல்லது “பாலின்பம் என்பது பரந்த பன்முகப்பட்ட கலாச்சார வெளிப்பாட்டின் கூட்டுத்தொகை,” போன்ற கருத்துகளை முன் வைத்து நடப்பதில்லை. ஆனால் அவை, சுவாசிப்பது போல், ஜீரணிப்பது போல் அல்லது தூக்கம் போல் “பாலின்பம் என்பது பாலுறுப்பு சார்ந்த உலகளாவிய பரிணாமவியல் நடத்தை மற்றும் தேவை” என்றும் முன் வைக்கின்றன. இந்த வரையறைக்குள் இருந்து பார்க்கும்பொழுது, உடலுறவுச் செயல்பாடற்ற வாழ்க்கை அல்லது திருமணமானது ஆரோக்கியமானதல்ல, உடலுறவு என்றாலே அது பாலுறுப்புச் செயல்பாட்டை உள்ளடக்கி இருக்க வேண்டும், உச்சகட்டத்தை அடைவதே உடலுறவின் உச்சபட்சம், குறைவான உடலுறவுச் செயல்பாடுகள் இயல்பானதல்ல, உடலுறவு என்பது ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் இன்னபிற ஆதாயங்களையும்… கொடுக்கவல்லது.

இதுபோன்ற கட்டமைப்புகள் பாலுணர்வு என்பதை உயிரியல் நலன் சார்ந்த ஒரு சொல்லாடலாக முன்வைக்கின்றன. அதன்மூலம் அவை, இயல்பானச் செயல்பாடு, இயல்புக்கு மாறானச் செயல்பாடு என வகைப்படுத்தி மக்களுக்கு பாலியல் குறித்த விளக்கங்களையும் அறிவுரைகளையும் வழங்கும் அதிகாரம் படைத்த மத்தியஸ்தர்களாக மருத்துவர்கள் மற்றும் மனநல மருத்துவர்களை உருவாக்குகிறது. நம் சமூகங்களின் பாலுணர்வு நிபுணர்களாக இம்மக்கள் பதவி உயர்வு பெற்றவர்களாகிவிட்டனர்.

இக்கட்டமைப்பை மானிடவியலாளர்களும், சமூகவியலாளர்களும் “மருத்துவமயமாக்கல்” என்று விளிக்கின்றனர். மேலும் அவர்கள், 20ஆம் நூற்றாண்டில் மருத்துவமயமாக்கலின் வளர்ச்சியை ஆய்வு செய்துள்ளனர். ஏனென்றால் அக்காலகட்டத்தில்தான் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வின் உணர்வம்சங்களான மனநிலை, உறக்கம், பசி, உணர்ச்சிகள், மதுப்பழக்கம், செயல்பாட்டு அளவு, உடல் எடை, மூப்படைதல், கர்ப்பம், மாதவிடாய், போதைப் பழக்கம், மனத்திடம், சமூக நடத்தை மற்றும் இன்னும் இதர அம்சங்களை முழுவதுமாக பொதுமையாக்கியதோடு, அதுகுறித்த ஒரு துறைசார் புரிதலையும் ஏற்படுத்தும் மாபெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்தது. இவையனைத்தும் உடல்நலம் (நோய்) சார்ந்த அம்சங்களாகிப் போனது. மேலும், சமூக விதிமுறைகளிலிருந்து மாறுபடும் எதுவொன்றும் மருத்துவ அல்லது மனநலப் பிரச்சினையாக அடையாளப்படுகிறது. பல்லாயிர ஆண்டுகால ஆணாதிக்க மதக் கோட்பாடுகளின் விளைவால் பாலின்ப வாழ்க்கை குறித்து நிலவும் ஒழுக்கநெறி கண்ணோட்டமும், அப்போதனைகள் மற்றும் நடைமுறைகளில் பெண்களுக்களிக்கப்படும் அதி-ஒழுக்க முன்நிபந்தனைகள் கொண்ட இடத்தையும் வைத்து இந்த பாலியல் மருத்துவமயமாக்கல் என்பதை “பாவத்திலிருந்து நோயாக” (sin to sickness) மாற்றப்படும் ஒரு நிகழ்வாக மட்டுமே நான் காண்கிறேன், கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுதலைக்கு மாறும் நிகழ்வாக அது இல்லை.

பாலுணர்வானது 1980கள் மற்றும் 1990களில் ”பாலியல் மருத்துவம்” எனும் ஒரு புதிய சிறப்பு மருத்துவப் பிரிவாக வளர்ச்சிபெறத் தொடங்கியபோது, ஒரு பெண்ணியவாதியாக பாலியலானது மருத்துவமயமாவது குறித்த ஆர்வம் எனக்கு ஏற்பட்டது. அதாவது, உண்மையில் அத்துறையானது, பாலின்ப நாட்டத்திலும், அனுபவத்திலும் சமூக விதிமுறைகளை மீறும் பெண்களுக்கு சிகிச்சை வழங்குவதற்காக, உதவுவதற்காக அல்லது சரிசெய்வதற்காகப் பிரத்யேகமாக உருவானத் துறையாகும். இருப்பினும், முந்தைய மருத்துவ வளர்ச்சிக் காலகட்டங்கள் போல், தன்பாலினச் சேர்க்கையில் ஈடுபடும் பெண்கள் அல்லது பாலின்ப வெறி பிடித்தப் பெண்களை அடக்குவதற்காக உருவான பாலியல் மருத்துவமல்ல, ஆனால் உடலுறவில் ஆர்வமற்ற திருமணமானப் பெண்களின் அசமந்த நிலையைச் சரிசெய்வதற்காக உருவானது. இதுபோன்ற பெண்களுக்கு   “உதவுவதற்காக” எடுக்கப்பட்ட முயற்சிகள், வயாகரா மற்றும் விறைப்புத் தன்மையூக்கிகளின் வரவுக்கு வழிவகுத்ததோடு, வாழ்நாள் முழுதும் பாலுறுப்பை உட்செலுத்தும் உடலுறவிலும், உச்சகட்ட இன்பத்தை அடைவதற்கும் உதவும் மருந்துகளுக்கான விளம்பரங்கள் மூலம் ஆண்களுக்கான ஊக்குவிப்புகளும் நடந்தன என்பது கவனத்திற்குறியது.

ஆண்டுதோறும் கோடிக்கணக்கான டாலர்கள் / பவுண்டுகள் அல்லது யுரோ மானியங்களைப் பெற்றுத்தரும் ஆண்களுக்கான வயாகராவுக்கும் அதிகமான வருமானத்தைப் பெற்றுதரவல்ல பெண்களுக்கான “இளஞ்சிவப்பு வயாகராவுக்கான” வேட்டையை மருந்து நிறுவனங்கள் தொடங்கின. பெண்களுக்கான வேட்கை / கிளர்ச்சி மருந்துகள், ஊக்கிகள் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டன. சந்தேகமின்றி, அவை பன்னாட்டு கூட்டு ஸ்தாபனங்களின் நலனுக்காக என்றோ, விளம்பர நிறுவனங்களின் நலனுக்கென்றோ விளம்பரப்படுத்தப்படவில்லை! ஆனால், பெண்கள் மத்தியில் காணப்படும் பரந்த பாலின்பச் செயல்பாட்டின் போதாமை மற்றும் துயரத்தைப் போக்கும் தேவையாக, பெண்களின் அத்தியாவசிய சுய தேவையாக முன்வைக்கப்பட்டன.

பெண்களின் பாலுறவுப் பிரச்சினையும், நிறைவின்மையும் பெரும்பாலும் சமூக மற்றும் ஒருவருக்கிடையே ஒருவர் கொள்ளும் உறவுசார் பிரச்சினையின் விளைவு என்று விளக்கும் சலவைப் பட்டியல் போன்ற (இச்சொல் வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது) நீண்ட, பரந்தளவிலான ஆய்வுகள் மூலம் முன்வைக்கப்பட்ட போதிலும் இந்த வேட்டை பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்கிறது. ஏனென்றால், “பெண் பாலுறவுப் பிழற்ச்சி”க்கு சிகிச்சையளிக்கும் மருந்து கண்டுபிடிக்க இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட எண்ணற்ற மருத்துவ சோதனைகள் தோற்றுப்போக, மருந்துகளுக்கு அமெரிக்க அங்கீகாரம் கிடைக்காத நிலையே அதற்குக் காரணம். ஆனால் இதுவும் தற்காலிகமானதே, ஏதோவொரு மருந்து நிச்சயம் பரிசோதனையில் வெற்றி பெரும். அதன்பிறகு, கிடைக்கும் அத்தனை தொடர்பாடல் ஊடகங்கள் வாயிலாகவும் அவ்வளவு ஏன், இன்னும்கூட கண்டுபிடிக்கப்படாத ஊடகங்கள் வாயிலாகவும் ”நற்செய்தி” என்ற தலைப்பில் விளம்பரத் துறையானது பரந்த அளவில் அதனைக் கொண்டு சேர்க்கும்.

