Monthly Archives: August 2012

இட ஒதுக்கீடு என்பது பிச்சையல்ல….

1.   //அரசியல் சட்டப்படி, இடஒதுக்கீடு என்பது வேலை பெறுவதற்கு மட்டுமே என்கிறது நீதிமன்றம். இடஒதுக்கீட்டின் அடிப்படையில் ஒருவர் வேலைக்குச் சேர்ந்தாலும்கூட, அவர் வேலையில் சேர்ந்துவிட்ட பிறகு அரசு இயந்திரத்தின் அங்கமாக ஆகிவிடுகிறார். அரசு ஊழியர் என்ற அடையாளம் மட்டுமே அவருக்கு உரியது. சாதி, மத, இன, மொழி வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அரசு ஊழியராகத்தான் அவர் பணியாற்ற வேண்டும். அந்த உறுதிமொழியுடன்தான் அவர் பணியில் சேருகிறார்.// – கேட்பதற்கு மிக நன்றாய் இருக்கிறது, நடைமுறையில் ??  சாதியைச் சொல்லி சமைத்த உணவைத் தங்கள் பிள்ளைகள் சாப்பிடாது என்று சொல்லும் பெற்றோர். பத்து நாட்களில் இரண்டு பள்ளிக்கு இடம் மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளார் சுந்தர வணிதா எனும் பெண்….

2.  இட ஒதுக்கீட்டின் படி வேலைப் பெற்றோர், பதவி உயர்வில் தானாகேவே முதிர்ச்சியின் அடிப்படையில் பதிவி உயர்வு பெறுவதுதான் முறை, ஆனால் நடைமுறையில் அது பல்வேறு வகையில் முடக்கப்படுகிறது என்கிறார் தோழர் ஒருவர்.

3.  பதவி உயர்வில் இட ஒதுக்கீடு நடைமுறை படுத்தப்பட்டால், உயர் பதவிகளில் ஆதி திராவிடர் / ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினர் / பழங்குடியினர் வந்துவிடுவர், அவர்களுக்கு கீழ் நாம் எப்படி வேலை செய்வது என்று எண்ணும் ஆதிக்க சாதியினரின் சாதி வன்மமே இதற்கு தடையாக உள்ளது.

4.  தினமணி இப்படி ஒரு தலையங்கம் எழுதுவதற்கு முன், நடைமுறையில் எத்தனை தலித்துகள் முறைப்படி உயர்பதவியை அடைய முடிகிறது, உயர் பதவிகளில் இருக்கும் நபர்களின் சாதிகளை கணக்கெடுத்து ’எந்த சாதியினர்’ எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கிறது எனும் ஆய்வை நடத்தியிருக்கலாம்.

5.  இட ஒத்துக்கீடு என்பது ஏதோ இறக்கப்பட்டு போடும் பிச்சை என்பது போன்ற மனநிலைகளைக் காண முடிகிறது….உண்மையில் பறித்து வைத்த உரிமைகள் வழங்கப்படுவதற்கு பதில் அவர்கள் அதைப் போராடிப் பெறுகிறாரக்ள். சிறுபாnமையினராக இருக்கும் ஒரு கூட்டம் பெரும்பான்மையை சிறுபான்மையாக்கிய வரலாறு மழுங்கடிக்கப்பட்டு எல்லா வகைகளிலும் ஆளும் வர்க்கத்தின் துதி பாடும் வரலாற்றை மட்டுமே கற்றுக் கொண்டதின் விளைவு இந்த அறியாமைக்கு காரணம். பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகள் மேலும் மேலும் இதில் ஆதாயம் தேடிக் கொள்கின்றன. செய்தி என்கிற பெயரில் வார்த்தை விளையாட்டின் மூலம் சில ஊடகங்கள் அதற்கு வலு சேர்கின்றன.

உயர்பதவியில் இட ஒதுக்கீட்டை தடை செய்வதற்கான பரிந்துரைகள் வன்மையாக கண்டிக்கத்தக்கவை. அது தலையங்கமாக இருந்தாலும் சரி.

இட ஒதுக்கீடு என்பது பிச்சையல்ல, நம் மூதாதையர் இழைத்திருந்த கொடுமைகளின் விளைவுகளை சரிசெய்வதற்கான அறவழித் தீர்வு.  உரிமைக்குரியவர்கள் கேட்டுப் பெறும் நிலையில் வைத்திருபப்தற்காக இந்த-இந்து நாடும், அரசும், ஆதிக்க சாதி மக்களும் வெட்கப்படவேண்டும்.

 

Related link:

http://dinamani.com/edition/story.aspx?&SectionName=Editorial&artid=648105&SectionID=132&MainSectionID=132&SEO&Title

Barred from cooking, SC noon meal worker petitions collector – TOI

We boast of Koodankulam, Nitrino Project, Chandrayans, I.T. Parks, Malls, etc but do we know the ‘reality’ of caste oppression in India.  Shameful.

M.A.S.E.S urges Salem colelctor K. Maharapushanam to take action on the petition submitted by Sundara Vanitha.

L Saravanan TNN

Salem: A noon meal worker belonging to a Scheduled Caste submitted a petition to Salem collector K Maharapushanam on Friday saying she was barred from cooking at the school where she was posted.
Sundara Vanitha, 35, who lives on Adi Dravidar Street in Omalur taluk with her husband Settu and two sons, was appointed as a noon meal worker on August 16 and posted at Rasipurathan Kattu Valavu Panchayat Union Primary School in Kadayampatti Panchayat union. However, parents did not allowtheir children to eat meals cooked by her. The children continued to refuse food cooked by her for three days.
“A few parents told me not to cook because of my caste. Since it is my job I cooked but the children refused the food,” said Vanitha. Thereafter, the issue was taken to block development officer and Kadayampatti panchayat union president who visited the school and held an inquiry with parents. Based on the findings, Vanitha was transferred to another school, but faced the same problem there. “I was shifted to Mookanur Panchayat Union Middle School on August 27. But here too, parents objected to my cooking and abused me,” Vanitha said.
Consequently, Vanitha complained to several revenue and police officers, but in vain. As a last resort, she petitioned the collector on Friday, her brother L Raja said. “My sister has been posted to two schools in 10 days only because she is a dalit. We registered a complaint with the Deevattipatti police station and Omalur tahsildar office in this regard, but no action was taken,” Raja said.

 

Source:

http://epaper.timesofindia.com/Default/Scripting/ArticleWin.asp?From=Archive&Source=Page&Skin=TOINEW&BaseHref=TOICH/2012/09/01&PageLabel=6&EntityId=Ar00601&ViewMode=HTML

புண்படும் பெண் மனம் – தமயந்தி


இன்றைய காலகட்டப் பெண்கள் மிகவும் முன்னேறி விட்டார்கள்.

ஆமாம்!

பொருளாதார ரீதியாக மிகப் பெரிய எழுச்சியைச் சந்தித்திருக்கிறார்கள்.

உண்மை!

தங்கள் ஆடைகளை வசதிக்குத் தக்க அணிந்து கொள்கிறார்கள்.

சரி!

அவர்கள் அவர்களாய் இருக்கிறார்கள்!

இதை மட்டும் ஆமோதிக்க முடியவில்லை. எந்தப் பெண்ணும் அவளுக்கான முகத்தை அணிந்து வாழ்வது மிகக் கடினமாக உள்ளது. இவ்வளவு ஏன்? அலுவலகச் சூழலிலேயே திறமை கொண்ட ஒரு பெண் சந்திக்கும் எதிர்ப்புகள் எத்தனை எத்தனை? சென்னை ஓ.எம்.ஆர். சாலையில் பாலியியல் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளும் ஐ.டி. பெண்களுக்காகவே புகார்ப் பெட்டிகள் நிறுவியுள்ளார்கள்!

சமீபகாலங்களாய் பெண்கள் சம்பந்தப்பட்ட பல செய்திகளைப் பார்க்கிறோம். இந்தூரில் கணவனால் பிறப்புறுப்பில் பூட்டு போட்டுக்கொண்ட பெண். குடிகாரக் கும்பலால் சுற்றி வளைக்கப்பட்டு பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளான பெண் என்று வரிசை நீண்டுகொண்டே செல்கிறது.

பெண்ணுடலைத் தான் வளர்க்கும் மிருகத்தைக் காட்டிலும் கேவலமாக நினைக்கும் மனோபாவம் இந்தச் சமூகக் கட்டமைப்பின் அடிநரம்பு. இதற்குப் பலியாகும் ஆண்கள் பெண்களை அடிமைகளாக நடத்துகிறார்கள். ஆண்களுக்காகவே படைக்கப்பட்டு அவர்களுக்காக பிள்ளைபெறும் இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையையே பெண்களும் தங்களுக்கான வாழ்வாய்ப் பார்க்கிறார்கள்.

கடந்த சில நாள்களாய் செய்தித்தாள்களில் மதுரையில் கிரிக்கெட் மட்டையால் தன் கணவனைக் கொன்ற உஷாராணி என்னும் பெண் மீதான வழக்கை சிபிஐ விசாரிக்க வேண்டும் என்கிற செய்தி வலம் வருகிறது. உஷாராணி கடந்த பிப்ரவரி மாதம், தன் மகளைப் பாலியல் இச்சையோடு அணுகிய தன் கணவன் ஜோதிபாசுவை கிரிக்கெட் மட்டையால் அடித்ததில் அவர் இறந்தார். தான் அவரைக் கொன்றதாக ஒப்புக்கொண்ட உஷாராணி, ஐ.பி.சி. செக்ஷன் 100-ன்படி விடுவிக்கப்பட்டார். (கற்பழிக்கும் நோக்கில் தாக்குதல் நடத்தியவரை, தற்காப்புக்காக தாக்குவது தவறல்ல; அப்படி தாக்கும்போது எதிரி உயிரிழந்தால் அது கொலைக்குற்றமாகாது என்று இச் சட்டப்பிரிவு தெரிவிக்கிறது.)

இதை எதிர்த்து ஜோதிபாசுவின் தந்தை வழக்கொன்று தொடர்ந்தார். அதில் ஜோதிபாசுவை உஷாராணி கொன்றதாகப் புகார் தெரிவித்திருந்தார். அவ்வழக்கு மதுரை நீதிமன்றத்தில் இருக்கும் காலகட்டத்தில் அப்போதைய மதுரை மாவட்ட ஆட்சியராக இருந்த சகாயத்திடம் ஜோதிபாசுவின் தந்தை ஒரு மனு அளித்திருக்கிறார். அந்த விசாரணை என்னவாயிற்று என்று தகவல் அறியும் சட்டம் வாயிலாக ஜோதிபாசுவின் தந்தை கேட்டதற்கு மாவட்ட ஆட்சியரின் அறிக்கையைப் பதிலாக அவரது நேர்முக உதவியாளர் கொடுத்திருக்கிறார்.

அதில் அந்த மாவட்ட ஆட்சியர் கூறியிருக்கும் விஷயங்கள் மிகுந்த அதிர்ச்சியைத் தருகின்றன. முதலில் வழக்குப் பதிவாகியுள்ள ஊமச்சிகுளம் காவல் நிலையத்திலிருந்து தனக்குச் சரியான பதில் கிடைக்கவில்லை என்று கூறுபவர், ஜோதிபாசு இறந்த புகைப்படத்தில் பல காயங்கள் இருந்ததாகவும் எனவே அவரது மரணம் கிரிக்கெட் மட்டையால் தாக்கியதால் மட்டும் நிகழ்ந்திருக்காது எனத் தெரிகிறது என்றும் கூறியுள்ளார்.

புகைப்படத்தைப் பார்த்தே காயங்கள் எந்த வகையானது, எதனால் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதை அறிந்துகொள்ளும் மாவட்ட ஆட்சியரின் தனித்திறன் வியக்க வைக்கிறது. அவற்றை ஒருவரால் ஏற்படுத்த முடியாது என்னும் தீர்மானமும் மிகுந்த ஆச்சரியத்தை வரவழைக்கின்றன.

யூகங்களின் அடிப்படையில் அறிக்கை கொடுக்கும் வழக்கம் மட்டுமல்ல, மற்றொரு செய்தித்தாளில் வெளிவந்திருக்கும் அவரது அறிக்கையில் உஷாராணிக்கு “”வேறு சில நபருடன் தொடர்பு இருப்பதாகத் தெரியவந்துள்ளது” என்னும் வரி நம்மை மேலும் அதிர்ச்சியில் மூழ்க வைக்கிறது.

ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தோமானால் அதற்கான ஆதாரங்களையும் முன்வைப்பதுதான் அந்தக் குற்றசாட்டின் நம்பகத்தன்மையை ஆழப்படுத்தும். பொத்தாம்பொதுவாகவே நம் சமூகத்தில், “ஓ அவளா. அவளுக்கு அவனோட தொடர்பு. இவனோட தொடர்பு’ என்கிற பேச்சின் எதிரொலியாகவே அறிக்கையின் ஆழத்தில் ஒலிக்கும் குரல் உள்ளது. அப்படி தொடர்பு உண்டு என்றால் யாருடன் உண்டு, அதன் ஆதாரம் என்ன என்பதும் சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும். அதேசமயம் ஜோதிபாசுவின் மீது மதுரையில் தொடரப்பட்ட மற்ற வழக்குகளையும் கருத்தில் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

பொறுப்பான பதவியில் இருக்கும் மாவட்ட ஆட்சியர், பொறுப்பற்றத்தனமாக, எந்தவித ஆதாரமும் இல்லாமல் ஒரு பெண்மீது வீண்பழி சுமத்துவதை இந்த ஆணாதிக்க சமுதாயம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். பெண்மைக்குப் பாதுகாப்பளிக்கும் பெண்மணி முதல்வராக இருக்கும் ஆட்சி எப்படி சகித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

பெற்ற மகளைப் பாலியல் வக்கிரத்துக்கு உள்ளாக்கும் தந்தைமார்கள் நமது கலாசாரக் கேடயங்களால் பாதுகாப்புப் பெறுகிறார்கள். இந்தூரில் பிறப்புறுப்பில் பூட்டுப் போடப்பட்ட பெண்ணின் மகளிடம் அவளது தந்தை தவறாக நடந்துகொண்டது விசாரணையில் தெரியவந்திருக்கிறது. அந்தக் குழந்தைகள் மனரீதியாக எவ்வளவு பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பது நினைத்தும் பார்க்க முடியாது.

வெறும் சட்டரீதியாக இந்தப் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்வதே இந்தப் பாலியல் குற்றங்கள் பெருகுவதற்கு ஒரு காரணம். பாலினம் பற்றியும் பாலியல் உணர்வுகள் பற்றியுமான புரிதல் அற்ற சமூகத்தில் தமிழ் சினிமாக்களும் ஊடகங்களும் பிரகடனப்படுத்திய ஒழுக்கநிலைகள் ஆண்களை என்றுமே சாராதவையே.

உஷாராணி வழக்கில், பேசப்படாத ஒரு பெண்ணின் மனநிலையும் உள்ளது. அதுவே அவரது மகள்.

கல்லூரியில் படிக்கும் ஒரு பெண்ணுக்குத் தந்தையின் மரணம், மட்டுமல்ல. தாய்க்கு ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடி, குடும்பத்தின் வறுமை எல்லாமே எத்தனை மன அயர்ச்சியைத் தந்திருக்கும்? அதைக் களையும் பொறுப்பும் நம் சமூக அதிகார கட்டமைப்புகளுக்கும் சட்டத்துக்கும் உண்டுதானே?

அதுபோலவே ஊடக தர்மங்களும். ஆனால், ஒரு குடிகாரக் கும்பல் ஒரு பெண்ணை பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்தியபோது அதைச் சுற்றிச் சுற்றி விடியோ எடுத்த நபர் அந்தப் பெண் தன் குடும்பத்தில் ஒருவராக இருந்திருப்பின் அதைச் செய்திருப்பாரா என்று யோசிக்கும்போது, “நீயெல்லாம் அக்கா தங்கச்சியோட பொறந்தவன்தானா?’ என்று ஆண்களை நோக்கி வீசப்படும் சொற்றொடர்கள் பெண்களின் உணர்வுசார்ந்த வெளியைச் சார்ந்தும், அடைகாக்கப்பட்ட அமைதியைக் கீறியும் வந்தவையாகவே தோன்றுகிறது.

எத்தனை எத்தனை பெண்கள் இதுபோல் சமூக, ஊடக அராஜகங்களால் மனதளவில் மரணித்திருப்பார்கள்? அதை ஏன் யாருமே யோசிப்பதில்லை? மதுரை முன்னாள் மாவட்ட ஆட்சியரின் அறிக்கையில் உஷாராணி அவரது கணவரின் மர்ம உறுப்பை அழுத்திக் கொன்றதாகக் கூறியுள்ளது தற்காப்புக்கு எதிரானது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதே அறிக்கையின் தொடர்ச்சியாய் ஒரு இரண்டாம் பாகம் எழுதப்பட்டு தற்காப்புக்காக எங்கெங்கு தாக்க வேண்டும் என்கிற விவரங்களும் அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்! தற்காப்புக்காகப் போராடும் பெண்ணை, இன்னின்ன இடங்களில்தான் ஆணைத் தாக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தும் மாவட்ட ஆட்சியரின் பெருந்தன்மையும், புரிந்துணர்வும் பிரமிக்க வைக்கிறது!

இந்தச் சமூகம் ஒரு காலத்தில் தாய்வழிச் சமூகமாக இருந்ததுதான். ஆனால், இப்போது கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆணாதிக்கச் சமூகத்தில் பெண்கள் பிரச்னைகளை ஒரு ஆணின் பார்வை எத்தனை மலிவானதாக எடைபோடும் என்பது மேலே குறிப்பிட்ட மாவட்ட ஆட்சியரின் அறிக்கையின் மூலம் தெளிவாகிறது.

அருள் எழிலனின் சிறுகதையொன்று, தையல்நாயகி என்னும் பெண்ணைப் பற்றியது. அந்தப் பெண் அவரின் எதிர் ஃப்ளாட்டில் இருப்பார். எப்பவும் அந்த வீட்டிலிருந்து தையல் மிஷின் சத்தம் கேட்டபடி இருக்கும். அந்த வீட்டைவிட்டு அந்தப் பெண் குறிப்பிட்ட சில சமயங்களில் மட்டுமே வெளியே வருவார். பால் வாங்க, தண்ணீர் எடுக்க என்று. யாருடனும் பேச மாட்டார். லேசாகச் சிரிப்பதோடு சரி, அதுவும் எப்போதாவதுதான்.

இரவு நேரங்களில் அவர் கணவர் குடித்துவிட்டு அவரை அடிக்கும் சத்தம் கேட்கும். இவர் “”சரியில்லாததால்”தான் அவர் அடிக்கிறார் என்று சுற்றிலும் பேசிக்கொள்வார்களாம். சில இரவுகளில் நீண்ட நேரம் அந்தப் பெண் தனியாக பால்கனியில் நின்றிருப்பார். ஒரு நாள் விடியற்காலை அவரது கணவர் இறந்திருந்தார். “ஹார்ட் அட்டாக்’ என்றும் “இந்தப் பெண்தான் கொன்று விட்டார்’ என்றும் பல குரல்கள். எதனாலும் பாதிக்கப்படாமல் அழாமல் அவர் கணவரின் பிணத்தோடு சொந்த ஊர் நோக்கிச் செல்வதாய் அந்தக் கதை முடியும். அந்தப் பெண்ணின் பெயர் தெரியாததால் “தையல்நாயகி’ என்று பெயரிட்டதாய் ஞாபகம்.

நம் சமூகத்தில் அதுபோன்ற தையல்நாயகிகள் ஏராளம். பெண்களின் தளம் இன்று விரிந்திருக்கிறது. இன்னும் போலியான கட்டமைப்புகளை ஆமையோடாய் சுமக்கப் பெண்கள் தயாரில்லை. யதார்த்த வாழ்வின் சவால்கள் அவர்களை வழிநடத்துகிறது.

உஷாராணி வழக்கு குறித்த அறிக்கையில் இந்த வழக்கை சிபிசிஐடி விசாரிக்க வேண்டும் என்று மாவட்ட ஆட்சியர் கூறியிருக்கிறார். அதைப் பரிந்துரைப்பது அவரின் முழு உரிமை.

மாற்றுக் கருத்துகளை முன்வைப்பதிலும் அரசியல் இருப்பது அன்றைய மாவட்ட ஆட்சித் தலைவருடைய அறிக்கையின் இறுதிப் பக்கங்களில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. மாவட்டக் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர் மீது அவருக்கிருக்கும் தனிப்பட்ட கருத்து வேறுபாட்டை ஊர்ஜிதப்படுத்துவதுபோல, “”உஷாராணியை விடுதலை செய்யும் உரிமை அவருக்கில்லை” என்றும், “”அரசு ஒருவரது அடிப்படை உரிமையைப் பறிக்கும் நடவடிக்கையில் இறங்கக் கூடாது என்று மாவட்டக் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளருக்கு அறிவுரை வழங்க வேண்டும்” என்றும் தனது அறிக்கையில் கூறியிருப்பதன் மூலம் அவரது நோக்கம் உஷாராணி வழக்கு விசாரணைக்கான தீர்வை முன்வைப்பது அல்ல, தனிப்பட்ட பேதங்களைப் பஞ்சாயத்து செய்து கொள்வதுதான் என்பது தெளிவாகிறது.

அது மட்டுமல்ல, தன்னிடம் வந்த புகாரை விசாரித்தவர், அறிக்கை சமர்ப்பித்தவர், ஏன் உஷாராணியை அழைத்து விசாரிக்கவில்லை என்கிற கேள்வியும் எஞ்சி நிற்கிறது.

ஊமச்சிகுளக் காவல் நிலைய அதிகாரிகள் ஒத்துழைக்கவில்லை என்றால், மண்டல தடய அறிவியல் ஆய்வக அறிக்கையை மட்டும் மையமாக வைத்து விசாரணையின் விவரங்களைச் சேகரித்து அறிக்கை அளித்தாரா?

உள்நோக்கோடு தனது தனிப்பட்ட விரோதத்தையோ, கருத்து வேறுபாட்டையோ தீர்த்துக் கொள்ள இந்த வழக்கு ஒரு கருவியாக இருக்குமெனில், அதற்குப் பலி ஒரு பெண்ணின் தன்மானமும் அவரது குழந்தைகளின் நிம்மதியும்தான். உஷாராணி அவரது கணவரைக் கொன்றிருப்பாரானால் அதை நீதிமன்றம் முடிவு செய்யட்டும். முன்தீர்மானத்தோடு ஆதாரங்களில்லாமல், “அவருக்குப் பலருடன் தொடர்பு’ என்று எவ்வாறு கூற முடியும்?

சொல்லக் கூடாதுதான். ஆனால், சொல்லாமலும் இருக்க இயலவில்லை. உங்கள் தாய் ஒரு பெண். உங்கள் சகோதரி ஒரு பெண். உங்கள் மனைவி ஒரு பெண். உங்கள் குழந்தைகளில் ஒருவர் பெண் என்று புகைப்படத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். பெண் மனதைப் புண்படுத்துவதற்கு முன் சற்று யோசித்துச் செயல்படுங்கள். அது சராசரி ஆணாக இருந்தாலும் சரி, மாவட்ட ஆட்சியராகவே இருந்தாலும் சரி…!

Source: http://tinyurl.com/9bjhjfv – DInamani

Free Layla Ibrahim Issa! Stop Stoning in Sudan

  • Free Layla Ibrahim Issa! Stop Stoning in Sudan

United Statesby Kim Crane  |  August 27, 2012 at 2:45 PM

Kim Crane's picture 
United StatesKim Crane

Layla Ibrahim Issa is a 23-year old mother who was sentenced to death by stoning by the Mayo court in Khartoum, Sudan. We put out an action alert to support Layla earlier this month, and we extend our thanks to those of you who raised their voices; but Layla is still in prison with her 6-month old child.

The authorities have not yet responded to our demands to immediately repeal the verdict, and stop the planned execution.

We need to raise our voices even louder to have them both released!

Stoning is a horrendous form of torture, and Layla’s sentence is a clear violation of the rights guaranteed to all Sudanese citizens by Sudan’s constitution, as well as Sudan’s voluntary commitments to human rights treaties. Holding Layla’s child is a direct violation of Sudan’s responsibilities under the Convention on the Rights of the Child, which Sudan has signed and ratified.

Around the world, governments, religious leaders and civil society are converging to denounce stoning as unacceptable. Let’s add our voices to the global movement, so that stoning can never again be considered a legitimate form of punishment.

By signing this petition, you are directly supporting Sudanese women’s rights activists and civil society who are campaigning for Layla’s and her baby’s release; for their fair treatment; and for an overhaul of the Sudan Criminal Code (1991) to repeal the article proscribing stoning as a punishment for consensual sexual relations outside of marriage.

திரு. சகாயத்தின் அறிக்கை மீது ராஜப்ரியாவின் கேள்விகள்

மதுரை மாவட்ட முன்னாள் ஆட்சியர் சகாயத்தின் அறிக்கையை வெளியிட்ட ஊடகங்கள் ராஜப்ரியாவின் கேள்விகளை பிரசுரிக்கவில்லை. ஒன்றிரண்டு ஊடகங்கள் மட்டுமே அதை பிரசுரித்தன, அதிலும் வைக்கப்பட்டுள்ள பின்னூட்டங்கள் ஆணாதிக்கப் பார்வையை மட்டுமே வெளிப்படுத்துகிறது.

பத்திரிகையாளர்கள் சந்திப்புக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டு அதிலும் பல தடைகளை எதிர்கொள்ள நேரிட்டதாக ப்ரியா தெரிவிக்கிறார்.  அவருடன் பேசியபோது மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.

