Monthly Archives: March 2013

Eclipsing women’s rights: sexual harassment at Sun TV — NWMI statement

NWMI demands immediate reinstatement of woman journalist
The Network of Women in Media, India, an independent forum of media professionals across the country, condemns the continued victimisation of a complainant of sexual harassment, and demands her immediate reinstatement. We also demand an independent inquiry into the case and the setting up –as required by law– of formal mechanisms to redress sexual harassment at the Chennai-based Sun TV.

The background

S Akila joined Sun TV Chennai in December 2011 as a news anchor/news producer. Ever since she joined, V Raja, the Chief Editor, and Vetrivendhan, the Reporters’ Co-ordinator, indicated that the confirmation of her job and subsequent pay rise depended on the ‘compromises’ she was willing to make. This was apparently not the first time they had made such demands, but due to the hostile and intimidating atmosphere at the office, few women had been able to resist. As a result of her refusal to concede to their demands of sexual favours in return for job security and pay hikes, her confirmation remained pending even after completing the six-month probationary period.

Meanwhile, in November 2012, Ms Akila’s Diwali bonus was withheld. When she raised the issue with Mr Raja, he asked her to get in touch with him over the phone after reaching home. Upon phoning him, he told her that she had been confirmed and that she should “take care of him” for the favour. Ms Akila terminated the call, but managed to record the conversation.

When Mr Raja realised that she was not coming around, he kept harassing her in different ways, including verbally abusing her in front of her colleagues. On January 21, he summoned her to his cabin and threatened her with dire consequences if she went public with a complaint of harassment. Soon thereafter, in contravention of the norm of assigning shifts, he put her on morning shifts for several weeks, which required her to leave her residence at 3.30 am in order to be at office at 5 am, since the office did not arrange for morning pick-up. Questioning the unusual assigning of a continuous morning shift, she confronted Mr Raja on February 26. He informed her that she was continuously on the gruelling morning shift because she was not “adjusting” to him. After serving the morning shift for another few weeks while struggling with domestic responsibilities, things became unbearable. Ms Akila then approached the police on March 19 and filed a complaint of sexual harassment. On the same day, Mr Raja was arrested under Section 4 of the Tamil Nadu Prohibition of Harassment of Women Act. Two days later, Mr Vetrivendhan was also arrested on the same charges.

Continued harassment

However, the arrest of the harassers was only a continuation of the nightmare. Soon after Mr. Raja’s arrest, Ms Akila received an anonymous phone call by someone threatening to kill her. In a move to isolate her at the workplace, her friend Mr Kannan who was aware of the harassment and was supportive of her, was suspended on grounds of a complaint filed by colleagues who refused to work with him or Ms Akila. When Ms Akila reported to the office on March 25, she was not assigned any work. As per schedule, she was to anchor the 12 noon news bulletin, but she was not allowed to go on air. In a complete travesty of justice, on March 26, Mr Raja who was by then out on bail, joined work, and the next day, Ms Akila was handed a suspension order. Thus, a woman who resisted sexual harassment and stood up to demands for sexual favours has been further victimised.

It must be noted that there is no redressal mechanism at Sun TV for complaints of sexual harassment. This is in contempt of the Guidelines issued in 1997 by the Honourable Supreme Court in the Vishakha case, which places an obligation on every establishment in the country to ensure the rights of women workers by creating a conducive workplace free from sexual harassment. These principles of gender equity and labour rights are also enshrined in the Sexual Harassment of Women at Workplace (Prevention, Prohibition and Redressal) Bill, 2012 which was passed by both houses of Parliament and is only awaiting the President’s assent.

Our demands:

1) Immediate reinstatement of S Akila

2) Payment of damages for mental trauma

3) Immediate suspension of V Raja pending an independent inquiry as well as the police investigation into the case

4) Independent inquiry into the case, by a team that includes independent, third-party lawyers, journalists and women’s rights activists

5) As a longer-term measure, setting up of an Internal Complaints Committee as per the Vishaka Guidelines.

6) Establishment of Complaints Committees in all media houses as per the Vishakha Guidelines and the new law once it comes into force.


The Network of Women in Media, Working Council
1. Ammu Joseph, Bangalore

2. Kalpana Sharma, Mumbai

3. Laxmi Murthy, Bangalore

4. Rajashri Dasgupta, Kolkata

5. Sandhya Taksale, Pune

6. Sameera Khan, Mumbai

7. Ranjita Biswas, Kolkata

8. Malti Mehta, Ahmedabad

9. K A  Beena, Thiruvananthapuram

10. Sonal Kellogg, Delhi

11. Parul Sharma, Delhi

12. Padmalatha Ravi, Bangalore

13. Melanie Priya Kumar, Bangalore

14. Chitra Ahanthem, Imphal

15. Manjira Mojumdar, Kolkata

16. Sharmila Joshi, Mumbai

17. Sandhya Srinivasan, Mumbai

18. Pushpa Achanta, Bangalore

19. Meena Menon, Mumbai

March 28, 2013



அகிலாவுக்கு ஆதரவு, சன் நிறுவனத்திற்கு கண்டனம்


*பெண்  ஊடகவியலாளர்கள் விடுக்கும் பத்திரிகைச்செய்தி*


பெண்கள் தங்களுக்கு நேர்ந்ததை பொதுவாக வெளியில் சொல்ல அச்சப்படும் சூழல்
நிலவும் நிலையில் தன்னை பாலியல் ரீதியாக தொந்தரவு செய்தவர்கள் குறித்து
புகார்கள் அளிக்கப்படும்போது புகார் அளிப்பவரையே குற்றவாளியாக மாற்றிவிடும்
விநோதம் இங்கே நிகழ்கிறது. புகார் அளிக்கும் பெண்களுக்கு உரிய பாதுகாப்பு
இல்லை. அண்மையில் அப்படி புகார் அளித்து தனது மேலதிகாரியின் கைதுக்கு காரணமான சன் டிவி செய்தி வாசிப்பாளர் அகிலாவுக்கு கொலை மிரட்டல் வந்ததாக‌ அவர் தெரிவிக்கிறார். மேலும்அவர் பணியாற்றும் நிறுவனத்திலேயே அவருக்கு செய்தி
வாசிக்க வாய்ப்பு வழங்காமல் பழிவாங்கப்பட்டதுடன்,  அகிலாவை தற்போது இடைநீக்கம் செய்திருக்கிறது சன் டிவி நிர்வாகம். பாலியல்ரீதியாக இணங்க மறுக்கும் பெண்களை திறமை போதவில்லை என்று காரணம் காட்டி, அதிகாரத்தைபயன்படுத்தி ஒடுக்குவது போன்ற மோசமான செயல்பாடுகளிலும் பணியிடத்தில் உள்ள மேலதிகாரிகள் ஈடுபடுவதைத் தடுத்தாகவேண்டும். சன் டிவி நிர்வாகத்தின் இந்த செயலுக்கு பெண் ஊடகவியலாளர்களாகிய நாங்கள் கடும் கண்டனத்தைத் தெரிவிக்கிறோம்.

1997ல் விசாகா எதிர் இராஜஸ்தான் அரசு வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய
தீர்ப்பின்படி, வேலை செய்யும்இடங்களில் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் பாலியல்
தொல்லைகளைத் தடுப்பதற்குரிய வழிகாட்டு நெறிகளைநீதிமன்றம்  வகுத்தது. இது போன்ற முறையீடுகளை ஆய்வு செய்வதற்கு உள் விசாரணைக் குழுக்களைஅமைக்குமாறு வேலையளிப்போரைக் கேட்டுக் கொள்வதும் இவ்வழிகாடுதல்களில்  அடங்கும். ஆனால இதுபெரும்பாலான இடங்களில் இல்லை. இப்படியான ஒரு குழுவை அமைப்பது அவசியம்.
பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்கொடுமைகளுக்கான அவசரச் சட்டம் தற்போது
நாடாளுமன்றத்தில் நிலுவையில் இருக்கிறது. அந்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டால்
இக்குழுவை கட்டாயமாக அனைத்து பணியிடங்களிலும் அமைத்தாக வேன்டும்.விசாகா குழு வழிகாட்டுதலின்படி பாலியல் குற்றங்கள் கிரிமினல் குற்றங்களாகக் கருதப்படவேண்டும். புகார் அளிக்கும் பெண்கள்தொடர்ந்து நிறுவனத்தில் பணியாற்றும்படியான சூழலையும் உருவாக்க வேண்டும். பாலியல்
தொல்லைகொடுத்தவர்களுக்கு ஆதரவு அளித்து, பாலியல் தொல்லைக்குள்ளான பெண்ணை ஒதுக்கி வைக்கும் செயலை  பெண்ஊடகவியலாளர்களாகிய நாங்கள் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம்.

பெண் ஊடகவியலாளர்களாகிய நாங்கள் விசாகா குழுவை உடனடியாக ஒவ்வொரு
நிறுவனத்திலும் அமைக்கும்படிகோருகிறோம்.உச்ச நீதிமன்றம் இந்த விஷயத்தில்
மிகவும் முனைப்புடன் இருப்பதால், ஊடக நிறுவனங்களில் இத்தகைய குழு ஒன்றை
அமைப்பது மிகவும் முக்கியமானதென்று நாங்கள் கருதுகிறோம். பாலியல்ரீதியாக
தொல்லைகள் தருபவர்களை கையாளுவதற்கு இந்தக் குழு மிகவும் உதவிகரமாக இருக்கும்.

பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளில் எப்பொழுதும் பெண்களின் பக்கம்
நிற்கிறோம் நாங்கள் என்பதைஇந்த அறிக்கை மூலம் தெரிவிக்கிறோம்.மேலும் இதுபோன்ற விஷயங்கள் தொடரும்பட்சத்தில், அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி அத்துமீறல்களைச் செய்வது தொடர்ந்தால் பாதிக்கப்படும் பெண்களின் பக்கம் நின்று போராட்டங்களை முன்னெடுப்போம் என்றும் அறிவிக்கிறோம்.

பெண்  ஊடகவியலாளர்கள்
தொடர்புக்கு 9841155371, 9159486669


ஜில்லெட்டின் படை வீரர்கள்


சமீபத்தில் ஜில்லட் நிறுவனத்தின் படைவீரர்கள் தேவை எனும் ஒரு விளம்பரத்தைக் காண நேர்ந்தது. பெண்கள் தினம் என்பது ஆண்களின் தினமாக, ஆணாதிக்க ’பெண்மை’ போற்றும் தினமாக, பெண்களுக்கு ‘லஞ்சம்’ கொடுக்கும் தினமாக மாறிவிட்ட சூழலில், இந்த விளம்பரம் என் கவனத்தை ஈர்த்தது.

அந்த விளம்பரம் என்ன சொல்கிறது:


Soldiers Wanted not to guard the borders

Not to go to war

But to

Support the most important Battle of the Nation

To stand up for women

Because when you respect women

You respect your nation

Support the Movement

Gillette salutes the Soldier in You


// Because when you respect wome// – எனும் இந்த வரியை மொழிபெயர்த்தால், ஏனென்றால் நீங்கள் பெண்களுக்கு மதிப்பளித்தால் என்று வருகிறது ஆனால் நான் விளம்பரத்தைப் பார்க்கையில் என் காதில் பெண்களுக்கு வாய்ப்பளித்தால் என்று வந்ததாக நினைவு. (தவறாக இருப்பின் தெரிவிக்கவும்)

பெண்களுக்கு வாய்ப்பளித்தால் எனும் வார்த்தையில் உள்ள அரசியல் மிகவும் ஆபத்தானது ஏனென்றால் அது பெண்ணை ஆணிடம் இறைஞ்சிப் பெருபவளாக, ஆணே எல்லோருக்குமான ‘கடவுளாக’ சித்தரிக்கிறது. எதற்காக பெண்கள் ‘படைவீரர்களிடம்’ வாய்ப்பை எதிர்பார்த்து நிற்க வேண்டும். வாய்ப்பு கொடுக்கும் நிலையில் ஆண்களும், பெறும் நிலையில் பெண்களும் ஏன் இருக்கிறார்கள்?

அது அவ்வாறில்லை ‘பெண்களுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும்’ என்று இருப்பதாகவே வைத்துக் கொள்வோம். அவர்கள் என்ன சொல்லி அழைப்பு விடுக்கிறார்கள் ‘பெண்களுக்கு மதிப்பளத்தல் என்பது தேசத்திற்கு மதிப்பளித்தல் என்பதாகும்’ என்று அறைகூவல். இதைவிட ஒரு நகைப்புக்குரிய ஒரு ‘முதலாளித்துவ கண்ணீரை’ நாம் பார்க்க முடியாது.

பெண்களுக்கு மதிப்பளிக்க இவர்கள் யாரை அழைக்கிறார்கள் தனி நபர் ஆண்களை. எவ்வகையான ஆண்களும், பெண்களும் இதில் இடம்பெறுகிறார்கள் என்பதை வைத்துப் பார்த்தாலே இது எந்த வர்க்கத்தைக் ’கவர’ எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது விளங்கும். உண்மையில் ஒருவர் பெண்களுக்கு மதிப்பளிக்க விரும்பினால் முதலில் அவர்கள் தாங்கள் பயன்படுத்தும் சொற்களில் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ‘படைவீரர்’ என்பதே  ’ஆண்மை’ எனும் ஆணாதிக்க கருத்தியலை முன் வைக்கும் ஒரு சொல். வீரர் என்றாலே அது ஆண் என்பதுதான் பொதுப் புரிதல். வீரராய் இருப்பவர்தான் பெண்ணுக்கு பாதுகாவலராக முடியும், அல்லது பெண்ணுக்கு பாதுகாவல் / மதிப்பளிப்பதென்பது வீரமிக்க செயல் என்று சொல்வது அபாசமான ஒன்றில்லையா?

பெண்ணுக்கு மதிப்பளிப்பதென்றால் என்ன?  பெண் விடுதலை என்றால் என்ன? பெண்மை என்ற பெயரில் அவளை ஆணாதிக்க வரையறைக்குள் இருத்தி ‘நீ பெண், நீ பெண்’ பெண்ணாய் இருப்பதாலேயே உனக்கு எல்லா சலுகைகளும், அங்கீகாரங்களும் கிட்டும் என்று  மன்மார்ந்த அடிபணிதலை வலியுறுத்துவதா?

ஆங்கிலத்தில் ஸ்டாண்ட் அப் ஃபார் வுமன் அதாவது பெண்களுக்காக துணை நிற்போம் (குரல் கொடுப்போம்) என்று பொருள். எந்த வர்க்கத்துப் பெண்களுக்கு, எதை வலியுறுத்தி இவர்கள் துணை நிற்க விரும்புகிறார்கள் என்றொரு கேள்வி எழுகிறது. வர்க்க பேதத்தைக் கூட விட்டுவிடுவோம். எதை வலியுறுத்தி இவர்கள் துணை நிற்கப்போகிறார்கள். இந்த விளம்பர நிறுவனத்தின் ‘பண்டத்தையே’ எடுத்துக் கொள்வோம், இது மயிர் மழிக்கும் ஒரு கருவி, இதுவரை அவர்கள் மயிர் மழிப்பது என்பது ‘ஆண்மை’, ஆணின் அடையாளம், அழகு என்றுதானே சொல்லி வருகிறார்கள். ஆனால் பெண்களுக்கான மழிக்கும் கருவியையும் இதே நிறுவனம் தயாரிக்கிறது, அதுபற்றிய பேச்சு எங்குமே இல்லை. (அதைப் பேசினாலும், அழகு, ஆணைக் கவர்வதற்கான ஒரே உத்தி என்றுதான் இருக்கும்).

அடுத்து இவர்கள் முன் வைக்கும் ‘படை வீரர்’ அடையாளம் – இதுதான் உண்மையில் உச்சபட்ச நகைச்சுவை, உண்மையில் படை வீரர்கள் / அவர்கள் மேல் அதிகாரிகள் தங்களுடன் பணி புரியும் பெண்களுக்கு விழைத்த பாலியல் தொந்தரவுகள் எத்தகையது என்பது யாவரும் அறிந்ததே. அஞ்சலி குப்தாவை நாம் மறந்திருக்க மாட்டோம். பூனம் கவுர், டிம்பிள் சிங்காலா ஆகியோர் மேல் அதிகாரிகளின் பாலியல் தொந்தரவு குறித்து புகார் செய்ததற்காக கோர்ட் மார்ஷியல் செய்யப்பட்டார்கள்.  சொல்லப்போனால், ஒரு சாதாரணக் குடிமகன் வன்புணர்வு, பாலியல் அத்துமீறல் செய்தால் ‘தூக்கிலிடு’ என்று கொந்தளிக்கும் ‘வர்க்கமானது’ இராணுவத்தினர் செய்யும் பாலியல் அத்துமீறலுக்கு (அது சக பணியாளரோ அல்லது பொதுமக்களிடத்தோ) மௌனம் காத்துவருவது வெளிப்படை.  இராணுவக் குற்றம் என்பது ஒரு அனுமதிக்கப்பட்ட ஒன்றாகவே இருக்கிறது. அவர்களுக்கென்று தனி விசாரணை முறை, தனி நீதிமன்றம். பாதிக்கப்பட்டவர் அக்குற்றங்களை வெளிக்கொண்டுவருவதில் தொடங்கி நீதிக்காக போராடுவது வரை அவர் எதிர்கொள்ளும் இன்னல்கள் சொல்லில் அடங்காது. பல வேளைகளில் அது தற்கொலையிலேயே முடிகிறது. ’இப்படிப்பட்ட படைவீரர்கள் பெண்களுக்குத் துணை நிற்பதா’ அத்தனை பலவீனமானவர்களா, முட்டாள்களா பெண்கள்.