கடந்த இரண்டு பத்தாண்டுகளாக என்னுடைய செயல்பாடுகளும், கல்வியியல் பணிகளும் இந்தப் பாலியல் மருத்துவமயமாதலுக்குப் பின்னால் உருவாகும் அமைப்புமுறை மற்றும் வலைப்பின்னலை அம்பலப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தும் விதமாகவே இருந்துள்ளது. ஒரு உளவியல் சிகிச்சையாளர் மற்றும் ஆய்வாளராக எனக்கு வழங்கப்பட்ட வரம்புக்குட்பட்ட எனது தொடக்ககாலப் பயிற்ச்சியைக் கடப்பதும், நுண்ணாய்வு பொதுச் சுகாதாரம் மற்றும் மருத்துவத்துறை பற்றிய சமூகவியல் ஆய்வு போன்ற பிரிவுகள் குறித்த எனது அறிவை விரிவுபடுத்திக்கொள்வதும் எனக்குப் பெரும் சவாலாக இருந்தன. பெண்ணியம் எனக்கொரு அடிப்படை நிலைப்பாட்டை வழங்கியது – பாலியல் என்பது உடல்நலனுக்குறிய உயிரியல் மருத்துவம் என்பதைக் காட்டிலும், அது ஒரு கலாச்சார ஏற்பாடு என்று புரிந்துகொள்வது – ஆனால், உலக அரங்கில், முடிவுக்கு வராத, காலத்துக்கும் நீளும் வகையிலான பாலுணர்வு ஆய்வுகள், நோயறிதல் மற்றும் சிகிச்சை போன்ற கட்டமைப்புகள் வழி தொழில்முறைக் கூறுகளும், வர்த்தகக் கூறுகளும் உலக அரங்கில் எவ்வாறு பாலுணர்வு குறித்து உரையாடுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு நீண்ட காலம் பிடித்துவிட்டது.

மொத்தத்தில், நிலைமையை நான் இவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறேன்: நுகர்வுலகத்தில் பாலின்பம் என்பது ஒரு பண்டமாகிவிட்டது. ஆளும் அதிகாரிகளால் தற்போது பாலின்பம் என்பது “உடல் நலம்” எனும் ஒட்டுமொத்த நுகர்வு வகையினத்திற்குள் அடக்கப்படும் ஒரு பொருளாகிவிட்டது. நியமிக்கப்பட்ட பாலியல் ஆலோசக நிபுணர்களாக மருத்துவர்கள் கருதப்படுகின்றனர். அதன் மூலம் அவர்கள் தங்களது ‘சேவை’ பற்றிய ஒரு சுய-நியாயப்படுத்தலில் ஈடுபட்டவாறு தங்களது அதிகாரத்தையும், பொருளாதார வாய்ப்புகளையும் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் வகையில் செயல்பட முடியும். ஆரோக்கியமான மற்றும் வயதுக்கேற்ப தொடர்ந்து மாறுகிற பண்புடைய பாலுறவு வாழ்கை என்பது கேள்விக்கப்பாற்பட்ட உரிமையாகவும், சமூக அவசியத் தேவையாகவும் உருவாகிவிட்டது. பெரும்பாலான மக்களுக்கு பாலியல் அறிவுறுத்தல்கள் கிடைப்பதில்லை, அதனால் அவர்களின் பாலுறவு வாழ்க்கையானது யதார்த்தத்தில் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்ய முடியாத குறைபாடுடையதாகிறது. ஆனால், அத்தகைய ஏமாற்றங்கள் என்பது சமூகத்தால் உருவாக்கப்படும் ஒன்று என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிடுகின்றனர், மேலும் இயலாமை உணர்வு மேலோங்க அவர்கள் தங்களை குறைபாடுடையவர்களாக எண்ணி மருத்துவ வடிவமைப்புகளுக்கும், கண்காணிப்புகளுக்கும், தலையீடுகளுக்கும் பலியாகிவிடுகின்றனர். அதே அனுமானங்களுக்கு ஊடகங்களும் வசப்பட்டு, வெறும் செய்தி வெளியீடு என்று சொல்லத்தக்கத் தகவல்களைக் கூட ஏதோ பெரிய கண்டுபிடிப்புப் போல ஊதிப் பெருக்குகின்றன. இவ்வாறாக பாலியல் மருத்துவமயமாக்கல் என்பது தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

Thanks to: http://www.hystericalfeminisms.com/

To read in English: http://www.hystericalfeminisms.com/waking-up-to-the-medicalization-of-sex-2/

திரை மறைவு கேமிரா குறித்து – நக்கீரன்

ரகசியக் கேமிராக்கள் பொருத்தி பெண்களின் அந்தரங்க தருணங்களை, பெண் உடலை ஆபாசமாகப் படிம்பிடித்து பெண்களை மிரட்டுவது குறித்து:

பெண் உடல் பற்றிய ஆணாதிக்க சமூகத்தின் கருத்தியலே இப்படிப்பட்ட பாலியல் ரீதியான வக்கிரங்களுக்கான அடிப்படை காரணம். இந்த ஆண் அதிகாரமே பல்வேறு வக்கிரங்களுக்கு வழிவகுக்கிறது, வன்புணர்வு, ஆபாசப் படமெடுத்தால் ஆகியவை இதன் நீட்சியே. இதுபோன்ற வக்கிரங்களை, ஆபாச புகைப்படங்களை, வீடியோக்களைக் கண்டு பெண்கள் அஞ்சக்கூடாது. நமது அச்சமே அவர்களது மூலதனம். ஒருவேளை பெண்கள் இதுபோன்ற அத்துமீறல்களுக்குள்ளாக நேர்ந்தால் துணிந்து அதை அம்பலப்படுத்த வேண்டும். காவல் துறையில் புகாரளிக்க வேண்டும், சட்டரீதியான நடவடிக்கையில் இறங்க வேண்டும்.

ஆனால், இந்தப் போராட்டத்தில் வெல்வது பெண்களால் மட்டுமே சாத்தியமில்லை, காவல்துறை, சட்டம், சமூகம் என அனைத்தும் பெண்களுக்கு ஆதரவாக செயல்பட வேண்டும். புகார் கொடுக்க வரும் பெண்களை கேவலமாகப் பேசாமல், அவர்களையே குற்றவாளிகளாக்காமல் உரிய நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும். பெண்ணின் விருப்பமின்றி எவர் படம் எடுத்தாலும் அது வக்கிரமே, குற்றமே – அது காதலனாக, கணவனாக இருந்தாலும் சரி. காதல் சார்ந்த பிரச்சினை என்றால் அதில் பெண்ணின் நடத்தையை குறை சொல்லிப் பேசும் மனநிலையிலிருந்து சமூகம் வெளிவர வேண்டும். தங்களுக்கு நேரும் பாலியல் சார்ந்த தொல்லைகளை வெளிப்படையாகப் பேசுவதற்கான சூழலை குடும்பமும் சமூகமும் பெண்களுக்கு ஏற்படுத்தித் தரவேண்டும்.

புகார் கொடுக்கும் பெண்ணின், குடும்பத்தினரின் அடையாளங்கள் பற்றிய இரகசியம் காக்கப்பட வேண்டும். அவமானத்திற்கு பயந்து ஒடுங்குவதே வக்கிரங்கள் பெருக துணை நிற்கிறது.

Hidden Camera

Hidden Camera

page-1 page-2 page-3

Observe and Educate

message is fine..

but not always girls (boys) express / show any behavioral changes..

while being watchful is definitely helpful, it is always better not to leave children, esp a girl child under the care of relatives, friends (men), do not allow anybody to touch & play / touch and show ‘love’, ‘care’ etc… whoever it may be… whatever may be the age.. No touching, No hugging…

If the kids are left to stay at relatives house, ensure that girl child gets a separate room to sleep or atleast men should be kept away from the ‘girls only room’… ‘GOOD’ Men may feel hurt, but if they are good, am sure they will understand, why it was necessary

if that’s not possible, tell your KID to object ‘touching’ / open up to you (parents) if something went wrong…. keep asking her how the MEN of ‘those other’ houses behaved… was she comfortable going to their house, ask questions about the MEN in your houses… if she is comfortable with that X MEN… could be a visitor, relative, friend, worker.. Keep asking….

Inform the Kid to learn to object ‘touching’… be it anyone… until they are grown up and or have really found a friend / soul mate / love, whom they 100% trust….

Habeeb Nagar PS WZ Hyderabad

A Video made on the awareness of Child sexual assault – Responsibility of Teachers & Parents to observe the behavior of children and protect them from Sexual Assault. Watch it & Share.

Dear Mr. Raghuram Rajan, the hat you wore is foul-smelling

Raghuram-Rajan-PTI-5i-L

Mr. Raghuram Rajan’s ‘ideas’ definitely needs to be debated and strongly opposed, because it’s sheer play of Economic terms, seasoned with ingredients like Ethics, Dharma (is it Hindu Dharma Mr. Rajan) advocating support for Capitalism, Private Property. [A detailed critical commentary should be written]

Mr. Rajan tries to give a illusive trust ‘that all is going to be fine… if government is ….. ” to the middle class in defense of the Bourgeoisie.

His views are antithetical to what he himself proposes: democratic accountability, Equitable Distribution etc., because he proposes ‘Good Governance’ (morphing it with words like democratic accountability etc). Thus he safeguards himself by not speaking against ‘STATE’ (not the geographical division). He also misquotes Marxism by using the word GOVERNMENT. There is no mention of STATE power at all in his article, but he admits of CLASS existence, isn’t this hypocrisy?