முன்னர் ஒரு வெளியீட்டில் இந்த பிள்ளைகளே கூட திரு. அஸ்ரா கர்ககும், திரு. சகாயமும் தங்கள் அபிமானத்திற்குரியவர்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இப்போது அவர்களே வருத்தப்படுகின்றார்.

உஷாராணியை, அவர் குடும்பத்தாரை, அப்பகுதி மக்களை விசாரிக்காமல் திரு. சகாயம் அவர்கள் அறிக்கை அளித்திருக்கிறார். அறிக்கையில் குடிக்கவில்லை என்று குறிப்பிட்டு, பின்னர் மாற்றியதாக ப்ரியா கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது.

எது பொய், எது உண்மை என்பதை நாம் அறியோம், ஆனால் ராஜப்ரியா பத்திரிகையாளர்கள் சந்திப்பு அழைப்பு விடுக்கிறார். பெண்கள் அமைப்பு அதற்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டுள்ளார்.

மாசெஸ் அமைப்பு வரும் வெள்ளிக்கிழமை அந்நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்ய முனைகிறது. அதைத் தொடர்ந்து பெண்கள் உரிமை ஆர்வலர்கள், பெண்கள் அமைப்புகள் உள்ளடக்கிய உண்மை அறியும் குழு அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் கோரிக்கை வைக்கிறது.

இது தொடர்பாக அறியப்பட்ட ஆர்வலர்களிடம் பேசியுள்ளோம்.

________________________________

என் பெயர் ராஜப்ரியா.. இருபத்தி இரண்டு வயதுப் பெண் நான். மதுரையை சேர்ந்தவள். மனதில் ஏராளமான வலிகளோடு உங்களோடு சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

என் தாயார் பெயர் உஷாராணி கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை 19-08-12ம் தேதி செய்தித் தாட்களில் முன்னாள் மதுரை கலெக்டர் சகாயம் வெளியிட்ட அறிக்கையை வாசித்திருந்தீர்களானால் என் அம்மாவைப் பற்றித் தெரிந்திருக்கும். இந்த சமூகத்தில் ஆண்களுக்கு அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கும் வீட்டு விலங்காய் வாழ்ந்த பிரதிநிதி என் அம்மா

அப்பா குடித்து விட்டு அம்மாவை அடிப்பதையும் சித்திரவதை செய்வதையும் பார்த்து சிறுவயதிலிருந்தே மனக்கலக்கத்தோடு வளர்ந்தவர்கள் நாங்கள். அப்பா அம்மாவின் காலை உடைத்துக் கூட இருக்கிறார். இந்த சமபவம் குறித்த புகாரில் வழக்கொன்று நீதிமனறத்தில் நிலுவையில் உள்ளது. இத்தனை துயரத்திலும் அம்மாவின் கண்ணீரிலும் நாங்கள் வளர்ந்தோம்.

கடந்த பிப்ரவரி மாதம் என் அப்பா குடிபோதையில் என் தங்கையிடம் தவறாக நடந்து கொண்டார்.  அவளை அவரிடமிருந்து காப்பாற்ற அம்மா அவரை அடித்த போது அவர் உயிரிழந்தார். இதை விசாரித்த அப்போதைய காவல்துறை கண்காணிப்பாளராக இருந்த எஸ்.பி. அஸ்ரா கார்க் அம்மாவை ஐ.பி.சி. செக்‌ஷன் 100ன் (“the right of private defence of the body extends to the voluntary causing of death or any other harm to the assailant if the offence that occasions the exercise of the right is an assault with the intention of committing rape.”  ) கீழ் விடுவித்தார்.

என் அப்பாவின் அப்பா , எங்கள் தாத்தா சமயமுத்து எங்கள் அம்மா  , அப்பாவைக் கொலை செய்தார் என்று தொடர்ந்த வழக்கு மதுரை உயர்நீதிம்னறக்கிலியில் நிலுவையில் இருக்கிறது. அதன் தீர்ப்பு வெளியாகும்  முன்னமே கலெக்டர் சகாயம் இந்த வழக்கில் இத்தனை ஆர்வம் காட்டுவது ஏன் என்பது சந்தேகத்தையே ஏற்படுத்துகிறது பெண் குழந்தைகளாய் நாங்கள் கடந்த ஐந்தாறு மாதங்களாக அனுபவித்த வேதனைகளை நினைத்தும் பார்க்காமல் எங்கள் அம்மாவைக் கொச்சைப்படுத்தும் விதமாய் அவர் அறிக்கையை  கொடுத்துள்ளார்

இதன் பின்னணியில் எனக்குள் ஏற்படும் சந்தேகங்களையும் கேள்விகளையும் நாட்டின்   நான் காம் தூண்களான உங்கள் முன் வைக்கிறேன்.:

  1. சமயமுத்து தாத்தா கொடுத்த மனு மேல் நடவடிக்கை எடுக்கும் போது கலெக்டர் சகாயம் என் அம்மாவையோ என் தாத்தாவையோ மாமாவையோ எங்களையோ விசாரிக்கவே இல்லை என்பதையும் அவர் சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு வரவேயில்லை என்பதையும் ஆணித்தரமாய் இங்கு பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன்.
  1. இந்த வழக்கு சமபந்தமான விஷயங்களை ஊமச்சிக்குளம் காவல் நிலையத்தில் கலெக்டர் சகாயம் கேட்டதாகவும் அது தனக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றும் அறிக்கையில் சொல்லியிருக்கிறார். இந்த வழக்கு பற்றின விசாரணை விவரங்களை ஏன் கலெக்டர் சகாயம் அதை விசாரித்த எஸ். பி. ஆஸ்ரா கர்க்கிடம் கேட்கவில்லை என்கிற முக்கியமான கேள்வி எனக்கு எழுகிறது. ஏன் நேரிடையாக இன்ஸ்பெக்டரிடம் ஒரு கலெக்டர் விவரங்களைக் கேட்க வேண்டும்?
  1. அவர் எங்களை தான் விசாரிக்கவில்லை. விசாரணை விவரங்களை எஸ்.பியிடமும் கேட்கவில்லை. ஆனால் அப்பா பற்றியுமா முழுசாக விசாரிக்கவில்லை. கலெக்டர் சகாயத்தின் அறிக்கையில் மதுரை காவல் நிலையங்களில் அம்மா அப்பா மீது கொடுத்த புகார்களைப் பற்றி எந்த குறிப்புகளுமே  இல்லை.
  1. அப்பா அம்மாவின் காலை உடைத்த வழக்கு இன்னும் நீதிமன்ற நிலுவையிலேயே உள்ளது. அதில் சமயமுத்து தாத்தாவும் ஒரு குற்றவாளியாக விசாரிக்கப்படுவது  கலெக்டருக்கு தெரியுமா?
  1. அதே போல் கலெக்டர் அறிக்கை அளிப்பதற்கு முன் இந்த வழக்கு சம்பந்தமாக எத்தனை சாட்சிகளை விசாரித்தார் என்பதையும் அறிக்கையில் அவர் தெரிவித்திருக்க வேண்டும்.
  1. அம்மாவை எஸ்.பி. விடுதலை செய்த போது அதை பல தரப்பு பெரியவர்கள் பாராட்டினர். எஸ்.பியைப் பலர் பாராட்டுவது  பிடிக்காமல் தான் கலெக்டர் சகாயம் இப்படி அறிக்கை விடுகிறார் என்று எனது உள்ளுணர்வு சொல்கிறது. எல்லாரும் ….சில பத்திரிகைகளின்  மூலம் கலெக்டர் சகாயத்துக்கு எஸ்.பி. ஆஸ்ரா கர்க்கைப் பிடிக்காது என்று அறிந்து கொண்டேன்.
  1. எஸ்.பிக்கு எங்கள் அம்மாவை விடுதலை செய்யும் அதிகாரம் இல்லை என்று அறிக்கையில் சொல்கிறார். தாத்தா தொடுத்த வழக்கு நிலுவையில் இருக்கும் போது இதை எப்படி கலெக்டர் சொல்ல முடியும்? அந்த அதிகாரத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது யார்? எஸ்.பியின் நடவடிக்கை சரியா தவறா என்று எஸ்.பியின் உயர் காவல்துறை அதிகாரிகளும் நீதிமன்றமும் தான் சொல்ல முடியும்.
  1. இப்படி சரியான முறையில் விசாரிக்காமல் அறிக்கை மட்டும் கொடுத்ததை முன்வைத்துப் பார்க்கும் போது எஸ்.பி. மீதான கலெக்டரின் தனிப்பட்ட துவேஷத்தை தீர்த்துக் கொள்ளவே இப்படி செய்துள்ளாரோ என்று தோன்றுகிறது.  தகவல் அறியும் உரிமை சட்டத்தின் மூலம் இந்த அறிக்கையை வாங்க எங்கள் தாத்தா சமயமுத்துவை சொன்னது கூட கலெக்டர் சகாயமாக  இருக்கலாமோ என்று சந்தேகமும் வருகிறது.
  1. இதே சமயமுத்து தாத்தா என் அம்மாவின் நகைகளையும் சொத்துக்களையும் அபகரித்து வைத்துள்ளார். அதையாவது கலெக்டர் விசாரித்தாரா? நியாயமான முறையில் அறிக்கை கொடுத்திருந்தாரானால் அதைப் பற்றியுமல்லவா எழுதியிருக்க வேண்டும்?

10. அது போகவும் இந்த வழக்கை விசாரணை செய்ய கலெக்டருக்கு என்ன அதிகாரம் உள்ளது என்பதும் எனக்கு புரியவில்லை.

 

11. கலெக்டர் சகாயம் தனது அறிக்கையில் என் தங்கை கோகுலப்ரியா அப்பா இறந்த அன்று மட்டும் கல்லூரிக்குப் போகவில்லை . அது ஏன் என்றெல்லாம் மிகப்பெரிய விசாரணை அதிகாரி போல் கேள்வி கேட்டிருக்கிறார். உடல்நலக் குறைவு எல்லா மனிதர்களுக்கும் ஏற்படுவது தான். அப்பா எப்படி இறந்தார் என்ற விசாரணையை சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு வந்தோ சம்பந்தப்பட்ட எங்களிடமோ விசாரிக்காமல் இப்படி

 

 

தட்டையாய் கேள்வி கேட்கும் இவர் நல்லவேளை காவல்துறை அதிகாரியாகவில்லை. தமிழ்நாடு சகாயம் என்ற காவல்துறை அதிகாரியிடமிருந்து தப்பித்து விட்டது

 

  1. 12.            அது மட்டுமல்ல. யூகத்தின் அடிப்படையில் என் அப்பா குடிக்கவே இல்லை என்று முதலில் அறிக்கை கொடுத்து விட்டு பிறகு போஸ்ட் மார்ட்டம் ரிப்போர்டில் “ethyl alchol” அருந்தியதாய்த் தெரிந்ததும் அறிக்கையையே மாற்றி “correction report ” சமர்பித்தது எங்களுக்குத் தெரியாது என்று நினைக்கிறார் போலும். இப்படி எந்த அறிக்கையை முன்வைத்து விசாரித்து முடிவெடுத்து அறிக்கை வெளியிட வேண்டும் என்பது கூட தெரியாத இவர் எப்படி ஒரு மாவட்ட கலெக்டராக செயல்பட முடியும் என்பதே வேடிக்கையாக உள்ளது.

13. எஸ்.பி. விளம்பரத்துக்காக அம்மாவை விடுவித்தார் என்று அறிக்கையில் எழுதியிருக்கிறாரே. அப்படி விளம்பரத்துக்காக வேறு யாரையெல்லாம் எஸ்.பி.விடுவித்திருக்கிறார் என்று கலெக்டர் சொல்லியே ஆக வேண்டும். எனது அம்மா மீது குற்றமில்லை என்று நன்றாக விசாரித்த பிறகே அம்மாவை எஸ்.பி. விடுவித்தார். தேவையில்லாமல் எஸ்.பி மீதான விரோதத்தைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்காக இப்படி அவதூறாக செயல்படும் கலெக்டர் இதன் மூலம் தேடிக் கொள்ளும் விளம்பரம் மிக அருவெறுப்பானது. அதை நேர்மையோடு தகர்த்தெறியும் கடமை எனக்கு உள்ளது.

14. மெல்ல மெல்ல இப்போது தான் என் அம்மா கவுன்சலிங் மூலம் அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்த மன உளைச்சல்களை விட்டு மீளும் முயற்சியில் உள்ளார். காலம்காலமாய் என் அம்மா அனுபவித்த சித்ரவதைகள் ஏராளம். செய்தித் தாட்களில் கலெக்டரின் ஆதாரமற்ற அறிக்கை, அம்மாவின் புகைப்படத்தோடு வெளியாகி இருப்பதைப் பார்ப்பதும அவரின் குழந்தைகளான எங்களுக்கு மனரீதியாக ஒரு சித்திரவதை தான். ஆதாரமே இல்லாமல், முறையான விசாரணையே இல்லாமல் இப்படி அறிக்கை அளிக்கும் கலெக்டர் நியாயமானவரென்று எப்படி சொல்ல முடியும்?