(பெண்கள் வில்லன்கள்)

தெரிந்தோ தெரியாமலோ இவ்வளிம்பரம் ஒரு ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை அளிக்கிறது. ஆம், படை வீரர்கள் தங்கள் வீரத்தை பொதுமக்களிடத்து மட்டுமே காட்டுவார்கள். அதேபோல் இவர்கள் பொதுமக்களில் இருக்கும் ‘ஆண்களை’ அழைக்கிறார்கள். அஸ்ஸாம், ஜார்கண்ட், தண்டகாரண்யம் போன்ற பகுதிகளில் முதலாளிகளுக்கு நிலத்தைப் பிடுங்கிக் கொடுக்கும் மாபெரும் பணியில் ஈடுபடுபடுவதற்காக இராணுவ வீரகள் குவிக்கப்பட்டுவிட்டதால், பெண்களுக்கு பாதுகாப்பளிக்க, துணை நிற்க பொதுமக்களில் இருக்கும் ‘படை வீரர்களே’ எஞ்சியிருக்கிறார்கள் என்ன செய்வது.

பெண்களுக்கு துணை நிற்பது என்றால் என்ன? முதலில் பெண்களுக்கு மறுக்கப்படும் உரிமைகளை அதிகாரப்பூர்வமாக, சட்டபூர்வமாக பெற்று தருவதற்கு உழைப்பது, பெண் எனும் கருத்தியலை மாற்றுவதற்கான முயற்சிகளை எடுப்பது, பெண்ணை மதியுங்கள் என்று முழக்கமிடுவதற்கு பதில் பெண்களுக்கான உரிமைகள் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது என்று நீளும். முதல் சொன்ன அதிகாரப்பூர்வ மீட்பு என்பது ‘அரசிடம்’ இருந்து தொடங்க வேண்டும். முதலில் இவர்கள் 33% இட ஒதுக்கீட்டை நிறைவேற்ற சொல்லி பாராளுமன்றவாதிகளை நோக்கி குரல் எழுப்பலாம். AFSPA வுக்கெதிராக கடந்த 12 வருடங்களாக உண்னாவிரதம் இருக்கும் இரோம் சர்மிளா மீது தற்கொலை வழக்கு பதிவு செய்து, அவரை கைது செய்து, கைது செய்து உளைச்சல் தரும் அரசுக்கெதிராக ஒன்று கூடுவோம் என்று குரல் எழுப்பலாம். சாதி வெறி பிடித்து கவுரவக் கொலை என்ற பெயரில் பெண்களை எரித்துக் கொல்லும், அடித்துக் கொல்லும் செயல்களுக்கெதிராக ஒன்று திரள்வது, கப் பஞ்சாயத்து, கௌரவக் கொலை, பெண் சிசுக் கொலை, பெண் இனப்படுகொலை, குழந்தைத் திருமணம் (ஷரியத் சட்டம் உட்பட) இவைகளுக்கெதிராக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவது, இவைகளை தடுக்க அரசிடம் செயல்திட்டத்தைக் கோருவது, உழைக்கும் மகளிர் குறைந்த கூலிக்கு சுரண்டப்படுவதை, பெண்களின் இரட்டை உழைப்பைக் களைதல் என்று பெண்களுக்காக துணை நிற்க எவ்வளவோ பிரச்சனைகள் இருக்கிறது. இவையெல்லாம் அரசுக்கெதிராக களம் இறங்க வேண்டிய பிரச்சனை, ஜில்லெட்டும், அவர்கள் அழைக்கும் ‘படை வீரர்களும்’ இதற்கு தயாராக இருப்பார்களா?

பெண்களுக்கு துணை நிற்க ஆண்களை அழைப்பது சரி, பெண்களைக் கொடுமைபடுத்தும், வரதட்சனைக் கேட்டு கொலை செய்யும், பாலியல் தொழிலில் தள்ளிப் பிழைக்கும் தரகுப் பெண்கள், பெண்களுக்கெதிரான குற்றங்களைப் பதிவு செய்ய பெண்கள் காவல்துறையை அனுகினால் அங்கு ஆணாதிக்க கொச்சை சொற்களை உமிழ்ந்து அலைகழிக்கும் பெண்கள் இவர்களுக்கெதிராக, அல்லது இவர்களிடம் மாற்றத்தைக் கோர எவருக்கு அழைப்பு விடுப்பர்?


குறைந்தபட்சம் சித்திரகாடா சிங், மலாய்க்கா அரோரா ஆகிய ‘சதை விற்பனையாளர்களை’ முன் நிறுத்தி முதலாளிக் கண்ணீர் வடிப்பதையாவது நிறுத்திக்கொள்ள முடியுமா ஜில்லட் ’வீரர்களே’….

எங்களுக்கு பயில்வான்களோ, படைவீரர்களோ தேவையில்லை கனவான்களே, நண்பர்கள் போதும். உங்கள் ‘புஜ பலத்தைக் காட்ட’ எங்களை பலவீனப் பிராணிகள் ஆக்காதீர்…ஆண்களை அடியாட்களாக்காதீர் (gym boys!!)…

பெண்கள் ஆடுகளும் அல்லர், ஆண்கள் மேய்ப்பரும் அல்லர்….


Related Links:

The Rules of Patriarchy – a conversation with Sruthi Radhakrishnan, JFW

IMG_3122 IMG_3123 IMG_3124 IMG_3125 IMG_3126 IMG_3127 IMG_3128 IMG_3129

Thanks to Sruthi Radhakrishnan, Chandhini Kalyanraman and JFW.

Few questions were thrown upon and answers taken for this story. Few quotes have been taken from that and well written story.. (I understand that, that’s how it works & am bad at keeping it short & sweet 😉 )

I am sharing the e-conversation here: 

1. What, in your opinion, is patriarchy’s role in creating a society that is violent or sometimes inaccessible to women? –

Patriarchy by itself evolved by acquisition of rights and powers from Women. Those days women were the head of the family, clan who reserved rights over property, children and distribution of gathered food. Men never knew that they played a role in re-production. When the process of production (means of livelihood) changed women were sidelined for the sake of accumulation of wealth and property.

what more can you expect from a system that evolved by violent overthrow of power for accumulation of wealth and property, by hook or crook it will ensure slavery be it women or of labour class. And as women play the ‘dual’ role in production by means of reproducing labourers for the production process and also they themselves contribute in labour process as cheap labours they have been subjected to the worst and violent form of oppression. Unless until the accumulation of property is abolished and the ownership over means of production (both as labor and reproduction) is taken back nothing will change, the so called freedom / liberation that a ‘particular class’ of women enjoying today is not freedom but exploitation of labour and body for the sake of Business and Property.

2. In cases of rape, how does death penalty actually solve the problem?

Not only death penalty any form of punishment is not going to solve any problem. These kind of punishments were conceived by Kings & the ruling class only to suppress People from revolt and to ensure 100% obedience to the ‘ruling class’ and also to please ‘trading class or the rich class’. There was a need for the ruling class to safe-guard their wealth and property earned out of exploitation from being looted and hence they threatened people with death penalty, then it was gradually adapted to other ‘disobedience’ as well.  It further gained popularity and support during colonization.

 If we have to analyze psychologically death penalty is the ‘fastest relief’ for any person and it does not help anybody. 

 Here the Government takes the ‘escapist’ strategy by pointing out fingers on ‘others’ character and tries to earn ‘good name’ by the pseudo believes of People over punishments. What measures has it taken to ensure gender parity and propagate self-respect of women? 

Recently I read a news that in saudi a priest sexually harassed and raped his own child who was 1 1/2 years old, but he was not sentenced to death penalty, but at the same time rishana who was a care taker of a child was subjected to that bcos the child died during her baby sitting… so how do we interpret these ‘partialities’

 3. Are women too in some way creating and adding to a male-skewed society?

 Definitely yes, but we can neither blame Men or Women for the ‘male dominant psyche’ that they have imbibed for generations together. Both Men and Women have grown in this social construction and women have been genetically / psychologically modified and made to believe that Men are GODS and it is very important for them to win over ‘men’s hearts, get ‘good conduct certificate’ from Men, they believe that they been ‘produced’ for men, to be acknowledge by men, to be admired and appreciated by Men  matters more than her life for women, bcos women have never been taught what it means to be a women, what are her rights, what has been her role in human evolution and why were they oppressed and most of all what ‘change’ will ensure ‘true freedom’.

4. Masculinity, being a social identity, is somehow tied in with a violent attitude towards women. Is this true? Or is there more to this?

See this is a materialistic process of historical evolution and we cannot blame anyone for this. What we have to understand is ‘what’ caused this hierarchy and how to eliminate it and what will be advantages of an egalitarian society. In the ancient times women were revered and worshiped for their reproductive capacity but men hardly had any ‘position’ in the society, when the economic model changed and certain ‘wealth’ had to be retained Men had to be ‘projected powerful’ and hence those stories about ‘masculinity’ were cooked up and unfortunately both Men and Women have imbibed that in their bloods. answer lies in your question itself, it was tied up for that purpose only and it roots down to my 1st answer. 

 5. Why is there still victim blaming in cases of rape and street sexual assault, even at a global level?

 ‘Victim Blaming’ starts with administrative incompetency and psychologically too even in our homes or at individual level we always put the blame on others, this is ‘human mind’ it longs for ‘conduct certificate’ bcos that is how a society defines ‘identity’ & no one will want to lose their identity.  But they fail to explain how 1 1/2 year old child be blamed for ‘seduction’…. this is again to do with pseudo ‘morality’ values. 

6. What can men do to bring an end to this? What can women do? Is there really an end?

 both men and women have to first understand the materialistic historical evolution of the society, the different stages of ‘economic’ / ‘production’ changes that happened rather than reading some battle of panipet and where was rama born etc. As we know that this is not going to be taught in schools, they have to find the ‘truth’ and ‘knowledge’ outside the ‘academic’ walls. 

