Monthly Archives: July 2012

Help Cécile Acosta Reynaud’s Family Get Justice for Her Murder JULY 28, 2012 – Rita Banerji


This is a post requesting assistance from anyone who can provide any information or help with getting justice for the murder of a young Mexcian woman Cécile Acosta Reynaud in India. Cecile is believed to have been brutally murdered and then burnt by her boyfriend from Mexico, Martin Manrique Mansour who is also living in India. Cécile was studying dance, at a school in Kerala, and Mansour was doing his post-doctoral studies at Kalasalingam University, Krishnankoil, in Tamil Nadu. It was while visiting him to see her daughter, that Cécile was murdered.

Cécile’s family sent us a letter requesting assistance from anyone in India who can help, and we we have posted the letter below. It explains her case fully.

If anyone has any information, or if you are based in Tamil Nadu where this incident occurred, and think you can either assist or give helpful advice to the Acosta family on what they can do to get justice for Cecile’s murder and get the custody of her 6-year-old daughter, then you can send us an email with the header “Help for Cecile”

Here’s the letter we received on behalf of the Acosta Reynaud-Pulido family

In the case of Cécile Denise Acosta Reynaud’s femicide, allegedly murdered by Martin Manrique Mansour, on 9 April, 2012 in Kalasalingam, in Tamil Nadu, India, the defendant confessed to committing said crime after a custody discussion for their six year old child Adela Berenice Manrique Acosta.

Due to this crime, he was detained and imprisoned at Chennai’s penitentiary, where he was incarcerated until July 2012.

During this period of time, from April up to date, it has been known that Cecile Denise’s body was fiercely treated by the murderer. It showed an incision in the aorta, skull fracture, trachea fracture, a deep wound in one leg and several incisions in her chess. It is known it was wrapped in plastic, then tied with strings or ropes and hide it in his house, while his daughter was there. Afterwards, he put the body in a suitcase, and move it in the trunk of his car outside Madurai and then set it on fire. It has been said, that on the route to the place where he set the body on fire, the child was in the same car.

Cécile Denise Acosta Reynaud is dead, this is a fact; but until now, only part of her remains have been given to her family, a portion of the remains that were exhumed from a mass grave (another part stayed in India for the post-mortem examinations); they do not have a Death Certificate, nor the results of the autopsy. On 24 April, the body’s identity was ratified, it was confirmed that they were Cécile Denise Acosta Reynaud’s by superposition of the skull and with a DNA test, which leave no doubt of the identity of the remains, nonetheless, the family does not have said results either.

All of the above, while waiting for the collection enough proof and evidence, for what is known, of the transgression of at least four crimes, in order to begin the trial and entail the accused to the corresponding sentence.

However, and in spite of all this, Martín Manrique Mansour has been freed under bail. The causes for this decision are unknown. It is ignored, why is he free if he is the accused party of an ongoing investigation.

In an article Muerte en la India (Death in India), recently published in the Gatopardo magazine, it is stated: “…Within the following weeks, the police will present the formal murder charges. Martín must be judged in India because that is the country where he allegedly committed the crime….” But it also states: “…Martín’s legal representative, P. Kumaresan, was a general district attorney for Tamil Nadu, and he trusts he will bail him out of prison as soon as possible… —We will focus on dismantling the evidence: we are going to take advantage of the police’s mistakes…”. Everything indicates that they are succeeding. Are they making a display of the local influence?
It is worth to alert the authorities in Madurai City, so that they are aware that within their city and among their people, is someone with Martin Manrique Mansour’s characteristics, main suspect in a heinous murder, planned with inhuman viciousness.


எனது மனுவைப் பார்பதற்கான பூதக்கண்ணாடி:

நான் ஒரு வலதுசாரியாகவோ, மதவாதியாகவோ இருந்திருந்தால், இதழாசிரியர்களிடம் மனமாற்றத்தைக் கோருவதற்குப் பதிலாக, அதுபோன்ற புகைப்படங்களுக்கு ஒத்துழைப்பு கொடுத்த நடிகைகளையும், பெண்களையும் சாடியிருப்பேன்.  அவர்களுடைய படங்களைப் போட்டு பதாகைகள் செய்து நடிகர் சங்கம் வாசலில் போராட்டம் நடத்தியிருப்பேன். எனது மனுவை இந்து முன்னணி அலுவலகத்தில் சேர்த்திருப்பேன்.

ஒரு மார்க்சியப் பெண்ணியவாதியாக நான் ‘உருவாக்குபவர்களிடம்’ பொறுப்பைக் கோருகிறேன். அவர்கள் தங்களின் இதழ்களில் வெளியிடும் கவர்ச்சிப் படங்கள் மூலம் பெண்களை பாலியல் பண்டமாக்குவதற்கும் பெண் பற்றிய தவறான கருத்தியல் தாக்கங்களை வளர்தெடுப்பதற்கும் பொறுப்பேற்கச் சொல்கிறேன். அது என்னை உண்மையில் கவலையில் ஆழ்த்துகிறது. முதலாளிகளுடைய மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்புவதற்கான பேச்சுவார்த்தையே எனது மனு.

நம் காலங்களில் நிகழும் பல்வேறு சமூக அவலங்களிலிருந்து மக்கள் அந்நியப்பட்டுப் போயிருப்பதற்கும், கண்டு கொள்ளாமல் மௌனம் காப்பதற்கும் வெகுஜன ஊடகங்கள் பெரும் பங்காற்றுகின்றன. அச்செயலுக்கு பெண் உடல் ஒரு முக்கியக் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்டுகிறது.