15. என் அம்மா மேலுள்ள வழக்கை நாங்கள் நேர்மையாக நீதிமன்றத்தில் சந்திப்போம். எங்களுக்கு எஸ்.பி உறவுமில்லை. கலெக்டர் எதிரியுமில்லை. தனிப்பட்ட விரோதங்களை முன் வைத்து ஆதாரமற்ற கலெக்டர் சகாயத்தின் அறிக்கைக்கு பலியானது வாழ போராடிக் கொண்டிருக்கும் எங்கள் குடும்பத்தின் நிம்மதியே.

———————————————————————————————————————————-

 

ஒரு பெண்ணை பலபேருடன் தொடர்பு உள்ளவள் என்று ஆதாரமின்றி பொத்தாம்பொதுவாக சொல்லி விட்டு செல்வது அவள் குடும்பத்துக்கு எத்தனை பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதை கலெக்டரின் நேர்மையும் நியாயமும் ஏன் அவருக்கு உணர்த்தவில்லை

காலம் பூராவும் அம்மா பட்ட வேதனையைக் கண்ணால் பார்த்த சாட்சியாய் ,  என் மனதில் இருக்கும் வடுக்களை மரணம் கூட அழிக்காது.. என்ன நடந்ததென சரியாக விசாரிக்காமல் என் அம்மாவுக்கு வேறு தொடர்புகள் உண்டென அறிக்கையில் ஆதாரமில்லாமல் சொல்வது அவதூறானது.எங்கள் அப்பாவால் என் அம்மாவுக்கும் எங்களுக்கும் வேதனையோடும் துயரத்தோடும் தான் தொடர்பு இருந்தது. இப்போது கலெக்டரின் அறிக்கையால் அவமானத்தோடும் வேதனையோடும் எங்களுக்குத் தொடர்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

 

அப்பாவே ஒரு மகளை பாலியியல் வன்முறைக்கு ஆளாக்குவதன் வலியை கலெக்டர் நினைத்தே பார்க்கவில்லை. அந்த வலி ஒரு வழக்கின் மூலம் பகிரங்கப்படுத்தப்படும் போது ஏற்படும் அவமானத்தையும் அவர் நினைத்தே பார்க்கவில்லை.

எங்கள் அப்பாவின் குணம் பற்றி இந்த ஒரு வழக்கை மட்டும் வைத்து தீர்மானிக்க வேண்டாம். அவர் மீதிருக்கும் இதற்கு முன்னால் இருக்கும் வழக்குகளையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். எந்த மனைவியும் எந்த குழந்தையும் தன் கணவன் மோசமானவன் , தன் தந்தை ஒழுக்கமற்றவன் என்று சுலபமாய் சொல்லி விட மாட்டார்கள்.

எனக்கு அப்பா என்றாலே பயம் தான் கண்முன் தோன்றும். நான் அறிந்ததெல்லாம் எப்போதும் குடித்து அம்மாவிடம் சண்டைப் போட்டு அடிக்கும் ஒரு அப்பா தான். பெண் குழந்தைகளிடம் அன்பாக இருக்கும் அப்பாக்களை நான் இன்றும் ஏக்கத்தோடு தான் பார்க்கிறேன்  கலெக்டர் சகாயமும் ஒரு பெண்குழந்தைக்கு அப்பா என்பதால் இதை நன்றாக புரிந்து கொள்ள முடியுமென நம்புகிறேன்.

அப்பா சரியில்லாத குடும்பத்துப் பெண்கள் என் வேதனையை, ஏக்கத்தை, அவமானத்தை புரிந்து கொள்வார்கள். கணவனால் சித்திரவதைக்கு ஆளாகி கண் முன் சொந்த மகளிடமே கணவன் தவறாக நடந்து கொள்வதைப் பார்த்த அம்மாக்கள் என் அம்மாவின் வலியைப் புரிந்து கொள்வார்கள்.

தமிழக முதலமைச்சர் ஒரு பெண்ணாய் , ஒரு மகளாய் என் வேதனையைப் புரிந்து கொள்ளவார்

ஆனால் மனசாட்சியே இல்லாமல் ஆதாரமற்ற அறிக்கையால் மீண்டும் எங்களை மன உளைச்சலுக்கும் சித்திரவதைக்கும் அளவில்லாத வேதனைக்கும் ஆளாக்கிய கலெக்டர் சகாயம் எப்படி தன்னை நியாயமுள்ளவர், நேர்மையானவர் என்று தமிழக மக்களிடம் சொல்லிக் கொள்ள முடியும்?

Related Links

http://www.thehindu.com/news/cities/Madurai/article2883433.ece

http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2012-02-13/madurai/31054770_1_cricket-bat-private-defence-complaint

http://www.deccanchronicle.com/tabloid/sunday-chronicle/heartitude/%E2%80%98mom-liberated-us-dad%E2%80%99-495

http://tamilleader.in/tamilnew/index.php?option=com_content&view=article&id=1390:2012-02-21-08-50-55&catid=3:general-news&Itemid=2

http://www.maalaimalar.com/2012/08/24115706/husband-killed-case-wife-relea.html

http://www.indianexpress.com/gsearch.php?q=aidwa%2Csagayam&x=0&y=0&mod=dsearch&onSubmit=Submit

http://content.ibnlive.in.com/article/24-Aug-2012south-india/daughter-raises-queries-on-sagayams-report-285013-60.html

Mother and daughter stripped and tortured by own brothers

I got to know about this brutal act via an Email.

M. Kaliammaal from Thoothukudi demands CBI probe.

Marrying Maternal Uncle is a part of Indian Custom.  Accordingly Kaliammal had married her daughter Guru Eswari to her own brother Murugan (the maternal uncle). The couple have 2 children.  Murugan works in Military as “lans nayak”.  Her daughter Guru Eswari is an extremely pretty looking girl and that has caused her enough trouble. Murugan was always suspicious, so he was not comfortable leaving her alone during his out station travel. Whenever he comes to his house for holiday he would shave Eswari’s head completely and ensure that she does not look pretty. Eswari did not share this with Kaliammal, instead she managed to say that its offering to GOD for the well being of her ‘Maama’ (Husband). Later the news had leaked out, Eswari got separated and lived sepeartely for some time.

Again she united with him after some panchayats. Eswari had been staying with her grand mother (Kaliammal’s mother).  One day another brother of Kaliammal (i.e Murugan’s brother) visited this house and was attracted towards Eswari. He tried Molesting her. Eswari opposed to it and also told her grand mother. The grand mother does not like Eswari so she ignored it. The brother had told her Husband that Eswari was attracted towards him and she invited him to Bed.

Already suspicious character Murugan got wild, both the brothers had stripped Eswari, pushed her on a table, tied her hands & legs. They inserted a powder made of  Salt, Ash, Chilly Powder and Chunar. They heated an Iron rod and inserted that into her vagina and also tortured with that all over her body. They had shut her mouth with pieces of cloth.

Later they called Kaliammal and told her that her pampering had spoiled Eswari and called her to sign an agreement. When she came down, they repeated the same brutal act on her. She was after-all their sister. They switched on F.M radio to cover the noise. The whole  scene was witness by their mother. (Mother of all 3).  Kaliammal fainted.

Later when she woke up there was no body and hence she managed to escape and thought of committing suicide. But she wanted to teach lesson to those animals. The neighbours could not recognise her, they thought she was mad. One of her friend vasanthi recognised her and offered help. She shouted to offer help for her daughter who was inside the house. Then many people ran into the house and checked. “My daughter was fighting for life. If I had not escaped they would have killed both of us” says Kalliammal. Both the brothers have escaped. They tried for compromise through various People. But Kaliammal and Eswari did not give up. Now they are threatening to kill them. They are sending out messages through another brother Ganesan saying that they will kill her son Kanagavel.

With a help of a lawyer brothers are filing false cases on them.  Already there are about 7 cases filed on Kaliammaal and Eswari on account of petty things. She doubts that the local police is also on the brother’s side. The brothers have already kidnapped two grandsons. There are dangers to the two women’s life and Police is not taking any action against the brothers.

Hence She wants CBI investigation.

மென் கடிதமாக இந்த கொடுமை எனக்குத் தெரியவந்தது.

இந்தியப் பெண்களின் பிறப்புறுப்பும் கன்னித்தன்மையும் வியாபாரப் பொருளாகிவிட்டது !!! – இக்பால் செல்வன்

M.A.S.E.S condems 18 again product and the manufacturer Ultratech India and Priti Nair, director of Curry-Nation, the creative agency behind the advert,If you are in solidarity with us please send your condemnation mails to support@18again.com or call customer support +919172311111
Ultratech India says 18 again is India’s first, most advanced, femininity restoring cream. With exotic ingredients like gold dust and pomegranate, it has proven to be the most effective vaginal restoration cream available yet. 18 again has not only been created by top experts but also been approved by them and the FDA too.

இந்தியப் பெண்களே இனி கவலை வேண்டாம். பெரும்பான்மையான நீங்கள் கரும் மாநிறமாக இருக்கின்றீர்கள் என்ற ஆதங்கங்களை தூக்கி எறியுங்கள். வெள்ளை நிறமாக ஒரு முகப் பூச்சு – அடுத்து உங்களின்பிறப்புறுப்புக்களையும் வெள்ளையாக்கிக் கொள்ள இன்னொரு பூச்சு – அதுவும் போதாதா ! உங்களின் பிறப்புறுப்புக்களை இறுக்கமாக்கிக் கொள்ளவும் ஒரு பூச்சு என வகைவகையாக வந்துவிட்டது. இனி உங்கள் ராஜகுமாரான் உங்களைத் தேடி வந்து உங்கள் காலடியில் கிடக்கப் போகின்றார்.

ஒரு பெண் ஆணுக்காகவே படைக்கப்பட்டாள் என்ற கருத்தியல் சமூகத்தில் ஆழ ஊன்றியுள்ளது. அவளின் அதிகப் பட்சக் கடமை ஆணோடு கன்னித் தன்மையோடு புணர்வதும், அவனின் பிள்ளைகளைப் பெறுவதும், பேணுவதுமே ஆகும். கல்வி பெற்று விட்டாலும், வேலைக்கு சென்றாலும் அடிப்படைக் கடமைகள் மாறவில்லை என்பது மட்டுமே உண்மையாக இருக்கின்றது. பெண்களின் கல்வியும், வேலையும் கூட ஆண்களின் தேவைக்களுக்காகவே என்ற நிலை தான் நீள்கின்றது.

இந்திய மக்களின் பொது நிறமான கரும் நிறமும், மாநிறமும் ஒதுக்கப்பட்டதாகவே ஆக்கிவிட்டனர். காலம் காலமாக ஆரியர், கிரேக்கர், இஸ்லாமியர், ஐரோப்பியர் என அயலகத்தில் இருந்து வந்தவர்களின் வருணம் வெள்ளை என்பதால், அதிகாரத்தின் நிறம் வெள்ளை என்பது எழுதாத சட்டமாகி விட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் கல்வியும், சமூக மாற்றங்களும் கூட நிற பேதங்களை நீக்கிவிடவில்லை. வெளிர் நிற மோகத்தை பிற்காலத்தில் வந்த சினிமா, பத்திரிக்கைகள் முதல் இன்றைய இணையம் வரை நன்கு வளர்த்துவிட்டன. அந்த ஊடகங்களில் முக்கிய பங்காற்றியவர்கள் பலரும் ஆதிக்கச் சாதியினர் என்பதால் அவற்றை மாற்ற ஒருவரும் முயலவில்லை.

பெண்ணின் திருமணத் தேடல்களில் வெண்ணிறம் என்பது அனைத்து இந்திய ஆண்களின் எதிர்ப்பார்ப்பாக போய்விட்டது. வெண்ணிறம் கிடைக்காத பட்சத்திலேயே மாநிறம், கருநிறம் எனப் போகின்றது ஆண்களின் தேடல்கள். இனி வரும் காலத்தில் பத்திரிக்கைகளில் பெண் தேடுவோர் சாதி, மதம், கல்வி, வேலை, தோல் நிறத்தையும் தாண்டி – பெண்ணுறுப்பின் நிறமும் வெள்ளையாக இருக்க வேண்டும் அதுவும் இறுக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்ற விளம்பரம் வந்தாலும் வியக்க வேண்டியதில்லை.

அட மூடர்களா ! இவர்கள் உங்களின் வீட்டுப் பெண்களை கேவலப்படுத்துகின்றார்கள். இப்போதும் மௌனமாக இருப்பீர்களானால் – நம் வீட்டுப் பெண்களை வன்புணர்வு செய்யவும் தயங்க மாட்டார்கள் இந்த சமூக வியாபாரிகள். இது ஒரு பெண்ணை உச்சக் கட்டமாக அவமானப்படுத்தும் செயலே ஆகும். ஒரு பெண்ணின் உடல் நிறத்தை மட்டம் தட்டிய சமூகம், ஒரு படிக்கு மேல் சென்று அவளின் பிறப்புறுப்பின் வர்ணத்தையும் மட்டம் தட்டும் வேலையில் இறங்கியது. ” பெண்ணுறுப்பினை வெண்மையாக்கும் கிரீம். இது உச்சக்கட்ட அவமானம்” என ட்விட்டரில் எழுதினார் ரூபா சுப்ரமணியம். இன்னும் பலர் இவற்றுக்கு கண்டனம் எழுப்பினார்கள்.

