Monthly Archives: August 2012

இட ஒதுக்கீடு என்பது பிச்சையல்ல….

1.   //அரசியல் சட்டப்படி, இடஒதுக்கீடு என்பது வேலை பெறுவதற்கு மட்டுமே என்கிறது நீதிமன்றம். இடஒதுக்கீட்டின் அடிப்படையில் ஒருவர் வேலைக்குச் சேர்ந்தாலும்கூட, அவர் வேலையில் சேர்ந்துவிட்ட பிறகு அரசு இயந்திரத்தின் அங்கமாக ஆகிவிடுகிறார். அரசு ஊழியர் என்ற அடையாளம் மட்டுமே அவருக்கு உரியது. சாதி, மத, இன, மொழி வேறுபாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட அரசு ஊழியராகத்தான் அவர் பணியாற்ற வேண்டும். அந்த உறுதிமொழியுடன்தான் அவர் பணியில் சேருகிறார்.// – கேட்பதற்கு மிக நன்றாய் இருக்கிறது, நடைமுறையில் ??  சாதியைச் சொல்லி சமைத்த உணவைத் தங்கள் பிள்ளைகள் சாப்பிடாது என்று சொல்லும் பெற்றோர். பத்து நாட்களில் இரண்டு பள்ளிக்கு இடம் மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளார் சுந்தர வணிதா எனும் பெண்….

2.  இட ஒதுக்கீட்டின் படி வேலைப் பெற்றோர், பதவி உயர்வில் தானாகேவே முதிர்ச்சியின் அடிப்படையில் பதிவி உயர்வு பெறுவதுதான் முறை, ஆனால் நடைமுறையில் அது பல்வேறு வகையில் முடக்கப்படுகிறது என்கிறார் தோழர் ஒருவர்.

3.  பதவி உயர்வில் இட ஒதுக்கீடு நடைமுறை படுத்தப்பட்டால், உயர் பதவிகளில் ஆதி திராவிடர் / ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினர் / பழங்குடியினர் வந்துவிடுவர், அவர்களுக்கு கீழ் நாம் எப்படி வேலை செய்வது என்று எண்ணும் ஆதிக்க சாதியினரின் சாதி வன்மமே இதற்கு தடையாக உள்ளது.

4.  தினமணி இப்படி ஒரு தலையங்கம் எழுதுவதற்கு முன், நடைமுறையில் எத்தனை தலித்துகள் முறைப்படி உயர்பதவியை அடைய முடிகிறது, உயர் பதவிகளில் இருக்கும் நபர்களின் சாதிகளை கணக்கெடுத்து ’எந்த சாதியினர்’ எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கிறது எனும் ஆய்வை நடத்தியிருக்கலாம்.

5.  இட ஒத்துக்கீடு என்பது ஏதோ இறக்கப்பட்டு போடும் பிச்சை என்பது போன்ற மனநிலைகளைக் காண முடிகிறது….உண்மையில் பறித்து வைத்த உரிமைகள் வழங்கப்படுவதற்கு பதில் அவர்கள் அதைப் போராடிப் பெறுகிறாரக்ள். சிறுபாnமையினராக இருக்கும் ஒரு கூட்டம் பெரும்பான்மையை சிறுபான்மையாக்கிய வரலாறு மழுங்கடிக்கப்பட்டு எல்லா வகைகளிலும் ஆளும் வர்க்கத்தின் துதி பாடும் வரலாற்றை மட்டுமே கற்றுக் கொண்டதின் விளைவு இந்த அறியாமைக்கு காரணம். பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகள் மேலும் மேலும் இதில் ஆதாயம் தேடிக் கொள்கின்றன. செய்தி என்கிற பெயரில் வார்த்தை விளையாட்டின் மூலம் சில ஊடகங்கள் அதற்கு வலு சேர்கின்றன.

உயர்பதவியில் இட ஒதுக்கீட்டை தடை செய்வதற்கான பரிந்துரைகள் வன்மையாக கண்டிக்கத்தக்கவை. அது தலையங்கமாக இருந்தாலும் சரி.

இட ஒதுக்கீடு என்பது பிச்சையல்ல, நம் மூதாதையர் இழைத்திருந்த கொடுமைகளின் விளைவுகளை சரிசெய்வதற்கான அறவழித் தீர்வு.  உரிமைக்குரியவர்கள் கேட்டுப் பெறும் நிலையில் வைத்திருபப்தற்காக இந்த-இந்து நாடும், அரசும், ஆதிக்க சாதி மக்களும் வெட்கப்படவேண்டும்.

 

Related link:

http://dinamani.com/edition/story.aspx?&SectionName=Editorial&artid=648105&SectionID=132&MainSectionID=132&SEO&Title

Advertisements

Barred from cooking, SC noon meal worker petitions collector – TOI

We boast of Koodankulam, Nitrino Project, Chandrayans, I.T. Parks, Malls, etc but do we know the ‘reality’ of caste oppression in India.  Shameful.

M.A.S.E.S urges Salem colelctor K. Maharapushanam to take action on the petition submitted by Sundara Vanitha.

L Saravanan TNN

Salem: A noon meal worker belonging to a Scheduled Caste submitted a petition to Salem collector K Maharapushanam on Friday saying she was barred from cooking at the school where she was posted.
Sundara Vanitha, 35, who lives on Adi Dravidar Street in Omalur taluk with her husband Settu and two sons, was appointed as a noon meal worker on August 16 and posted at Rasipurathan Kattu Valavu Panchayat Union Primary School in Kadayampatti Panchayat union. However, parents did not allowtheir children to eat meals cooked by her. The children continued to refuse food cooked by her for three days.
“A few parents told me not to cook because of my caste. Since it is my job I cooked but the children refused the food,” said Vanitha. Thereafter, the issue was taken to block development officer and Kadayampatti panchayat union president who visited the school and held an inquiry with parents. Based on the findings, Vanitha was transferred to another school, but faced the same problem there. “I was shifted to Mookanur Panchayat Union Middle School on August 27. But here too, parents objected to my cooking and abused me,” Vanitha said.
Consequently, Vanitha complained to several revenue and police officers, but in vain. As a last resort, she petitioned the collector on Friday, her brother L Raja said. “My sister has been posted to two schools in 10 days only because she is a dalit. We registered a complaint with the Deevattipatti police station and Omalur tahsildar office in this regard, but no action was taken,” Raja said.

 

Source:

http://epaper.timesofindia.com/Default/Scripting/ArticleWin.asp?From=Archive&Source=Page&Skin=TOINEW&BaseHref=TOICH/2012/09/01&PageLabel=6&EntityId=Ar00601&ViewMode=HTML

புண்படும் பெண் மனம் – தமயந்தி


இன்றைய காலகட்டப் பெண்கள் மிகவும் முன்னேறி விட்டார்கள்.

ஆமாம்!

பொருளாதார ரீதியாக மிகப் பெரிய எழுச்சியைச் சந்தித்திருக்கிறார்கள்.

உண்மை!

தங்கள் ஆடைகளை வசதிக்குத் தக்க அணிந்து கொள்கிறார்கள்.

சரி!

அவர்கள் அவர்களாய் இருக்கிறார்கள்!

இதை மட்டும் ஆமோதிக்க முடியவில்லை. எந்தப் பெண்ணும் அவளுக்கான முகத்தை அணிந்து வாழ்வது மிகக் கடினமாக உள்ளது. இவ்வளவு ஏன்? அலுவலகச் சூழலிலேயே திறமை கொண்ட ஒரு பெண் சந்திக்கும் எதிர்ப்புகள் எத்தனை எத்தனை? சென்னை ஓ.எம்.ஆர். சாலையில் பாலியியல் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ளும் ஐ.டி. பெண்களுக்காகவே புகார்ப் பெட்டிகள் நிறுவியுள்ளார்கள்!

சமீபகாலங்களாய் பெண்கள் சம்பந்தப்பட்ட பல செய்திகளைப் பார்க்கிறோம். இந்தூரில் கணவனால் பிறப்புறுப்பில் பூட்டு போட்டுக்கொண்ட பெண். குடிகாரக் கும்பலால் சுற்றி வளைக்கப்பட்டு பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளான பெண் என்று வரிசை நீண்டுகொண்டே செல்கிறது.