They have first start questioning everything around them, why was it ‘said’, who said it and for what, they have to first understand that ‘hirearchy’ / ‘owner-slave’ relation (be it any relation) is not the ‘norm’ of the society and ‘GOD’ (if he /she did so then he / she cannot be GOD) and they have every right to de-construct it, question it and of-course ‘demand change’, demand equality.


Opinion about age of consent in Deccan Chronicle

20_03_2013_101_005 20_03_2013_103_012

The move to retain the age of consent of consensual sex at 18 years has evoked mixed reactions. Will it be the step forward in curtailing crimes against women?

The fatal Delhi gang rape inci dent shook the very conscience of the nation and resulted in citizens demanding a stringent anti-rape law to curb the atrocities against women. The government formed a committee, which was lead by former Chief Justice J.S. Verma, to suggest amendments to the existing law. In the recent past, as a part of the anti-rape bill, the Centre proposed to lower the age of consensual sex from 18 to 16 and incurred the wrath of the opposition and many activists, who reckoned that lowering the age might result in teenagers indulging in pre-marital sex, especially since women have to be 18 years old to get married. The anti-rape bill was introduced on Tuesday, which retained the age of consent of consensual sex as 18.
Many in the city share their opinions on how far playing with the age of consensual sex, will help to curtail crimes against women. Nirmala Kotravai, founder of Movement Against Sexual Exploitation and Sexism (MASES) reckons that decision of setting a legal age for consensual sex will not contribute towards the safety of women. “The bill is aimed at protecting women and children women and childre below the age of 18 from being exploited, but what about exploitation above the age of 18? How much are we sure about women not being raped after 18? It gives room for someone to take advantage quot ing the age of consensus,“ she points out. Actress Khushboo wonders how this move can reduce rape, but contested the claim that a reduction of legal age to 16 could send across a wrong message to youngsters. Khushboo says, “In India, rape knows no age bar. A woman as old as 45 also is raped in some corner of the country . How will reducing or increasing the age bar for consensual sex make a real difference.“ Clearly unhappy at the earlier decision to change the age for consensual sex to 16, she says, “If a person gets to vote at the age of 18, so everything else should start at that,“ she says.

On the other hand, Kirthi Jayakumar, a lawyer (human rights and gender-based violence) argues that this law is idealist but impractical, adding that 16 years would be a more realistic age for current times. “Yes, it is true that most people in India find even consensual sex before marriage unacceptable. But, it is also a fact that some boys and girls have sex before the age of 18. Some advocate that the age of consent be 16, which is more realistic, and some think 18 is ideal,“ she relates.

Changing the age of consensual sex to control crimes is a “ridiculous move“ exclaims Priyamani. “No great change can come about in two years. If the age for consensual sex is 16 and the legal marriageable age is 18, a two-year gap is not going to make much of a difference,“ she remarks, in conclusion.

Thanks: Deccan Chronicle.

தூத்துக்குடி கடற்கரையில் பெண்கள் தின நிகழ்ச்சி


தூத்துக்குடி கடற்கரையில்


பெண்களுக்கான ஆண்கள் நிகழ்ச்சி என்ற பெயரில், தூத்துக்குடி ராஜா சில்க்ஸ் நிறுவனம் ஒரு நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. தமிழக முதலமைச்சர் அறிவித்திருக்கும் 13 அம்ச திட்டத்தை ஆதரிப்பது, பெண்களுக்கு பாதுகாப்பை உறுதிபடுத்திட உறுதிமொழி எடுக்கவும், கையெழுத்து பிரச்சாரம் செய்திடவும் ஆண்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டிருந்தது.

பேச்சு சுதந்திரத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட பின்னர் இந்த நிகழ்வை ஏற்றுக்கொண்டேன்.

வழக்கமாக மூடிய அறையில், ஓரளவு ஒத்த சித்தனையோ அல்லது மாற்று தேடலோ உள்ள கூட்டத்தினர் மத்த்யில், கல்லூரி மாணவர் மத்தியில் உரையாற்றி இருக்கும் எனக்கு ஒரு திறந்தவெளியில், கடற்கரை ஓரத்தில் பொது மக்கள் மத்தியில் உரையாடியது ஒரு மாறுபட்ட அனுபவம். பொது புத்தியில் அத்தனை ஆழமாக ஊறிப்போயிருக்கும் மக்களிடையே நான் பேசப்போவது கிரக்கமும், லத்தீனும் ஆகிவிடக் கூடாது எனும் ஒரு எச்சரிக்கை மணி அடித்துக் கொண்டிருந்தது. மைய நிகழ்ச்சி தொடங்கும் முன் குழந்தைகளை உற்சாகப்படுத்தவும், கடற்கரைக்கு வந்திருந்த மக்களை நிகழ்ச்சி நடக்கும் இடத்திற்கு ஈர்க்கும் வகையிலும் சில விளையாட்டு நிகழ்ச்சிகளை அறிவித்தார்கள்.

உற்சாகத்துடன் குழந்தைகள் மேடை ஏறி தங்களுக்கு விருப்பமான பாடல்களைப் பாடினார்கள், சில குழந்தைகள் தமிழ் அறப் பாடல்களைப் பாடினார்கள். குழந்தைகளின் இந்த இனிமைக் குரலில் கடலும் தன் இரைச்சலை குறைத்துக் கொண்டது போல் இருந்தது. குழந்தைகளின் குறும்பு மனதை ஆட்கொண்ட அதேவேளை, திறமை எனும் பெயரில் ‘சினிமாப் பாடல்களை’ப் பாடியபோது மனம் பதைபதைத்தது.

என்னுடைய பேச்சு பின் வருமாறு:

“எல்லோருக்கும் வணக்கம். பெண்களுக்கான ஆண்கள் நிகழ்ச்சி எனும் பெயரில் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பை வலியுறுத்தி, தாங்கள் அதை உறுதிபடுத்துவோம் என்று உறுதி மொழி ஏற்கும் வகையில் ராஜா சில்க்ஸ் இந்த நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்திருப்பது மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. பாராட்டுக்குறியது.

மேடை ஏறும் முன் என்னை “பாசிடிவ்வாக பேசுங்கள்” என்று சொல்லி அனுப்பினார்கள். அதுதான் எப்படி என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. என்னுடைய குறிக்கோள் மக்களுக்கு அறிவூட்டுவது, அவ்வறிவு பாசிடிவ்வா, நெகட்டிவ்வா என்பதை பேசிய பின்னர் நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளலாம்.  ஏனென்றால் சுற்றிலும் அச்சுறுத்தும் வகையிலான மனநிலையைக் காணும் போது நான் எங்கிருந்து பாசிடிவ்வாக தொடங்குவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

இந்த நிகழ்ச்சியையே எடுத்துக் கொள்வோம். நாளுக்கு நாள் பெண்கள் வன்கொடுமை அதிகரித்து வருகிறது, உங்கள் வீட்டுப் பெண்களை தைரியமாக வெளியில் அனுப்ப இயலவில்லை எனும் நிலையிருந்தும், அதை மாற்றுவதற்கான ஒரு முயற்சி, அல்லது ஒரு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் நிகழ்ச்சிக்குகூட சில ‘பொழுது போக்கு’ விளையாட்டுகள் மூலமே உங்களை ஈர்க்க முடிகிறது. விளையாட்டு, மேஜிக் ஷோ என்று அறிவித்து கூப்பிட்ட பின்னரே இங்கு கூட்டம் வந்துள்ளது. இந்த மனநிலையை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்வது சொல்லுங்கள்.

அதேபோல் குழந்தைகள் பாடல்கள் பாடினர். சில குழந்திகள் ‘ரைம்ஸ்’ பாடினர். மகிழ்ச்சி. ஒன்றிரண்டு குழந்தைகள் பாடிய சினிமா பாடல் எனக்கு மிகவும் வருத்தத்தை அளித்தது. “வேணா மச்சான் வேணா இந்த பொண்ணுங்க காதலு” எனும் அந்த பாடல் வரிகளின் பொருள் கூட தெரியாமல் அந்த குழந்தைகள் அதைப் பாடிச் சென்றது. அதிலும் குறிப்பாக, ஒரு பெண் குழந்தை டவுசர் அவுருண்டா, ஃபிகரு வேணாண்டா என்று தன்னை அறியாமல் பாடுகிறது.