இதை விட கேவலமாக ஒரு பெண்ணை சித்தரிக்க முடியாது. கற்பு என்ற ஒரு கற்பனை விரிப்பை காலம் காலமாக சமூகத்தில் திணிக்கப்பட்ட வந்தது. அதுவும் அந்த கற்பு என்பது பெண்ணுக்குறிய அணிகலனாகவும், திருமணத்தில் கொடுக்கப்படும் அதிகப்படியான சீதனமாகவும் இருந்தது. ஆனால் இன்றையக் காலக்கட்டத்தில் அவை மாற்றமடைந்து வருகின்றன.

சராசரியாக ஒரு இந்தியப் பெண் முதன்முறையாக உறவுக் கொள்ளும் வயதானது 2006-யில் 23 என்ற நிலையில் இருந்து 2011-யில் 19.8 ஆக மாறிவிட்டது. திருமணத்துக்கு முன்னான களவொழுக்கம் என்பது இந்திய சமூகத்தில் மீண்டும் திரும்பி வருகின்றன. இந்த நிலையில் இந்திய சமூக மாற்றத்தில் ஆதாயம் காணவே இப்படியான கண்டுப்பிடிப்புக்கள் புகுத்தப்படுகின்றன.

 

இந்த பூச்சுக்காக வெளியிடப்பட்டுள்ள விளம்பர படத்தினைப் பார்ப்பீர்களானால் – ஒரு குடும்பத்த தலைவி வேலைக்கு செல்லும் கணவனிடம் தனது அல்குல் இறுகிவிட்டதாகவும், தான் ஒரு கன்னிப் பெண்ணைப் போல மாறிவிட்டதாகவும் துள்ளிக் குதித்து ஆடுகின்றாள். அவனும் அவளும் பெற்றோர், பிள்ளைகள் முன்னர் கட்டித் தழுவிக் கொண்டாடுகின்றார்கள். அதனை அங்குள்ள ஒரு சிறுவன் செல்பேசியில் படம் பிடிக்கின்றான். இறுதியில் அந்த வீட்டு முதியப் பெண்ணும் இந்த கிரீமினைப் பெற இணையத்தில் பெற முயற்சிக்கின்றாள். இந்தப் பூச்சும், அதற்கான விளம்பரமும் பெண்களை மொத்தமாக அவமானப்படுத்தும் ஒரு செயலே ஆகும்.

இந்த விளம்பரத்தை வெளியிட்ட கறி நேசன் நிறுவனத்தின் மேலாளர் நாகேஸ் பன்னஸ்வாமி கூறுகையில் இது பெண்களின் உடல் தேவையை பூர்த்தி செய்வது மட்டுமின்றி, ஒரு பெண்ணின் தன்னம்பிக்கையை வளர்க்கின்றதாம். அத்தோடு நோய் தொற்றுக்களை தடுப்பதாகவும் புளுகுத் தள்ளியுள்ளார்.

முதலில் அறிவியல் ரீதியாக நாம் சொல்ல விரும்புவது இயற்கையிலேயே ஆண் மற்றும் பெண்ணின் பிறப்புறுப்புக்களில் சுரக்கும் சுரப்பிகள் பல நோய் தொற்றுக்களைத் தடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டுள்ளது. ஒழுங்காக குளித்து வந்தாலே நோய்த் தொற்றுக்கள் வர வாய்ப்பில்லை. அடுத்து இப்படியான பூச்சுக்களை தடவுவது பிறப்புறுக்களில் தேவையற்ற தொல்லைகளையும், நோய்களையும் கூட உண்டுப்பண்ண வாய்ப்புள்ளது. அதே போல ஒருவரின் இயற்கையான நிறத்தை எந்தவொரு பூச்சுக்களும் மாற்றிவிடாது, கன்னித் தன்மையையோ, இறுக்கங்களையோ வெறும் பூச்சுக்கள் கொடுத்துவிடாது.

சமூக ரீதியாக ஆராய்வோமானால் இதைப் போன்ற பூச்சுக்களால் பெண்களின் தன்னம்பிக்கை உயரப் போவதில்லை. கல்வியறிவு, வேலை வாய்ப்புக்கள் மற்றும் சமூக சம உரிமைகள் மட்டுமே பெண்களின் தன்னம்பிக்கையை உயர்த்தக் கூடியவை. இப்படியான முகத்தை, உடலை, பிறப்புறுப்பை வெள்ளையாகவோ அல்லது கன்னித் தன்மை பெற்றது போலவோ ஆக்கும் பூச்சுக்கள் வெறும் ஏமாற்று வேலை மட்டுமில்லாமல் அவர்களுக்குள் தாழ்வு மனப்பான்மையை ஏற்படுத்துவதோடு, ஆண்களுக்காக பலியாக்கப்படும் சரக்குப் பொருளாகவுமே பெண்களை மாற்றும். உங்களின் உண்மையான உடல் மற்றும் மனதை விரும்பக் கூடியவரே உண்மையான வாழ்க்கைத் துணைவர் ஆவார். அவரின் தேவைகளுக்காக உங்களின் உண்மை அடையாளங்களை மறைக்கவும், மாற்றவும் முற்படல் என்பது வேசித் தனமான ஒன்றாகும். சக மனிதனான ஆண்களும், பெண்களும் ஒருவரை மதிக்கவும், சமமாக அன்பு செலுத்தவும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவரின் தேவைக்களுக்காக மட்டும் இன்னொருவரின் அடையாளங்களைத் துறக்க வேண்டியதில்லை.

ஆண்களுக்கு சொல்லிக் கொள்வது என்னவெனில் மனிதன் என்பவர்களில் இவை ஒன்று மாத்திரம் உயர்வானது, மேன்மையானது என்றக் கருத்தியலை கைவிடுங்கள். உங்கள் முகங்களை முதலில் கண்ணாடிகளில் பார்க்கக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள் – நீங்கள் எப்படி இருந்தாலும் ஏற்கும் மனோபாவம் பெண்களுக்கு இருப்பது போல அவள் எப்படி இருந்தாலும் ஏற்கும் மனோபாவம் உங்களுக்கு வரவேண்டும். பெண் என்பவள் ஆண்களின் அடிமையல்ல – உங்களுக்காக படுக்கையை பகிரவும், சம்பாதியத்தங்களை பகிரவும், உங்களின் தேவைகளையும், உங்களின் பிள்ளைகளின் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்யும் அட்சயப் பாத்திரம் இல்லை அவள். இரத்தமும், தசையும், சலமும், மலமும் கூடிய ஒரு மனிதப் பெண். அவளுக்கும் உணர்வுகள், ஆசைகள், சிந்தனைகள் இருக்கின்றன. அவள் ஒன்றும் ரோபோக்கள் இல்லையே !!!

திருமணத்தில் சக மனப் பொருத்தத்தை மட்டும் எதிர்ப்பாருங்கள் – நிறம், சாதி, மதம், பணம், கல்வி போன்ற வேற்றுமைகளை தூக்கி எறியக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். குறிப்பாக ஊடகங்களின் வியாபார உத்திகளுக்குள் பலியாகாதீர்கள். வெள்ளை நிறம் என்பது மானுடத்தின் ஒரு பகுதியே ! நாம் அனைவரும் கலப்பினமானவர்கள் – வெள்ளை, கருப்பு, மாநிறம் என கலந்துவிட்டவர்கள்.

சினிமா, விளம்பரங்கள் காட்டும் வெள்ளை நிற மாயைகளில் சிக்கி சின்னா பின்னாமாகாதீர்கள். அழகும், இளமையும் ஒருக் காலக் கட்டம் வரைக்கும் தான். இறுதிக் காலங்களில் முதிர்ந்த வயதில் அழகும், இளமையும் இல்லாமல் போன பின்னர் வெறும் அன்பும், அரவணைப்புமே நிலையான ஒன்று என்பதை மறவாதீர்கள். இன்றைய இந்தியாவில் வெள்ளை நிற மேன்மை முகம் முதல் பிறப்புறுப்பு வரை என்பது அதிகாரத்தின் அடையாளம், அடக்குமுறையின் அடையாளம் இவற்றை தகர்த்தெறிய வேண்டியக் கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கின்றோம் என்பதையும் இங்கு பதிவு செய்கின்றேன்.

கன்னித் தன்மை பேணும் என்று உளறும் இந்த கிரீம்களை வாங்கி ஏமாற வேண்டாம். ஏனெனில் பெண் எப்படிப் பட்டவளாக இருந்தாலும் ஏற்கும் மனோபாங்கு உடையவனே உண்மையான ஆண் மகன். ஒரு ஆண் மகனால் ஒரு போதும் ஒரு பெண் கன்னியா இல்லையா என்பதைக் கண்டுப் பிடிக்கவே முடியாது. எத்தனை எத்தனை கிரீம்கள் போட்டாலும், சர்ஜரிகள் செய்தாலும் கூட ஆணால் கண்டறியவே முடியாது. அதிகப் பட்சம் கன்னித் திரை கிழிதலையே கன்னித் தன்மையின் அளவுக் கோலாகி வைத்துள்ளனர். அதுவும் மாயையே ! ஏனெனில் கன்னித் தன்மை உடைய பெண்ணுக்கு குருதி வராமல் இருப்பதும் உண்டு – கன்னித் தன்மையற்ற பெண்ணுக்கு குருதி வருவதும் உண்டு, வர வைக்கவும் முடியும்.

ஆகவே ! உடல் சார்ந்த கற்பு என்ற மாயை நிழலுக்குள் சிக்கிக் கொள்ளாதீர்கள். கற்பு என்பது மனம் சார்ந்த விடயமே ஒழிய ! உடல் சார்ந்தவையாக இருக்க முடியாது. உடலைப் பகிர்ந்தாலும் மனதளவில் வேறு ஒருவரோடு பிணைப்புடன் இருந்தால் உடல் தரும் கற்பின் சுகம் எல்லாம் குப்பைத் தொட்டியே.

மீண்டும் 18 என்ற இந்த பூச்சிற்கும், இதனை வெளியிட்ட அல்ட்ரா டெக் நிறுவனத்துக்கும் எமது கண்டனங்களை இங்கு பதிவு செய்கின்றேன்.

மாசெஸ் அமைப்பும் அதன் கண்டனங்களைப் பதிவு செய்கிறது.

Related Links

http://economictimes.indiatimes.com/features/brand-equity/ultratech-indias-vaginal-rejuvenation-cream-18again-ad-campaign-creates-furore/articleshow/15589358.cms

Read more: http://www.dailymail.co.uk/femail/article-2188637/Indian-Ultratech-cream-18-Again-promises-vaginal-rejuvenation-sparks-Twitter-outrage.html#ixzz24Fw3sXl

http://18again.com/product.php

http://www.kodangi.com/2012/08/After-fairness-cream-vaginal-tightening-cream-is-here-to-empower-the-Indian-woman.html#.UDR-psEgeYV

ஆக்கம்:

The author of IACTips

எனது பெயர் இக்பால் செல்வன். வங்கக் கடலோரம், வெயில் நிழல் தேடும், மக்கள் அலை மோதும், சென்னை மாநகரோடு இரண்டறக் கலந்த நான். இன்று கடல் தாண்டி வாழ்கின்றேன். தடைகள் பல வந்தும் – எனது எண்ணங்களை இத்தளத்தில் பகிர்ந்து வருகின்றேன்.

Stop Sexual intimidation of women activists – Kamyani Bali Mahabal

Petitioning National Commission for Women

A shocking event of a young woman activist who was threatened on  India’s 66th Independence day , 15th August  in Chaennai , with sexual violence and death by over a dozen men working towards vested corporate and political interests.  National Commission of Women needs to immediately interevene  and   stop Sexual intimidation of women activists .Threat to life and freedom of movement .

Petition Letter

Greetings,

I’ve just signed the following petition addressed to: National Commission of Women.

—————-
Ensure safety and freedom of women activists

Subject: Sexual intimidation of women activists – Threat to life and freedom of movement – Mettur incident -15.8.2012

Dear Madam/Sir

I wish to bring to your attention the shocking event of a young woman activist who was threatened on 15th August with sexual violence and death by over a dozen men working towards vested corporate and political interests.

Shreela Manohar, a 23-year old environmental health campaigner based in Chennai, has been researching and working to stop industrial pollution in Mettur for the past 4 months. She and the organisation she working with (Community Environmental Monitoring-The Other Media) have been associated with the Gonur West Agriculturists Development Union, a grassroots group of farmers in Mettur, providing the union with solidarity, techno-scientific and legal assistance and supporting their field work. Their campaign has been stonewalled consistently by industrial giants operating in Mettur, namely Chemplast and MALCO.