ஒரு பெண்ணாக இது என்னை பாதிக்கிறது. பெண் உடலை இந்த வணிகமயச் சுரண்டல்வாதத்திலிருந்தும், பாலியல் பண்டமயமாக்கப்படுவதிலிருந்தும் மீட்டெடுக்க விரும்புகிறேன்.

நான் ஒரு வலதுசாரியாகவோ / மத அடிப்படைவாதியாகவோ / பிற்போக்குப் பெண்ணியவாதியாகவோ (இரண்டுக்கும் பொருத்தமேயில்லை) இருந்தால், இந்நேரம் ‘கண்ணியமான’ உடையைக் கோரி நீதிமன்றப் படிகள் ஏறியிருப்பேன். ‘பர்தா’ உடைக்கு எனது ஆதரவைத் தெரிவித்திருப்பேன்.

என் கட்டுரைகளைப் படித்தவர்கள், மதவாதிகளுக்கு என்னுடைய பதிலுரைகளைப் படித்தவர்கள் நிச்சயம் இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்து கொள்ள முடியும் என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை.

நண்பர்களே சாக்கு போக்குகள் வேண்டாம்……..



Focal lens to view my petition – Kotravai

Hereby I am presenting a focal lens to view the demands of my petition:

If I am a right wing idiot or a religious fundamentalist, I would not have petitioned the ‘editors’ of the magazine rather I would have taken on the actresses & women who lend themselves to the sexual objectification. I would have agitated infront of Nadiakar Sangam reproaching the actresses / women by putting their ‘sexy pictures’ as banners and posters and would have gone to the Hindu Munnani Office to submit my petition.

As a Marxist-Feminist I am appealing to the ‘makers’ to be more responsible and be accountable for the impact that they are making through their Objectifying pictures. It is a dialogue sent to awaken their conscience because I am truly concerned.

I believe that People are getting distracted and de-sensitized towards the humanitarian crisis arising in our times & women’s body is being used as a tool of distraction.

As a Woman it hurts me and I want to liberate the Women’s body from the clutches of Commercialization and Objectification.

If I was a rightist / fundamentalist / conservative feminist (it doesn’t gel well right) I would climbed up to the court demanding a ‘decent’ dress code for women and also expressed my solidarity for ‘pardha’….. common folks, lets not find ‘excuses’…..



தமிழ் இதழ்களிடம் ஓர் வேண்டுகோள் – ஆபாசப் படங்களை வெளியிடுவதை நிறுத்திக்கொள்ளுங்கள்


மதிப்பிற்குறிய ஆசியர் அவர்களுக்கு,

உலகின் பல் வேறு பகுதிகளிலிருந்து, பல சவால்களுக்கிடையில் செய்திகளை, தகவல்களை கொண்டு வந்து சேர்ப்பதற்கு முதலில் உங்களுக்கு நாங்கள் எங்கள் நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். ஜனநாயகத்தின் நான்காம் தூண் என்று பத்திரிகை கருதப்படுகிறது. ”வாள் முனையை விட பேனா முனைக் கூர்மையானது” என்றொரு சொல்லாடலை ஆங்கில ஆசிரியர் எட்வர் புல்வர்-லைட்டன் என்பவர் உருவாக்கினார். நாங்களும் அதை நம்புகிறோம்.

அத்தனை அற்புதமானக் கூர்வாளைக் கொண்டு நீங்கள் பாலினப் பாகுபாட்டை ஊக்குவிக்கிறீர்கள், உங்கள் பத்திரிக்கைகளில், இதழ்களில் ஆபாசப் படங்களை வெளியிடுகிறீர்கள் என்று காணும்போது வேதனை அடைகிறோம். உங்களின் இந்த பொறுப்பின்மையைக் கண்டு வெட்கப்படுகிறோம். ஒரு புறம் பெண்களுக்கெதிராக அரசு, தரகர்கள், அதிகார வர்க்கத்தினர், ஆண்கள் செய்யும் வன்கொடுமைகளைப் பற்றி செய்தி வெளியிடுகிறீர்கள். மறுபுறம், நடிகைகள், பெண்களின் உடல் பாகங்களை (பாலியல் உணர்வைத் தூண்டும் வகையான) அதாவது கவர்ச்சி, ஆபாசம் என்று சொல்லக்கூடிய படங்களையும் செய்திகளையும் வெளியிடுகிறீர்கள். உங்களின் இந்தச் செயலை “சதை வியாபாரம்” என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

நீங்கள் வெளியிடும் இந்த ஆபாசப் படங்களால் ஆண்களின் பாலியல் உணர்ச்சிகள் தூண்டப்பெறுவதாகாவும், அது பெண்களுக்கெதிரான பாலின வன்கொடுமைகளுக்கு வித்திடுவதாகவும் நாங்கள் கருதுகிறோம். அக்குற்றங்களுக்கு மறைமுகக் காரணிகளாக உங்களை, உங்கள் பத்திரிகையை, இதழைப் பொறுப்பாளராக்குகிறோம். இப்படி தூண்டப்பெறும் ஆண்கள் பெரும்பாலும் குழந்தைகளை, பதின்பருவ வயதினரை அதிகமாகச் சுரண்டுகின்றனர்.