(அந்த தத்துவப் பாடல்

” வேணாம் மச்சான் வேணாம் இந்த பொண்ணுக காதலு
அது மூடி தொறக்கும் போதே உன்ன கவுக்கும் குவாட்ட‌ரு
கடல போல காதல் ஒரு சால்ட் வாட்ட‌ரு
அது கொஞ்சம் கரிக்கும் போதே நீ தூக்கி போட்டுடு…

மம்மி சொன்ன பொண்ண கட்டுனா டார்ச்ச‌ர் இல்லடா
நீயும் டாவடிக்கும் பொண்ண கட்டினா டவுசர் அவுருண்டா…
மம்மி சொன்ன பொண்ண கட்டுனா டார்ச்ச‌ர் இல்லடா
நீயும் டாவடிக்கும் பொண்ண கட்டினா டவுசர் அவுருண்டா…
கண்ண கலங்க வைக்கும் ஃபிகரு வேணான்டா…
நமக்கு கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டர் ஒட்டும் நண்பன் போதுண்டா…”)

அதாவது ஃபிகரு எனும் அந்தச் சொல் பெண்ணினத்தை இழிவுபடுத்துகிறது என்று தெரியாமல் பாடுகிறது, அதைக் கண்டு பெற்றோர்கள் மகிழ்கின்றனர். பொது புத்தி அப்படித்தான் பழக்கப்பட்டிருக்கிறது. பெற்றோர்களை நான் குறை சொல்வதாகவோ, பொது புத்தி என்று சொல்வதால் எனக்கேதோ விசேச புத்தி இருப்பதாகவோ புரிந்து கொள்ளக்கூடாது என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். பொது புத்தி என்றால் நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான சிந்தனைப் போக்கிற்கு பழக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்று பொருள். கேள்வி ஏதுமின்றி கண்மூடித்தனமாக அடிபணியும், உள்வாங்கிக் கொள்ளும் ஒரு புத்தி. அது ஒரு பழக்கம். உ.ம்: குழந்தைகளை A to Z நேரடியாக சொல்லச் சொல்லும் போது அவர்கள் வேகமாக சொன்னார்கள், ஆனால் அதை தலைகீழாகச் சொல்லச் சொன்னபோது தடுமாறினர்கள். காரணம் என்ன? பழக்கம், ஒரு குறிப்பிட்ட முறையில் பழக்கம், பயிற்சி அவ்வளவே. நம் மூளையும் அப்படித்தான் செயல்படுகிறது. அதுபோன்ற ஒரு சில உதாரணங்களை உங்களுக்கு சுட்டிக் காட்டவே நான் இன்று இங்கு வந்துள்ளேன்.

ஆண் பெண் பேதம் முதலில் நம் வீட்டிலிருந்தே தொடங்குகிறது, அது குழந்தைப் பருவத்திலேயே விதைக்கப்படுகிறது. உ.ம்: ஆண் குழந்தைக்கு விளையாட, மெக்கானிக்கல் பொம்மைகளையும், பெண் குழந்தைகளுக்கு சொப்பு, பார்பி போன்ற பொம்மைகளையும் நாம் வாங்கிக் கொடுக்கிறோம். ஏன்? சமைப்பது, பொம்மைகளுக்கு அலங்காரம் செய்வது போன்ற விளையாட்டுகளைத்தான் பெண் குழந்தைகள் விரும்புகிறது என்றால் ஏன்? சிந்திக்க வேண்டும்.

அதேபோல் “பொம்பளையா நடந்துக்க”, “ஆம்பிளையா நடந்துக்க” போன்ற வசனங்கள். திரைப்படங்களில் கூட ஒரு ‘தாதா பெண்’ என்றால் “ஹே…. நான் பாக்கத்தாண்டா பொம்பள… நிஜத்துல ஆம்பளை” என்று கர்ஜிப்பார். ஏனென்றால் ஆணாக இருப்பது அத்தனை உயர்வானது, வீரம் நிறைந்தது எனும் புரிதல். அதேபோல் ஒரு ஆண் “ஹே…. நான் பாக்கத்தாண்டா ஆம்பிளை….. நிஜத்துல பொம்பள…” என்று கர்ஜிப்பாரா. அப்படி கர்ஜித்தால் நாம் சிரித்துவிடுவோம் இல்லையா? ஏனென்றால் பெண்ணாக இருத்தல் என்பது அத்தனை கேவலமானது? ஏன் அப்படி?

இந்த நிகழ்ச்சியில் என் பெயருக்கு முன்னர் போடப்பட்டிருக்கும் ஒரு சொல் கூட ஆண் பெண் பாகுபாட்டிற்கு ஒரு உதாரணம் தான். ‘திருமதி. கொற்றவை’ என்று போட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆணுக்கு எப்போதும் ‘திரு.’ மட்டுமே, பெண்ணுக்கு மட்டும் திருமணம் முடிந்தவுடன் திருமதி சேர்க்கப்படும். ஏன்? பெண்கள் தங்கள் பெயருக்கு பின்னால் தந்தையின் பெயர் அல்லது கணவன் பெயரை போட்டுக் கொள்கிறார்கள் (போட வேண்டும் என்ற விதி) எந்த ஒரு ஆணாவது தனது பெயருக்குப் பின்னால் ஒரு பெண்ணின் பெயரைப் போட்டுக் கொள்கிறாரா? எனக்கு திருமணமாகிவிட்டது என்று சொல்லிக் கொள்வதில் ஒரு தயக்கமும் இல்லை. ஆனால் அந்த அடையாளப்படுத்துதல் ஏன் பெண்ணுக்கு மட்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. சிந்திக்கவும்.

ஆண் பெண் பாகுபாடு வளர, இடைவெளி பெருகிட ஊடகங்கள் ஒரு பெரும் பங்கு வகிக்கிறது. முதலாளிகள் உருவாக்கும் பண்டங்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஆண், பெண் அடையாளங்களுக்கு விதிகள் வகுத்து, நீ ஆண், நீ பெண் என்று அழுத்தம் கொடுத்துக் கொடுத்து பெண்களை மட்டம் தட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது.  ஒரு பெண்ணுக்கு ’இடுப்பு, தொடை, மார்பு, நீளமான கூந்தல்’ இவைகள் அழகு என்று தீர்மானிக்கும் அதிகாரத்தை அவர்களுக்கு கொடுத்தது யார். ஒரு புறம் பெண்களை புகழ்வது போல், பெண்கள் மிது அக்கறை உள்ளது போல் ஒரு நாடகம், மறுபுறம் பெண்களைக் கேவலப்படுத்துவது.

இத்தகைய சித்திரிப்புகளை, பாலியல் பாகுபாட்டு அடையாளவாதங்களை சுட்டிக் காட்டுவது, விழுப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது இவையே மாசெஸ் அமைப்பின் குறிக்கோள்.  உ.ம்: உங்களுக்கெல்லாம் மிகவும் பிடித்த ஒரு நடிகர் நடித்த விளம்பரம். இமாமி ஃபேர் & ஹாண்ட்சம் க்ரீம் ஃபார் மென் எனும் விளம்பரத்தில் சூர்யா சொல்வது ‘பெண்மையோடு இருப்பது அவமானத்திற்குரியது’ என்பதாகும். அதில் அவரது தோற்றத்தை நாம் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும். அதற்கு ‘குறியீடு’ என்று பெயர். அவர் பெரிய மிசையோடு வருவார், ஏன் அவர் சாதாரண மீசையோடோ அல்லது மிசை இன்றியோ வரவில்லை? ஏனென்றால் மீசை என்பது ‘ஆண்மைச் சின்னம்’ பெரிய மிசை ‘பெரிய ஆண்மை’! அதேபோல் பெண்களுக்கான முகப்பூச்சை பூசுபவர் ‘பயில்வான்’ அதுவும் ஒரு ஆண்மைச் சின்னம். பெண்களுக்கு அடையாள விதிகளை வகுத்து வந்தக் கூட்டம் இப்போது ஆண்களுக்கும் அழகு, சிக்ஸ் பேக்ஸ் என்று விதிகளை வகுக்கிறது. ஆண்கள் பாவம்.

பெண்களுக்கான முகப்பூச்சை போட்டால், பெண்மை மேலோங்கும், அது எத்தனை அவமானகரமானது என்றொரு கேள்வியை ஏழுப்புகின்றனர். நிச்சயம் இவர்கள் பெண் வயிற்றிலிருந்துதானே பிறந்து வந்திருப்பார்கள்? ‘ஆண்’ முகப்பூச்சைப் பூசிய பின்னர், ஐந்தாறு பெண்கள் பயில்வானைச் சுற்றி நடனமாடுவார்கள். எத்தனை அசிங்கமான ஒரு கற்பனை, சிந்தனை? இதை நாம் கவனித்திருக்கிறோமா?

பொதுவெளியில் ஒரு நல்ல பெயரை ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் இத்தகைய நடிகர்கள் எப்படி இதுபோன்ற விளம்பரத்தில் நடிக்கிறார்கள். அதேபோல், பொது நலனில் ‘அக்கறை’ காட்டும் இவர்கள் ஏன் பெண்களை அரைகுறை ஆடையோடு நடனமாட வைத்து பிழைக்கிறார்கள்?

இந்த ஊர் மீனவர்கள் பெரும்பகுதியாக வாழும் ஊர். சமீபத்தில் இலங்கை இராணுவம் மீனவர்களுக்கு அளித்து வரும் துன்பங்கள் நிச்சயம் நம்மை கவலையில் ஆழ்த்துகிறது. அதேபோல் தமிழ் இனப் போராட்டம், தமிழீழப் போராட்டம் ஆகியவை. அதற்கு ஆதரவளிப்பது அவசியமே. ஆனால் அதற்கு ஆதரவளிக்கும் நடிகர்கள், சினிமாக்காரர்கள் செய்வது என்ன? சிந்தித்திருக்கிறோமா? நடிகர் விஜய், மீனர்வர்களுக்கு இலவச வலை கொடுத்து தன் கடமையை முடித்துக் கொண்ட கையோடு, ஒரு கதாநாயகிக்கு அரைகுறை உடை கொடுத்து ஆடக் கிளம்பிவிடுவார். மற்றவர்களும் இதேபோல், பெயருக்கு உண்ணாவிரதம், ஆதரவு என்று தெரிவித்துவிட்டு தங்கள் படங்களில் பெண்கள் விசயத்தில் சிறிதளவும் பண்பின்றி நடந்து கொள்கின்றனர்.