He says that // Fukuyama makes a more insightful point than simply that all three traditional aspects of the state – executive, judiciary, and legislature – are needed to balance one another. In sharp contrast to the radical libertarian view that the best government is the minimal “night watchman”, which primarily protects life and property rights while enforcing contracts, or the radical Marxist view that the need for the government disappears as class conflict ends, Fukuyama, as did Huntington, emphasizes the importance of a strong government in even a developed country.// –

first of all, Neither Karl Marx nor Engels or the real life Revolutionaries like Lenin & Mao have stated that ‘Government’ wiil ‘dissppear’, Karl Marx talks about ‘Withering away of the STATE’ – Lenin explains this in detail on “Economic Basis” – emphasis “Economic Basis” in his work titled The State and Revolution – “Between capitalist and communist society lies the period of the revolutionary transformation of the one into the other. Corresponding to this is also a political transition period in which the state can be nothing but the revolutionary dictatorship of the proletariat.”…. “The expression “the state withers away” is very well-chosen, for it indicates both the gradual and the spontaneous nature of the process”

It is not veracious on the part of Mr. Rajan to manipulate a theory with a motive to either project it as utopian or anarchist… STATE is consequential of historical process which was the cause of arousal of Class & class conflicts. In Lenin’s words, “The State: A Product of the Irreconcilability of Class Antagonisms”. It is in this sense that Marx & Marxists (labeling them radical, in the extremist sense, is highly objectionable) state (as in affirm) that State will Wither away and not ‘disappear’.

The gist of his idea is ‘Reformism’, but when STATE by itself is consequential of antagonisms in a particular mode of ECONOMY, how is that its components like Judiciary (rule of law!!), Legislative (Government) going to be trustworthy of democratic accountability. Moreover today STATE has transpired itself as compradors of CAPITALISM & its offshoots Imperialism, Liberalism, Globalization and so on, and when Intrinsic nature of CAPITALISM is PROFIT – ACCUMULATION OF WEALTH, how will its custodian – the STATE will tolerate / allow – Equitable Distribution of Wealth.

Above all in Capitalism Division of Labor is anarchic and Despotism is the ‘rule of law’ in its functioning, its custodian STATE will also be reciprocal of the same ‘rule of law’, so where is the room for democracy & democratic accounting?

What is Unpardonable in Mr. Rajan’s speech is his reference to CASTE – “ In India, he argues, the caste system led to division of labor” , absolutely ahistorical…

An ahistorical approach, belief in ‘Dharma’, defensive of Private Property – Is he planning to contest as Prime Ministerial Candidate in the near future?

Dear Mr. Raghuram Rajan, the hat you wore is foul-smelling……….

[to be continued…]

His speech on: http://scroll.in/article/708502/Full-text:-Invoking-Hitler,-Raghuram-Rajan-warns:-A-strong-govt-may-not-move-in-the-right-direction

 

நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை – தேனி நோக்கி வரும் அறிவியல் உலகப்படையெடுப்பு – தமிழ்ச்செல்வன்

1991களுக்கு பிறகான இந்திய அரசியல், பொருளாதாரம், வாழ்வியல் என அனைத்தும் அமெரிக்க மையப்படுத்தப்பட்ட நிலையில், இந்திய துணைக்கண்டத்தின் அறிவியல் ஆய்வுகளும் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் அடிபொடி வேலை செய்வதையே நோக்கமாக இருக்கிறது என்பதற்கு நேரடி உதாரணமே நியூட்ரினோ ஆய்வு திட்டம். எப்படி என்பதனையும் ஏன் என்பதனையும் தொடர்ச்சியாக எனது எழுத்தின் ஊடாக புரிய வைக்கும் முயற்சியே இக்கட்டுரை.

இந்திய துணைக்கண்டத்தின் தேசங்கள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு ஒரு நாடாக மாறிய சூழலில் மாபெரும் அறிவியல் அறிஞர் சர்.சி.வி. ராமன் எத்தகைய அறிவியல் ஆய்வுகளை இந்திய துணைக்கண்டம் செய்யக்கூடாது என எதிர்த்து, இந்திய அறிவியல் கழகத்தில் இருந்து வெளியேறி ராமன் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தை தனியே துவங்கினாரோ, அன்றைய சூழலில் இந்திய துணைக்கண்ட அறிவியலாளர்களின் தலைமை எத்தகைய அறிவியல் ஆய்வுகளை செய்ய வேண்டும் என முடிவு செய்ததோ அதனையேதான் இந்திய துணைக்கண்டம் தொடர்ச்சியாக செய்து வருகிறது.

சுயமான அறிவியல் ஆய்வுகளை ராமன் விரும்பினார். புதிதாக உருவான நாடு சுய அறிவியல் செய்வது என்பது கள பரிசோதனையாக மட்டுமே முடிந்துவிடும். ஒருவேளை நம்மை அறிவியல் உலகில் இருந்து அப்புறப்படுத்திவிடும் என பிறர் நினைத்தனர். இதன் விளைவாக, இந்திய துணைக்கண்ட அறிவியல் உலகம் பிற நாட்டின் அறிவியல் ஆய்வுகளுக்கான எடுபிடி வேலை செய்வதில் மட்டுமே கண்ணும் கருத்துமாக இருந்து வருகிறது என்றே நேரடியாக என்னால் குற்றம் சாட்ட முடியும். 1947களுக்கும் பின்னர் சோவியத் ரசியாவின் ஆய்வுகளை ஒட்டி வேலை செய்துவந்த இந்திய துணைக்கண்டம், 1990களுக்கு பிறகு அமெரிக்கவின் தேவையை பூர்த்தி செய்யும் ஆய்வுகளை செய்து வருகிறது என்பது என் அறிவியல் உலக அனுபவ பாடம்.

இந்திரா காந்தி அணு ஆராய்ச்சி கழகத்தில் எனது முதுநிலை படிப்பிற்கான ஆய்வு செய்த காலத்திலும் இந்திய அறிவியல் கழகத்தில் ஆராய்ச்சி உதவியளனாக வேலை செய்த காலத்திலும் படித்த படிப்பினைகள் இவை. இந்திய அறிவியல் கழகத்தில் இந்திய துணைக்கண்ட அரசின் நிதியோடு முனைவர் பட்ட ஆய்வுகளை முடிப்பவர்களின் தரத்தை அவர்களுக்கு அமெரிக்காவில் உயர்தர ஆய்வு பணிகள் கிடைக்கிறதா என்பதைலிருந்தே கணக்கிடப்படுகிறது. இந்திய துணைக்கண்டத்தின் மிகப்பெரியதும் மிகப்பழையதுமான இந்திய அறிவியல் கழகத்தின் உற்பத்தி அமெரிக்காவிற்கானது என்பதை முதலில் நினைவில் நிறுத்திக்கொள்வோம். அவ்வப்பொழுது கூடங்குள அணுவுலை திட்டங்களை ரசியாவுடனும் பகிர்ந்துகொள்ளும் இந்தியா, அமெரிக்காவை மட்டுமே அனைத்திலும் ஆய்வுகளிலும் சார்ந்து நின்று நிற்கிறது. இந்த அடிப்படையில் இருந்தே அமெரிக்காவின் நியூட்ரினோ ஆய்விற்கு இந்தியா எப்படி களம் அமைத்து கொடுக்கப்போகிறது என்பதனை நமக்கு புரிதலை கொடுக்கும் என நினைக்கின்றேன்.

நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை:

இந்திய நியூட்ரினோ ஆய்வுத் திட்டம் தொடர்பாக பேசும் அதனைச் சார்ந்தவர்கள் அனைவரும்,  அமெரிக்காவில் கட்டமைக்கப்படும் நியூட்ரினோ தொழிற்சாலைக்கும் இதற்கும் எவ்வித தொடர்பும் இல்லை என திரும்ப திரும்ப ஒரு பொய்யை கட்டமைத்து வருகிறார்கள். இது வெறும் அடிப்படை அறிவியல் ஆய்வுதான் என்று மக்களை ஏமாற்றுகிறார்கள். இத்திட்டத்திற்கும் அமெரிக்காவின் ஆய்விற்குமான தொடர்பின் வரலாற்றை சற்று பின் நோக்கி பார்ப்போம்.

வான்வெளி நியூட்ரினோவை பதிவு செய்து ஆய்வு செய்யும் ஆய்வுத்திட்டங்கள் பல வருடங்களாக தொடர்ந்துவந்தாலும் நியூட்ரினோவை உற்பத்தி செய்து ஆய்வு செய்வது என்ற சிந்தனை கோட்பாடு 1990களுக்கு பிறகே வந்திருக்க வேண்டும். அதுவும் உற்பத்தியாகும் நியூட்ரினோ பல நூறு கிலோமீட்டர்கள் பயணிக்க செய்து ஆய்வு செய்யும் நோக்கத்தினூடாகவே தொழிற்சாலை திட்டம் செயல்வடிவம் பெற்றது.

நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை குறித்த திட்ட ஆலோசனைகள், என்னுடைய சிற்றறிவிற்கு எட்டிய வகையில், 1990களில், இங்கிலாந்து நாட்டு அதிசக்தி இயற்பியல் ஆய்வு மையங்களில் முதன்முதலாக விவாதிக்கப்படுகிறது. அதில், தொழிற்சாலை நியூட்ரினோக்கள் அதி அடர்த்தி கொண்டதென்பதால் அதனை பதிவு செய்வதும் எளிது என்றும் பூமியின் ஒரு புறத்தில் இருந்து பூமியின் மறுபுறம் வரை அதனை பயணிக்கச் செய்து பதிவு செய்ய முடியும் எனவும் கூறியிருக்கிறார்கள். ஆனால், இங்கிலாந்து நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை திட்டத்தை செயல்படுத்தியதாக பதிவு இல்லை.

இதில் இன்னொரு செய்தி என்னவென்றால், தொழிற்சாலை நியூட்ரினோக்களை வான்வெளியில் இவர்கள் செலுத்தப்போவதில்லை. கீழே உள்ள படத்தில் தோராயமான வரைப்படத்தை காணலாம். பூமிக்கு அடியில் செலுத்துவதா? என குழப்பமாக இருக்கிறதா? பூமிக்கு  அடியில் நியூட்ரினோவை பல நூறு கிலோமீட்டர் செலுத்தி அறிவியல் உலகம் வெற்றியும் பெற்றுள்ளது.