மிஸ் எனும் இதழ் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறது “பாலியல் பண்டமயமாக்கப்படும் கலாச்சாரத்தில், பெண்கள் (குறிப்பாக) தங்களைத் தாங்களே மற்றவர்களுக்கான நுகர்வுப் பொருளாக காணும் நிலைக்கு உள்ளாகிறார்கள்.  இந்த பாலியல் பண்டமய  அகவயப்படுத்துதல் பல்வேறு மன நலச் சிக்கலோடு தொடர்பு படுத்தப்படுகிறது. (மருத்துவரீதியான மன அழுத்தம், “உடலை கண்காணித்துக் கொண்டே இருக்கும் பழக்கம்”), உணவு உண்ணும் கோளாறு, உடல் பற்றிய வெட்கம், சுய-மதிப்பு மற்றும் வாழ்வு நிறைவு மீதான கேள்விகள், மனநிலை செயல்பாடுகள், இயக்கு தசை செயல்பாடுகளில் சிக்கல், பாலியல் பிறழ்ச்சி, அரசியலில் தலைமையை அனுகுதலில் பின்னடைவு மற்றும் அரசியல் பலாபலன் அடைவதில் சிக்கல்கள் ஆகியவை ஏற்படுகிறது.  எல்லா இனப்பிரிவு பெண்களிடமும் இந்த பண்டமய அகவயப்படுத்துதலானது ஆணை விட அதிகமாகப் பாதிக்கிறது.” *

பெண்களைப் பாலியல் பண்டமாகச் சித்தரிப்பதற்கும், பெண்களைப் பற்றிய தவறான மதிப்பீடுகளை பரப்பவதற்கும் உங்கள் வெளியீடுகள் ஒரு காரணமாக இருக்கிறது  என்று உங்கள் மீது நாங்கள் குற்றம் சாட்டுகிறோம். இவை பெண்களுக்குப் பெரும் ஆபத்துகளை விளைவிக்கிறது. நீங்கள் பெண்களைப் பாலியல் வேட்கைக்கான ஒரு பொருளாக சித்தரிக்கிறீர்கள், பெண்களின் மனிதத்தன்மையை அகற்றுகிறீர்கள்.

இம்மனு மூலம் மாசெஸ் அமைப்பும் இதில் கையெழுத்திடுவோரும் பெண்களின் உடலுக்குரிய மரியாதையைக் கோருகிறோம். நடிகைகள், பெண்களின் ஆபாச / கவர்ச்சி / உடல் பாகங்களை வெளியிடும் பொறுப்பற்ற உங்கள் செயலை நீங்கள் திரும்பப் பெறவேண்டும், நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். உங்களிடமிருந்து ஒரு உறுதி மொழியைக் கோருகிறோம்.

குறிப்பிட்ட அளவு கையொப்பம் கிட்டியவுடன் இதழ்கள் பெண்களின் புகைப்படங்களை வெளியிடுவதில், பெண்களைப் பற்றிய சித்தரிப்புகளில் பொறுப்போடு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று மாசஸ் அமைப்பு இந்திய அரசாங்கம், தேசிய பெண்கள் ஆணையம், தேசிய மனித உரிமை ஆணையம், மாநில மனித உரிமை ஆணையம், பெண்கள் தேசியக் கூட்டனி, இந்திய பிரஸ் கவுன்சில், மகளிர் அமைப்புகள், குழுக்கள் மற்றும் இதர மனித உரிமை அமைப்புகளிடமும் அழுத்தம் கொடுக்கச் சொல்லி முறையிடும்.

ஊடகங்களில் பெண்களின் உடல்களைப் பாலியல் ரீதியாக சுரண்டுவதை பெண்களுக்கெதிரான பாலியல் பாகுபாடு என்று கருதப்பட வேண்டும். அதை தடுக்கவில்லையென்றால் இந்திய அரசாங்கம் பெண்களுக்கெதிரான பாகுபாட்டை அழிப்பதற்கான செயற்குழுவில் (CEDAW) கையெழுத்திட்டதின் மூலம் ஏற்றுக் கொண்ட பொறுப்பிலிருந்து விலகிச் செல்வதாகும்.

ஜூலை 1993 மாநாட்டில் பெண்களுக்கெதிரான எல்லாவிதமான பாகுபாடுகளையும் நீக்கிவிடுவதாக இந்திய அரசு ஒப்புக்கொண்டு கையெழுத்திட்டுள்ளது. இதன் மூலம் கால இடைவெளியில் (4 வருடம்) UN CEDAW செயற்குவுக்கு (சுதந்திரமான வல்லுனர்கள்) நாட்டில் பெண்களுக்கெதிரான பாகுபாடுகளைக் களைவதற்காக அரசு என்ன நடவடிக்கைகளை எடுத்தது என்று அறிக்கை அளிக்க வேண்டும்.

கையொப்பம் இட:

தொடர்புடைய சுட்டி: *

Appeal to Tamil Magazines – STOP Publishing PoRN / Sexy Pictures

Immediate Release

24th July, 2012


Respected Editors,

At the outset we thank you for bringing us the news around the world amidst many challenges. We truly appreciate your commitment to expose the injustice existing in the society. Press is considered to be the fourth Estate of Democracy. The pen is mightier than the sword” is a metonymic  adage coined by English author Edward Bulwer-Lytton and we all believe that to be true.

With such mighty sword you have it is really sad and shameful to note that you encourage Sexual Exploitation and Porn Pictures in your Magazines.  On one hand you write and publish on the atrocities and injustices done to Women by the Government, lobbyists, authorities and common men.  On the other hand you publish Body exposing pictures of actresses and celebrity women which are otherwise called as ‘Sexy  or porn Picture’.  In the name of cinema news what you are doing is only considered to be ‘Flesh Trade’.

With this Publishing Porn pictures act of yours we hold you accountable for creating sexual temptation amongst men which instigate them to misbehave, molest and rape women.  Children are the most affected because of your irresponsible exploitation. Men who are sexually aroused by these porn pictures exploit Children and Teen age girls who are highly innocent.