அந்த நடிகைகளும் அதற்கு உடன்படத்தானே செய்கிறார்கள் என்று நீங்கள் சொல்லலாம். உண்மைதான், பணம் ஆண் பெண் பேதமறியாது. அதேபோல், ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தினரை தவறாக சித்தரித்துவிட்டால் எத்தனை கொந்தளிப்பு நிகழ்கிறது. பெண்களை இத்தனை கேவலமாக சித்திரிப்பதற்கெதிராக பெண்களாகிய நாம் கொத்தித்தெழுகிறோமா? இல்லையே?

இதுபோன்ற இழிவான சித்தரிப்புகளுக்கெதிராகவும் நாம் கொத்தெழ வேண்டும். இன்று உறுதிமொழி எடுக்க வந்திருக்கும் இளைஞர்கள் அதற்காகவும் உறுதி மொழி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். சிந்தனையில் மாற்றமின்றி செயலில் வராது. பெண்களை இழிவுபடுத்தும் இதுபோன்ற கருத்துக்களை மாற்றாமல் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய முடியாது.

இன்றைய நிகழ்ச்சியில் முதலமைச்சர் அறிவித்திருக்கும் 13 அம்ச திட்டத்தை ஆதரிப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் எனக்கு சில மாற்று கருத்தும் விமர்சனமும் உண்டு. ஆனால் மற்ற மாநிலங்கள் ஏதும் அறிவிக்காத முன்னர், முதலமைச்சர் அவர்கள் முன் கை எடுத்திருப்பது பாராட்டுக்குறியது. அதற்கு நாம் நன்றி தெரிவிக்கிறோம். ஆனால் அதில் உள்ள ஒன்றிரண்டு பரிந்துரைகளில் எனக்கு மாற்று கருத்துள்ளது. மரண தண்டனை மற்றும் ஆண்மை நீக்கம். இந்த இரண்டுமே பயனற்றது. மேலும் இது மற்றவரைக் குற்றவாளியாக்கி நாம் தப்பித்துக் கொள்ளவே உதவும். ஏனென்றால் இந்த சமூகத்தில் நடக்கும் அத்தனைக் குற்றங்களிலும் அனைவருக்கும் பங்குண்டு. நாமனைவரும் ஒவ்வொரு பங்கு வகிக்கிறோம். மேற்சொன்ன அந்த ‘பாலியல் சுரண்டல்களைக்’ கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பது கூட ஒரு குற்றமே.

எந்த காரணத்தாலும் நாம் மரண தண்டனையை ஆதரிக்க முடியாது. ஏனென்றால் அது தீர்வல்ல. அது குற்றத்தை தடுக்காது. உ.ம் புதிதில்லி சம்பவம் நடந்தவுடன் பாலியல் வல்லுறவு குற்றத்திற்கு மரண தண்டனை என்று முழங்கினார்கள். நேற்று ஒரு ஸ்விஸ் தம்பதிகள் சுற்றுலா சென்றபோது, அப்பெண் குழு வல்லுறவுக்கு உள்ளானார். வல்லுறவு செய்தவருக்கு மரண தண்டனை விவாதம் குறித்து தெரியாதா? அதையும் மீறி அவர்களை அந்த குற்றத்தை செய்விப்பது எது என்று நாம் கேள்வி எழுப்ப வேண்டும். இதுபோன்ற குற்றங்களில் ஈடுபடுவோர் எவ்வித மனநிலையிலிருந்து அதைச் செய்கிறார்கள் என்ற ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். உளவியல் ரீதியான அனுகுமுறை அவசியம்.

சுற்றிலும் பெண் உடலை கவர்ச்சியாக காட்டி, வெறி ஏற்றி ஒரு கூட்டம் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஒரு சிலரை மட்டும் குற்றவாளியாக்குவது சரியல்ல.

அதேபோல் ஆண்மை நீக்கம், இது நிச்சயம் ஆண்களைக் கேவலப்படுத்தும் செயல். ஆம் நீ ஆண் என்று அழுத்தம் கொடுத்து மீண்டும் ஆண்மைச் சிந்தனையை தூக்கிப் பிடிக்கும் செயல். இதனால் பகைதான் வளருமே ஒழிய மாற்றம் ஏற்படாது.

(rel. interview

ஆண்மை பெண்மை அடையாளங்கள் எப்படி உருவானது என்று புரிந்து கொள்வது அவசியமாகிறது. ஆண் பெண் என்பது உயிரியல் ரீதியான அடையாளம், ஆனால் ஆண்மை பெண்மை என்பது உயிரியல் ரீதியானதல்ல. அது சமூகத்தால் உருவாக்கப்பட்டது. அப்படியே வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், அது வேறுபாடே ஒழிய அதில் ஒன்று உயர்வு, ஒன்று தாழ்வு என்று கருதுவதற்கு இடமில்லை. அது அது அதன் தன்மையில் இருக்கிறது. அந்த வேறுபாட்டை நாம் மதிக்க வேண்டுமே ஒழிய, அதைவைத்து ஒருவரை பலவீனமானவர் என்று சொல்லும் அதிகாரம் எவருக்கும் கிடையாது. அப்படியே பலவீனமானவராகப் பெண் இருந்தாலும், அவரை ஒடுக்கும் அதிகாரம் எவருக்குமில்லை.

பேசுவதற்கு நிறைய இருக்கிறது. நேரத்தோடு முடித்துக் கொள்வது நலம். நம் மூளைகள் எப்படி ஒரு பொதுச் சிந்தனைக்கு பழக்கப்படுகிறது என்பதை ஒரு சில உதாரணங்கள் மூலம் உங்களுக்குச் சுட்டிக் காட்டினேன். பெண் பற்றிய கருத்துக்கள் மாறாமல் பெண்ணுக்கு பாதுகாப்பை உறுதி செய்ய முடியாது, இருந்தாலும் இப்படி ஒரு நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்து, ஆண்கள் மனதில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த உறுதி மொழி எடுத்தல், கையெழுத்திடுதல் போன்ற முயற்சி பாராட்டுக்குறியது. இதில் கலந்து கொள்ள வந்திருக்கும் அத்தனை இளைஞர்களையும் நான் பாராட்டுகிறேன்.

பகுத்தாய்ந்து செயல்படுதல் பயனளிக்கும். வாய்ப்பளித்தமைக்கு நன்றி.

மைனர் பெண்ணை இரண்டாம் திருமணம் செய்த நபர் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

கீழ்கண்ட கடிதத்தை எஸ்.பி க்கும், மாவட்ட ஆட்சியாளருக்கும் அனுப்பிவைத்தோம். அடுத்த நாள் எஸ்.பியை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு வழக்கு நிலவரம் குறித்து கேட்டறியப்பட்டது. தான் எப்போதோ நடவடிக்கை எடுக்க உத்தரவிட்டுவிட்டதாக அப்போது அவர் தெரிவித்தார்.


பாலாஜி மீது எஃப்.ஐ.ஆர் போடப்பட்டுவிட்டதாக சம்பந்தபட்ட குடும்பத்தார் தெரிவித்துள்ளனர்.



நிர்மலா (கொற்றவை)





மாவட்ட காவல்துறை கண்காணிப்பாளர்,

தேனி மாவட்டம்.

7.03.2013 – வியாழன், அல்லி நகரத்தைச் சேர்ந்த பாலாஜி திருமணமானவர். 9 மாத பெண் குழந்தைக்கு தந்தை. மனக் கசப்பு காரணமாக பிரிந்து சென்ற மனைவி கடந்த நான்கு மாதங்களாக அவரது தந்தை வீட்டில் இருக்கிறார். இந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட பாலாஜியும் அவரது பெற்றோரும், பதினொன்றாவது படிக்கும் 16 வயது சிறுமி நந்தினியை அவரது விருப்பத்திற்கு மாறாக பாலாஜிக்கு திருமணம் செய்துவைத்துள்ளனர். வீரபாண்டிக் கோயிலில் வைத்துக் கட்டாயத் தாலி கட்டியுள்ளார் பாலாஜி.

இதனையடுத்து சிறுமி நந்தினி வீரபாண்டி காவல்துறையிடம் புகார் செய்ய, அவர்கள் நந்தினியை சமூக நலத்துறைக்கு அனுப்பி வைத்துள்ளனர். சமூக நலத்துறையோ நந்தினியை மெர்ஸி இல்லத்தில் ஒப்படைத்துவிடுகிறார்கள்.