Neutrino Factory 1

உதாரணமாக, ஜப்பான் நாட்டில், டோக்கியோ நகரில் இருந்து 295 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் காமியோகா நகரத்தில் இருக்கும் நியூட்ரினோ ஆய்வு மையத்திற்கும் நியூட்ரினோவை உற்பத்தி செய்து அனுப்பி வருகிறார்கள். 295 கிலோ மீட்டர் பூமிக்கு அடியில் நியூட்ரினோ பயணிக்கிறது இதனை T2K Neutrino beam (Tokyo to Kamioka) என்று வரையறுக்கிறார்கள்.

அதேபோன்று, சுவிசர்லாந்து நாட்டின் ஜெனீவா நகரில் இருந்து இத்தாலி நாட்டின் கிரான் சாசோ நகரில் இருக்கும் நியூட்ரினோவை பதிவு செய்யும் மையம் 732 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கிறது. ஜெனீவாவில் உற்பத்தியாகும் நியூட்ரினோவை பல வருடங்களாக இத்தாலி நாட்டின் கிரான் சாசோ ஆய்வு மையம் பதிவு செய்து வருகிறது. இத்திட்டத்தில், அமெரிக்கா உள்ளிட்ட 24 நாடுகளைச் சேர்ந்த 750ற்கும் மேற்பட்ட அறிவியலாளர்கள் பங்குபற்றி ஆய்வில் ஈடுபடுகிறார்கள். ஆக, பூமிக்கு அடியில் நியூட்ரினோவை பயணிக்க வைக்க முடியும் என்பது புலனாகிறது.

வான்வெளியில் இருந்து மழை போல வரும் நியூட்ரினோக்கள் தொடர்ச்சியாக பூமியில் ஊடுருவி அதனை கடந்து பயணித்துக்கொண்டேதானே இருக்கிறது. இதில் என்ன புதிய செய்தி என சிலர் வாதம் செய்கின்றனர். செயற்கையாக உருவாகும் நியூட்ரினோக்களை குறிப்பிட்ட திசையில் செலுத்தி, குறிப்பிட்ட இடம் நோக்கி பயணிக்க செய்து, குறிப்பிட்ட கருவியில் பதிவு செய்து ஆய்வு செய்வதில்தான் புதுமையும் அறிவியல் உலகின் அடுத்த கட்ட நகர்வும் இருக்கிறது. ஆனால், இத்தகைய நகர்வு நிச்சயமாக ஆபத்தைத்தான் கொண்டுவரப்போகறது பல்வேறு ஆய்வுகளின் இருந்து விளக்குகிறேன்.

சமகாலத்தில் செயல்படும் எல்லா நவீன அறிவியலிலும் மிகப்பெரிய ஆபத்துகள் இருக்கிறது. ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும் சுற்றுச்சூழல்/மனித உரிமை ஆர்வர்களுக்கும் இடைவெளி அதிகரித்தே வருகிறது. நவீன அறிவியலாளர்களுக்கும் ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும் மக்களின் வருங்காலத்தின் மீதும் பார்வை இல்லை நிகழ்கால உலகை மாசுபடுத்துவதிலும் குற்ற உணர்வில்லை என்பதே இதன் உள்ளர்த்தம். உலகை காப்பாற்ற போகிறோம் என சொல்லும் அறிவியலாளர்களே உலகை அழிக்கும் ஆயுதமாக திகழ்கிறார்கள். இப்பிரபஞ்சம் எப்படி உருவானது என கண்டுபிடிக்க பிரபஞ்சத்தை அழிக்க முன்வருவதற்கு சமம்தான் நியூட்ரினோ திட்டம்.

இப்படியான திட்டம்தான் நமது தமிழகத்திற்கு கொண்டுவர இந்திய துணைக்கண்ட அரசாங்கத்தின் அறிவியலாளர்கள் துடிக்கிறார்கள். உலகத்தில் நடக்கும் ஆய்வுகளில் இது மிக பிரமாண்டமானது என சொல்லலாம். தேனி பகுதியில் நிறுவும் ஆய்வு மையம் பிரமாண்டமானதில்லை. இத்திட்டத்தில் பின்னால் இருக்கும் நமக்கு இதுவரை சொல்லப்படாத ‘பிரமாண்டமான’ ஒன்று இருக்கிறது.

ஃபெர்மி ஆய்வகம் – நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை – சர்வதேச நிறுவனங்கள்:

உலகெங்கும் உள்ள பல நூறு நிறுவனங்கள், நியூட்ரினோ ஆய்வையும் நியூட்ரினோ தொழிற்சாலையின் அடுத்தக்கட்ட ஆய்வையும் ஒன்று சேர்ந்து செய்வதாக முன்வருகிறார்கள். அதனை ஒருங்கிணைத்து செயல்படுத்தி தலைமை தாங்கி வருவது அமெரிக்காவின் ஃபெர்மி ஆய்வகம் (Fermi Lab). இப்படியான பல்தேசியத் திட்டத்தில் இந்திய துணைக்கண்டத்தைச் சேர்ந்த இந்திய அணுசக்தி கழகம், டாடா ஆராய்ச்சி கழகம், இந்திய கணித அறிவியல் கழகம், டெல்லி பல்கலைக்கழகம் உள்ளிட்ட பல்வேறு நிறுவனங்கள் பங்குபெற்று ஆய்வு கலந்துரையாடல்கள் மற்றும் சந்திப்பு கூட்டங்களை நடத்தி வருகிறது. இதே இந்திய துணைக்கண்ட நிறுவனங்கள்தான் தேனி நியூட்ரினோ ஆய்வகத்தை கட்டமைத்து வருகிறார்கள் என்பதனை நினைவில் கொள்க.

இத்திட்டத்திற்காக, பல்தேசிய வடிவமைப்பு ஆய்வு – நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை (International design study) என்ற அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதில், இந்தியாவின் 11 ஆய்வு நிறுவனங்கள்/பல்கலைக்கழகங்கள் உட்பட உலகெங்கிலும் உள்ள 50ற்கும் மேற்பட்ட அறிவியல் நிறுவனங்கள்/பல்கலைக்கழகங்கள் பங்குபெற்று வருகிறது.

2012 ஆம் ஆண்டு திரு. பத்மநாபன் அவர்களுக்கு இந்திய நியூட்ரினோ ஆய்வு மையத்தின் சார்பில் எழுதப்பட்ட கடித்தத்தில், ஃபெர்மி ஆய்வகத்தில் இருந்து கட்டப்படும் நீயூட்ரினோ தொழிற்சாலையில் இருந்து உருவாகும் நீயூட்ரினோ ஒருபொழுதும் தேனிக்கு செலுத்த முடியாது. அப்படி திட்டம் இல்லை என மறுக்கிறார்கள்.

  1. பிறகு, ஃபெர்மி ஆய்வகத்தோடும் பல்தேசிய வடிவமைப்பு ஆய்வு மையத்தோடும் உடன்பாடு ஏன் போடப்பட்டது என்ற கேள்வி நாம் முன்வைக்க வேண்டாமா?
  2. பல்தேசிய வடிவமைப்பு ஆய்வு மையமும் டாடா அடிப்படை ஆராய்ச்சி நிறுவனமும் 2009 ஆம் ஆண்டு மும்பையில் சந்தித்து பிறகு எந்த ஆய்வு குறித்து விவாதித்தார்கள்?
  3. அந்த சந்திப்பு குறிப்பில், நியூட்ரினோ உணர்த்து கருவியை பற்றின விவாதம் ஏன் நடத்தப்பட்டது? அக்கருவி எங்கு பொறுத்தப்போகிறார்கள்?

இந்திய நியூட்ரினோ ஆய்வுத் திட்டம் தொடர்பாக சிந்திக்கும்பொழுது முதலில் நினைவிற்கு வருவதே இந்த 50000 டன் எடையிலான காந்த மையப்படுத்தப்பட்ட இரும்பிலான எரிசக்திமானி உணர்த்து கருவிதானே (50 kton magnetized iron calorimeter detector). உலகிலேயே முதன் முறையாக இத்தகைய எரிசக்திமானியை நிறுவியே நியூட்ரினோவை பதிவு செய்து ஆய்விற்கு உட்படுத்தப்போகிறோம் என பிரமாண்டமான விளம்பரம் கொடுக்கப்படுகிறது.

ஆய்வு கட்டுரைகளை தேடிப்பார்த்த பொழுது, இத்தகைய உணர்த்துக்கருவி குறித்து 2003 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ஒரு ஆய்வு கட்டுரை என் கண்ணுக்கு அகப்பட்டது. அதில், இத்தகைய உணர்த்துக்கருவிதான் பிற்காலத்தில் கட்டமைக்கப்படப் போகும் நியூட்ரினோ தொழிற்சாலையில் இருந்து வெளியேறு நியூட்ரினோக்களை உலகின் இன்னொரு மூளையிலும் பதிவு செய்ய பயன்படும் என கூறப்பட்டுள்ளது. (Nuclear Instruments and Methods in Physics Research A, 500 (2003), 441–445).