As part of her regular site visits to Mettur, and in particular to witness the Independence Day Gramasabha Meeting scheduled in Gonur Panchayat, Shreela had traveled to Mettur on the 13th of August. On 15th August, while heading to Gonur accompanied with farmers from the Union, Shreela was intercepted by a gang of around 15 men, led by a Mr.Kalaikovan, who threatened her with rape and murder, if she did not cease her campaigning activities in Mettur. He almost unashamedly seated himself on Shreela’s lap, squeezing himself between her and a member of the Union, on a narrow bench in a baker’s shop where Shreela was having tea. Calling himself a functionary of the ruling AIADMK party, he demanded to know why critical issues of pollution and livelihood challenges were being raised in the time of the present regime. He had accused Shreela and the Union members of having been quiet in the previous regime, using furtive political liaisons to extort money from “the company”.

Shreela was targeted by Mr.Kalaikovan, who explicitly threatened her with rape and other physical harm, besides threatening the whole group with murder. He instructed ‘his men’ to fetch cycle-chains, machetes and logs to terrify Shreela and the Union members who had to leave the place in haste. During this entire period, people at the tea shop and passers-by did nothing to intervene and watched the whole spectacle silently. The silence of people when a young woman is publicly threatened with rape and murder is a cause of extreme worry, reflecting deep cynicism and fear in the society today.

While threatening to kill her if she was seen in Mettur again, Kalaikovan had minced no words in expressing his distaste for women campaigning against industrial pollution. Shreela was effectively stopped from attending the Gramasabha meeting, purpose for her visit to Mettur that day, due to dire threat to her personal safety.

Following this incidence of threat and intimidation, when Shreela approached the officials of the Karumalaikoodal Police Station, she was met with more appalling skepticism toward the role and integrity of female activists. The Sub-Inspector of the station, after criticising Shreela for her involvement in pollution-related research in Mettur, literally alleging that the verbal molestation faced by her was her own doing, and were the repercussions of her own campaigning in Mettur. Extremely reluctant to even receive her complaint, the sub-inspector reprimanded Shreela for not notifying him of her every movement in the area.

The order of events and their implications conjure up images of acid-throwing at women bureaucrats, character assassination directed at women in assembly sessions, armed savage mob attacks and the spate of activist killings that have numbed community workers. The distressing reactions of officials in-charge is more traumatic in such circumstances. With rampant precedence for organised rowdyism resulting in gory deaths and mutilations, our anxiety and fear is rightfully justified.

I demand you immediately initiate impartial action in this regard, as a means to put our deep concerns to rest, to ensure that Shreela is secured against any further harassment, and as an assurance for the safety and freedom of women activists in India.

Sincerely,

[Your name]

To sign the petition pl click the link below:

SWAYAMVARA FOR TRANSWOMEN – Kalki Subramaniam

2010 அரவான் கோவிலில் என்னுடைய இந்த தாலி அறுக்கப்பட்டபோது நான் அடைந்த துயரம் அளவிடமுடியாதது. உதட்டில் புன்னகை, ஆனால் உள்ளே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக செத்துக்கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய துயரம் மட்டுமே தலையெழுத்து என்பதை மாற்றுவதற்கான என்னுடைய சிறிய முயற்சிதான் ‘திருநங்கை சுயம்வரம்’. /

When my Mangalsutra was cut by the priest in Aravan Temple and when I embraced widowhood, I was extremely sad. SMILING OUTSIDE, DYING INSIDE! Is this our fate? Why should our life be sealed? Why should it be? We also deserve to live like any other woman. We also deserve love, deserve a family. Isn’t that too much to ask? That is the reason I want to conduct SWAYAMVARA FOR TRANSWOMEN.

I would like to partner with student groups, Rotary or Lions clubs and other support groups to conduct the historical ‘Thirunangai Swayamvara’ திருநங்கை சுயம்வரம் event. Please write to me: aurokalki@gmail.com

ஆப்பிரிக்காவின் ‘சே’ – தாமஸ் சங்காரா (Burkina Faso Film) – by Chinthan Ep

மனித இனம் இன்று பல இனங்களாகவும், நாடுகளாகவும் மற்றும் இன்னபிற குழுக்களாகவும் பிரிந்து கிடக்கிறது… இப்படி பல தேசங்களை உருவாக்கி எல்லைக் கோடுகளுக்குள் புகுந்துகொண்டிருக்கும் மனித இனம், முதன்முதலில் தோன்றி வளர்ந்த பூர்வீக பூமியாக இன்றளவும் கருதப்படுவது ஆப்பிரிக்க மண்ணைத்தான்…

அந்த ஆப்பிரிக்க மண்ணின் தேசங்கள், பல நூற்றாண்டுகளாக காலனிய நாடுகளாக அடிமைப்படுத்தப்பட்டே வந்திருக்கின்றன… பிரெஞ்சு, பெல்ஜியம், இத்தாலி, ஸ்பெயின், பிரிட்டன், போர்ச்சுகல், ஜெர்மனி என ஆப்பிரிக்காவை ஆண்டு அடிமைப்படுத்தி சுரண்டிக்கொழுத்த மேற்குலக நாடுகளின் எண்ணிக்கை அதிகம்… இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னான காலகட்டத்தில், ஒவ்வொரு ஆப்பிரிக்க நாடாக விடுதலை பெற்றுவந்தன. ஆனால் அவையெல்லாம் உண்மையான விடுதலையல்ல. ஆப்பிரிக்க நாடுகளுக்கு விடுதலை கொடுத்துவிட்டோம் என்று உலகிற்கு அறிவித்துவிட்டு, அங்கே போலியாக ஒரு பொம்மை ஆட்சியை/ஆட்சியாளர்களை அமர்த்தி, தன்னுடைய காலனிய ஆட்சியினை தொடர்ந்து வெற்றிகரமாக நடத்திவந்தன ஆதிக்க நாடுகள்… தப்பித்தவறி தங்களின் கட்டளைகளை ஏதேனும் ஒரு ஆப்பிரிக்க பொம்மை ஆட்சியாளர் மீறினால், அங்கே உடனடியாக ஆட்சிக்கவிழ்ப்பு நடைபெறும்… இப்படித்தான் கடந்த 50 க்கும் மேற்பட்ட ஆண்டுகளாக பெரும்பாலான ஆப்பிரிக்க கண்டத்தினை தொடர்ந்து மறைமுகமாக ஆட்சி நடத்திவருகின்றன ஆதிக்க நாடுகள்…

இதனை எதிர்த்து ஓரிருவர் ஆங்காங்கே குரல் கொடுத்திருக்கிறார்கள்… அவர்களில் மிக முக்கியமான ஒருவர், மேற்குல ஆதிக்க நாட்டினை தூக்கி எறிந்ததோடு மட்டுமல்லால், மக்களுக்கான ஒரு மாற்று அரசையும் அமைத்தார்… உலகின் ஏழ்மையான நாடாக சோற்றுக்கே வழியின்றி இருந்த அவரது நாட்டினை, மிகச்சிறிய காலத்தில் உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்ற நாடாக மாற்றி, உலகையே திரும்பிப்பார்க்க வைத்தார். அவரது பெயர் தாமஸ் சங்காரா. அந்நாட்டின் பெயர் புர்கினா பாசோ. தாமஸ் சங்காராவின் வாழ்க்கையினை ‘The Upright Man’ என்கிற பெயரில் ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறார் இயக்குனர் ‘Robin Shuffield’.

புர்கினா பாசோ – ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை

“அப்பர் வோல்டா” என்கிற நாடு மேற்கு ஆப்பிரிக்காவிலிருக்கும் ஒரு சிறிய நாடு. அந்நாட்டின் மேற்கே மாலியும் தெற்கே ஐவரி கோஸ்டும் சூழ்ந்திருக்கிற, கடலில்லா நாடுதான் “அப்பர் வோல்டா”. 1896 இல் அப்பர் வோல்டாவினை ஆக்கிரமித்து, காலனிய நாடாக அடிமைப்படுத்தியது பிரெஞ்சு அரசு. அன்றிலிருந்து 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அப்பர் வோல்டாவினை தொடர்ந்து ஆண்டுவந்தது. இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னான அழுத்தத்தில், மற்ற ஆப்பிரிக்க நாடுகளைப் போலவே 1960 இல் பிரெஞ்சு அரசிடமிருந்து அப்பர் வோல்டா நாடும் விடுதலை பெற்றது. ஆனாலும் பிரெஞ்சு அரசிற்கு தலையசைக்கும் பொம்மை இராணுவ ஆட்சிகள்தான் மாறிமாறி அப்பர் வோல்டாவினை ஆண்டுவந்தன. நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் பிரெஞ்சு காலனியாக இருந்துவந்த அப்பர் வோல்டாவில் சொல்லிக்கொள்ளும்படி கனிவளங்களோ கடலோ இல்லாமையால், அப்பர் வோல்டா மக்களை அண்டைய நாடுகளில் கூலி வேலை பார்ப்பதற்கு பயன்படுத்திவந்தன பிரெஞ்சு அரசும், பொம்மை இராணுவ அரசுகளும்.

அவ்வப்போது ஆட்சிக்கவிழ்ப்புகளும், சதிப்புரட்சிகளும் நடந்துகொண்டே இருந்தன. 1983 ஆம் ஆண்டு இராணுவ ஆட்சியினை கவிழ்த்து, மக்கள் புரட்சியின் மூலம் ஆப்பிரிக்க கண்டத்தின் இளம் அதிபராக ஆட்சிக்கு வருகிறார் தாமஸ் சங்காரா. பிரெஞ்சு காலனிய நாடாக இருந்தபோது வைக்கப்பட்ட “அப்பர் வோல்டா” என்கிற பெயரினை “புர்கினா பாசோ” என்று பெயர்மாற்றம் செய்கிறார். தன்னுடைய சுய இலாபத்திற்காகவும் மேற்குலக நாடுகளின் வார்த்தைகளுக்குக் கட்டுப்பட்டும் தன்னுடைய சொந்த நாட்டுமக்களையே சுரண்டும் ஆப்பிரிக்காவின் மற்ற பெரும்பான்மையான ஆட்சியாளர்களைப்போல அல்லாமல், நாட்டின் வளர்ச்சிக்காக பல்வேறு திட்டங்களைத் தீட்டி செயல்படுத்தினார் தாமஸ் சங்காரா.

புரட்சியின் பாதையில் மக்கள்நல திட்டங்கள்…:

புரட்சிக்கு முந்தைய காலகட்டத்தில், ஒரு இராணுவ வீரனாக இருந்தபோது, மார்க்ஸ் மற்றும் லெனின் ஆகியோரின் தத்துவங்களால் ஈர்க்கப்பட்டார் தாமஸ் சங்காரா. ஆப்பிரிக்க நாடுகளுக்கிடையே நடக்கும் போர்களினால் மக்களுக்கு எவ்விதப் பயனுமில்லை என்பதையும் மக்கள்நலத்திட்டங்களை செயல்படுத்தும் ஒரு புரட்சிகர அரசுதான் எல்லாவற்றையும் புரட்டிப்போடமுடியும் என்றும் புரிந்துகொண்டார்.

அப்பாடங்களை அதிபரானபோது, ஒவ்வொன்றாக செயல்படுத்தினார் தாமஸ் சங்காரா. நாட்டின் அமைச்சர்கள், உயர் அதிகாரிகளின் மிக அதிகமான ஊதியத்தினை குறைத்ததோடல்லாமல் தன்னுடைய ஊதியத்தையும் குறைத்து சட்டமியற்றினார் சங்காரா. அமைச்சர்களும், உயரதிகாரிகளும் வளம் வந்துகொண்டிருந்த அரசுக்கு சொந்தமான மெர்சிடிஸ் கார்களை விற்றுவிட்டு, புர்கினா பாசோவின் மிக மலிவான கார்களையே பயன்படத்தவேண்டுமெனவும் உத்தரவிட்டார். அதனை தன்னிலிருந்தே துவங்கினார்.

தாமஸ் சங்காரா: “அரசு அலுவல் காரணமாக விமானத்தில் பயணிக்கும் அதிகாரிகளும் அமைச்சர்களும் முதல்வகுப்பில் செல்லாமல் சாதாரண வகுப்பில்தான் பயணிக்க வேண்டும். நீங்கள் முதல் வகுப்பில் சென்றாலும், சாதாரண வகுப்பில் சென்றாலும் விமானம் தரையிறங்குகிறபோது ஒன்றாகத்தானே இறங்கப்போகிறீர்கள்? விமானம் கிளம்பும்போதும் ஒன்றாகத்தானே பயணிக்கப் போகிறீர்கள்? பிறகு எதற்கு முதல் வகுப்பு? அதனால் சொகுசாக பயணம் செய்வதற்காக, மக்களின் வரிப்பணத்தை இனி விரயம் செய்யக்கூடாது.”