கட்டாயத் திருமணத்திற்குள்ளாகி பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணுக்கு நீதி வழங்காமல் அவரை ஒரு ’ஹோமில்’ ஒப்படைத்ததோடல்லாமல், இதுவரை சம்பந்தபட்ட பாலாஜி மீதும், அதற்கு உடந்தையாக இருந்த பாலாஜியின் பெற்றோர் மீதும் எந்த நடவடிக்கையையும் எடுக்கவில்லை தேனி மாவட்ட காவல்துறை. நடவடிக்கை எடுக்கத் தேவையான அறிக்கையை இதுவரை சமூகநலத்துறையும் தரவில்லை அதை தேனி மாவட்ட காவல்துறையும் அழுத்தம் கொடுத்துக் கேட்டுப் பெறாமல் மெத்தனமாக இருந்துவருகிறது.

இரண்டு பெண்களின் வாழ்க்கையைக் கேள்விக் குறியாக்கி இருக்கும் நபரை தேனி மாவட்ட காவல்துறை இத்தனை மெத்தனமாகக் கையாள்வது மிகவும் வருத்தத்துக்குரியது. ஒரு ஆண் செய்த தவறால் இன்று அந்தச் சிறுமி நந்தினி தன் பெற்றோரிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு சமூக நலத்துறையின் நடவடிக்கையின் பேரில் ஒரு ‘ஹோமில்’ வசிக்கிறார். இது எந்த வகையிலும் நியாமாகாது.

இந்த சம்பவம் தொடர்பாக சமூக நலத்துறை உடனடியாக தேவைப்படும் அறிக்கையை தேனி மாவட்ட காவல்துறைக்கு அனுப்ப வேண்டும்.  சிறுமியை கட்டாயத் திருமணம் செய்த பாலாஜி மீது உடனடியாக ‘எஃப்.ஐ.ஆர்’ பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். உடனடியாக நடவடிக்கையும் எடுக்க வேண்டும்.  கட்டாயத் திருமணத்திற்கு உடந்தையாக இருந்த அனைவர் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

இந்த முறைகேடு தொடர்பாக புகார் மனு அளித்து, சரியான பதில் கிடைக்காமல் அவதிப்படும் குடும்பத்தாருக்கு முறைப்படியான பதிலை தேனி மாவட்ட காவல்துறை அளிக்க வேண்டும்.


நிர்மலா (கொற்றவை)

மாசெஸ் அமைப்பு,


மேற்சொன்ன கடிதம் தேனி மாவட்ட காவல்துறை கண்காணிப்பாளரின் மின் முகவரிக்கும், மாவட்ட ஆட்சியரின் மின் முகவரிக்கும் அனுப்பப்பட்டுள்ளது. சம்பந்தபட்ட சமூக நலத்துறை அதிகாரியிடம் இன்று மதியம் பேசியபோது, நந்தினி மதுரை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர், திருமணம் நடந்தது தேனி என்பதால் வட்டாரக் குழப்பம் இருந்தது என்றும், பின்னர் அந்தப் பெண் புகார் கொடுத்தது தேனி மாவட்ட எல்லை என்பதால் தேனி காவல்நிலையத்திற்கு தங்களது அறிக்கையை அனுப்பிவைத்துவிட்டதாகவும் சொன்னார்.

இனி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டியது காவல்துறையிடம் உள்ளது.

மாசெஸ் – ஒரு வருடம் நிறைவு செய்கிறது



– மாசெஸ் தொடங்கி ஒரு வருடம் முடிவடைகிறது. சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் ஏதும் நடக்கும் எண்ணமும், சாத்தியமும் இல்லாமல் போனதால் ஒரு வருட செயல்பாடுகளை தொகுத்து ஒரு பதிவை இடுகிறேன்.

மாசெஸ் தொடங்கப்பட்ட கதையை இந்த சுட்டியில் காணலாம்.

முகப்புத்தகம் மற்றும் சமூக வலைதளங்களைக் கொண்டு வளர்ந்த ஒரு அமைப்பு மாசெஸ். ஒத்த கருத்துடைய சிலரின் தொடர் உரையாடல் மற்றும் ஊக்கத்தின் விளைவால் 10.3.2012 அன்று மாசெஸ் ஒரு முறைபடுத்தப்பட்ட அமைப்பானது. நிச்சயம் விருதுகள், நாற்காலிகள், பதவிகளை குறிவைத்து இது தொடங்கப்படவில்லை என்பதை சில காரணங்களுக்காக கவனப்படுத்த வேண்டியுள்ளது.

வெகுஜன ஊடகங்கள் – குறிப்பாக திரைப்படம் மற்றும் விளம்பரங்களில் பெண்கள் சித்தரிப்பு குறித்த விழுப்புணர்வை ஏற்படுத்தவும், முடிந்தவரையில் அதற்கெதிரான பிரச்சாரங்கள், போராட்டங்கள் தொடரவும் வேண்டும் என்ற உந்துதலின் பேரில் முகப்புத்தகத்தில், என்னுடைய வலைதளத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது அமைப்பாக்கும் எண்ணம் உருவானது. குறிப்பாக ஒரு சித்தரிப்பு குறித்து நிறுவனங்களுக்கு புகார் அளிக்கையில் அது ஒரு அமைப்பின் பெயரால் இருந்தால் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்ற எண்ணமே அதன் பின்னணி. அதேபோல் இதே விசயத்தில் ஆர்வமுள்ளவர்களை திரட்ட, ஒருங்கிணைக்க தனிநபராக இயங்குவதைவிட அமைப்பாக இயங்குவது முறையானது என்றும் தோன்றியது.

அமைப்புருவாக்கத்திற்கு வித்திட்ட ஒவ்வொருவருக்கும் எனது நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

விளம்பரம் குறித்த பிரச்சாரங்கள்:

நடிகர் சூரியா நடித்து வெளியான ஹிமாமி ஃபேர் அண்ட் ஹாண்ட்சம் முகப்பூச்சு விளம்பரம் குறித்த பிரச்சாரத்தின் பின்னணியில் இந்த அமைப்பு தொடங்கப்பட்டிருந்தாலும், மாசெஸின் முதல் பிரச்சாரம் ‘இ-பே’ இணையதளத்தின் ஆணாதிக்க விளம்பரத்திற்கு எதிரானது.  ‘அவனுக்காக’ (for him), ’அவளுக்காக’ (for her)  என்று பகுக்கப்பட்ட  ஒரு விளம்பரம். ஆண்களுக்கு மின்னணுசார் கருவிகளும், பெண்களுக்கு அழகுச் சாதனங்களையும் பட்டியலிட்டிருந்தது அந்த விளம்பரம். இதை என் கவனத்திற்கு ஒரு தோழர் கொண்டுவர, இரவோடு இரவாக மாசெஸ் தளத்தை உருவாக்கினேன்.  இந்த விளம்பரத்தின் ஆணாதிக்கக் கருத்தியலை விளக்கி, ஒரு மின் மனுவை தயார் செய்து எல்லோரின் கவனத்திற்கும் கொண்டு சென்றேன். சிறப்பான ஆதரவு கிட்டியது.

அதேவேளை இ- நிறுவனத்திற்கும் தொடர்புகொண்டு அந்த விளம்பரத்தின் பாலியல் அடையாளவாதக் கருத்தை நீக்குமாறு கோரிக்கை வைத்தேன் வழக்கமான விளக்கங்கள், உதாசீனங்கள்… பின்னர், பிரச்சாரம் தீவிரமாவதையும், விளம்பரத்தை நீக்காவிட்டால், அடுத்த கட்டப் போராட்டம் அறிவிக்கப்படும் என்றும் தெரிவித்தேன். இந்த விளம்பரத்தின் பாலியல்வாதக் கருத்து குறித்து பத்திரிகைகளுக்கும் செய்தி அனுப்பினேன். 13 நாள் போராட்டத்திற்கு பின் அவ்விளம்பரம் நீக்கப்பட்டது. அச்செய்தி பத்திரிகைகளுக்கும் அனுப்பப்பட்டது. D.C, COL, அது குறித்து செய்திகள் வெளியிட்டது. எதிர்ப்பு மனுவுக்கு கிடைத்த கையெழுத்துக்களே எனக்கும் ஊக்கமளித்தது,அத்தோடு முகப்புத்தக தோழர்களின் ஆதரவும்.

மாசெஸ் என்பதை ஒரு பிரச்சார மேடையாக, கருத்தியல் கட்டுடைப்பு தளமாக ஒரு அறிவார்ந்த விவாதங்களை மேற்கொள்ளும் கூட்டமாகவே நான் திட்டமிட்டிருந்தேன். மேற்சொன்ன பிரச்சாரம் வெற்றி பெறவும், பெண்கள் தினம் நெருங்கிவரவும், அடுத்த கட்டமாக மாசெஸ் அமைப்பை முறையாக அறிவிப்பது, அதன் இரண்டாம் பிரச்சாரமான ஃபேர் & ஹாண்ட்சம் எதிர்ப்பு பிரச்சாரத்திற்கு ஆதரவு கோருவது, விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவது என்று திட்டமிட்டு அதற்கான வேலைகள் தொடங்கியது.

மார்ச் 10,2013 அன்று அந்த நிகழ்வு நடந்தது. அமைப்பை தோழர் சிவகாமி தொடங்கி வைக்க, அமைப்பி செயல்திட்ட நகலை அ. மார்க்ஸ் பெற்று கொண்டார். முனைவர் பத்மினி, கோ. சுகுமாரன், மோனிகா ஆகியோர் உரையாற்றினர். நிகழ்ச்சியின் ஒரு பகுதியாக ஓவியப் பட்டறை ஒன்றும் ஏற்பாடு செய்யப்ப்ட்டிருந்தது. ஓவியர்கள் விஸ்வம், ராஜன், கிறிஸ்டி, திலிப், ரோகினி மணி, மோனிகா, யுகன், சூரஜ், ஆனந்த் ஆகியோர் கலந்து கொண்டு நிகழ்ச்சியில் ஓவியம் வரைந்து சிறப்பித்தனர். இந்த வேளையில் அவர்களுக்கு நன்றி சொல்வது அவசியம். கிரன் துளசி ஒரு புகைப்படத்தைக் கொடுத்து உதவினார்.

பெண் விடுதலை எவர் பொறுப்பு என்ற தலைப்பில் நான் தொகுத்த 20 நிமிட காட்சிப் படம் ஒன்று அன்று ஒளிபரப்பப்பட்டது. அதற்கு உறுதுணையாக இருந்த தோழர் ஒருவரை இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறேன். அவர் இல்லையெனில் அந்தப் படம் சாத்தியமாகி இருக்காது.

இமாமி விளம்பரத்தின் ஒவ்வொரு ஃப்ரேமையும் புகைப்படமாக மாற்றி ஒரு மாபெரும் பேனர் ஒன்றை தயார் செய்து, அன்று நிகழ்ச்சிக்கு வந்தவர்களிடம் கையெழுத்து வாங்கினோம். இவ்வாறாக மாசெஸ் தொடங்கியது.

இமாமி விளம்பரம் உள்ளிட்ட கருத்தியல் பிரச்சனை உள்ள மற்ற சில விளம்பரங்கள் குறித்தும் அவ்வப்போது advertising council of India, press council, போன்ற அமைப்புகளுக்கு புகார் அனுப்புவேன்…ஆனால் ஒரு பயனும் இருப்பதில்லை. ஆனாலும் அது போன்ற விளம்பரங்களின் ஆபத்தான கருத்தியல் குறித்து மக்களிடையே பகிர்வதை அதைவிட ஒரு முக்கிய செயல்பாடாக கருதுவதால் அவ்வப்போது அதை செய்து வருகிறேன்.

அதன் பிறகு வோடஃபோன் விளம்பரம், ஈமு அழகுச் சாதனங்கள், அம்ருதாஞ்சன் ரோல் ஆன் (ட்ரெயின் விளமப்ரம்) என்று நான் தொலைக்காட்சி பார்க்கும் நேரத்தில் என் கண்ணில் படும் விளம்பரங்கள் குறித்து பதிவிட்டு வந்தேன். சில நேரங்கள் புகாரும் அனுப்புவதுண்டு.

இதற்கிடையில் களச் செயல்பாட்டிற்கு அழைப்பு வந்தால் செல்வதுமுண்டு.


விளம்பரங்கள் குறித்த உரையாடல்கள் மட்டுமன்றி, பெண்கள் உரிமை, பெண்கள் நிலை தொடர்பான சில செய்திகள், அறிவிப்புகள் மீதான கருத்துக்களையும் மாசெஸ் தளத்தில் பகிர்ந்து வந்தேன். இச்சூழலில் இந்திய பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் அமைச்சகம் வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்களுக்கு சம்பளம் என்றொரு வேடிக்கையான பரிந்துரையை வைத்தது. அது தொடர்பாக கருத்துக்கள் எழுதி ஊடகங்களுக்கு அனுப்பி வைத்தேன். அதனையொட்டி ஊடகங்களில் விவாதங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டது.

இந்த திட்டம் தொடர்பான மேலும் சில பதிவுகள் மாசெஸ் தளத்தில் உள்ளது.

A letter to condemn Humiliating Statements of Mr. Tha. Pandian.

சில குறிப்பிடத்தக்க வழக்குகள்:

மதுரை உஷா ராணி வழக்கு

விவேகானந்தா கல்லூரி மாணவி காயத்ரி பாலியல் சித்திரவதை செய்து படுகொலை

 காளியம்மாள் வழக்கு

வெகுஜன வார இதழ்களுக்கு வேண்டுகோள்:மதிப்பிற்குறிய அரசியல் வார இதழ் ஆசிரியர்களே,

உண்மை அறியும் குழு செயல்பாடு: – வேளச்சேரி என்கவுண்டர்

மாசெஸ் முன்னெடுத்தது:

சாதியம் – மற்றுமொரு கொலை –

 உண்மை அறியும் குழு அறிக்கை –கோகிலா என்பவரின் சந்தேகத்திற்குரிய மரணம்


மேற்சொன்ன பட்டியல் விளம்பரத்திற்காக இல்லை, ஒரு தனி நபர் தன்னுடைய எல்லைகளுக்குட்பட்டு எவ்வாறு சமூக பங்களிப்பு செய்ய முடியும், குறிப்பாக ஒரு பெண் குறைந்த அளவு சமூக-அரசியல் அறிவைப் பெற்றுவிட்டால் அவளுடைய பார்வைகள் எப்படி மாறுகிறது என்பதனை உணர்த்துவதற்கான பதிவு இது.

இந்த தருணத்தில் சில கசப்பான அனுபங்களையும் குறிப்பிட வேண்டும், ஆனால் அது நேர விரையம் என்பதால். கசப்பான அனுபவங்கள் என்று குறிப்பிடுவதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன். ஆனால் அவ்வனுபவங்கள் எனக்கொன்றை உணர்த்தியிருக்கிறது.

பெண்களுக்கான பிரச்சனைகளைப் பேசவும், போராடவும், உரிமைக் குரல் எழுப்பவும் பல்வேறு அமைப்புகள், தனி நபர்கள் உள்ளனர், புரட்சிகர கட்சிகள் உள்ளது. அவர்கள் வெகு சிறப்பாக பணிகள் செய்து வருகின்றனர். ஆகவே ஏற்கணவே மாசெஸ் செயல் திட்டத்தில் குறிப்பிட்டிருப்பது போல் ஊடக சித்தரிப்பு, பெண்மை சித்தரிப்பு குறித்த விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்வது, விவாதங்கள் எழுப்புவது என்பதோடு எனது செயல்பாடுகளை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்வது சிறப்பானது என்று முடிவு செய்துள்ளேன்.

தற்போது முக்கியமான இரண்டு புத்தகங்கள் மொழி பெயர்ப்பு நடந்து வருவதால் பதிவுகள் சற்று குறைந்துள்ளது. ஒரு இடைவெளிக்குப் பின் மாசெஸ் தளத்தில் அல்லது மற்ற மாற்று இதழ்களில் முழு வீச்சுடன் கட்டுடைப்பு பதிவுகள் இடம்பெறும்.

ஊக்கமளித்த, தொடர்ந்து ஊக்கமளித்து வரும் அத்தனை தோழர்களுக்கும் நன்றி.

Femi Power ‘2013 Award


I was invited to deliver a speech in a women’s college in Satur on the occasion of women’s day 2013. Since the group called me with a reference name I had accepted the invitation without taking much of details, bcos the one thing that convinced me was that, I am getting a platform for sharing my thoughts.

JCI dynamic is the group that had called me and I was told that every year they honor women achievers and they invite celebrities during that occasion to deliver speech and motivate young women. It sounded like a joyous occasion. The travel to sivakasi was scheduled on 7th of March. There were 4 more women traveling with me for this occasion.

Ms. Kala Bala Sundaram – Alert

Dr. V. Uma – Suyam Arakkattalai (Siragu – Free School)

Ms. Sheelu – Women’s collective

Vaanmathi – Editor, Paavaiyar Malar

And myself

were invited as ‘celebrities’. The hospitality extended by JCI dynamic members was heart touching. The celebration was organized in SRNM college, Sattur. It was a well organized event and it looked like they had their agenda and event flow in place.

We were seated in the middle of the auditorium along with few other dignitaries. The event started with welcome dance and then suddenly some music was played and video clips of Ms. Uma and her works were shown. Then Uma was invited to stage who was accompanied by college members. Only then I could sense that we were the five women whom the organization was going to recognize and give award. For a moment I was shaken, by the time I could relax myself, the next video clip carried my speech and I was invited to the stage. Likewise all of us went on to the stage.


The college students, teachers and JCI members had done a very impressive job throughout the whole show.  Each of us was presented with ‘Femi Power 2013’ award and we delivered a speech. I spoke about my Journey, MASES and its campaigns and touched upon few examples of Objectification in Media and how their favorite ‘heroes’ portray male chauvinistic views.

Rest of them also spoke about their works and journey and it proved to be a learning experience for me as well.

I am thankful to JCI dynamic, Sivakasi for choosing me for this award and also the SRNM management, teachers and students for the wonderful show.

More than this award I value the journey in train and the time that I spent with those ‘achievers’, sharing their experience. Each of them had ‘unique’ characteristic and concern for society.  What they all are doing is marvelous, and I will never forget Abani Sree Swaroopa, Dr. Uma’s daughter. Abani and I had such great fun being together…



Human Interest Story about me and MASES in JFW