அமெரிக்காவின் ஃபெர்மி ஆய்வகத்துடன் இந்திய பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் ஆய்வு நிறுவனங்களின் கூட்டு நியூட்ரினோ ஆய்வு திட்டத்திற்கான வரையறை வகுத்தப்பின், 2004 ஆம் இந்திய நியூட்ரினோ ஆய்வு மையத்தின் நிலவரம் என்ற ஆய்வுக்கட்டுரையில் திரு. மொண்டால் அவர்கள், வருங்காலத்தில் உலகெங்கிலும் உள்ள நியூட்ரினோ தொழிற்சாலைகளில் இருந்து நியூட்ரினோக்களை பெறுவதற்கு வசதியாகத்தான் காந்தமையப்படுத்தப்பட்ட இரும்பு எரிசக்திமானி உருவாக்குகிறோம் என எழுதியிருக்கிறார் (Proc Indian Natn Sci Acad, 70, A, No.1, January 2004,pp.71–77).

அதேபோன்று, 2006 ஆம் ஆண்டு ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரை, அதுவும், மிக இயற்பியல் ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு பிரபலமானதும் தரம் வாய்ந்ததுமானInstitute of Physics இல் வெளிவந்தது. அதில், இந்தியாவின் நியூட்ரினோ ஆய்வு மையத்தின் ஆய்வுகளை இரு கட்டங்களாக வரையறுத்து இருப்பதாக சொல்லப்பட்டுள்ளது. முதலாவது கட்டம் வான்வெளி நியூட்ரினோவை ஆய்வு செய்வதென்பதும், இரண்டாவது கட்டம் அமெரிக்காவின் நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை நியூட்ரினோவை ஆய்வு செய்வதென்றும் வரையறுத்து இருக்கிறார்கள்.

அதே ஆண்டு ஜெனீவாவின் CERN ஆய்வகத்தில் நடந்த சந்திப்பொன்றில், மேலே கூறிய கட்டுரை எழுதிய ஆராய்ச்சியாளர் சுருபாபதி கோஸ்வாமி கலந்துரையாடும்பொழுது கீழ்க்காணும் படத்தை காட்டி விவரித்திருந்தார். உலகெங்கிலும் இருந்து நியூட்ரினோ படையெடுப்பு இந்தியாவை நோக்கி மட்டுமே செலுத்தப்படப்போகிறது என்பதற்கு இதுவும் ஒரு உதாரணம்.

 INO CERN

அன்றைய காலக்கட்டத்தில் பைக்காரா நீர்வீழ்ச்சி பகுதிக்கு அருகாமையில் அல்லது இமாலய மலைப்பகுதிக்கு அருகாமையில் இத்திட்டம் அமைவதாக இருந்ததால் PUSHEP  என்றும் Rammam என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அடுத்ததாக, 2009 ஆம் ஆண்டு நடந்த பல்தேசிய வடிவமைப்பு ஆய்வு நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை – டாடா அடிப்படை ஆராய்ச்சி நிறுவனம் கலந்துகொண்ட சந்திப்பில், இரண்டு விதமான உணர்த்து கருவி குறித்து விவாதிக்கப்பட்டது. ஒன்று, Silver-channel detector at the intermediate baseline (3000—5000 km) மற்றொன்று Magnetised Iron Neutrino Detector (7000—8000 km) என்று அவர்களது ஆவணங்களில் உள்ளது.அமெரிக்காவின் சிகாகோ நகரில் இருந்து 7000-8000 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் எந்த இடம் உள்ளது.? சந்திப்பு குறித்த அறிக்கையை காண:

https://www.ids-nf.org/wiki/FrontPage/Documentation?action=AttachFile&do=get&target=IDS-NF-016-v1.0.pdf

ஆக, காந்த மையப்படுத்தப்பட்ட இரும்பிலான எரிசக்திமானி உணர்த்து கருவி கொண்டு 7000-8000 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் இருந்து பயணிக்கும் நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை நியூட்ரினோக்களை பதிவு செய்ய முடியும் என்பது உறுதியாகிறது.

பல்தேசிய வடிவமைப்பு ஆய்வு இணையதள பக்கங்களில், நியூட்ரினோ தொழிற்சாலை நியூட்ரினோக்களை 7500 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் இந்தியாவிற்கு செலுத்தி ஆய்வு செய்யப்போவதாக வரைபடத்திலும் கட்டுரைகளிலும் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள். படத்தினை கீழே காணவும். அணுக்கருவியல் மேம்பாட்டு திட்டம் என்ற பெயரிலும் அதனை தொடர்ந்து நியூட்ரினோ ஆய்வுகள் என்ற பெயரிலும் அமெரிக்காவிலும் இந்தியாவிலும் ஜெனீவாவிலும் 2003 ஆம் ஆண்டு முதல் இந்திய அறிவியலாளர்கள் சந்திப்பு நடந்து வருகிறது.  ஃபெர்மி ஆய்வகத்துடனான இந்திய நிறுவனங்களின் அறிவியல் தொழிற்நுட்ப சந்திப்புகள் மற்றும் அதனை விளக்கப்படுத்தி ஜெனீவாவில் இயங்கி வரும் CERN ஆய்வகத்தில் இந்திய இயற்பியலாளர்களின் நடத்திய சந்திப்புகள் மற்றும் கலந்துரையாடல்களின் கட்டுரைகளும் ஆவணங்களும் அந்நிறுவனங்களின் இணையதளங்களில் காணக் கிடைக்கிறது.

Neutrino Factory 3

இதேக்கருத்தை, 2011 ஆம் ஆண்டு இந்திய கணித அறிவியல் நிறுவனத்தால் மிக பிரபலமான இயற்பியல் ஆய்வுக்கட்டுரை சஞ்சிகையில் எழுதப்பட்ட கட்டுரையிலும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. பார்க்க: (http://scitation.aip.org/content/aip/proceeding/aipcp/10.1063/1.3661606?ver=pdfcov)

நியூட்ரினோ ஆயுதம்:

அமெரிக்காவும் பல நாடுகளில் இருக்கும் ஆய்வு நிறுவனங்களும் பல்கலைக்கழகங்களும் சேர்ந்து இந்த ஆய்வினை நடத்துவதில் என்ன பிரச்சனை.? இயற்பியலின் அல்லது வான்வெளி அறிவியலில் இருக்கும் அடிப்படைகளை வெளிக்கொணரும் ஆய்வுகளில் என்ன கெடுதல் இருக்கப்போகிறது என்று பலர் கேட்கலாம். இந்த முடிவுகள் அடிப்படை அறிவியலின் முடிச்சுகளை அவிழ்க்கும் ஆக்கமுறையிலான அறிவியலுக்கு (constructive science) பயன்படுத்தப் போவதில்லை. இது அழிவுமுறை அறிவியலுக்குத்தான் (destructive science) பயன்படப்போகிறது.

வான்வெளியில் உருவாகும் பிரபஞ்ச வெடிப்பில் இருந்து கிடைக்கப்பெறும் ஹிக்ஸ் போசான் துகள் குறித்தான தேடல் ஆய்வினை CERN ஜெனீவா ஆய்வகம் அதனை உருவாவதற்கு வசதியான இயந்திரங்களை (Large Hardon Collider) செய்து, சுரங்கத்தினுள் ஆய்வினை நிகழ்த்தினார்கள். கணிசமான வெற்றியையும் ஈட்டினார்கள். காஸ்மிக் கதிர்களில் பீட்டா தேய்வுகளில் கிடைக்கப்பெறும் நியூட்ரினோக்கள உணர்வதும் பதிவு செய்வதும் கடினம் என்கின்ற நிலையில் அதனை பதிவு செய்யும் அதிநுட்ப கருவிகள் உருவாக்குவதுதானே அறிவியல். அப்படி செய்யப்படும்பொழுது/செய்யப்பட்டால் அதனை அடிப்படை அறிவியலை உணர்வதற்கான ஆய்விற்கான வேலைப்பாடுகள் என கருத்தில் கொள்ளலாம்.

ஜப்பானில் 295 கிமீ ம் ஜெனீவா முதல் கிரான் சாசோ வரை 732 கி.மீ ம் பூமிக்கடியில் பயணிக்கச் செய்து ஆய்வுகளை புரிந்து வருவதும், அமெரிக்கா சர்வதேச வடிவமைப்பு ஆய்வினை செய்வதும் அதற்கான முன் அறிக்கையில் 7500 கி.மீ பூமிக்கு அடியில் பயணிக்க செய்வதற்கான ஏற்பாடுகள் குறித்தும் அறியும்பொழுது, இவர்களின் ஆய்வினை வேறு ஒரு கண்ணோட்டத்தில் இருந்து பார்க்க வேண்டியுள்ளது. அதுதான் நியூட்ரினோ ஆயுதம்

நியூட்ரினோ ஆய்வகத்தின் முடிவுகள் இறுதியில் நியூட்ரினோ ஆயுதம் தயாரிக்கத்தான் பயன்படப்போகிறது என்ற வாதத்திற்கு வலு சேர்க்க, அறிவியல் உலகத்தின் கடந்த பத்து பதினைந்து ஆண்டுகால நிலைப்பாடுகளையும் செயற்பாடுகளையும் தெரிந்து கொள்வது அவசியமாகிறது. நியூட்ரினோவின் அதிதிறன் ஆற்றலைக் கொண்டு புதிய ஆயுதத்தை வடிமைக்கலாம் என முதன்முதலில் ஜப்பானின் அறிவியலாளர்கள் (Hirotaka Sugawara, Hiroyuki Hagura, Toshiya Sanami) 2003 ஆம் ஆண்டு கோட்பாட்டு அறிவியலின் (theoretical science) முடிவுகளின்படி ஆய்வுக் கட்டுரைகள் மூலம் உறுதி செய்கின்றனர். பார்க்க:http://arxiv.org/pdf/hep-ph/0305062%C3%B9

அக்கட்டுரையில் அவர்கள் இத்தகைய ஆயுதம் செய்வதற்கான சாத்தியக்கூறுகளை விளக்குவதோடு அதி உயர் ஆற்றல் கொண்ட நியூட்ரினோக்களால் எத்தகைய கதிர்வீச்சு ஆபத்துகள் வரும் என்பதனையும் 1999 இல் வந்த கட்டுரையைக் கணக்கில் கொண்டு விளக்கப்படுத்தியும் உள்ளனர். பார்க்க: http://arxiv.org/pdf/hep-ex/0005006v1.pdf . கதிர்வீச்சு அபாயம் குறித்தான படத்தினை கீழே பார்க்கவும்.