Ms. Magazine quotes that “In a culture with widespread sexual objectification, women (especially) tend to view themselves as objects of desire for others. This internalized sexual objectification has been linked to problems with mental health  (clinical depression“habitual body monitoring”), eating disordersbody shameself-worth and life satisfactioncognitive functioningmotor functioningsexual dysfunction [PDF], access to leadership [PDF] and political efficacy [PDF]. Women of all ethnicities internalize objectification, as do men to a far lesser extent.”

We also hold your responsible for treating Women as Sex-objects disseminating ideologies that are proving to be disrespectful and dangerous to Women. You are objectifying women as objects of sexual desire. You are de-humanizing them.

M.A.S.E.S hereby demands respect for the Women’s Body and urge you to withdraw this practice of Publishing Porn / Sexy / Body Exposing Pictures of Actresses and Celebrity Women in your Magazines. We demand a commitment from you for the safety of Women and Children.

On reaching significant number of signatures on this petition M.A.S.E.S  will also urge the Government of India, Chief Minister of Tamil Nadu, National Commission for Women, The National Human Rights Commission, State Human Rights Commission, National Alliance of Women, Press Council of India and, Women’s Organizations and other Human Rights bodies to urge the magazines to be more responsible and respectful in projecting Women’s bodies.

Exploitation of Women’s body in Media is to be considered as discrimination against Women and its to be considered against the commitment given by government of India to CEDAW.

India ratified and signed the Convention on the Elimination of All Discriminations against Women (CEDAW) in July 1993, making it thereby obligatory that the country report periodically (every 4 years) to the 23 member UN CEDAW Committee ( independent experts) on the state actions taken for the removal of discrimination against women in the country.

Please sign the petition by clicking the below link and share the petition widely.

Related Links:

Give a dignified life to Asian Games medallist – Santhi

Why this is important

From a medal winning athlete to a brick kiln worker, that has been the fate of a 2006 Doha Asian Games silver medallist, Santhi Soundarajan.The 800 metre female runner had failed a gender test after winning the medal in Doha and life has been on a downward spiral ever since.Banned by the Athletics Federation of India (AFI) from competing at any level, Santhi’s feats were struck off the records.Following the ignominy of a gender test, the manner in which Santhi’s name and achievements were erased from the athletics records, Santhi lost all hope to the point of attempting suicide.Today, she works as a daily-wager in a brick kiln, slogging eight hours under a scorching sun to earn Rs 200,(nearly $4) every day.Santhi, like many Indian track and field athletics, took up sport to find a secure job and escape grinding poverty.One of the five children of brick-kiln labourer parents, she overcame malnutrition as a child to become a middle-distance runner.Despite everything, Santhi still nurtures the ambition of representing her country in athletics again.But before all that, Santhi wants a job.Please sign the petition now individually or as an organization/network

Petition for a comprehensive response to sexual violence

M.A.S.E.S is in solidarity

Immediate Release:  Petition for a comprehensive response to sexual violence submitted to Sonia Gandhi

 Ms.Gandhi was receptive to the need for consultations with women’s groups prior to any finalisation. On the NCW front, she was mindful of and acknowledged its shortcomings; this may require further intervention from women’s rights groups.

We thank Farah Naqvi for the appoinment with the UPA Chair and Aruna Roy for writing to Mrs Gandhi in advance of our meeting, to emphasise the value of our petitions, and extending her support to the cause

Press Release
Demand by women’s groups and concerned individuals for urgent reform of law relating to sexual assault, and seeking accountability of the NCW.
Petition signed by 92 organizations and 546 individuals.
Dated: July 23, 2012
A delegation of women representing women’s groups and individuals from across the country met this morning with Smt. Sonia Gandhi, Chairperson of the UPA and presented her with two memorandums concerning the issue of violence against women in the country.
The first memorandum was directed at the Criminal Law Amendment Bill which proposes amendments to the existing provisions on rape and sexual assault.  The women’s groups demanded that the proposed amendment define rape as a gender specific crime in recognition of the fact that rape is primarily a crime perpetrated by men against women, and is accompanied by specific consequences for women. In light of this, they opposed transforming rape into a gender neutral offence. The need for introducing a gradation in sexual assault offences was also highlighted as necessary, to enable law to respond appropriately to aggravated assault such as public stripping and parading to less severe forms of molestation. The delegation emphasised that the age of statutory consent be 16 years and not 18 years as was being proposed, so as to penalise only non-consensual sex between young persons. The delegation emphasised that any amendment at this stage must aim to introduce holistic reform for victims of sexual assault, including that related to victim and witness protection as well as provision of criminal injuries compensation for victims. Partial reforms at this stage would not just be belated, but also tokenistic if they failed to take into account the holistic duty the state bears to provide redress to victims of sexual assault. They demanded that the government must consult with women’s groups in order to address all the shortcomings of the law, so as to integrate all the concerns prior to presenting the Bill to the Parliament.
The delegation also pressed for institutional reforms of   the National Commission for Women, pointing out its consistent failures in upholding women’s rights and responding to widespread and gross violations of women, as highlighted recently by the NCW’s response to the Guwahati case. They stressed the urgency of putting in place a transparent, democratic and non partisan selection process for members and the Chairperson of the Commission. Further they also demanded a comprehensive review of the performance of the Commission. And finally in light of recent events, they demanded that the current Chairperson be replaced immediately.
Smt. Gandhi keenly heard all the issues and acknowledged the concerns. She assured the delegation that she would look into the matter and ensure that women’s groups were consulted by the nodal Ministry to give their critical inputs into the Bill before it is finalised.
For further information, contact
Madhu Mehra 9810737686