விவசாயிகளுக்கு சுமையாக காலனியாட்சிக்காலத்திலிருந்து வசூலிக்கப்பட்டுவந்த விவசாயவரி இரத்து செய்யப்பட்டது. விவசாயத்தினை உற்சாகமாக தொடர்ந்த நடத்த, இச்சட்டம் ஊக்கமாக அமைந்தது.

பன்னிரண்டு வயதுக்கு கீழுள்ள சிறுவர்களுக்கு மக்களுக்கான அரசியலைக் கற்றுக்கொடுக்கிற திட்டமும் உருவாக்கப்பட்டது. எதிர்காலத்தில் புர்கினா பாசோ நாட்டினை ஆளப்போவதே அவர்கள்தான். எனவே அவர்ளுக்கு நாட்டின்மீதும், மக்களின்மீதும் பற்றினை உருவாக்குவதும், தன்னலமற்ற குடிமக்களாக வளர்க்கவேண்டியதும் ஒரு அரசின் கடமையென தாமஸ் சங்காரா நினைத்தார்.

தாமஸ் சங்காரா: “தேசியக்கொடியின் கீழ்நின்றுகொண்டு, மனிதவுயிர்களைக் கொல்லும் ஆயுதங்களைக் கையில் ஏந்திக்கொண்டு, தமக்குப் பிறப்பிக்கப்படுகிற உத்தரவுகளை அப்படியே பின்பற்றி அவ்வாயுதங்களை பயன்படுத்துவதால் யார் பயனடைவார்கள் என்றுகூட அறியாத நிலையில் இருக்கிற இராணுவ வீரனும் தீவிரவாதிதான்.”

பெண்ணுரிமைக்காக…

ஆட்சியின் முதலாண்டில் பல்வேறு பொருளாதார மாற்றங்களைக்கொண்டு வந்த தாமஸ் சங்காரா, மக்களிடையே மாற்றுக் கலாச்சாரத்தையும் முன்னெடுத்துச் செல்லவேண்டுமென எண்ணினார். ஆப்பிரிக்க சமூகத்தில் பெண்களை எப்போதும் ஆண்களே மேலாதிக்கம் செலுத்திவந்தனர். இதனை மாற்றவேண்டுமென்று மக்களிடையே வலியுறுத்தினார்.

தாமஸ் சங்காரா: “நம் நாட்டிலிருக்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணிற்கும் வேலை கிடைக்க நாம் உதவவேண்டும். சுயமாக சம்பாதித்து நல்லதொரு வாழ்க்கையினை அமைத்துக்கொள்வதற்கான வழிவகைகளை நம் நாட்டுப் பெண்களுக்கு நாம் அமைத்துத்தரவேண்டும்.”

அன்றைய காலகட்டத்தில் பெண்களுக்கு சமவுரிமை வழங்கப்படவேண்டுமென்று பேசி ஆப்பிரிக்க கண்டத்தில் அதிர்வலைகளை உண்டாக்கினார்.

பள்ளிகளில் பெண்களுக்கான சமவுரிமையும் சுதந்திரமும் எந்த அளவில் சாத்தியமென்று நினைக்கிறீர்கள்? என்கிற கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில்,

“‘பெண்கள் எப்போதும் ஆண்களுக்கு கீழ்தான்’ என்று காலம் காலமாக நமக்கு சொல்லித்தரப்பட்டு வருகிறது. அந்த எண்ணத்திலிருந்து நாம் வெளியே வர வேண்டும். குறிப்பாக, பள்ளிகளில் ஒரு பெண் கருவுற்றுவிட்டால், உடனே அப்பெண்ணை பள்ளியிலிருந்து நீக்கிவிடுகிற பழக்கமிருக்கிறது. ஆனால் அதற்கு காரணமான ஆண் அதே பள்ளியில் அதே வகுப்பில் இருந்தாலும், அவனுடைய படிப்பு பாதிக்காமல் பார்த்துக்கொள்கிறோம். ஆக, எத்தனை பெண்கள் கருவுறக் காரணமாக ஒரு ஆண் இருந்தாலும், அவனுக்கு எவ்வித இழப்புமில்லை. ஆனால், பெண்ணோ கல்வியை இழந்து, சமூகத்திலிருந்து விடுபட்டு, வாழ்க்கையைத் தொலைக்கிறநிலைதான் தொடர்கிறது. இந்நிலையினை மாற்ற வேண்டும்.”

புரட்சிக்கு பின்னான காலகட்டத்தில், நாட்டின் அரசியல் நடவடிக்கைகளில் பெண்களும் பங்கேற்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். ஆண்களுக்கு நிகராக, பெண்களும் தேச வளர்ச்சிக்கு உதவ பெண்கள் வருவதைக் காணமுடிந்தது. பல பெண்கள் தேசிய இராணுவத்தில் சேர்ந்தனர். ஆயுதங்களைக் கையாள்வது, இராணுவ சீருடை அணிவது, அணிவகுப்பு நடத்துவது போன்ற ஆண்கள் செய்கிற இராணுவ வேலைகள் அனைத்தையும் பெண்களும் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டனர். பெண்களை அமைச்சர் பதவிக்கு நியமித்த முதல் ஆப்பிரிக்க அதிபர் தாமஸ் சங்காராவாகத்தான் இருக்கமுடியும்.

லிடியா டிரவோரே (பள்ளி ஆசிரியை): “உலக பெண்கள் தினமான மார்ச் 8 இல், பெண்கள் அனைவரும் வீட்டில் இருக்கவேண்டுமென்றும், ஆண்கள்தான் அன்றையதினம் வீடு வேலைகளையும் வெளியே சென்று காய்கறிகள் வாங்குவதையும் செய்யவேண்டுமென்று வேண்டுகோள்விடுத்தார். அன்றைய தினம், ஆண்களே கடைக்கு சென்று தக்காளி வாங்குவதும், வீட்டிற்குவந்து சமைப்பதையும் பார்க்க அழகாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.”

பொருளாதார மாற்றங்கள்…

புர்கினா பாசோ மக்களனைவருக்கும் உணவு, வீடு, மருத்துவ வசதி ஆகியவையே கிடைக்கச் செய்யவேண்டுமென்பதே தாமஸ் சங்காரா அரசின் தலையாய கடமையாக இருந்தது.

பல்வேறுவிதமான நோய்கள் ஆப்பிரிக்க கண்டம் முழுக்க பரவிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில், புர்கினா பாசோவில் ஒரே வாரத்தில் 25 லட்சம் மக்கள் போலியோ உட்பட பல நோய்களுக்கான தடுப்புமருந்து கொடுக்கப்பட்டது. இந்நடவடிக்கை, உலக சுகாதார அமைப்பின் பாராட்டுதலையும் பெற்றது.

விளையாட்டுத் துறையிலும் நாட்டினை முன்னேற்ற வேண்டுமென்று முன்னுதாரண நடவடிக்கையாக, சங்காராவும் அவரது அமைச்சர்களுமே நேரம் கிடைக்கிறபோதெல்லாம் கிராம மக்களோடு இணைந்து விளையாடி வந்தனர்.

ஆப்பிரிக்க நிலங்கள் பாலைவனமாக மாறுவதனை தடுக்க, நாடுமுழுக்க விரவிக்கிடந்த தரிசு நிலங்களில் மரக்கன்றுகளை நாடும் திட்டத்தினையும் துவங்கிவைத்தது சங்காராவின் அரசு. கிராமத்து இளைஞர்களை வைத்து, ஆங்காங்கே தோப்புகளை உருவாக்கினர்.

நகரங்களில் வீடில்லாமல் வாழ்ந்த மக்களுக்கு, அரசு செலவிலேயே ஆங்காங்கே வீடுகளமைத்து கொடுக்கப்பட்டன. நகரங்களோடு கிராமங்களை இணைக்க பெரும்பாலும் சாலைகளே இல்லாதகாரணத்தால், அதே திட்டத்தினை கிராமங்களுக்கும் கொண்டுசெல்ல முடியாமற்போயிற்று. கிராமங்களுக்கு வீடுகளைக் கட்டிக்கொடுப்பதற்குமுன், சாலைகளையும் இரயில் தண்டவாளங்களையுமே முதலில் அமைக்கவேண்டுமென்று முடிவெடுக்கிறது சங்காராவின் அரசு. ஆதாயமின்றி உதவ உலகவங்கியோ மேற்குலக நாடுகளோ முன்வராது என்பதனை நன்குணர்ந்த சங்காரா, நாட்டு மக்களையே உதவிக்கு அழைக்கிறார். அதன்படி, புர்கினா பாசோவின் தென்கோடியையும் வடகோடியையும் இணைக்கும் இரயில் பாதையினை எந்தவொரு நாட்டின் உதவுமின்றி சொந்த மண்ணின் மக்களுடைய உழைப்பிலேயே சாத்தியமாக்கிக்காட்டினர்.

வேளாண்துறையில் தன்னிறைவு பெற்ற நாடாக…

புர்கினா பாசோவினை ஒரு தன்னிறைவு பெற்ற நாடாக மாற்றவேண்டுமென்பதே தன்னுடைய அடுத்த குறிக்கோளாக இருந்தது புரட்சி அரசிற்கு. தங்களுடைய நாட்டில் தயாரித்த பொருட்களையே வாங்கிப் பயன்படுத்துமாறு, நாட்டுமக்களுக்கு அறிவுறுத்தினார் சங்காரா.

தாமஸ் சங்காரா: “தற்போது நம்மால் நமக்கு தேவையான அளவிற்கு உணவு உற்பத்தி செய்யமுடிகிறது. நம்முடைய தேவைக்கு அதிகமாகவும், நம்மால் உற்பத்தி செய்ய முடியும். முறையான ஒருங்கிணைப்பு இல்லாமையால், இன்றும் நாம் அயல்நாடுகளிடம் கையேந்த வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் அவ்வுதவிகள் யாவும், எதிர்மறையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தி, உதவிக்காக பிச்சையெடுக்கிற நிலையில்தான் இருக்கிறோம் என்கிற எண்ணத்தினை நம்முடைய மனதில் ஆழமாக பதியவும் வைத்துவிட்டன. ஏகாதிபத்தியம் எங்கிருக்கிறது என்று என்னிடத்தில் சிலர் கேட்கிறார்கள். நீங்கள் சாப்பிடுகிற தட்டினை பார்த்தாலே அதற்கான பதில் கிடைக்கும். நாம் சாப்பிடுகிற அரிசி, சோளம், தினை என அனைத்துமே இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பொருட்கள்தான். அக்கேள்விக்கான பதிலினை இதற்கு மேலும் வேறெங்கும் தேடவேண்டிய அவசியமில்லை”

இதனை மனதில் வைத்துக்கொண்டு காலம்காலமாக நிலத்தின்மீது ஒட்டுமொத்தமாக உரிமைகொண்டாடிவந்த நிலக்கிழார்களிடமிருந்து விவசாய நிலங்கள் பறிக்கப்பட்டு உழுபவர்களிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டது. நிலச்சீர்திருத்தம், விவசாயவரி நீக்கம் உட்பட ஏராளமான திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டமையால், இரண்டு ஆண்டிற்குள் வேளாண் உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றநாடாக புர்கினா பாசோ மாறியது. சராசரியாக ஒரு ஹெக்டேருக்கு 1700 கிலோ கோதுமை பயிர்செய்யும் மற்ற ஆப்பிரிக்க நாடுகளை ஒப்பிடுகையில், ஒரு ஹெக்டேருக்கு 3800 கிலோ கோதுமையினை உற்பத்தி செய்யும் திறன்வாய்ந்த நாடாக உருவெடுத்தது புர்கினா பாசோ. பசி, பஞ்சம் போன்ற வார்த்தைகளை நாட்டேவிட்டே விரட்டிவிட்டனர்.

உள்நாட்டு நெசவுத்தொழில் நசிந்துகிடக்கிற நிலையினை மாற்ற, மிகப்பெரிய சமூக இயக்கம் துவங்கப்பட்டது. அரசு ஊழியர்கள் அனைவரும், சொந்த நாட்டிலேயே தயாரிக்கப்பட்ட ஆடைகளையே அணியவேண்டுமென்று உத்தரவு போடப்பட்டது. உள்ளூர் தொழிலாளர்கள் தயாரித்த ஆடைகளையே அணியுமாறு நாட்டு மக்களிடையே கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. தாமஸ் சங்காராவும் உள்ளூர் நெசவாளர்கள் தயாரித்த ஆடையினையே எப்போதும் அணிந்தார்.

தாமஸ் சங்காராவின் திட்டங்கள் அனைத்தும், கானா போன்ற அண்டைய ஆப்பிரிக்க நாடுகளையும் ஈர்த்தன. இதனைக் கண்டு அஞ்சிய பிரெஞ்சு அரசு, தன்னுடைய முன்னாள் காலனிய நாடுகளனைத்தையும் அழைத்து மாநாடொன்று நடத்தியது. ஆப்பிரிக்க நாடுகளனைத்தும் மேற்குலகிற்கு அடிபணிந்துதான் நடக்கவேண்டுமென்று அம்மாநாட்டில் கலந்துகொண்ட பிரெஞ்சு அதிபர் மறைமுகமாக எச்சரிக்கையும் விடுக்கிறார். தாமஸ் சங்காரா அதனை நேரடியாகவே மறுக்கிறார்.

ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் கடனை இரத்து செய்யும் கோரிக்கை…

ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் ஒருங்கிணைப்பு மாநாட்டில் தாமஸ் சங்காரா,

“இன்றைக்கு நமக்கு யாரெல்லாம் கடன் கொடுக்கிறார்களோ, அவர்கள்தான் நம்முடைய நாடுகளை முன்பு அடிமைப்படுத்தி ஆண்டுவந்தார்கள். கடன்பெற்று வாழ்கிற நிலைமைக்கு நம்முடைய நாடுகள் சென்றதற்கு, அவர்களின் சுரண்டலே காரணம். இங்கிருந்து எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டே இருந்தார்கள், ஆனால் எதையும் செய்யவில்லை நமக்கு. நம்மை ஆண்டுவந்த அவர்கள்தான் கடன்வாங்குவதை துவக்கியும் வைத்தார்கள். நமக்கு இந்த கடனுக்கும் எவ்விதத் தொடர்புமில்லை. அதனால் நம்மால் இந்தக்கடன்களையெல்லாம் திருப்பிச்செலுத்தமுடியாது. கடன் என்பதே மறு காலனியாதிக்கத்தின் ஒரு பகுதிதான். நம்மை அவர்களது காலனிகளாகவே தொடர்ந்து வைத்திருப்பதே கடனின் நோக்கம். கடனை வாங்கிவிட்டு, அடுத்த 50-60 ஆண்டுகள் அவர்களது பேச்சினை கேட்டுக்கொண்டே, நம்முடைய மக்களின் தேவைகளை புறக்கணிக்க வேண்டுமென்பதே அவர்களின் நோக்கமாக இருக்கிறது. கடனின் தற்போதைய வடிவமானது, ஆப்பிரிக்க கண்டத்தினை திட்டமிட்டு கைப்பற்றுவதற்குதான் வழிவகுக்கும். அதன்மூலம் நாம் அவர்களுடைய பொருளாதார அடிமைகளாக மாறிவிடுவோம்.

கடனை நம்மிடமிருந்து வசூலிக்கமுடியாமற்போனால், நம்மை ஆண்ட ஐரோப்பிய நாடுகள் உயிரிழந்துவிடமாட்டார்கள். ஆனால், நம்மீது சுமத்தப்பட்டிருக்கிற அளவுக்கதிகமான கடனை திருப்பிக்கொடுக்க நாம் முற்பட்டால், நம்முடைய மக்கள் உயிர்வாழ்வதே கடினமான ஒன்றாகிவிடும். நம்மைவைத்து பொருளாதார சூதாட்டம் விளையாடுவதையே வாடிக்கையாக வைத்திருக்கிறார்கள். இந்தக்கடனுக்கு நாம் பொறுப்பல்ல என்பதோடுமட்டுமல்லாமல், திருப்பிச் செலுத்தும் நிலையிலும் நாம் இல்லை. நம்முடைய நிலத்தையும் மக்களையும் இத்தனை ஆண்டுகளாக் சுரண்டியதற்கான கடனை அவர்கள்தானே திருப்பிச்செலுத்தவேண்டும்?

இம்மாநாட்டின் மிகமுக்கியமான தீர்மானமாக இது இருக்க வேண்டும். எங்களது நாடான புர்கினா பாசோ மட்டுமே இக்கோரிக்கையினை வைக்கிறதென்றால், அடுத்த மாநாட்டில் நாங்கள் கலந்துகொள்ளமாட்டோம். ஆனால் இதுவே எல்லோருடைய கோரிக்கையாக மாறினால், நாம் ஒன்றுகூடி போராடி வெல்லலாம்.”

வீழ்ச்சியை நோக்கி…

புர்கினா பாசோ வளர்ச்சிப் பாதையினை நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தாலும், ஏற்கனவே இருக்கிற அரசு நிர்வாகமானது ஊழல்மலிந்த ஒன்றாகத்தான் இருந்தது. காலம் காலமாக தன்னால் இயன்றவரை மக்களை சுரண்டியே கொழுத்து வாழ்ந்து கொண்டிருந்த உயர் அரசு நிர்வாகம், திடீரென தாமஸ் சங்காராவின் மக்கள்சார்ந்த திட்டங்களால் எரிச்சலடையத்தான் செய்தன. இதனால், ஆங்காங்கே அவர்கள் கிளர்ச்சிகள் செய்யத்துவங்கினர். ஒரு கட்டத்தில், அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து அரசிற்கு எதிராக குரல் கொடுக்கத்துவங்கினர். அவர்களையெல்லாம் பணியினைவிட்டு வெளியேற்றுவதைவிட வேறுவழியில்லாமல் போயிற்று தாமஸ் சங்காராவிற்கு.

இதனையே ஒரு காரணமாகக்காட்டி, புரட்சிக்கு எதிரானவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து அரசு ஊழியர்களிடம் சங்காராவிற்கு எதிராக பிரச்சாரம் செய்யத்துவங்கினர். ஒரு கட்டத்தில் ஆசிரியர்களின் போராட்டத்தினை பேசித்தீர்க்கமுடியாமல், போராடிய ஆசிரியர்கள் அனைவரையும் வேலையைவிட்டு அனுப்பப்பட்டனர். அவர்களுக்குப் பதிலாக வேறுவழியின்றி அதிக அனுபவமில்லாத ஆசிரியர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர்.

இது ஒருபுறமிருக்க, புர்கினா பாசோ மக்களுக்கு சிறந்த வாழ்க்கையினை அமைத்துக்கொடுக்கவேண்டுமென்கிற தாமஸ் சங்காராவின் கனவினை அவருடன் இருந்த பலராலும் சரியாக புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை. புதிதாக இராணுவத்தில் சேர்ந்த இளைஞர்களும், புரட்சி அரசினை கவிழ்க்க நடக்கிற சதிகளை முறியடிக்க அமைக்கப்பட்ட புரட்சிக்குழுக்களின் உறுப்பினர்கள் சிலரும், தாமஸ் சங்காராவையும் மக்கள் நலன் சார்ந்த அரசியலையும் விளங்கிக்கொள்ளவில்லை. அவர்களால் இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக மக்களுக்கு பிரச்சனைகள் வரத்துவங்கின. இதனை தாமஸ் சங்காராவும் அறிந்து வைத்திருந்தார். தன்னால் இயன்றவரை எல்லோரிடமும் இதுகுறித்து பேசியும் வந்தார்.

1986 இல் பிரான்சில் நடந்த தேர்தலில், தீவிர வலதுசாரிக்கொள்கையுடைய கட்சியான ‘ரேலி பார் தி ரிபப்ளிக்’ நிறைய இடங்களில் வெற்றிபெற்று கூட்டணியாட்சி அமைத்தது. அக்கட்சியைச் சேர்ந்த ஜேக் சிராக் பிரெஞ்சு பிரதமராக பொறுப்பேற்றார். தீவிர வலதுசாரி ஆட்சியமைந்ததும், பிரெஞ்சு அரசு ஆப்பிரிக்காவில் தனக்கான ஆதரவு நாடுகளைவைத்து எதிர்ப்பு நாடுகளையும் முன்னெப்போதையும்விட துரிதமாக செயல்பட்டு தன்வலையில் விழவைக்க முயற்சியெடுத்தது. பிரெஞ்சு அரசிற்கு மிகவும் விசுவாசமாக இருந்துவந்த ஐவரி கொஸ்டின் அதிபர் பெளிக்சின் உதவியுடன், புர்கினா பாசோவிலிருக்கும் தாமஸ் சங்காராவின் ஆட்சியினை கவிழ்க்க திட்டம் தீட்டப்பட்டன. தாமஸ் சங்காராவின் மிக நெருங்கிய நண்பரும் புர்கினா பாசோ அரசில் அதிபருக்கு அடுத்தபடியான பொறுப்பிலிருந்தவருமான ப்ளேயிஸ் கம்பேரோவை தங்களது சதித்திட்டத்தில் விழவைத்தனர்.

தாமஸ் சங்காராவின் கட்டளைக்கிணங்க எளிமையான வாழ்க்கைக்கு திரும்பிய அமைச்சர்கள் சிலர், மீண்டும் பழைய வசதியான வாழ்க்கை கிடைக்கவேண்டுமென்பதற்காக ப்ளேயிஸ் கம்பேரோவிற்கு உதவிசெய்ய முன்வந்தனர்.

என்ன நடக்குமோ! ஏது நடக்குமோ! என்று நாட்டில் குழப்பமான சூழல் உருவாகியது. சே குவேராவின் இருபதாவது ஆண்டு நினைவுநாள் விழாவில் கலந்துகொண்டபிறகு, “சே குவேரா 39 வயதில் உயிரிழந்தார். நான் அந்த வயது வரைகூட இருப்பேனா எனத்தெரியவில்லை” என்றும்  “புரட்சியாளர்களை படுகொலைசெய்தாலும், அவர்களது இலட்சியங்களை அழிக்கமுடியாது” என்றும் சுவிசர்லாந்து சோசலிஸ்டான ஜீன் சீக்லரிடம் சொல்லியிருக்கிறார்.

1987 அக்டோபர் 17 இல், அமெரிக்க மற்றும் பிரெஞ்சு அரசின் ஆதரவுடன் ப்ளேயிஸ் கம்பேரோ தன்னுடைய குழுவினருடன், தாமஸ் சங்காரா மற்றும் 12 உயரதிகாரிகள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். தாமஸ் சங்காராவின் உடலை பல துண்டுகளாக வெட்டி யாருக்கும் தெரியாமல் புதைத்துவிட்டனர். சங்காராவின் மரண செய்தி நாடுமுழுக்க பரவியது. புர்கினா பாசோவின் மக்கள் தெருவெங்கும் நின்றுகொண்டு அழுதனர். அவர் இறந்தபோது, அவரது வீட்டினில் ஒரு கிதாரும், மோட்டார் சைக்கிளும் தான் அவரது சொத்துக்களாக இருந்தன.

புர்கினா பாசோ – இன்றைய நிலை…

தாமஸ் சங்காராவை கொன்றுவிட்டு, மறுநாளே அதிபராக பதவியேற்றுக்கொண்டார் ப்ளேயிஸ் கம்பேரோ. தாமஸ் சந்காரவின் ஆட்சியில் தேசியமயமாக்கப்பட்ட அனைத்தும் அரசிடமிருந்து விடுவிக்கப்பட்டன. ஐ.எம்.எப்.உடனும் உலக வங்கியுடனும் மீண்டும் நட்புறவை புதுப்பித்துக்கொண்டது ப்ளேயிஸ் கம்பேரோவின் அரசு. மிகச்சிறந்த அதிபராகத் திகழ்கிறார் என்று பிரெஞ்சு அரசாங்கத்தின் பாராட்டையும் பெற்றுவிட்டார் ப்ளேயிஸ் கம்பேரோ. அதற்குப் பின்னால் நடைபெற்ற தேர்தலை, புர்கினா பாசோவின் 75 % மக்கள் ஒட்டுபோடாமல் புறக்கணித்தும், தன்னையே அதிபராக அறிவித்துக்கொண்டு ஆட்சியினைத் தொடர்ந்தார் ப்ளேயிஸ் கம்பேரோ. இன்றுவரை அவரே புர்கினா பாசோவின் அதிபராக இருக்கிறார்.

தாமஸ் சங்காராவின் ஆட்சியில், இரண்டே ஆண்டுகளில் உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு பெற்றநாடாக மாறியிருந்த புர்கினா பாசோ, கடந்த 25 ஆண்டுகளில் உலகின் மிகப்பெரிய கடனாளி நாடுகளின் பட்டியலிலும், மிக மோசமான வறுமையிலிருக்கும் நாடுகளின் பட்டியலிலும் இடம்பிடித்திருக்கிறது. ஆப்பிரிக்க கண்டத்தின் வளங்களையும், மனித உழைப்பினையும் சுரண்டுவதற்கு ஏதுவாக, இப்படியொரு பொம்மை ஆட்சியும் ஊழல்மிகுந்த ஆட்சியாளர்களும் ஆப்பிரிக்காவினை ஆளவேண்டுமென்பதுதான் ஆதிக்க நாடுகளின் விருப்பம்.

ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான குரல், உலகளவில் உரக்க ஒலிக்கவேண்டியதன் அவசியத்தை புர்கினா பாசோ போன்ற நாடுகளின் வரலாறு நமக்கு உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கின்றன…

-இ.பா.சிந்தன்

Related Links:

http://www.thomassankara.net/spip.php?article769&lang=fr

http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Sankara

http://www.4tamilmedia.com/cinema/movie-review/7458-review-about-captain-thomas-sankara

http://www.youtube.com/watch?v=VftR9vOn8xE

http://www.thomassankara.net/spip.php?article866&lang=fr – 

Justice for Thomas Sankara Justice for Africa