செயற்கையாக உருவாகும் நியூட்ரினோக்களில் கதிர்வீச்சு அபாயம் உள்ளது என்பதனை விளக்க எண்ணற்ற ஆய்வறிக்கைகள் தொடர்ச்சியாக வெளிவந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. உதாரணமாக,http://slap.web.cern.ch/slap/NuFact/NuFact/nf105.pdf,http://ieeexplore.ieee.org/stamp/stamp.jsp?tp=&arnumber=792184,மற்றும் http://www.cap.bnl.gov/mumu/ftp.mumu/transparencies/master19.pdfஆகிய கட்டுரைகளை படித்து பார்க்கவும்.

இதில் இன்னொரு செய்தி என்னவெனில், இதுவரை நியூட்ரினோக்களினால் வர நேரும் கதிர்வீச்சு அபாயம் குறித்து விளக்கிய கட்டுரைகள் அனைத்தும் நியூட்ரினோ ஆயுதமாக மாறும் நிலையில் அது கொண்டிருக்கும் ஆற்றலில் 1000தில் ஒரு மடங்கிலும் கீழான ஆற்றலைக் கொண்டே கதிர்வீச்சு அபாய எச்சரிக்கை விடுக்கின்றன. அப்படி இருப்பின் நியூட்ரினோ ஆயுதத்தின் வீச்சு எத்தகையது என யோசித்துப் பார்க்கவே அச்சமாக இருக்கிறது.

ஜப்பானிய அறிவியலாளர்கள் தங்களது கட்டுரையில் மேலும், “உலகின் எந்த ஒரு மூளையிலும் இருக்கும் பொருள், நபர், ஆயுதங்கள், அணு ஆயுதம் ஆகியவற்றை துல்லியமாக கணித்துவிட்டால், யாருக்கும் புலப்படாத வண்ணம் நிலத்தின் அடியிலேயே உலகத்தின் இன்னொரு மூளையில் இருந்து நியூட்ரினோவை செலுத்தி அழிக்க முடியும். அணு ஆயுதங்களை அழிக்கும்பொழுது முற்றிலும் செயலிழக்கச் செய்யும் என சொல்ல முடியாது. தற்போதைய தங்கள் கணக்குப்படி அணு ஆயுதத்தின் 3 வீதம் வெடிப்பு நிகழும். அதனை குறைக்க ஒருவேளை வருங்கால அறிவியல் உலகம் வழி செய்யலாம். ஆனாலும், நியூட்ரினோவின் பாதையில் கவசத்தை உருவாக்கவோ கட்டுப்படுத்தவோ முடியாது என்பதாலும், நீயூட்ரினோ அணு ஆயுதத்தோடு புரியும் வினையில் சிறு மாற்றம் நிகழ்ந்தாலும் வெடிப்பை தவிர்க்க முடியாது” என்று தெரிவிக்கின்றனர்.

அறிவியல் உலகம் வளர்ச்சியில் இவ்விபத்துகள் தவிர்க்கப்படலாம் என யாரேனும் கருதுவார்களேயானால், 2003 ஆம் ஆண்டு வெளியான முதல் கட்டுரைக்கு பிறகு 10 ஆண்டுகள் கழித்து வெளியான நியூட்ரினோ ஆயுதக் கட்டுரை இன்னொன்றும் இதே ஆபத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறது. இம்முறை இதனை எழுதியவர் அமெரிக்கர். பார்க்க:http://arxiv.org/pdf/0805.3991.pdf.

வருங்காலம் ஒருவேளை ஆபத்தை குறைக்கும் வழிமுறைகளை தீர்மானிக்கலாம் என சிலர் எண்ணலாம். அணுக்கழிவில் இருந்து வெளிவரும் கதிர்வீச்சை கட்டுப்படுத்தவும் அணுக்கழிவுகளை கிடங்கில் சேமிக்கவும் முழுமையான வழிமுறைகளை அறிவியல் உலகம் இன்னுமுமே கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்பதை நினைவுல் கொள்க.

அதேபோன்று 2003 இல் வெளியான ஜப்பானிய அறிவியலாளர்களின் அதே கட்டுரையில் இன்னொரு முக்கியமான செய்தி சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அச்செய்திதான் இன்றைய நியூட்ரினோ ஆய்வு குறித்த புரிதலை ஏற்படுத்துகிறது. அதாவது, நியூட்ரினோ ஆயுதம் ஒருவேளை வருங்காலத்தில் சாத்தியப்பட்டாலும், அதனை நிறுவ தனியாக ஒரு நாடாலோ, தனி ஆய்வு நிறுவத்தாலோ முடியாது. அதற்கென பல்வேறு நாடுகள் பல ஆய்வு நிறுவனங்கள் பல நாட்டு பல்கலைக்கழகங்கள் இணைந்த “உலக அரசாங்கங்கள் – World Governments” உருவாக வேண்டும். மிகுந்த பொருட் செலவுகள், காலம், மனித உழைப்பு, பல்வேறு துறைசார் வல்லுநர்களின் ஆய்வு தேவை. அதற்கென தனி அமைப்பாக உலக அரசாங்கம் போன்ற ஒரு ஒன்றிணைவு தேவை என கூறியுள்ளனர்.

இக்கட்டுரையின் “உலக அரசாங்கம்” சொல்லாடலை, “சர்வதேச வடிவமைப்பு ஆய்வு – International design study” என்ற சொற்பதத்தோடு சேர்த்து பார்த்தால் விளைவுகள் எளிதில் விளங்கும். இதில் இன்னுமொரு முக்கிய செய்தியினை யாரும் புறக்கணித்துவிட முடியாது. இத்தகைய ஒருங்கிணைப்புகளை செய்துவருவதும் தலைமை தாங்குவதும் அமெரிக்காவின் ஃபெர்மி ஆய்வகம். உலக அழிவிற்கான தொட்டிலை உருவாக்கி குளிர் காயும் அமெரிக்கா நியூட்ரினோ ஆய்வினையென்ன உலக அமைதிக்காகவா செய்யப்போகிறது. உலகத்தை, தனது காலடியில் வைக்கவும், உலகத்தை, தலைமை கொண்டு ஆளவும், அமெரிக்கா செய்த பயங்கரவாத அரசியல்/பொருளாதார/ஆயுத நடவடிக்கைகளை அறிய, அமெரிக்க அரசாங்கதிற்காக பணிப புரிந்த அமெரிக்கரான ஜான் பெர்கின்ஸ் எழுதிய, “ஒரு பொருளாதார அடியாளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் – Confessions of an economic hitman” என்ற புத்தகதை வாசிப்பது, மேலும் இத்திட்டம் குறித்த அரசியல் புரிதலுக்கு வலுச்சேர்க்கும் என நினைக்கின்றேன்.

அதேபோன்று நீயூட்ரினோ ஆயுதம் தொடர்பாக ஆல்பிரட் டாங்க் என்ற அமெரிக்கர் 2013 இல் எழுதிய கட்டுரையில் வரும் (http://xxx.tau.ac.il/pdf/0805.3991.pdf) வாசகம் மேலும் அச்சத்தைக் கூட்டுகிறது. அதில், “Even if such a neutrino beam is made available, its radiation hazard will render it politically nonviable” என்று நிகழ்கால அரசியலின் சதுரங்க விளையாட்டுகளையும் அறிவியல் என்ற பெயரில் செய்து வரும் ஆபத்துக்களையும் துல்லியமாக விளக்குவதாகவே எனக்குப்படுகிறது. நியூட்ரினோ ஆயுதம் உருவானாலும் அதன் கதிர்வீச்சு தீங்கினால், அத்தகைய ஆயுதம் சாத்தியமானது இல்லை என்றே அரசியல் உலகம் சொல்லிவரும். இந்தியாவில் அறிவியலாளர்கள் அனைவரும் அரசியல்வாதிகளே என்பதனை பல்வேறு சுற்றுச்சூழல் வழக்குகளிலும் குறிப்பாக கூடங்குளப் பிரச்சனைகளிலும் பார்த்துவரும் நமக்கு இது எளிதில் புரியும் என நினைக்கின்றேன்.

கிரான் சாசோ ஆய்வுக்கூடம்:

கட்டுரையின் முற்பகுதியில், இத்தாலியில் இருக்கும் ஆய்வுக்கூடம் பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதேவேளை, அந்நிறுவனம் பல்வேறு பிரச்சனைகளை அதன் சுற்றுப்புறச்சூழலில் ஏற்படுத்தி வருகிறது என்பதனையும் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியுள்ளது.