பெண்ணுடலைத் தான் வளர்க்கும் மிருகத்தைக் காட்டிலும் கேவலமாக நினைக்கும் மனோபாவம் இந்தச் சமூகக் கட்டமைப்பின் அடிநரம்பு. இதற்குப் பலியாகும் ஆண்கள் பெண்களை அடிமைகளாக நடத்துகிறார்கள். ஆண்களுக்காகவே படைக்கப்பட்டு அவர்களுக்காக பிள்ளைபெறும் இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையையே பெண்களும் தங்களுக்கான வாழ்வாய்ப் பார்க்கிறார்கள்.

கடந்த சில நாள்களாய் செய்தித்தாள்களில் மதுரையில் கிரிக்கெட் மட்டையால் தன் கணவனைக் கொன்ற உஷாராணி என்னும் பெண் மீதான வழக்கை சிபிஐ விசாரிக்க வேண்டும் என்கிற செய்தி வலம் வருகிறது. உஷாராணி கடந்த பிப்ரவரி மாதம், தன் மகளைப் பாலியல் இச்சையோடு அணுகிய தன் கணவன் ஜோதிபாசுவை கிரிக்கெட் மட்டையால் அடித்ததில் அவர் இறந்தார். தான் அவரைக் கொன்றதாக ஒப்புக்கொண்ட உஷாராணி, ஐ.பி.சி. செக்ஷன் 100-ன்படி விடுவிக்கப்பட்டார். (கற்பழிக்கும் நோக்கில் தாக்குதல் நடத்தியவரை, தற்காப்புக்காக தாக்குவது தவறல்ல; அப்படி தாக்கும்போது எதிரி உயிரிழந்தால் அது கொலைக்குற்றமாகாது என்று இச் சட்டப்பிரிவு தெரிவிக்கிறது.)

இதை எதிர்த்து ஜோதிபாசுவின் தந்தை வழக்கொன்று தொடர்ந்தார். அதில் ஜோதிபாசுவை உஷாராணி கொன்றதாகப் புகார் தெரிவித்திருந்தார். அவ்வழக்கு மதுரை நீதிமன்றத்தில் இருக்கும் காலகட்டத்தில் அப்போதைய மதுரை மாவட்ட ஆட்சியராக இருந்த சகாயத்திடம் ஜோதிபாசுவின் தந்தை ஒரு மனு அளித்திருக்கிறார். அந்த விசாரணை என்னவாயிற்று என்று தகவல் அறியும் சட்டம் வாயிலாக ஜோதிபாசுவின் தந்தை கேட்டதற்கு மாவட்ட ஆட்சியரின் அறிக்கையைப் பதிலாக அவரது நேர்முக உதவியாளர் கொடுத்திருக்கிறார்.

அதில் அந்த மாவட்ட ஆட்சியர் கூறியிருக்கும் விஷயங்கள் மிகுந்த அதிர்ச்சியைத் தருகின்றன. முதலில் வழக்குப் பதிவாகியுள்ள ஊமச்சிகுளம் காவல் நிலையத்திலிருந்து தனக்குச் சரியான பதில் கிடைக்கவில்லை என்று கூறுபவர், ஜோதிபாசு இறந்த புகைப்படத்தில் பல காயங்கள் இருந்ததாகவும் எனவே அவரது மரணம் கிரிக்கெட் மட்டையால் தாக்கியதால் மட்டும் நிகழ்ந்திருக்காது எனத் தெரிகிறது என்றும் கூறியுள்ளார்.

புகைப்படத்தைப் பார்த்தே காயங்கள் எந்த வகையானது, எதனால் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதை அறிந்துகொள்ளும் மாவட்ட ஆட்சியரின் தனித்திறன் வியக்க வைக்கிறது. அவற்றை ஒருவரால் ஏற்படுத்த முடியாது என்னும் தீர்மானமும் மிகுந்த ஆச்சரியத்தை வரவழைக்கின்றன.

யூகங்களின் அடிப்படையில் அறிக்கை கொடுக்கும் வழக்கம் மட்டுமல்ல, மற்றொரு செய்தித்தாளில் வெளிவந்திருக்கும் அவரது அறிக்கையில் உஷாராணிக்கு “”வேறு சில நபருடன் தொடர்பு இருப்பதாகத் தெரியவந்துள்ளது” என்னும் வரி நம்மை மேலும் அதிர்ச்சியில் மூழ்க வைக்கிறது.

ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தோமானால் அதற்கான ஆதாரங்களையும் முன்வைப்பதுதான் அந்தக் குற்றசாட்டின் நம்பகத்தன்மையை ஆழப்படுத்தும். பொத்தாம்பொதுவாகவே நம் சமூகத்தில், “ஓ அவளா. அவளுக்கு அவனோட தொடர்பு. இவனோட தொடர்பு’ என்கிற பேச்சின் எதிரொலியாகவே அறிக்கையின் ஆழத்தில் ஒலிக்கும் குரல் உள்ளது. அப்படி தொடர்பு உண்டு என்றால் யாருடன் உண்டு, அதன் ஆதாரம் என்ன என்பதும் சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும். அதேசமயம் ஜோதிபாசுவின் மீது மதுரையில் தொடரப்பட்ட மற்ற வழக்குகளையும் கருத்தில் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

பொறுப்பான பதவியில் இருக்கும் மாவட்ட ஆட்சியர், பொறுப்பற்றத்தனமாக, எந்தவித ஆதாரமும் இல்லாமல் ஒரு பெண்மீது வீண்பழி சுமத்துவதை இந்த ஆணாதிக்க சமுதாயம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். பெண்மைக்குப் பாதுகாப்பளிக்கும் பெண்மணி முதல்வராக இருக்கும் ஆட்சி எப்படி சகித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

பெற்ற மகளைப் பாலியல் வக்கிரத்துக்கு உள்ளாக்கும் தந்தைமார்கள் நமது கலாசாரக் கேடயங்களால் பாதுகாப்புப் பெறுகிறார்கள். இந்தூரில் பிறப்புறுப்பில் பூட்டுப் போடப்பட்ட பெண்ணின் மகளிடம் அவளது தந்தை தவறாக நடந்துகொண்டது விசாரணையில் தெரியவந்திருக்கிறது. அந்தக் குழந்தைகள் மனரீதியாக எவ்வளவு பாதிக்கப்படுவார்கள் என்பது நினைத்தும் பார்க்க முடியாது.

வெறும் சட்டரீதியாக இந்தப் பிரச்னைகளை எதிர்கொள்வதே இந்தப் பாலியல் குற்றங்கள் பெருகுவதற்கு ஒரு காரணம். பாலினம் பற்றியும் பாலியல் உணர்வுகள் பற்றியுமான புரிதல் அற்ற சமூகத்தில் தமிழ் சினிமாக்களும் ஊடகங்களும் பிரகடனப்படுத்திய ஒழுக்கநிலைகள் ஆண்களை என்றுமே சாராதவையே.

உஷாராணி வழக்கில், பேசப்படாத ஒரு பெண்ணின் மனநிலையும் உள்ளது. அதுவே அவரது மகள்.

கல்லூரியில் படிக்கும் ஒரு பெண்ணுக்குத் தந்தையின் மரணம், மட்டுமல்ல. தாய்க்கு ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடி, குடும்பத்தின் வறுமை எல்லாமே எத்தனை மன அயர்ச்சியைத் தந்திருக்கும்? அதைக் களையும் பொறுப்பும் நம் சமூக அதிகார கட்டமைப்புகளுக்கும் சட்டத்துக்கும் உண்டுதானே?