Vrinda Grover   9810806181

To: Srimati Sonia Gandhi

Chairperson, UPA

10 Janpath

New Delhi

Subject: Seeking Institutional Reform of the National Commission for

   Women, and replacement of the current Chairperson

Date: July 23, 2012

Dear Madam Chairperson:

At the outset, women’s rights groups from across the country wish to express our dismay at the manner in which the National Commission for Women (NCW) has recently handled the issue of a young girl being molested by a mob in public in Guwahati:

  • Constituting a fact-finding team with little expertise or background in women’s issues
  • Holding a press conference before the fact-finding report was finalized
  • Revealing the victim’s name
  • And, Chairperson Mamta Sharma’s subsequent comments to a leading newspaper, saying “Be comfortable, but at the same time, be careful about how you dress… Aping the west blindly is eroding our culture and causing such crimes to happen.”

However, these are not single failures of individual members of the Commission. They exemplify the failure of the NCW as an institution, which we urge you to address on an urgent basis if India is to hold its head high in the global family of democratic nations that place value on women’s rights.

Violations of women’s rights take place by both State and non-State actors. It must fall to a nodal human rights body like the NCW to steadfastly and impartially hold both sets of actors accountable in order to protect, above all else, the rights of India’s women. The NCW has repeatedly failed in this sworn duty – to protect those in whose name it was created. Just a few examples of its lapses over the years:

  • Despite overwhelming evidence of mass sexual violence against minority women in Gujarat in 2002, the NCW’s fact finding found that no particular community was targeted, in complete contrast to the reports of the National Human Rights Commission and subsequent observations by the Supreme Court. Even as the NHRC moved the courts to seek justice, the NCW failed to pursue a single case of sexual violence to bring justice to a single woman whose life was destroyed by this carnage.
  • On January 24, 2009, when about 40 men belonging to Sri Ram Sena attacked a group of young women in a pub in Mangalore, Nirmala Venkatesh, a Commission member who carried out a fact finding, noted that the women’s clothes were a major provocation for the attack. She did not even meet with the victims during the course of the fact finding. She was subsequently removed for making the findings public to the media. Upon her removal from the NCW, she claimed that she had been pressurized to give an “anti-Karnataka government” report.
  • NCW has frequently denied reports of sexual violence by security forces in several parts of the country, instead of seeking to investigate and end impunity for such crimes.
  • In the recent Guwahati incident of July 10, 2012 the NCW has failed to foreground the most critical issue – that the crime committed on a young girl publically mauled by a mob of men is not even considered sexual assault under the current laws of our land. Current law considers this merely the ‘outraging of a woman’s modesty’ carrying a maximum sentence of only 2 years and a minimum of only a fine, rather than a heinous and traumatizing sexual crime.
  • Over the last several years it has fallen to women’s rights groups to repeatedly push for law reform, to prepare and submit draft amendments to the law, to address these grave lacunae, rather than this being a priority of the NCW.

This conduct of the Commission over successive years has obscured systemic injustices to women, trivialized their violations, reduced the dignity of the institution and revealed an institutional collapse of this nodal body.

We urge you to take the lead in ensuring that the government, in consultation with women’s rights groups, undertakes a comprehensive review of the NCW to achieve the following objectives:

  1. Safeguard the political autonomy of this nodal women’s rights institution by replacing the current nomination system with a transparent, democratic and non-partisan selection process for members and Chairperson of the Commission. The current nomination process is entirely contrary to international standards, which clearly state that the State Executive should not solely determine the composition of human rights bodies, such as the NCW. Only a transparent selection process, determined by GOI in consultation with women’s rights groups, can ensure that the NCW’s members and Chairperson are women with both the necessary expertise and sensitivity to uphold women’s rights.
  2. Undertake a comprehensive review of the performance of the Commissionin terms of – its role in addressing systemic gender-related social, economic and legal issues (including law reform and police reform); its ability to pin accountability for violations of women’s rights; its ability to further the cause of justice for women –with a view to proposing institutional reform of this nodal body.
  3. Finally, while such a review process is instituted, we urge you to replace with immediate effect the current Chairperson of the NCW, whose words and actions, have betrayed our faith, damaged the credibility of one of India’s nodal human rights institutions, and undermined Indian women’s fight for equality.

Sincerely yours,

Madhu Mehra

Sadhna Arya

Suneeta Dhar

Farah Naqvi

(on behalf of women’s rights groups from across India)


இந்தியாவில் பெண் இனப்படுகொலை / பெண் சிசுக் கொலை / பாலினப் படுகொலையை நிறுத்துவதற்கான மனு.

Translated from the original by Kotravai


கடந்த 3 தலைமுறைகளில், தோராயமாக 50 மில்லியன் பெண்கள், இந்தியாவின் மக்கள் தொகையிலிருந்து பெண்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக முறையாக அழித்தொழிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.  மானுட வரலாற்றில் நிகழ்ந்திருக்கும், நிகழும் மிக மோசமான இனப்படுகொலைகளில் முதன்மையானது இப்படுகொலைகள். இது அமைதியாக நிகழ்கிறது, தொடர்ந்து கொண்டும் இருக்கிறது.  ”காணாமல் போனவர்கள்” எனும் சொல் உண்மையில் ஒரு இடக்கரடக்கல். இதை 1986ல் முதன் முறையாக நோபேல் பரிசு பெற்ற Dr. அமர்தியா சென் அவர்கள் இந்தியாவை எச்சரிக்கும் சொல்லாக பயன்படுத்தினார். 37 மில்லியன் பெண்கள் இந்நாட்டிலிருந்து “காணாமல் போனார்கள்” என்று ஒரு கணக்கிட்டார். அதன் பின்னர் இந்தியாவிலிருந்து பெண்களை நீக்கும் செயலானது பெருகிக் கொண்டே தான் இருக்கிறது.