2003 ஆம் ஆண்டு, இந்த ஆய்வு மையத்தில் இருந்து வெளியாகும் வேதி பொருட்கள் மக்கள் பயன்படுத்தும் நீரை முழுவதுமாக மாசடையச் செய்து விட்டது எனக்கூறி, இத்தாலி நீதிமன்றம், ஆய்வு மையத்தை முற்றிலுமாக பணி நிறுத்தம் செய்ய உத்தரவிட்டது. இதில் ஒன்று புலனாகிறது. 24 நாடுகளைச் சேர்ந்த 750 அறிஞர்களும் ஆராய்ச்சியாளர்களும் எவ்வளவு அறிவுநுட்பமானவர்களாக இருந்தாலும் விபத்துகளும் நடக்கும். அது மக்களின் வாழ்வாதார வருங்காலத்தையும் பாதிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. 2004 ஆம் ஆண்டிற்கு பிறகு ஆய்வு மையம் செயல்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டாலும் தீ விபத்துகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு விபத்துகள் சுரங்கத்தினுள் தொடர்ந்து வருகிறது.

இத்தாலி புவியியல் வல்லுநர்களும் சமூக ஆர்வலகர்களும், “இந்த ஆய்வு மையம் அண்டிய பகுதியின் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் புவியியல் தன்மை முழுவதும் பாதிப்படைந்துவிட்டது. ஆய்வு மையத்தை மூடியே தீருவோம்” என தொடர்ந்து போராடி வருகிறார்கள். நீதிமன்றத்தில் வழக்கும் நடந்து வருகிறது.

ஆய்வு மையத்திற்கு எதிராக போராடி வரும் புவியியல் வல்லுநர்கள், “ஆய்வு மையத்திற்கான சுரங்க மையம் அமைக்கும்பொழுது பூமிக்கு அடியில் இருக்கும் நீரியல் தன்மை முழுவதும் மாசுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. இனி எவ்வளவு முயன்றாலும் நீரியியல் சமநிலையை (hydrodynamic equilibrium) மீட்க முடியாது. இதனால், அருகாமைப் பகுதியில் இருக்கும் நீர்நிலப் பொதியியலிலும் (Hydrogeology) மாற்றம் வரத் தொடங்கிவிட்டது என்பதால், மக்கள் பயன்படுத்தப்போகும் நீர், நிலம், விவசாயம் என அனைத்தும் பாதிப்புக்குள்ளாகிறது” என வாதம் செய்கின்றனர்.

2004-இல் இத்தாலி நீதிமன்றத்தால் மூடிய ஆய்வகம், பல்வேறு பிரச்சனைகளை எதிர்கொண்டு 2006 ஆம் ஆண்டு முழுவீச்சில் செயல்படத்தொடங்கியது. ஜெனீவாவில் இருந்து நியூட்ரினோவின் முதல் தகவலையும் பெற்றது. மக்களின் குரலுக்கு செவிக்கொடுக்காத இத்தாலி அரசிற்கு, இயற்கை தனது கோபத்தை காட்டியது. ஒரு நாள் அதிகாலையில் கிரான் சோசாவில் நில அதிர்வு ஏற்பட்டதால், 300 மக்கள் வாழ்விழந்தனர், 15000 பேர் படுகாயம் அடைந்தனர், 60000 பேர் வீடிழந்தனர். 2005  இல் நீர்நிலப் பொதியியலார்களும் அறிவியலாளர்களும் எச்சரிக்கைவிடுத்தும் கேட்காத அரசு அதற்கான இழப்பீட்டை வழங்கியது.

இந்த வாதத்தை மறுக்கும் சிலர் காக்கை அமர பனம்பழம் விழுந்த கதை என மறுக்கின்றனர். சுரங்கங்கள் அமைக்கும்பொழுது ஏற்பட்ட நீரியியல் அடுக்குகளில் ஏற்பட்ட மாற்றமே காரணம் என இத்தாலி நாட்டிலேயே பலர் ஆய்வுகளின் முடிவுகளை முன்னிறுத்தி எழுதி வருகின்றனர். தேனி மாவட்டத்திலேயும் அதன் சுற்று வட்டாரங்களிலேயும் இருக்கும் புவியியல் தன்மை குறித்தும் நீரியியல் அடுக்குகளில் ஏற்பட வாய்ப்பு இருக்கும் மாற்றங்கள் குறித்தும் அறிவியல் உலகம் பரந்துபட்ட ஆய்வுகளை செய்ததாக பதிவுகள் கிடைக்கவில்லை. ஏற்கனவே இருக்கும் தரவுகளை மட்டுமே இந்திய நியூட்ரினோ ஆய்வுக திட்டக்குழு கணக்கில் எடுத்திருக்கிறது. புதிய சுரங்கங்கள் அமைக்கும்பொழுதும் வெடிகள் வைத்து பாறைகளையும் நில அடுக்குகளை தகர்க்கும்பொழுதும் ஏற்பட இருக்கும் அதிர்வுகள் மற்றும் சுற்றுப்புறச் சூழல் மாற்றங்கள் குறித்தும் ஒப்புருவாக்க ஆய்வுகளையோ(simulation) மாதிரியமைத்தல் ஆய்வுகளையோ (modelling) இந்திய அறிவியலாளர்கள் செய்ததாக ஆய்வுக்குறிப்புகள் தென்படவில்லை.

இத்தகைய ஆய்வுகள் குறித்தும் அதன் விளைவுகள் குறித்தும் மக்களுக்கு தெளிவுப்படுத்தவில்லை. நம் ஊரில், வெள்ளைக்காரன் சொன்னார் சரி, கோட் போட்டவன் சொன்னால் சரி என்ற பழமைவாதம் போல, அறிவியலாளர்கள் செய்தால் சரி என்ற புதியதொரு முட்டாள்த்தனம் முளைத்திருக்கிறது. எதனையும் கேள்வி கேள் என்று சொன்ன பெரியார் வாழ்ந்த மண்ணில் எதனையும் கேள்விக்குட்படுத்தாமல் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளும் தலைமுறை வளர்ந்துவருவது ஆபத்தானதுதான்.

ஒரு பழைய கதையை இங்கே நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். 2004 ஆம் ஆண்டு நவம்பரில் ராமேஸ்வரத்தில், கூடங்குள அணு உலை தொடர்பான மக்கள் விளக்கக் கூட்டத்தில் மாவட்ட ஆட்சியளார்கள், அறிவியலாளர்கள் முன்னிலையில், சுற்றுப்புறச்சூழல் ஆர்வலர்கள், இப்பகுதியில் சுனாமி வர வாய்ப்பிருப்பதாகவும் அதனால் இதுபோன்ற திட்டம் இங்கே செயல்படுத்தக் கூடாது எனவும் எச்சரித்தனர். எங்களுக்கு தெரியாத அறிவியலா? இப்பகுதியிலாவது சுனாமி வருவதாவது என ஏளனம் செய்துவிட்டு கிளம்பினர் அரசு அதிகாரிகள். அதே ஆண்டு, ஒரு மாதத்தின் பின், 26 ஆம் நாள் டிசம்படில் சுனாமி தாக்கியதா? இல்லையா?

source: https://thamilinchelvan.wordpress.com/2015/02/04/%E0%AE%A8%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AF%82%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8B-%E0%AE%A4%E0%AF%8A%E0%AE%B4%E0%AE%BF%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%9A%E0%AE%BE%E0%AE%B2%E0%AF%88-2/

Protection of women under the labour laws

unnamed

By : Adv. Rahul Nath on 21 January 2015

INTRODUCTION

Women constitute half the population of the society and it is presumed that best creation belong to the women. But it is a harsh reality that women have been ill-treated in every society for ages and India is no exception. Women are deprived of economic resources and are dependent on men for their living.

From the cradle to grave, females are under the clutches of numerous evils such as discriminations, oppressions, violence, within the family, at the work places and in the society. In order to improve the condition of women in India, Legislature enacted the large volume of enactments pertaining to industry or work which contain special provisions for women such as: The Workmen Compensation Act, 1923; Payment of Wages Act, 1936; Factories Act, 1948; Maternity Benefit Act, 1961; Minimum Wages Act, 1948; Employees State Insurance Act 1948 and Pensions Act, 1987; etc.

PROVISIONS FOR THE PROTECTION OF WOMEN UNDER LABOUR LAW

Under the Industrial laws the women have been bestowed the special position in the view of their unique characteristics, physically, mentally and biologically. Some of the Acts related to employment were enacted during British period as well as after independence. The main objectives for passing these laws are to enable the women to increase their efficiency, to increase their participation in useful services, to ensure their infant welfare and to provide equal pay for equal work. The important labour legislations covering the women are:

1. The Factories Act, 1948

The Factories Act is a part of labour welfare legislations wherein measures have been laid down to be adopted for the health, safety, welfare, working hours, leave and employment of young persons and women. Exclusive provisions for women have also been incorporated in the Act keeping in view their soft and tender personalities.

 Provisions for welfare of women:

  • Prohibition of employment of women during night hours
  • Prohibition of work in hazardous occupations.
  • Prohibition of employment of women in pressing cotton where a cotton opener is at work
  • Fixation of daily hours of work at nine.
  • Fixation of maximum permissible load.
  • Provision for crèche

In every factory where more than 30 women workers are ordinarily employed, there shall be a suitable room for the use of children under the age of six years of such women.

  • Provision for washing and bathing facilities. The Act provides for separate and adequately screened washing and bathing facilities for women.
  • Provisions for toilets. The factories Act must make it obligatory for any factory owner to maintain an adequate number of latrine and urinals separate for women.
  • Provisions for rest rooms and canteens.
  • Provisions for mandatory benefits.

All the above provisions are simultaneously provided under The Plantations labour Act 1951, The Mines Act 1952, The Beedi and Cigar workers (conditions of Employment) Act 1966, The Contract Labour (Regulation and Abolition) Act 1970 and The Interstate Migrant Workmen (Regulation of Employment and condition of services) Act 1979.