அதுபோலவே ஊடக தர்மங்களும். ஆனால், ஒரு குடிகாரக் கும்பல் ஒரு பெண்ணை பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்தியபோது அதைச் சுற்றிச் சுற்றி விடியோ எடுத்த நபர் அந்தப் பெண் தன் குடும்பத்தில் ஒருவராக இருந்திருப்பின் அதைச் செய்திருப்பாரா என்று யோசிக்கும்போது, “நீயெல்லாம் அக்கா தங்கச்சியோட பொறந்தவன்தானா?’ என்று ஆண்களை நோக்கி வீசப்படும் சொற்றொடர்கள் பெண்களின் உணர்வுசார்ந்த வெளியைச் சார்ந்தும், அடைகாக்கப்பட்ட அமைதியைக் கீறியும் வந்தவையாகவே தோன்றுகிறது.

எத்தனை எத்தனை பெண்கள் இதுபோல் சமூக, ஊடக அராஜகங்களால் மனதளவில் மரணித்திருப்பார்கள்? அதை ஏன் யாருமே யோசிப்பதில்லை? மதுரை முன்னாள் மாவட்ட ஆட்சியரின் அறிக்கையில் உஷாராணி அவரது கணவரின் மர்ம உறுப்பை அழுத்திக் கொன்றதாகக் கூறியுள்ளது தற்காப்புக்கு எதிரானது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதே அறிக்கையின் தொடர்ச்சியாய் ஒரு இரண்டாம் பாகம் எழுதப்பட்டு தற்காப்புக்காக எங்கெங்கு தாக்க வேண்டும் என்கிற விவரங்களும் அளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்! தற்காப்புக்காகப் போராடும் பெண்ணை, இன்னின்ன இடங்களில்தான் ஆணைத் தாக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தும் மாவட்ட ஆட்சியரின் பெருந்தன்மையும், புரிந்துணர்வும் பிரமிக்க வைக்கிறது!

இந்தச் சமூகம் ஒரு காலத்தில் தாய்வழிச் சமூகமாக இருந்ததுதான். ஆனால், இப்போது கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும் ஆணாதிக்கச் சமூகத்தில் பெண்கள் பிரச்னைகளை ஒரு ஆணின் பார்வை எத்தனை மலிவானதாக எடைபோடும் என்பது மேலே குறிப்பிட்ட மாவட்ட ஆட்சியரின் அறிக்கையின் மூலம் தெளிவாகிறது.

அருள் எழிலனின் சிறுகதையொன்று, தையல்நாயகி என்னும் பெண்ணைப் பற்றியது. அந்தப் பெண் அவரின் எதிர் ஃப்ளாட்டில் இருப்பார். எப்பவும் அந்த வீட்டிலிருந்து தையல் மிஷின் சத்தம் கேட்டபடி இருக்கும். அந்த வீட்டைவிட்டு அந்தப் பெண் குறிப்பிட்ட சில சமயங்களில் மட்டுமே வெளியே வருவார். பால் வாங்க, தண்ணீர் எடுக்க என்று. யாருடனும் பேச மாட்டார். லேசாகச் சிரிப்பதோடு சரி, அதுவும் எப்போதாவதுதான்.

இரவு நேரங்களில் அவர் கணவர் குடித்துவிட்டு அவரை அடிக்கும் சத்தம் கேட்கும். இவர் “”சரியில்லாததால்”தான் அவர் அடிக்கிறார் என்று சுற்றிலும் பேசிக்கொள்வார்களாம். சில இரவுகளில் நீண்ட நேரம் அந்தப் பெண் தனியாக பால்கனியில் நின்றிருப்பார். ஒரு நாள் விடியற்காலை அவரது கணவர் இறந்திருந்தார். “ஹார்ட் அட்டாக்’ என்றும் “இந்தப் பெண்தான் கொன்று விட்டார்’ என்றும் பல குரல்கள். எதனாலும் பாதிக்கப்படாமல் அழாமல் அவர் கணவரின் பிணத்தோடு சொந்த ஊர் நோக்கிச் செல்வதாய் அந்தக் கதை முடியும். அந்தப் பெண்ணின் பெயர் தெரியாததால் “தையல்நாயகி’ என்று பெயரிட்டதாய் ஞாபகம்.

நம் சமூகத்தில் அதுபோன்ற தையல்நாயகிகள் ஏராளம். பெண்களின் தளம் இன்று விரிந்திருக்கிறது. இன்னும் போலியான கட்டமைப்புகளை ஆமையோடாய் சுமக்கப் பெண்கள் தயாரில்லை. யதார்த்த வாழ்வின் சவால்கள் அவர்களை வழிநடத்துகிறது.

உஷாராணி வழக்கு குறித்த அறிக்கையில் இந்த வழக்கை சிபிசிஐடி விசாரிக்க வேண்டும் என்று மாவட்ட ஆட்சியர் கூறியிருக்கிறார். அதைப் பரிந்துரைப்பது அவரின் முழு உரிமை.

மாற்றுக் கருத்துகளை முன்வைப்பதிலும் அரசியல் இருப்பது அன்றைய மாவட்ட ஆட்சித் தலைவருடைய அறிக்கையின் இறுதிப் பக்கங்களில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. மாவட்டக் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர் மீது அவருக்கிருக்கும் தனிப்பட்ட கருத்து வேறுபாட்டை ஊர்ஜிதப்படுத்துவதுபோல, “”உஷாராணியை விடுதலை செய்யும் உரிமை அவருக்கில்லை” என்றும், “”அரசு ஒருவரது அடிப்படை உரிமையைப் பறிக்கும் நடவடிக்கையில் இறங்கக் கூடாது என்று மாவட்டக் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளருக்கு அறிவுரை வழங்க வேண்டும்” என்றும் தனது அறிக்கையில் கூறியிருப்பதன் மூலம் அவரது நோக்கம் உஷாராணி வழக்கு விசாரணைக்கான தீர்வை முன்வைப்பது அல்ல, தனிப்பட்ட பேதங்களைப் பஞ்சாயத்து செய்து கொள்வதுதான் என்பது தெளிவாகிறது.

அது மட்டுமல்ல, தன்னிடம் வந்த புகாரை விசாரித்தவர், அறிக்கை சமர்ப்பித்தவர், ஏன் உஷாராணியை அழைத்து விசாரிக்கவில்லை என்கிற கேள்வியும் எஞ்சி நிற்கிறது.

ஊமச்சிகுளக் காவல் நிலைய அதிகாரிகள் ஒத்துழைக்கவில்லை என்றால், மண்டல தடய அறிவியல் ஆய்வக அறிக்கையை மட்டும் மையமாக வைத்து விசாரணையின் விவரங்களைச் சேகரித்து அறிக்கை அளித்தாரா?

உள்நோக்கோடு தனது தனிப்பட்ட விரோதத்தையோ, கருத்து வேறுபாட்டையோ தீர்த்துக் கொள்ள இந்த வழக்கு ஒரு கருவியாக இருக்குமெனில், அதற்குப் பலி ஒரு பெண்ணின் தன்மானமும் அவரது குழந்தைகளின் நிம்மதியும்தான். உஷாராணி அவரது கணவரைக் கொன்றிருப்பாரானால் அதை நீதிமன்றம் முடிவு செய்யட்டும். முன்தீர்மானத்தோடு ஆதாரங்களில்லாமல், “அவருக்குப் பலருடன் தொடர்பு’ என்று எவ்வாறு கூற முடியும்?

சொல்லக் கூடாதுதான். ஆனால், சொல்லாமலும் இருக்க இயலவில்லை. உங்கள் தாய் ஒரு பெண். உங்கள் சகோதரி ஒரு பெண். உங்கள் மனைவி ஒரு பெண். உங்கள் குழந்தைகளில் ஒருவர் பெண் என்று புகைப்படத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். பெண் மனதைப் புண்படுத்துவதற்கு முன் சற்று யோசித்துச் செயல்படுங்கள். அது சராசரி ஆணாக இருந்தாலும் சரி, மாவட்ட ஆட்சியராகவே இருந்தாலும் சரி…!

Source: http://tinyurl.com/9bjhjfv – DInamani

Free Layla Ibrahim Issa! Stop Stoning in Sudan

  • Free Layla Ibrahim Issa! Stop Stoning in Sudan

United Statesby Kim Crane  |  August 27, 2012 at 2:45 PM

Kim Crane's picture 
United StatesKim Crane

Layla Ibrahim Issa is a 23-year old mother who was sentenced to death by stoning by the Mayo court in Khartoum, Sudan. We put out an action alert to support Layla earlier this month, and we extend our thanks to those of you who raised their voices; but Layla is still in prison with her 6-month old child.