இந்தியாவில் பெண்களை நீக்கும் வழிமுறைகள் பல உள்ளன.  அவை பெண் கருக் கொலை, பெண் சிசுக் கொலை, பெண்களைப் பட்டினிப் போடுதல், வரதட்சனைத் தொடர்பான கொலைகள், “கௌரவ”க் கொலைகள், கருவிலேயே பெண் குழந்தைகளைக் கொல்வதற்காகத் திணிக்கபப்டும் தொடர் கருக்கலைப்பினால் விளையும் கர்பக்கால மரணங்கள் ஆகும்.

பெண் சிசுக்கொலைக்கென இந்தியாவில் ஒரு ஆழ்ந்த வேர் வரலாற்றில் உள்ளது. கிராமப்புரப் பகுதிகளில் இது மிகத் தீவிரப் பழக்கமாக உள்ளது. சிறு நகரம், பெறு நகரம் இவற்றில் வாழும் படித்த, மேல்தட்டு வர்கங்கள் பயன்படுத்தும் பாலியல் அறிந்த பின்னர் கருவிலேயேக் கொலை செய்யும் வழிமுறை விலை உயர்ந்தது என்பதால் கிராமங்களில் பெண் சிசுக் கொலையைக் கடைபிடிக்கின்றனர்.  பிறந்த பெண் சிசுவைக் கொல்ல மருத்துவச்சிக்கு வெறும் 100 ரூபாய் (U.S. $2.50) கொடுத்தால் போதும்.குழந்தைகள் கழுத்தறுக்கப்பட்டு, உயிரோடு புதைக்கப்பட்டு, பால் பக்கெட்டுகளில் மூழ்கடிக்கப்பட்டு அல்லது விசம் கொடுத்துக் கொல்லப்படுகின்றனர்.  இந்தியாவில் சிலப் பகுதிகளில் இப்பணி தந்தைக்கு அல்லது தந்தைவழி தாத்தாவுக்கு ஒதுக்கப்படுகிறது.

திட்டமிடப்பட்ட பட்டினி மற்றும் புறக்கணிப்பு: கருக்கொலையிலிருந்து தப்பிக்கும் நிறையப் பெண்கள் பட்டினியாலும், புறக்கணிப்பாலும் நீண்ட காலம் வாழ்வதில்லை.  5 வயதுக்கு குறைவான சிறுமிகள் மத்தியில் அதே வயதொத்த சிறுவர்களை விட 40% அதிக இறப்பு நிகழ்கிறது. ஏனென்றால் பெற்றோர்கள் சிறுமிகளின் உணவுக்காகவும், மருந்திற்காகவும் செலவு செய்ய விரும்புவதில்லை.  ஒரு பெண் குழந்தைக்கு அதற்குரிய தகுதியில்லை; அவள் இறப்பதே மேல் என்று நிணைக்கிறார்கள்.

பெண் கருக்கொலை என்பது இந்தியாவில் இப்போது தடையற்ற ஒரு நிகழ்வாகி இருக்கிறது. குறிப்பாக மத்திய வர்க்கம் மற்றும் மேல்தட்டு மக்களிடம்.  அல்ட்ராசவுண்ட் ஸ்கேன் மூலம் ஒரு மருத்துவர் கருவின் பாலியல் அடையாளத்தை வெளியிடக்கூடாது என்றாலும் ஒவ்வொரு வருடமும் 1 மில்லியன் பெண் கருக்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முறையில் அழிக்கப்படுகிறது.  இன்னும் சில வருடங்களில் 2 முதல் 5 மில்லியன் என உயரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

கர்பக்கால மரணம்  ஆற்றல் மிக்க மகள்களை அழிக்க தொடர் கர்ப்பத்திற்கும், கருக்கலைப்புக்கும் பெண்கள் (தாய்கள்) உட்படுத்தப்படுவதால், சில வேளைகளில் பாதுகாப்பற்ற முறைகளில் இது நடப்பதால், கர்பக்கால மரண எண்ணிக்கையில் இந்தியா உலகிலேயே முதன்மை இடம் பிடிக்கிறது. ஒவ்வொரு 5 நிமிடங்களுக்கும் 1 கர்பிணிப் பெண் இறக்கிறார்.

வரதட்சனைக் கொலைகள் திருமணமான இளம் பெண்கள் வரதட்சனைக்காகக் கொல்லப்படுவது அதிகரித்து வருகிறது. ஏனென்றால் அப்பெண்ணின் மாமனார்-மாமியார்களின் வரதட்சனை நிபந்தனைகளை பெண்ணைப் பெற்றவர்களால் பூர்த்தி செய்யமுடிவதில்லை. ’வரதட்சனை மரணங்கள்’ என்று சொல்லப்படும் இது பெரும்பாலும் கணவன்மார்கள், அவரது பெற்றோர்கள், சகோதர-சகோதரிகள் அனைவரும் சேர்ந்து செய்யும் கும்பல் கொலைகளாகத்தான் இருக்கிறது.  உடல் மீது மன்னெணை ஊற்றப்பட்டு, எரியூட்டப்பட்டு கொலை செய்யப்படுகிறார். இது தற்காலிக விபத்து போன்று புனையப்படுகிறது.  இல்லையேல் நிறைய தூக்க மாத்திரைகளை உட்கொள்ள வைத்தும், தூக்குக் கயிற்றில் தொங்க வைத்தும் ”தற்கொலை” நாடகமியற்றப்படுகிறது. நிறைய இளம் பெண்கள் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகி தற்கொலைக்கு தள்ளப்படுகின்றனர்.  இந்த முறைகளில் ஒவ்வொரு வருடமும் 25000 பெண்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். உயிர்தப்பிய மற்ற ஆயிரத்தவர்கள் மிக மோசமான தீக்காய பாதிப்புகளோடும் ஊனத்தோடும் காலம் தள்ளுகிறார்கள்.