2. The Employees’ State Insurance Act, 1948

The Employees’ State Insurance Act, one of the most important social legislation in India, it has been enacted to provide for various benefits in different contingencies. Under this Act, insured women workers get sickness benefit, disablement benefit, medical benefit and funeral expenses along with insured men workers. However, in addition to these benefits, insured women workers also get maternity benefit in case of certain contingencies arising out of pregnancy, confinement, miscarriage, sickness arising out of pregnancy, premature birth of child or miscarriage and death. The duration of maternity benefit available to insured women in case of confinement is 12 weeks, of which not more than 6 weeks shall precede the expected date if confinement. The maternity benefit is paid subject to the condition that the insured women do not work for remuneration on the days in respect of which the benefit is paid, In the event of the death of an insured woman, the maternity benefit is payable to her nominee or legal representative for the whole period if the child survives, and if the child also dies, until the death of the child.

The Employees’ State Insurance Act, 1948 provides a scheme under which the employer and the employee must contribute a certain percentage of the monthly wage to the Insurance Corporation that runs dispensaries and hospitals in working class localities. It facilitates both outpatient and in-patient care and freely dispenses medicines and covers hospitalization needs and costs. Leave certificates for health reasons are forwarded to the employer who is obliged to honour them. Employment injury, including occupational disease is compensated according to a schedule of rates proportionate to the extent of injury and loss of earning capacity. Payment, unlike in the Workmen’s Compensation Act, is monthly. Despite the existence of tripartite bodies to supervise the running of the scheme, the entire project has fallen into disrepute due to corruption and inefficiency. Workers in need of genuine medical attention rarely approach this facility though they use it quite liberally to obtain medical leave. There are interesting cases where workers have gone to court seeking exemption from the scheme in order to avail of better facilities available through collective bargaining.

3. The Maternity Benefit Act, 1961

Economic dependence of women is what gives rise to their subordination in society today. Hence to remove such subordination and lay the foundation of equality women too must be made economically independent and must take an active role in all sectors of business today. Problem faced by women in the economic sphere of life are mostly relating to unequal wages and discrimination resulting from their biological role in nature of childbearing. To curb such problems and protect the economic rights of women the legislature introduced the Equal Remuneration Act, 1976 and Maternity Benefit Act, 1961.

A maternity benefit is one that every woman shall be entitled to, and her employer shall be liable for, the payment of maternity benefit, which is the amount payable to her at the rate of average daily wages for the period of her actual absence. The Maternity Benefit Act aims to regulate of employment of women in certain establishment for certain periods before and after childbirth and provides for maternity and certain benefits.

Women can claim benefits under the act everywhere except in factories and the other establishment where the Employee’s State Insurance Act is applicable. Women who are employed, whether directly or through a contractor, have actually worked in the establishment for a period of at least 80 days during the 12 months are eligible to claim the benefits under this act. Cash benefits to women who are absent from work during the maternity leave, are not be less than two-thirds of her previous earnings.

Discharge or dismissal during maternity leave is considered to be void. When pregnant women absents herself from work in accordance with the provision of this act, it shall be unlawful for her employer to discharge or dismiss her during, or on account of, such absence, or give notice of discharge or dismissal in such a day that notice will expire during such absence or vary to her disadvantage any of the conditions of her services. Dismissal or discharge of a pregnant woman shall not disentitle her to the maternity benefit or medical bonus allowable under the act except if it was on some other ground.

Failure to pay maternity benefits or discharge or unemployment of woman due to maternity will result in imprisonment of the employer for not less than three months which may extend to one year and a fine of rupees two hundred which may extend to five thousand.

In Air India v. Nargesh Mirza [AIR 1981 SC 1829; 1981 (4) SCC 335], the Supreme Court struck down the provision of rules which stipulated termination of service of an air hostess on her first pregnancy as it arbitrary and abhorrent to the notions of a civilized society.

The ongoing argument in some circles is that the wage differential between women and men is caused by the need to compensate the higher labor costs employers incur by hiring women, in accordance with special laws to protect maternity.

Employers prefer to hire a male instead of female, without the burden of these additional monetary costs. This is however not enough as many employers do not hire married women or dismiss them before pregnancy. The act provides some protection to women economically especially today in an age where single mothers are becoming more prevalent it gives them stability in their lives to have their wages and the security of returning to a steady job. My personal views are that this act is not enough to guarantee women equality and economic security but it is definitely a starting step and though there are several bridges to cross.

4. The Equal Remuneration Act, 1976

Equal pay for equal work for women and men is a vital subject of great concern to society in general and employees in particular. There was a common belief that women are physically weak and should be paid less than their male counter parts for the same piece of work. Women all over the world, had till recently been very much in articulate and were prepared to accept lower wages even when they were employed on the same jobs as men. Even in the economically and socially advanced countries where remarkable progress has been made, discrimination still exists. In India, in the initial stages when legislation for the protection of workers was hardly thought of, factory owners taking advantage of the backwardness and poverty, recruited women on a large scale at lower wages and made them work under inhuman condition. International Labour Organization has evolved several conventions to provide protection to employed women. A number of ILO conventions have been ratified by India and some of these though not ratified have been accepted in principle. The principle of ILO has been incorporated in the constitution of India in the form of Article 39, which directs the states to secure equal pay for equal work for both men and women. To give effect to this constitutional provision the parliament enacted the Equal Remuneration Act, 1975.

Under this law, no discrimination is permissible in recruitment and service conditions except where employment of women is prohibited or restricted by the law. The situation regarding enforcement of the provisions of this law is regularly monitored by the Central Ministry of Labour and the Central Advisory Committee.

5. The Workmen Compensation Act, 1923

In any industrial society the problem of labour management relations becomes so important that some sort of social insurance becomes necessary to provide adequate protection from losses caused to the labourers by accidents. With a view to improve the condition of the workmen some social insurance legislations have been enacted. The Workmen’s Compensation Act 1923 is one of the earliest pieces of labour legislation, adopted to benefit the labourers. It covers all cases of accident ‘arising out of and in the course of employment’ and the rate of compensation to be paid in a lump sum, is determined by a schedule proportionate to the extent of injury and the loss of earning capacity. The younger the worker and the higher the wage, the greater is the compensation subject to a limit. The amount of compensation payable depends in case of death on the average monthly wages of the deceased workman and in case of an injured workman both on the average monthly wages and the nature of disablement. The Act intended to ensure the rehabilitation of the workman himself or of his dependent. The dependent can claim compensation in both cases i.e. death or injury. This law applies to the unorganised sectors and to those in the organised sectors who are not covered by the Employees State Insurance Act, 1948 which is conceptually considered to be superior to the Workmen’s Compensation Act.

6. The Minimum Wages Act, 1948

The minimum wages Act was passed for the welfare of labours. This Act has been enacted to secure the welfare of the workers in a competitive market by providing for a minimum limit of wages in certain employments. The Act provides for fixation by the central government of minimum wages for employments detailed in the schedule of the Act and carried on by or under the authority of the central government, by railway administrative or in relation to a mine, oilfield or major port, or any corporation established by a central Act, and by the state government for other employments covered by the schedule of the Act. The object of this Act is to prevent exploitation of the workers and for this purpose it aims at fixation of minimum wages which employer must pay.

The Act contemplates that minimum wages rates must ensure not only the mere physical need of the worker which would keep him just above starvation but must ensure for him not only his subsistence and that of his family but also preserve his efficiency as a worker. It would therefore, provide not merely for the bare subsistence of his life but the preservation of the workers and so must provide for some measure of education, medical requirements and amenities.

 7. National Rural Employment Guarantee Act, 2005

Recently, the Government of India enacted National Rural Employment Guarantee Act whereby anyone who is willing to provide manual unskilled labour will be offered wage employment for 100 days. This Act provides the enhancement of the livelihood security of the households in rural areas of the country by providing at least one hundred days of guaranteed wage employment in every financial year to every household whose adult members volunteer to do unskilled manual work.

Priority is given to women in the allocation of work. Gender equality is one of the core elements of this poverty reduction plan which stipulates that at least one third of the labour force should be women with equal wages for both men and women. Various gender related objectives such as provision of hygienic work environments, safe drinking water, and childcare facilities at the work-site, distance of work-place not exceeding two miles from home, health care and nutrition are emphasized.

Women engaged in agricultural farming have to spend long hours under the hot sun but are invariably paid less than their male counterparts. Women’s participation in the labour force with no wage discrimination and direct control of resources and assets can substantially enhance her health, child welfare and socioeconomic status. This employment policy if properly implemented can certainly bring momentous changes in the lives of women.

The employment scheme undoubtedly has a positive impact on gender equity and power equation within the household. An alternative model of development must focus on the enhancement of living standards of rural India where majority of the population resides.

8. The Contract Labour (Regulation & Abolition) Act, 1970

Provisions of crèches were made where twenty or more women are ordinarily employed as contract labour. Female contract labour is to be employed by any contractor between 6.00 A.M. and 7.00 P.M. only with the exception of mid-wives and nurses in hospitals and dispensaries.

PRESENT STATUS OF WOMEN AT WORK

1) Participation of women in the workforce in 2008 is only:

  • 19.7% in the urban sector, and
  • 37.6% in the rural sector.

2) Women’s wage rates are, on an average:

  • only 75 % of men’s wage rates, and
  • constitute only 25% of the family income

3) In no Indian State do women and men earn equal wages in agriculture.

Thanks

Adv. Rahul Nath (MBA, LLB)

Via email from VimalaVidya

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 43 other followers