The authorities have not yet responded to our demands to immediately repeal the verdict, and stop the planned execution.

We need to raise our voices even louder to have them both released!

Stoning is a horrendous form of torture, and Layla’s sentence is a clear violation of the rights guaranteed to all Sudanese citizens by Sudan’s constitution, as well as Sudan’s voluntary commitments to human rights treaties. Holding Layla’s child is a direct violation of Sudan’s responsibilities under the Convention on the Rights of the Child, which Sudan has signed and ratified.

Around the world, governments, religious leaders and civil society are converging to denounce stoning as unacceptable. Let’s add our voices to the global movement, so that stoning can never again be considered a legitimate form of punishment.

By signing this petition, you are directly supporting Sudanese women’s rights activists and civil society who are campaigning for Layla’s and her baby’s release; for their fair treatment; and for an overhaul of the Sudan Criminal Code (1991) to repeal the article proscribing stoning as a punishment for consensual sexual relations outside of marriage.

திரு. சகாயத்தின் அறிக்கை மீது ராஜப்ரியாவின் கேள்விகள்

மதுரை மாவட்ட முன்னாள் ஆட்சியர் சகாயத்தின் அறிக்கையை வெளியிட்ட ஊடகங்கள் ராஜப்ரியாவின் கேள்விகளை பிரசுரிக்கவில்லை. ஒன்றிரண்டு ஊடகங்கள் மட்டுமே அதை பிரசுரித்தன, அதிலும் வைக்கப்பட்டுள்ள பின்னூட்டங்கள் ஆணாதிக்கப் பார்வையை மட்டுமே வெளிப்படுத்துகிறது.

பத்திரிகையாளர்கள் சந்திப்புக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டு அதிலும் பல தடைகளை எதிர்கொள்ள நேரிட்டதாக ப்ரியா தெரிவிக்கிறார்.  அவருடன் பேசியபோது மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.

முன்னர் ஒரு வெளியீட்டில் இந்த பிள்ளைகளே கூட திரு. அஸ்ரா கர்ககும், திரு. சகாயமும் தங்கள் அபிமானத்திற்குரியவர்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இப்போது அவர்களே வருத்தப்படுகின்றார்.

உஷாராணியை, அவர் குடும்பத்தாரை, அப்பகுதி மக்களை விசாரிக்காமல் திரு. சகாயம் அவர்கள் அறிக்கை அளித்திருக்கிறார். அறிக்கையில் குடிக்கவில்லை என்று குறிப்பிட்டு, பின்னர் மாற்றியதாக ப்ரியா கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது.

எது பொய், எது உண்மை என்பதை நாம் அறியோம், ஆனால் ராஜப்ரியா பத்திரிகையாளர்கள் சந்திப்பு அழைப்பு விடுக்கிறார். பெண்கள் அமைப்பு அதற்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டுள்ளார்.

மாசெஸ் அமைப்பு வரும் வெள்ளிக்கிழமை அந்நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்ய முனைகிறது. அதைத் தொடர்ந்து பெண்கள் உரிமை ஆர்வலர்கள், பெண்கள் அமைப்புகள் உள்ளடக்கிய உண்மை அறியும் குழு அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் கோரிக்கை வைக்கிறது.

இது தொடர்பாக அறியப்பட்ட ஆர்வலர்களிடம் பேசியுள்ளோம்.

________________________________

என் பெயர் ராஜப்ரியா.. இருபத்தி இரண்டு வயதுப் பெண் நான். மதுரையை சேர்ந்தவள். மனதில் ஏராளமான வலிகளோடு உங்களோடு சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

என் தாயார் பெயர் உஷாராணி கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை 19-08-12ம் தேதி செய்தித் தாட்களில் முன்னாள் மதுரை கலெக்டர் சகாயம் வெளியிட்ட அறிக்கையை வாசித்திருந்தீர்களானால் என் அம்மாவைப் பற்றித் தெரிந்திருக்கும். இந்த சமூகத்தில் ஆண்களுக்கு அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கும் வீட்டு விலங்காய் வாழ்ந்த பிரதிநிதி என் அம்மா

அப்பா குடித்து விட்டு அம்மாவை அடிப்பதையும் சித்திரவதை செய்வதையும் பார்த்து சிறுவயதிலிருந்தே மனக்கலக்கத்தோடு வளர்ந்தவர்கள் நாங்கள். அப்பா அம்மாவின் காலை உடைத்துக் கூட இருக்கிறார். இந்த சமபவம் குறித்த புகாரில் வழக்கொன்று நீதிமனறத்தில் நிலுவையில் உள்ளது. இத்தனை துயரத்திலும் அம்மாவின் கண்ணீரிலும் நாங்கள் வளர்ந்தோம்.

கடந்த பிப்ரவரி மாதம் என் அப்பா குடிபோதையில் என் தங்கையிடம் தவறாக நடந்து கொண்டார்.  அவளை அவரிடமிருந்து காப்பாற்ற அம்மா அவரை அடித்த போது அவர் உயிரிழந்தார். இதை விசாரித்த அப்போதைய காவல்துறை கண்காணிப்பாளராக இருந்த எஸ்.பி. அஸ்ரா கார்க் அம்மாவை ஐ.பி.சி. செக்‌ஷன் 100ன் (“the right of private defence of the body extends to the voluntary causing of death or any other harm to the assailant if the offence that occasions the exercise of the right is an assault with the intention of committing rape.”  ) கீழ் விடுவித்தார்.

என் அப்பாவின் அப்பா , எங்கள் தாத்தா சமயமுத்து எங்கள் அம்மா  , அப்பாவைக் கொலை செய்தார் என்று தொடர்ந்த வழக்கு மதுரை உயர்நீதிம்னறக்கிலியில் நிலுவையில் இருக்கிறது. அதன் தீர்ப்பு வெளியாகும்  முன்னமே கலெக்டர் சகாயம் இந்த வழக்கில் இத்தனை ஆர்வம் காட்டுவது ஏன் என்பது சந்தேகத்தையே ஏற்படுத்துகிறது பெண் குழந்தைகளாய் நாங்கள் கடந்த ஐந்தாறு மாதங்களாக அனுபவித்த வேதனைகளை நினைத்தும் பார்க்காமல் எங்கள் அம்மாவைக் கொச்சைப்படுத்தும் விதமாய் அவர் அறிக்கையை  கொடுத்துள்ளார்

இதன் பின்னணியில் எனக்குள் ஏற்படும் சந்தேகங்களையும் கேள்விகளையும் நாட்டின்   நான் காம் தூண்களான உங்கள் முன் வைக்கிறேன்.:

  1. சமயமுத்து தாத்தா கொடுத்த மனு மேல் நடவடிக்கை எடுக்கும் போது கலெக்டர் சகாயம் என் அம்மாவையோ என் தாத்தாவையோ மாமாவையோ எங்களையோ விசாரிக்கவே இல்லை என்பதையும் அவர் சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு வரவேயில்லை என்பதையும் ஆணித்தரமாய் இங்கு பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன்.
  1. இந்த வழக்கு சமபந்தமான விஷயங்களை ஊமச்சிக்குளம் காவல் நிலையத்தில் கலெக்டர் சகாயம் கேட்டதாகவும் அது தனக்குக் கிடைக்கவில்லை என்றும் அறிக்கையில் சொல்லியிருக்கிறார். இந்த வழக்கு பற்றின விசாரணை விவரங்களை ஏன் கலெக்டர் சகாயம் அதை விசாரித்த எஸ். பி. ஆஸ்ரா கர்க்கிடம் கேட்கவில்லை என்கிற முக்கியமான கேள்வி எனக்கு எழுகிறது. ஏன் நேரிடையாக இன்ஸ்பெக்டரிடம் ஒரு கலெக்டர் விவரங்களைக் கேட்க வேண்டும்?
  1. அவர் எங்களை தான் விசாரிக்கவில்லை. விசாரணை விவரங்களை எஸ்.பியிடமும் கேட்கவில்லை. ஆனால் அப்பா பற்றியுமா முழுசாக விசாரிக்கவில்லை. கலெக்டர் சகாயத்தின் அறிக்கையில் மதுரை காவல் நிலையங்களில் அம்மா அப்பா மீது கொடுத்த புகார்களைப் பற்றி எந்த குறிப்புகளுமே  இல்லை.
  1. அப்பா அம்மாவின் காலை உடைத்த வழக்கு இன்னும் நீதிமன்ற நிலுவையிலேயே உள்ளது. அதில் சமயமுத்து தாத்தாவும் ஒரு குற்றவாளியாக விசாரிக்கப்படுவது  கலெக்டருக்கு தெரியுமா?
  1. அதே போல் கலெக்டர் அறிக்கை அளிப்பதற்கு முன் இந்த வழக்கு சம்பந்தமாக எத்தனை சாட்சிகளை விசாரித்தார் என்பதையும் அறிக்கையில் அவர் தெரிவித்திருக்க வேண்டும்.
  1. அம்மாவை எஸ்.பி. விடுதலை செய்த போது அதை பல தரப்பு பெரியவர்கள் பாராட்டினர். எஸ்.பியைப் பலர் பாராட்டுவது  பிடிக்காமல் தான் கலெக்டர் சகாயம் இப்படி அறிக்கை விடுகிறார் என்று எனது உள்ளுணர்வு சொல்கிறது. எல்லாரும் ….சில பத்திரிகைகளின்  மூலம் கலெக்டர் சகாயத்துக்கு எஸ்.பி. ஆஸ்ரா கர்க்கைப் பிடிக்காது என்று அறிந்து கொண்டேன்.
  1. எஸ்.பிக்கு எங்கள் அம்மாவை விடுதலை செய்யும் அதிகாரம் இல்லை என்று அறிக்கையில் சொல்கிறார். தாத்தா தொடுத்த வழக்கு நிலுவையில் இருக்கும் போது இதை எப்படி கலெக்டர் சொல்ல முடியும்? அந்த அதிகாரத்தை அவருக்குக் கொடுத்தது யார்? எஸ்.பியின் நடவடிக்கை சரியா தவறா என்று எஸ்.பியின் உயர் காவல்துறை அதிகாரிகளும் நீதிமன்றமும் தான் சொல்ல முடியும்.
  1. இப்படி சரியான முறையில் விசாரிக்காமல் அறிக்கை மட்டும் கொடுத்ததை முன்வைத்துப் பார்க்கும் போது எஸ்.பி. மீதான கலெக்டரின் தனிப்பட்ட துவேஷத்தை தீர்த்துக் கொள்ளவே இப்படி செய்துள்ளாரோ என்று தோன்றுகிறது.  தகவல் அறியும் உரிமை சட்டத்தின் மூலம் இந்த அறிக்கையை வாங்க எங்கள் தாத்தா சமயமுத்துவை சொன்னது கூட கலெக்டர் சகாயமாக  இருக்கலாமோ என்று சந்தேகமும் வருகிறது.
  1. இதே சமயமுத்து தாத்தா என் அம்மாவின் நகைகளையும் சொத்துக்களையும் அபகரித்து வைத்துள்ளார். அதையாவது கலெக்டர் விசாரித்தாரா? நியாயமான முறையில் அறிக்கை கொடுத்திருந்தாரானால் அதைப் பற்றியுமல்லவா எழுதியிருக்க வேண்டும்?

10. அது போகவும் இந்த வழக்கை விசாரணை செய்ய கலெக்டருக்கு என்ன அதிகாரம் உள்ளது என்பதும் எனக்கு புரியவில்லை.

 

11. கலெக்டர் சகாயம் தனது அறிக்கையில் என் தங்கை கோகுலப்ரியா அப்பா இறந்த அன்று மட்டும் கல்லூரிக்குப் போகவில்லை . அது ஏன் என்றெல்லாம் மிகப்பெரிய விசாரணை அதிகாரி போல் கேள்வி கேட்டிருக்கிறார். உடல்நலக் குறைவு எல்லா மனிதர்களுக்கும் ஏற்படுவது தான். அப்பா எப்படி இறந்தார் என்ற விசாரணையை சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு வந்தோ சம்பந்தப்பட்ட எங்களிடமோ விசாரிக்காமல் இப்படி

 

 

தட்டையாய் கேள்வி கேட்கும் இவர் நல்லவேளை காவல்துறை அதிகாரியாகவில்லை. தமிழ்நாடு சகாயம் என்ற காவல்துறை அதிகாரியிடமிருந்து தப்பித்து விட்டது

 

  1. 12.            அது மட்டுமல்ல. யூகத்தின் அடிப்படையில் என் அப்பா குடிக்கவே இல்லை என்று முதலில் அறிக்கை கொடுத்து விட்டு பிறகு போஸ்ட் மார்ட்டம் ரிப்போர்டில் “ethyl alchol” அருந்தியதாய்த் தெரிந்ததும் அறிக்கையையே மாற்றி “correction report ” சமர்பித்தது எங்களுக்குத் தெரியாது என்று நினைக்கிறார் போலும். இப்படி எந்த அறிக்கையை முன்வைத்து விசாரித்து முடிவெடுத்து அறிக்கை வெளியிட வேண்டும் என்பது கூட தெரியாத இவர் எப்படி ஒரு மாவட்ட கலெக்டராக செயல்பட முடியும் என்பதே வேடிக்கையாக உள்ளது.

13. எஸ்.பி. விளம்பரத்துக்காக அம்மாவை விடுவித்தார் என்று அறிக்கையில் எழுதியிருக்கிறாரே. அப்படி விளம்பரத்துக்காக வேறு யாரையெல்லாம் எஸ்.பி.விடுவித்திருக்கிறார் என்று கலெக்டர் சொல்லியே ஆக வேண்டும். எனது அம்மா மீது குற்றமில்லை என்று நன்றாக விசாரித்த பிறகே அம்மாவை எஸ்.பி. விடுவித்தார். தேவையில்லாமல் எஸ்.பி மீதான விரோதத்தைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்காக இப்படி அவதூறாக செயல்படும் கலெக்டர் இதன் மூலம் தேடிக் கொள்ளும் விளம்பரம் மிக அருவெறுப்பானது. அதை நேர்மையோடு தகர்த்தெறியும் கடமை எனக்கு உள்ளது.

14. மெல்ல மெல்ல இப்போது தான் என் அம்மா கவுன்சலிங் மூலம் அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்த மன உளைச்சல்களை விட்டு மீளும் முயற்சியில் உள்ளார். காலம்காலமாய் என் அம்மா அனுபவித்த சித்ரவதைகள் ஏராளம். செய்தித் தாட்களில் கலெக்டரின் ஆதாரமற்ற அறிக்கை, அம்மாவின் புகைப்படத்தோடு வெளியாகி இருப்பதைப் பார்ப்பதும அவரின் குழந்தைகளான எங்களுக்கு மனரீதியாக ஒரு சித்திரவதை தான். ஆதாரமே இல்லாமல், முறையான விசாரணையே இல்லாமல் இப்படி அறிக்கை அளிக்கும் கலெக்டர் நியாயமானவரென்று எப்படி சொல்ல முடியும்?

15. என் அம்மா மேலுள்ள வழக்கை நாங்கள் நேர்மையாக நீதிமன்றத்தில் சந்திப்போம். எங்களுக்கு எஸ்.பி உறவுமில்லை. கலெக்டர் எதிரியுமில்லை. தனிப்பட்ட விரோதங்களை முன் வைத்து ஆதாரமற்ற கலெக்டர் சகாயத்தின் அறிக்கைக்கு பலியானது வாழ போராடிக் கொண்டிருக்கும் எங்கள் குடும்பத்தின் நிம்மதியே.