இதுபோன்ற இனப்படுகொலைகள் ஏழை, பணம் படைத்தவர், படித்தவர், படிக்காதவர், மத்திய வர்க்கம் என  இந்தியாவின் அனைத்துப் பிரிவுகளிலும் நடக்கிறது. இந்தியாவில் பெண் இனப்படுகொலைக்கும், கல்வி, பொருளாதாரம், பண்பாடு மற்றும் மதத்திற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.  அறியாமையோ அல்லது வறுமையோ இதற்கு காரணமில்லை.  விரிவான, கடுமையான சட்டமின்மையே முழுக்க முழுக்க இதற்கு காரணம். நாட்டின் சட்டம் ஒழுங்கு முறையின் அக்கறையின்மையே இதற்கு காரணம்.



பெறுநர்: இந்திய அரசாங்கம், மனித உரிமைள் உயர் ஆணையர் அலுவலகம் (The OHCHR,), யுனிசெஃப், யுனிஃபெம், ஐ நா மக்கள் தொகை நிதி ஆணையம் (The UNFPA), பெண்களுக்கெதிரான பாகுபாட்டை அழிப்பதற்கான செயற்குழு (CEDAW), ஐரோப்பிய ஒன்றியம், ஜி8

இங்கணம் கீழே கையொப்பமிட்டுள்ள நாங்கள் அணைவரும் இந்தியாவின் மக்கள் தொகையிலிருந்து மில்லியன் கணக்கான பெண்கள் அழித்தொழிக்கப்பட்டதையும், தொடரும் அழித்தொழிப்பு செயல்களையும் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம். இந்திய நாட்டின் பெண் குடிகளின் உயிர்களைப் பாதுகாக்கத் தவறிய இந்திய அரசாங்கமே இதற்கு பொறுப்பேற்க கடமைப்பட்டவர்கள்.

மனித உரிமைகளின் அடிப்படையிலிருந்து நாங்கள் முறையிடுகிறோம். தீவிர தடுப்பு நடவடிக்கை சக்திகளை நடைமுறைப்படுத்தி பெண் இனப் படுகொலையை தடுக்க இந்திய அரசாங்கம் உடனடியான, பயனுள்ள நடவடிக்கைகளை எடுக்கவேண்டும் . நிலவும் சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தியும், மேற்கொண்டு கடுமையான சட்டங்களை இயற்றியும் அரசாங்கம் பெண் சிசுக்கொலை, கருக்கொலை, வரதட்சனைக் கொலை மற்றும் தொடர்புடைய அழித்தொழிப்புக் கொலைகளை முடிவுக்குக் கொண்டு வரும் காலத்தை அறிவிக்க வேண்டும். இந்த குற்றங்களில் இந்திய மருத்துவமனைகள், அரசாங்க அலுவலகங்கள் மற்றும் சட்ட அமலாக்கத் துறைகள் ஆகியவற்றை பொருப்பாளராக்கும் நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும். அதை செயல்படுத்தும் காலவரையரையை அறிவிக்க வேண்டும்.

மேற்சொன்ன கோரிக்கைகளை இந்திய அரசாங்கம் அங்கீகரிக்கவும்,  நடைமுறைப்படுத்தவும்   வேண்டுமென இந்த மனு மூலம் கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறது இந்த முயற்சியில் சர்வதேசிய மனித உரிமை குழுக்கள் எம்மோடு கைகோர்த்து இந்திய அரசாங்கத்தை செயலில் இறங்குமாறு வலியுறுத்த வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

மனுவில் கையெழுத்திட கீழே உள்ள புகைப்படத்தில் அழுத்தவும்.

மொழிபெயர்த்தவர்: கொற்றவை, சென்னை

About The 50 million missing: The 50 Million Missing Campaign was founded in December 2006 by writer and gender-activist Rita Banerji.  Today it is an extensive, online, international campaign, which runs on volunteer effort and zero funds!  It works steadfastly on boosting public awareness on issues concerning India’s female genocide, and spearheading action for change.

Rita Banerji is an author, photographer and  gender activist.

Her book  Sex and Power: Defining History, Shaping Societies was released by Penguin Books in 2008 (Penguin Global, 2009).  She is also the founder and chief administrator ofThe 50 Million Missingan online, global campaign working to stop the ongoing female genocide in India.

About the Translator: Kotravai is a writer who has both written and translated articles with a feminist focus into Tamil. She is also the founder of  M.A.S.E.S – a Movement Against Sexual Exploitation and Sexism  to create awareness about sexist representations in media and to campaign against gender inequality.   She blogs at

கொற்றவை சென்னையில் வசிப்பவர். பெண்ணியக் கட்டுரைகளை எழுதிவருபவர். ஊடகங்களில் பெண் உடல் சித்தரிப்பு குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தவும், பாலியல் பாகுபாட்டுக்கெதிரான பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்வதற்காகவும் மாசெஸ் எனும் அமைப்பைத் தொடங்கி செயல்பட்டுவருகிறார்.  M.A.S.E.S.  at


Man arrested for keeping wife’s private parts under lock and key


When a woman who had tried to commit suicide by drinking rat poison was rushed to hospital on Tuesday, doctors discovered a lock around her private parts. Her husband, who works as a mechanic, admitted that he drilled holes into her at home four years ago. Every morning, before leaving for work, he would insert the lock, taking his key with him.