———————————————————————————————————————————-

 

ஒரு பெண்ணை பலபேருடன் தொடர்பு உள்ளவள் என்று ஆதாரமின்றி பொத்தாம்பொதுவாக சொல்லி விட்டு செல்வது அவள் குடும்பத்துக்கு எத்தனை பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதை கலெக்டரின் நேர்மையும் நியாயமும் ஏன் அவருக்கு உணர்த்தவில்லை

காலம் பூராவும் அம்மா பட்ட வேதனையைக் கண்ணால் பார்த்த சாட்சியாய் ,  என் மனதில் இருக்கும் வடுக்களை மரணம் கூட அழிக்காது.. என்ன நடந்ததென சரியாக விசாரிக்காமல் என் அம்மாவுக்கு வேறு தொடர்புகள் உண்டென அறிக்கையில் ஆதாரமில்லாமல் சொல்வது அவதூறானது.எங்கள் அப்பாவால் என் அம்மாவுக்கும் எங்களுக்கும் வேதனையோடும் துயரத்தோடும் தான் தொடர்பு இருந்தது. இப்போது கலெக்டரின் அறிக்கையால் அவமானத்தோடும் வேதனையோடும் எங்களுக்குத் தொடர்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

 

அப்பாவே ஒரு மகளை பாலியியல் வன்முறைக்கு ஆளாக்குவதன் வலியை கலெக்டர் நினைத்தே பார்க்கவில்லை. அந்த வலி ஒரு வழக்கின் மூலம் பகிரங்கப்படுத்தப்படும் போது ஏற்படும் அவமானத்தையும் அவர் நினைத்தே பார்க்கவில்லை.

எங்கள் அப்பாவின் குணம் பற்றி இந்த ஒரு வழக்கை மட்டும் வைத்து தீர்மானிக்க வேண்டாம். அவர் மீதிருக்கும் இதற்கு முன்னால் இருக்கும் வழக்குகளையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். எந்த மனைவியும் எந்த குழந்தையும் தன் கணவன் மோசமானவன் , தன் தந்தை ஒழுக்கமற்றவன் என்று சுலபமாய் சொல்லி விட மாட்டார்கள்.

எனக்கு அப்பா என்றாலே பயம் தான் கண்முன் தோன்றும். நான் அறிந்ததெல்லாம் எப்போதும் குடித்து அம்மாவிடம் சண்டைப் போட்டு அடிக்கும் ஒரு அப்பா தான். பெண் குழந்தைகளிடம் அன்பாக இருக்கும் அப்பாக்களை நான் இன்றும் ஏக்கத்தோடு தான் பார்க்கிறேன்  கலெக்டர் சகாயமும் ஒரு பெண்குழந்தைக்கு அப்பா என்பதால் இதை நன்றாக புரிந்து கொள்ள முடியுமென நம்புகிறேன்.

அப்பா சரியில்லாத குடும்பத்துப் பெண்கள் என் வேதனையை, ஏக்கத்தை, அவமானத்தை புரிந்து கொள்வார்கள். கணவனால் சித்திரவதைக்கு ஆளாகி கண் முன் சொந்த மகளிடமே கணவன் தவறாக நடந்து கொள்வதைப் பார்த்த அம்மாக்கள் என் அம்மாவின் வலியைப் புரிந்து கொள்வார்கள்.

தமிழக முதலமைச்சர் ஒரு பெண்ணாய் , ஒரு மகளாய் என் வேதனையைப் புரிந்து கொள்ளவார்

ஆனால் மனசாட்சியே இல்லாமல் ஆதாரமற்ற அறிக்கையால் மீண்டும் எங்களை மன உளைச்சலுக்கும் சித்திரவதைக்கும் அளவில்லாத வேதனைக்கும் ஆளாக்கிய கலெக்டர் சகாயம் எப்படி தன்னை நியாயமுள்ளவர், நேர்மையானவர் என்று தமிழக மக்களிடம் சொல்லிக் கொள்ள முடியும்?

Related Links

http://www.thehindu.com/news/cities/Madurai/article2883433.ece

http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2012-02-13/madurai/31054770_1_cricket-bat-private-defence-complaint

http://www.deccanchronicle.com/tabloid/sunday-chronicle/heartitude/%E2%80%98mom-liberated-us-dad%E2%80%99-495

http://tamilleader.in/tamilnew/index.php?option=com_content&view=article&id=1390:2012-02-21-08-50-55&catid=3:general-news&Itemid=2

http://www.maalaimalar.com/2012/08/24115706/husband-killed-case-wife-relea.html

http://www.indianexpress.com/gsearch.php?q=aidwa%2Csagayam&x=0&y=0&mod=dsearch&onSubmit=Submit

http://content.ibnlive.in.com/article/24-Aug-2012south-india/daughter-raises-queries-on-sagayams-report-285013-60.html

Mother and daughter stripped and tortured by own brothers

I got to know about this brutal act via an Email.

M. Kaliammaal from Thoothukudi demands CBI probe.

Marrying Maternal Uncle is a part of Indian Custom.  Accordingly Kaliammal had married her daughter Guru Eswari to her own brother Murugan (the maternal uncle). The couple have 2 children.  Murugan works in Military as “lans nayak”.  Her daughter Guru Eswari is an extremely pretty looking girl and that has caused her enough trouble. Murugan was always suspicious, so he was not comfortable leaving her alone during his out station travel. Whenever he comes to his house for holiday he would shave Eswari’s head completely and ensure that she does not look pretty. Eswari did not share this with Kaliammal, instead she managed to say that its offering to GOD for the well being of her ‘Maama’ (Husband). Later the news had leaked out, Eswari got separated and lived sepeartely for some time.

Again she united with him after some panchayats. Eswari had been staying with her grand mother (Kaliammal’s mother).  One day another brother of Kaliammal (i.e Murugan’s brother) visited this house and was attracted towards Eswari. He tried Molesting her. Eswari opposed to it and also told her grand mother. The grand mother does not like Eswari so she ignored it. The brother had told her Husband that Eswari was attracted towards him and she invited him to Bed.

Already suspicious character Murugan got wild, both the brothers had stripped Eswari, pushed her on a table, tied her hands & legs. They inserted a powder made of  Salt, Ash, Chilly Powder and Chunar. They heated an Iron rod and inserted that into her vagina and also tortured with that all over her body. They had shut her mouth with pieces of cloth.

Later they called Kaliammal and told her that her pampering had spoiled Eswari and called her to sign an agreement. When she came down, they repeated the same brutal act on her. She was after-all their sister. They switched on F.M radio to cover the noise. The whole  scene was witness by their mother. (Mother of all 3).  Kaliammal fainted.

Later when she woke up there was no body and hence she managed to escape and thought of committing suicide. But she wanted to teach lesson to those animals. The neighbours could not recognise her, they thought she was mad. One of her friend vasanthi recognised her and offered help. She shouted to offer help for her daughter who was inside the house. Then many people ran into the house and checked. “My daughter was fighting for life. If I had not escaped they would have killed both of us” says Kalliammal. Both the brothers have escaped. They tried for compromise through various People. But Kaliammal and Eswari did not give up. Now they are threatening to kill them. They are sending out messages through another brother Ganesan saying that they will kill her son Kanagavel.

With a help of a lawyer brothers are filing false cases on them.  Already there are about 7 cases filed on Kaliammaal and Eswari on account of petty things. She doubts that the local police is also on the brother’s side. The brothers have already kidnapped two grandsons. There are dangers to the two women’s life and Police is not taking any action against the brothers.

Hence She wants CBI investigation.

மென் கடிதமாக இந்த கொடுமை எனக்குத் தெரியவந்தது.

இந்தியப் பெண்களின் பிறப்புறுப்பும் கன்னித்தன்மையும் வியாபாரப் பொருளாகிவிட்டது !!! – இக்பால் செல்வன்

M.A.S.E.S condems 18 again product and the manufacturer Ultratech India and Priti Nair, director of Curry-Nation, the creative agency behind the advert,If you are in solidarity with us please send your condemnation mails to support@18again.com or call customer support +919172311111
Ultratech India says 18 again is India’s first, most advanced, femininity restoring cream. With exotic ingredients like gold dust and pomegranate, it has proven to be the most effective vaginal restoration cream available yet. 18 again has not only been created by top experts but also been approved by them and the FDA too.

இந்தியப் பெண்களே இனி கவலை வேண்டாம். பெரும்பான்மையான நீங்கள் கரும் மாநிறமாக இருக்கின்றீர்கள் என்ற ஆதங்கங்களை தூக்கி எறியுங்கள். வெள்ளை நிறமாக ஒரு முகப் பூச்சு – அடுத்து உங்களின்பிறப்புறுப்புக்களையும் வெள்ளையாக்கிக் கொள்ள இன்னொரு பூச்சு – அதுவும் போதாதா ! உங்களின் பிறப்புறுப்புக்களை இறுக்கமாக்கிக் கொள்ளவும் ஒரு பூச்சு என வகைவகையாக வந்துவிட்டது. இனி உங்கள் ராஜகுமாரான் உங்களைத் தேடி வந்து உங்கள் காலடியில் கிடக்கப் போகின்றார்.

ஒரு பெண் ஆணுக்காகவே படைக்கப்பட்டாள் என்ற கருத்தியல் சமூகத்தில் ஆழ ஊன்றியுள்ளது. அவளின் அதிகப் பட்சக் கடமை ஆணோடு கன்னித் தன்மையோடு புணர்வதும், அவனின் பிள்ளைகளைப் பெறுவதும், பேணுவதுமே ஆகும். கல்வி பெற்று விட்டாலும், வேலைக்கு சென்றாலும் அடிப்படைக் கடமைகள் மாறவில்லை என்பது மட்டுமே உண்மையாக இருக்கின்றது. பெண்களின் கல்வியும், வேலையும் கூட ஆண்களின் தேவைக்களுக்காகவே என்ற நிலை தான் நீள்கின்றது.

இந்திய மக்களின் பொது நிறமான கரும் நிறமும், மாநிறமும் ஒதுக்கப்பட்டதாகவே ஆக்கிவிட்டனர். காலம் காலமாக ஆரியர், கிரேக்கர், இஸ்லாமியர், ஐரோப்பியர் என அயலகத்தில் இருந்து வந்தவர்களின் வருணம் வெள்ளை என்பதால், அதிகாரத்தின் நிறம் வெள்ளை என்பது எழுதாத சட்டமாகி விட்டது. இருபதாம் நூற்றாண்டின் கல்வியும், சமூக மாற்றங்களும் கூட நிற பேதங்களை நீக்கிவிடவில்லை. வெளிர் நிற மோகத்தை பிற்காலத்தில் வந்த சினிமா, பத்திரிக்கைகள் முதல் இன்றைய இணையம் வரை நன்கு வளர்த்துவிட்டன. அந்த ஊடகங்களில் முக்கிய பங்காற்றியவர்கள் பலரும் ஆதிக்கச் சாதியினர் என்பதால் அவற்றை மாற்ற ஒருவரும் முயலவில்லை.

பெண்ணின் திருமணத் தேடல்களில் வெண்ணிறம் என்பது அனைத்து இந்திய ஆண்களின் எதிர்ப்பார்ப்பாக போய்விட்டது. வெண்ணிறம் கிடைக்காத பட்சத்திலேயே மாநிறம், கருநிறம் எனப் போகின்றது ஆண்களின் தேடல்கள். இனி வரும் காலத்தில் பத்திரிக்கைகளில் பெண் தேடுவோர் சாதி, மதம், கல்வி, வேலை, தோல் நிறத்தையும் தாண்டி – பெண்ணுறுப்பின் நிறமும் வெள்ளையாக இருக்க வேண்டும் அதுவும் இறுக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்ற விளம்பரம் வந்தாலும் வியக்க வேண்டியதில்லை.

அட மூடர்களா ! இவர்கள் உங்களின் வீட்டுப் பெண்களை கேவலப்படுத்துகின்றார்கள். இப்போதும் மௌனமாக இருப்பீர்களானால் – நம் வீட்டுப் பெண்களை வன்புணர்வு செய்யவும் தயங்க மாட்டார்கள் இந்த சமூக வியாபாரிகள். இது ஒரு பெண்ணை உச்சக் கட்டமாக அவமானப்படுத்தும் செயலே ஆகும். ஒரு பெண்ணின் உடல் நிறத்தை மட்டம் தட்டிய சமூகம், ஒரு படிக்கு மேல் சென்று அவளின் பிறப்புறுப்பின் வர்ணத்தையும் மட்டம் தட்டும் வேலையில் இறங்கியது. ” பெண்ணுறுப்பினை வெண்மையாக்கும் கிரீம். இது உச்சக்கட்ட அவமானம்” என ட்விட்டரில் எழுதினார் ரூபா சுப்ரமணியம். இன்னும் பலர் இவற்றுக்கு கண்டனம் எழுப்பினார்கள்.

இதை விட கேவலமாக ஒரு பெண்ணை சித்தரிக்க முடியாது. கற்பு என்ற ஒரு கற்பனை விரிப்பை காலம் காலமாக சமூகத்தில் திணிக்கப்பட்ட வந்தது. அதுவும் அந்த கற்பு என்பது பெண்ணுக்குறிய அணிகலனாகவும், திருமணத்தில் கொடுக்கப்படும் அதிகப்படியான சீதனமாகவும் இருந்தது. ஆனால் இன்றையக் காலக்கட்டத்தில் அவை மாற்றமடைந்து வருகின்றன.

சராசரியாக ஒரு இந்தியப் பெண் முதன்முறையாக உறவுக் கொள்ளும் வயதானது 2006-யில் 23 என்ற நிலையில் இருந்து 2011-யில் 19.8 ஆக மாறிவிட்டது. திருமணத்துக்கு முன்னான களவொழுக்கம் என்பது இந்திய சமூகத்தில் மீண்டும் திரும்பி வருகின்றன. இந்த நிலையில் இந்திய சமூக மாற்றத்தில் ஆதாயம் காணவே இப்படியான கண்டுப்பிடிப்புக்கள் புகுத்தப்படுகின்றன.

 

இந்த பூச்சுக்காக வெளியிடப்பட்டுள்ள விளம்பர படத்தினைப் பார்ப்பீர்களானால் – ஒரு குடும்பத்த தலைவி வேலைக்கு செல்லும் கணவனிடம் தனது அல்குல் இறுகிவிட்டதாகவும், தான் ஒரு கன்னிப் பெண்ணைப் போல மாறிவிட்டதாகவும் துள்ளிக் குதித்து ஆடுகின்றாள். அவனும் அவளும் பெற்றோர், பிள்ளைகள் முன்னர் கட்டித் தழுவிக் கொண்டாடுகின்றார்கள். அதனை அங்குள்ள ஒரு சிறுவன் செல்பேசியில் படம் பிடிக்கின்றான். இறுதியில் அந்த வீட்டு முதியப் பெண்ணும் இந்த கிரீமினைப் பெற இணையத்தில் பெற முயற்சிக்கின்றாள். இந்தப் பூச்சும், அதற்கான விளம்பரமும் பெண்களை மொத்தமாக அவமானப்படுத்தும் ஒரு செயலே ஆகும்.

இந்த விளம்பரத்தை வெளியிட்ட கறி நேசன் நிறுவனத்தின் மேலாளர் நாகேஸ் பன்னஸ்வாமி கூறுகையில் இது பெண்களின் உடல் தேவையை பூர்த்தி செய்வது மட்டுமின்றி, ஒரு பெண்ணின் தன்னம்பிக்கையை வளர்க்கின்றதாம். அத்தோடு நோய் தொற்றுக்களை தடுப்பதாகவும் புளுகுத் தள்ளியுள்ளார்.

முதலில் அறிவியல் ரீதியாக நாம் சொல்ல விரும்புவது இயற்கையிலேயே ஆண் மற்றும் பெண்ணின் பிறப்புறுப்புக்களில் சுரக்கும் சுரப்பிகள் பல நோய் தொற்றுக்களைத் தடுக்கும் ஆற்றல் கொண்டுள்ளது. ஒழுங்காக குளித்து வந்தாலே நோய்த் தொற்றுக்கள் வர வாய்ப்பில்லை. அடுத்து இப்படியான பூச்சுக்களை தடவுவது பிறப்புறுக்களில் தேவையற்ற தொல்லைகளையும், நோய்களையும் கூட உண்டுப்பண்ண வாய்ப்புள்ளது. அதே போல ஒருவரின் இயற்கையான நிறத்தை எந்தவொரு பூச்சுக்களும் மாற்றிவிடாது, கன்னித் தன்மையையோ, இறுக்கங்களையோ வெறும் பூச்சுக்கள் கொடுத்துவிடாது.

சமூக ரீதியாக ஆராய்வோமானால் இதைப் போன்ற பூச்சுக்களால் பெண்களின் தன்னம்பிக்கை உயரப் போவதில்லை. கல்வியறிவு, வேலை வாய்ப்புக்கள் மற்றும் சமூக சம உரிமைகள் மட்டுமே பெண்களின் தன்னம்பிக்கையை உயர்த்தக் கூடியவை. இப்படியான முகத்தை, உடலை, பிறப்புறுப்பை வெள்ளையாகவோ அல்லது கன்னித் தன்மை பெற்றது போலவோ ஆக்கும் பூச்சுக்கள் வெறும் ஏமாற்று வேலை மட்டுமில்லாமல் அவர்களுக்குள் தாழ்வு மனப்பான்மையை ஏற்படுத்துவதோடு, ஆண்களுக்காக பலியாக்கப்படும் சரக்குப் பொருளாகவுமே பெண்களை மாற்றும். உங்களின் உண்மையான உடல் மற்றும் மனதை விரும்பக் கூடியவரே உண்மையான வாழ்க்கைத் துணைவர் ஆவார். அவரின் தேவைகளுக்காக உங்களின் உண்மை அடையாளங்களை மறைக்கவும், மாற்றவும் முற்படல் என்பது வேசித் தனமான ஒன்றாகும். சக மனிதனான ஆண்களும், பெண்களும் ஒருவரை மதிக்கவும், சமமாக அன்பு செலுத்தவும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஒருவரின் தேவைக்களுக்காக மட்டும் இன்னொருவரின் அடையாளங்களைத் துறக்க வேண்டியதில்லை.

ஆண்களுக்கு சொல்லிக் கொள்வது என்னவெனில் மனிதன் என்பவர்களில் இவை ஒன்று மாத்திரம் உயர்வானது, மேன்மையானது என்றக் கருத்தியலை கைவிடுங்கள். உங்கள் முகங்களை முதலில் கண்ணாடிகளில் பார்க்கக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள் – நீங்கள் எப்படி இருந்தாலும் ஏற்கும் மனோபாவம் பெண்களுக்கு இருப்பது போல அவள் எப்படி இருந்தாலும் ஏற்கும் மனோபாவம் உங்களுக்கு வரவேண்டும். பெண் என்பவள் ஆண்களின் அடிமையல்ல – உங்களுக்காக படுக்கையை பகிரவும், சம்பாதியத்தங்களை பகிரவும், உங்களின் தேவைகளையும், உங்களின் பிள்ளைகளின் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்யும் அட்சயப் பாத்திரம் இல்லை அவள். இரத்தமும், தசையும், சலமும், மலமும் கூடிய ஒரு மனிதப் பெண். அவளுக்கும் உணர்வுகள், ஆசைகள், சிந்தனைகள் இருக்கின்றன. அவள் ஒன்றும் ரோபோக்கள் இல்லையே !!!

திருமணத்தில் சக மனப் பொருத்தத்தை மட்டும் எதிர்ப்பாருங்கள் – நிறம், சாதி, மதம், பணம், கல்வி போன்ற வேற்றுமைகளை தூக்கி எறியக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். குறிப்பாக ஊடகங்களின் வியாபார உத்திகளுக்குள் பலியாகாதீர்கள். வெள்ளை நிறம் என்பது மானுடத்தின் ஒரு பகுதியே ! நாம் அனைவரும் கலப்பினமானவர்கள் – வெள்ளை, கருப்பு, மாநிறம் என கலந்துவிட்டவர்கள்.

சினிமா, விளம்பரங்கள் காட்டும் வெள்ளை நிற மாயைகளில் சிக்கி சின்னா பின்னாமாகாதீர்கள். அழகும், இளமையும் ஒருக் காலக் கட்டம் வரைக்கும் தான். இறுதிக் காலங்களில் முதிர்ந்த வயதில் அழகும், இளமையும் இல்லாமல் போன பின்னர் வெறும் அன்பும், அரவணைப்புமே நிலையான ஒன்று என்பதை மறவாதீர்கள். இன்றைய இந்தியாவில் வெள்ளை நிற மேன்மை முகம் முதல் பிறப்புறுப்பு வரை என்பது அதிகாரத்தின் அடையாளம், அடக்குமுறையின் அடையாளம் இவற்றை தகர்த்தெறிய வேண்டியக் கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கின்றோம் என்பதையும் இங்கு பதிவு செய்கின்றேன்.

கன்னித் தன்மை பேணும் என்று உளறும் இந்த கிரீம்களை வாங்கி ஏமாற வேண்டாம். ஏனெனில் பெண் எப்படிப் பட்டவளாக இருந்தாலும் ஏற்கும் மனோபாங்கு உடையவனே உண்மையான ஆண் மகன். ஒரு ஆண் மகனால் ஒரு போதும் ஒரு பெண் கன்னியா இல்லையா என்பதைக் கண்டுப் பிடிக்கவே முடியாது. எத்தனை எத்தனை கிரீம்கள் போட்டாலும், சர்ஜரிகள் செய்தாலும் கூட ஆணால் கண்டறியவே முடியாது. அதிகப் பட்சம் கன்னித் திரை கிழிதலையே கன்னித் தன்மையின் அளவுக் கோலாகி வைத்துள்ளனர். அதுவும் மாயையே ! ஏனெனில் கன்னித் தன்மை உடைய பெண்ணுக்கு குருதி வராமல் இருப்பதும் உண்டு – கன்னித் தன்மையற்ற பெண்ணுக்கு குருதி வருவதும் உண்டு, வர வைக்கவும் முடியும்.

ஆகவே ! உடல் சார்ந்த கற்பு என்ற மாயை நிழலுக்குள் சிக்கிக் கொள்ளாதீர்கள். கற்பு என்பது மனம் சார்ந்த விடயமே ஒழிய ! உடல் சார்ந்தவையாக இருக்க முடியாது. உடலைப் பகிர்ந்தாலும் மனதளவில் வேறு ஒருவரோடு பிணைப்புடன் இருந்தால் உடல் தரும் கற்பின் சுகம் எல்லாம் குப்பைத் தொட்டியே.

மீண்டும் 18 என்ற இந்த பூச்சிற்கும், இதனை வெளியிட்ட அல்ட்ரா டெக் நிறுவனத்துக்கும் எமது கண்டனங்களை இங்கு பதிவு செய்கின்றேன்.

மாசெஸ் அமைப்பும் அதன் கண்டனங்களைப் பதிவு செய்கிறது.

Related Links

http://economictimes.indiatimes.com/features/brand-equity/ultratech-indias-vaginal-rejuvenation-cream-18again-ad-campaign-creates-furore/articleshow/15589358.cms

Read more: http://www.dailymail.co.uk/femail/article-2188637/Indian-Ultratech-cream-18-Again-promises-vaginal-rejuvenation-sparks-Twitter-outrage.html#ixzz24Fw3sXl

http://18again.com/product.php

http://www.kodangi.com/2012/08/After-fairness-cream-vaginal-tightening-cream-is-here-to-empower-the-Indian-woman.html#.UDR-psEgeYV

ஆக்கம்:

The author of IACTips

எனது பெயர் இக்பால் செல்வன். வங்கக் கடலோரம், வெயில் நிழல் தேடும், மக்கள் அலை மோதும், சென்னை மாநகரோடு இரண்டறக் கலந்த நான். இன்று கடல் தாண்டி வாழ்கின்றேன். தடைகள் பல வந்தும் – எனது எண்ணங்களை இத்தளத்தில் பகிர்ந்து வருகின்றேன்.