Now the media and the news channels present him with zoom in and zoom out as if he is an animal, a cannibal. While we arrest him and keep him accountable for this merciless deed, do we hold ‘OTHERS’ also responsible for influencing the ‘chaste’ ideology in his mind so strongly. The films, The Media, The Religious texts, The myths & Puranas and all Social CODES and DEFINITIONS on women is to be held accountable for ‘INFLUENCING’ the minds of MEN and the society as whole with their ‘Praise’ for ‘Chaste Women’ and for humiliating women based on the sexual conduct.

While we put him in jail, we may have to burn all those Male Chauvinistic Texts as well. Shouldn’t we punish those people who do the representation and stereotyping of Women in Media and Films.

Related Links:


Freedom for Başak!

M.A.S.E.S expresses its Solidarity with Basak Sahin Duman. It extends its Solidarity to Murat Kuseyri, Chairman of the Swedish Turkish Culture and Solidarity  and ICOR in its efforts seeking Freedom for Basak.  We strongly condemn the detention of Basak Sahin Duman by the Croatian State and attempts to extradite her to Turkey. 

Freedom for Başak!

28th of May 2012, Başak Şahin Duman was arrested while entering Croatia on the basis of an international arrest warrant issued by the Turkey.

ஜெர்மனியில் வதிவிட உரிமை கொண்ட, துருக்கியை சேர்ந்த பெண் அரசியல் ஆர்வலர் Başak Şahin Duman குரோவாசியாவில் கைது செய்யப்பட்டார். பஸாக் சாஹின் டுமான் தலைமறைவு மார்க்சிய லெனினிய கட்சி உறுப்பினர் என்ற சந்தேகத்தின் பெயரில் கைது செய்யப்பட்டு, துருக்கிக்கு நாடுகடத்தப் பாடவுள்ளார். அங்காரா பல்கலைக்கழகத்தில் மருத்துவம் பயின்ற பஸாக், 2003 ம் ஆண்டு, மாணவர்கள் இலவசக் கல்வி உரிமைக்காக நடத்திய போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டதற்காக கைது செய்யப்பட்டார். ஒரு மாதம் தடுத்து வைக்கப் பட்டு விடுதலை செய்யப் பட்டார். பின்னர், ஒரு ஜெர்மன் பிரஜையை திருமணம் செய்து கொண்டு, ஜெர்மனியிலேயே தங்கி வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். ஜெர்மன் வதிவிட அனுமதிப் பத்திரம் வைத்திருந்த பாஸாக், மே ௨௯ அன்று, குரோவாசியாவுக்கு பிரயாணம் செய்த வேளை, சாகிரப் விமான நிலையத்தில் வைத்து கைது செய்யப்பட்டார். போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட மாணவர்கள் சிலரை, 2010 ம் ஆண்டு தீர்ப்பளித்த நீதிமன்றம், 224 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதித்திருந்தது! சர்வதேச பிடியாணை பிறப்பிக்கப் பட்டதாலேயே, பஸாக் கைது செய்யப் பட்டதாக குரோவாசியா அறிவித்துள்ளது.

Freedom for Başak: Who is Başak?
28th of May 2012, Başak Şahin Duman was arrested while entering Croatia on the basis of an international arrest warrant issued by the Turkey. Başak is former medical student and long time student activist. She was arrested in 2004. in Ankara, on student protest against new Turkish „anti-terrorist“ laws that allows conviction for terrorism for every kind of activism that includes critics of government [Amnesty Internationala on “antiterrorist” law]. Paradoxically Başak, along with 46 more students was charged by the same law, in process know as “Process 46”, and in 2010 convicted on 6 years and 3 months of jail for terrorism! Because of that process, the Turkey Republic was sued to the European Court of Human Rights (procedure 71667/11.) It is important to say that the only evidence of “terrorist” activities is that convicted students were chanting slogans on protest, which is openly stated in the judgment.

Like many others in this process, Başak moved from Turkey to Germany, she got married there and she lives and works as a translator of English and Spanish in Frankfurt am Main. Başak has regulated permanent residence in Germany, and has never had a problem because of the process, either in Germany, or in any other country. Many of her colleagues who have been convicted in the same case were given political asylum in France, Germany, Switzerland and other countries. She was arrested in Zagreb on an Interpol arrest warrant that was issued recently and of which she was not aware of.

Başak is now in extradition custody in Remetinec jail in Zagreb and she is threatened by extradition to Turkey, country with the largest number of political prisoners [1], by far with the largest number of journalists imprisoned for what they wrote [1] and a country where torture in prisons more the rule than the exception [Reports of Human Rights Organization and Report to the European Parliament]. Başak was already tortured when she was arrested in Turkey.

Although Croatia by the Constitution and laws should not extradite her to a country where she will be tortured or persecuted for her beliefs, legal confusion in the Croatian legislation allows Croatia to violate even the international treaties on extradition [1]. Başak also have a right to seek asylum, that is, protection of Croatia of persecution in the country whose citizen she is. She asked for it but airport police told her, unlawfully, that you can not seek an asylum in Croatia! Başak now has a lawyer who will submit a request for asylum and objection to the decision on detention, but the result is still uncertain.

Freedom for Başak!

Source: via facebook – Kalaiyarasan.

Related Links: