Category Archives: Marxsism, Socialism, Existentialism


To politicise the oppressed is to engage them in dialogue, to raise awareness and provide them with the knowledge necessary for them to emancipate themselves and society as a whole. The process of fighting for gender equality is commonly termed feminism. Yet unlike the other freedom movements of caste, race and class, in which the respective populace often agree that they are oppressed, women’s rights movement must contend with dismantling internalized beliefs that women’s subjugation is natural.

Heterosexual and familial relationships often command great social control. The replication of wider gender oppression within these smaller units is rife. Thus women are subjected to a ‘dual-oppression’: one domestic and the other social. This duality leads women to endure intra-antagonisms beyond those experienced by other oppressed groups. Sexism in many heterosexual domestic relationships is so naturalized that many women often dismiss or overlook it. One could even term this situation ‘tamed slavery’. Women are tamed through societal insistence on submissiveness as a desirable feminine trait, a process that privileges men and disempowers women.

Feminist movements have long put forward the theory of patriarchy as a structural method of analyzing gender oppression. The 1980s saw mainstream feminism’s increasing shift from this theory towards the concept of intersectionality. Crenshaw’s theory argues that the systemic oppression of women is multi-layered, interrelated, and influenced by intersecting systems of race, gender, class, ability, and ethnicity. Yet often missing from this broader analysis of oppression is an acknowledgement of the role of class. This approach allows for greater structural analysis of the present and provides a stronger framework on which a future egalitarian society might be based.

Oppression operates on both ideological and material levels. Gender, race, religion, caste, ability, nationality, sexuality and cultural oppressions have ideological origins while the roots of class oppression are material. Yet in practice both these categories overlap, as ideology cannot be enforced without material effects. Hegemony, the standardization of ruling class norms and the ensuing entrenchment of ruling class power, comes about through lived experience.
Feminism cannot afford to ignore the material conditions that give rise to the spectrum of gender oppression. A blinkered focus only on ideological factors results in too narrow an approach. Casting feminism as an isolated issue belies its strong links with other freedom movements and results in conflicts and hostility with other liberation struggles.

Let me ask this: would the abolition of patriarchy—the male domination structure—lead to the abolition of racial, religious, caste-based, sexuality-based, and ability-based oppression?

No. Not at all. Furthermore, with an atomized approach we cannot identify the root cause of this social discrimination. If we have to choose to eliminate one oppression after the other, it will again have its own consequences and antagonisms. Moreover, when the base is not altered, different variations of hegemony will manifest and emerge again over a period of time.

Oppression, an agent of hegemony, cannot have existed from time immemorial. We therefore need to probe into the historical evolution of the issue. In the case of women, we can see from historical studies that human beings lived in groups, as in communes, and, according to some studies, biological paternity was not considered an important issue. “It was long thought – and it still is believed in certain primitive matriarchal societies – that the father plays no part in conception…”[1]

In a matriarchal society women held higher positions to men, gathered food, went hunting, led the clan and people were not subjected to any form of oppression. We may call it primitive communism. “The communistic household implies the supremacy of women in the house… because of the impossibility of determining the natural father with certainty, signifies high esteem for women…”[2]
A study of the past society reveals that production did not happen for the accumulation of wealth; there were no ‘goods’, there was no money and essentially there was no buying of labour. Subsequently there was also no exploitation and no hegemony. “Production at all former stages of society were essentially collective, and, likewise, consumption took place by the direct distribution of the products within larger or smaller communistic communities.”[3]

Production of ‘things’ is necessary for human survival. It requires the use of raw materials, tools and auxiliary materials. Even if these are all available, production is not going to take place just by placing them next to each other: somebody has to work on it. Therefore, we require labour. We need both the means of production and labour in order to produce ‘things’. Developments in the production process led to division of labour and formation of classes. The conditions that contributed to the growth of the prevailing economic system became the social order of the society. Social scientists have codified various types of society as primitive (more or less communal), slave, feudal and capitalist. We shall deal with capitalist production that currently dominates the world economy and the feminist theory advocated by capitalism.

Under capitalism, production for survival turned into production for accumulation of wealth. Profit is not a natural mandate. It is harnessed by capitalists for accumulation of wealth, for which workers are subjected to ruthless working hours, under brutal working conditions. Marxists call this new value created by excess labour power ‘surplus value’ and this is appropriated by capitalists as profit. This appropriation of surplus value is the basis for the hegemonic social relations and its manifestations.

Karl Marx delineates the division of labour in the earlier modes of production and under capitalism, summarized below:
Under capitalism, division of labour is based on private property and thus the owner–wage labourer relationship that emerges in this system is hierarchical. The labour relationship under capitalism saw the emergence of new mode of compensation for the labourer in the form of wages [money]; things became ‘goods’, means of production[4]became capital[5], and the exploitative formula was termed ‘profit’. This system of purchasing labour power by the owner of the means of production and the appropriation of surplus as profit is called exploitation of labour. This mode of production and the economic system based on private property is called capitalism.

Let us first briefly analyse social relations and then probe into personal relations at household level, as the division of labour is visible in both.

We as humans have to produce and consume in order to survive. Production is an economic activity, and a determinant of human life. Thus, human beings on both an individual and social level are subjected to product and labour relations. If labour relations are exploitative and unfair, it is very apparent that the resultant social relations will also be exploitative and unfair.

If a mode of production and the resultant hegemonic social order are materially based, limiting the feminist struggle to only patriarchy or any such ideological forms would be deficient. For argument’s sake, if we agree that by eliminating patriarchy we manage to establish gender equality, how do we stop war and famine? How do we eliminate poverty? How do we eliminate the commodification of women’s bodies?

Manmade social order underpinned by unchecked desire for wealth engenders conflicts and it does not allow fair distribution. Karl Marx defines this as class antagonism in relation to property. He categorizes antagonistic groups as: 1) bourgeoisie (who own the means of production and whose source of income is profit), 2) land owners (whose income is rent from tenancy), 3) proletariat (who own labour and sell it for wages).

With an isolated approach on antagonisms and formation of state we appeal to the state to demand political reforms, ignorant of the fact that state is directly and indirectly ruled by those who control the means of production and that the state apparatuses only exist to support the existing hierarchies of power:
“As the state arose from the need to keep class antagonisms in check, but also arose in the thick of the fight between the classes, it is normally the state of the most powerful, economically ruling class, which by its means becomes also the politically ruling class, and so acquires new means of holding down and exploiting the oppressed class….”[6]

Engels here demonstrates that the state and its legislative, judiciary, and military apparatuses will only work for the benefit of the ruling classes. Constant struggle may yield piecemeal reform. Yet as long as the economic system remains capitalist, we will not achieve equality: the internal logic of capitalism demands divide and rule to ensure a permanent disadvantaged, low-waged underclass.

To those who may argue that this argument is economically deterministic, and that patriarchy and other forms of oppression existed before class conflict arose, this denies the interrelatedness of social and economic disempowerment. Women, people of colour, LGBT folks, and people with disabilities comprise the lowest-paid members of the workforce, while many others are also homebound, drowning in poverty or pushed into sex work because of unemployment.

From the above discussion, it is clear thatthe evolution of society from communal living, to slavery, feudalism, and capitalism led to the creation of a modern system intent on producing profit and accumulating private property.The laws of commodity production and increase in wealth by those who possess of means of production further reduced any equality between men and women. The family became an economic unit of the society, in which sexual division of labour developed in line with the tools and mode of production. “According to the division of labor then prevailing in the family, the procuring of food and the implements necessary thereto, and therefore, also the ownership of the latter, fell to the man.”[7]

With developments in stages of production, a third division of labour was introduced in which the means of production were plundered and acquired by groups that took no part in production. “Here a class appears for the first time which, without taking part in production, captures the management of production as a whole and economically subjugates the producers to its rule … and exploits them both.”[8]Thus it is clear that working men, the owners of the means of production, were denuded of those means, and were subjugated into slave-labour under feudalism and later as wage-labour under capitalism. “The process, therefore, that clears the way for the capitalist system, can be none other than the process which takes away from the laborer the possession of his means of production; a process that transforms, on the one hand, the social means of subsistence and of production into capital, on the other, the immediate producers into wage laborers”.[9]

The pursuit of profit by the owners of the means of production established hegemonic dependency through the process of appropriation, enslavement, and institutionalisation of the domesticated women living with the male breadwinners, while increasing the dependency of the breadwinner on the owner of the means of production for their living requirements.

Once again, it becomes evident that economic conditions and the consequent social order form the root cause of enslavement, in this context the enslavement of women, and the consequent ideological-social categorisation. This categorisation—the valuation and devaluation of different categories of labour power—allows for cheap labour and thus for profit accumulation. Further,under manifested power relations as patriarchy and capitalism,Woman,with her reproductive capacity, is devalued as a commodity of labour and is looked upon as a reproductive unit responsible for sustenance of labour power through maintenance of the labourer,as well as the reproduction of new labour power through procreation.
Thus, now that we have examined a root cause, or at least a catalyst, of patriarchy, we must ask, what process will eliminate the hegemony that perpetuates gender discrimination for cheap labour and control over women’s reproductive capacity?
Answer: The end of capitalism—that which appropriated the means of production, that which enslaved us and subjugated us for the sake of attaining wealth, and made us dependent, even for basic survival; that which estranged labour; that which exploits the entire human race irrespective of gender, race, ethnicity, nationality, sexuality, and even religion. Capitalism must be overthrown and a new mode of production based upon collective ownership over means of production established.

It is not in my aim to replace feminism with Marxism, yet the Marxist approach aims to liberate far more women than does bourgeois feminism, which is concerned primarily with eliminating patriarchy. The bourgeoisie feminist flock (of any gender and sexuality) that demands economic empowerment based on the female accumulation of private property is not egalitarian. What must be remembered here is that

“The granting of political equality to women does not change the actual balance of power. The proletarian woman ends up in the proletarian, the bourgeois woman in the bourgeois camp. We must not let ourselves be fooled by Socialist trends in the bourgeois women’s movement which last only as long as bourgeois women feel oppressed”.[10]

However, though the bourgeoisie is the capitalist class,[11]the bourgeoisie feminist ideology, the ideology of the ruling class, often influences and embraces all classes of women, including the proletariat. Working class women, ignorant of the self-interested nature of bourgeois politics, are frequently seduced by its ideology and fall into libertarian camps.

It is from this understanding and position of solidarity on humanitarian basis, Marxists express solidarity to all women’s movements:
“.. this movement also contains a more profound spiritual and moral aspect. The bourgeois woman not only demands her own bread but she also requests spiritual nourishment and wants to develop her individuality… The economic as well as the intellectual and moral endeavors of bourgeois women’s rights advocates are completely justified”.[12]

Furthermore, Marx says:
“In short, the communists everywhere support every revolutionary movement against the existing social and political order of things. In all these Movements they bring to the front, as the leading question in each, the property question, no matter what its degree of development at the time”.[13]

In conclusion, patriarchy, though it may be a quasi-independent, as argued by bourgeoisie, in the present historical condition, it is comprised in or is absorbed by capitalism. Oppression is an exploitative mechanism and thus sex-based oppression is also found in capitalism with the motive providing cheap labour and higher profit. In the Indian context, this is further intensified by caste—another form of division of labour. Thus, patriarchy has become constituent of capitalism. Hence it is obvious that when the exploitation of labour based on private property is abolished and a socialist division of labour is established, patriarchy will also wither away[14]in the state, because under such equitable conditions, relationships between men and women will be more natural, as family will no longer be the economic unity of profit-oriented production.

“Men and women will not be bound together by pre-determined roles and notions of what is or is not ‘natural’, or out of economic necessity. Rather they will be free to enter into relationships which are suited to the emotional needs of the particular individuals concerned”.[15]

It is in this context that Marxist feminists suggest that the feminist struggle should be directed in the line of class struggle, alongside fighting the patriarchy. Such revolutionary struggles will carry the fight for: 1) equal division of household labour, 2) property rights 3) decision-making rights 4) fight for physical, cultural, and economic rights 5) fight for equal social division of labour of all and abolition of private property.

The eruption of the feminist self and of feminist politics if not anchored by class politics, if not brought into dialogue with socialist class struggle, will lose the at the emancipation of proletariat women. So, if feminism intends to be all-encompassing, then socialism[16]is its guiding light. The new type of socialist society following the dictatorship of the Proletariat will not only be gender balanced, but also free of exploitation of labour, thus eliminating the encumbrance and conflicts arising out of dual labour. Such an existence will truly be a higher form[17]of living.

[1]Simone de Beauvoir, The Second Sex, Vintage, 1977, pg. 39
[2]F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg. 49
[3]F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg 170
[4]Simplified and generalized for the sake of briefing, natural resources and labour have been included in it, but labour is autonomous.
[5]Karl Marx explains it in detail in his works.
[7]F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg 55
[8]F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg 162
[9]Karl Marx, Capital Volume 1, pg.668
[10]Clara Zetkin,
[11]“Bourgeoisie: Engels described the Bourgeoisie as the class of great Capitalists, who in all developed Countries are now almost exclusively in possession of all the means of Consumption, and of the raw materials and instruments (machines, factories), necessary for their production (Principles of Communism, 1847); and as ‘the class of modern Capitalists, owners of the means of social production and employers of wage labour’…. The Bourgeoisie, as in this sense the Economically dominant class, which also controls the State apparatus and Cultural production, stands in opposition to, and in conflict with, the working class….”, Tom Bottomore, A dictionary of Marxist Thought, edited by Tom Bottomore, A Maya Blackwell book, 2ndedition. P. 36.
[12]Clara Zetkin,
[13]Karl Marx and Frederick Engels, The Communist Manifesto, combined edition with Economic and Philosphic Manuscripts of 1844, Karl Marx, translated by Martin Milligan, Prometheus Books, New York, 1988. P. 243
[15]F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg. 162
[16]As defined by Marx and Lenin, Socialism is essentially a transitional stage on the road to communism.
[17]Being a transitional stage it will be, as called by Marx ‘the higher stage of communist society’, under which the state will wither away, a totally different attitude to work will prevail, and society will be able to inscribe on its banner the motto ‘from each according to his ability, to each according to his need’. Tom Bottomore, A dictionary of Marxist Thought, edited by Tom Bottomore, A Maya Blackwell book, 2ndedition. P. 500,501.

Originally Published in:

To Read in Tamil:

“மார்க்ஸியமும் பெண் விடுதலையும்”

மே மாத சிறப்பாக எழுத்தாளர் கார்ல் மார்க்ஸ் என்ற தலைப்பில் முழு நாள் நிகழ்வு சென்னை கவிக்கோ அரங்கத்தில் நடைபெற்றது. பல அமர்வுகளும் கார்ல் மார்க்ஸ் பற்றியும் அவரது கருத்துக்கள் பற்றிய கலந்துரையாடலும் நடைபெற்றது

அதில் ‘மார்க்ஸியமும் பெண் விடுதலையும்” என்ற தலைப்பில் நான் பேசியதன் தொகுப்பு.

நன்றி வாசகசாலை


நான் உமர் காலித், ஆனால் தீவிரவாதியில்லை!

umar khalid

ஜே என் யு மாணவர் போராட்டத்தை நடத்திக்கொண்டிருக்கும் ஒருங்கிணைப்பாளரில் ஒருவரான உமர் காலித், தீவிரவாத தொடர்புடையவர் எனக் குற்றம் சாட்டப்பட்டார். அவரது குடும்பத்திற்கு பல அச்சுறுத்தல் வந்த நிலையில், ஜேஎன்யு மாணவர்களுக்காக அவர் ஆற்றிய உரையின் தமிழாக்கம்.

கடந்த சில நாட்களாக தொடர்ந்து போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட மாணவ தோழர்களுக்கும், ஆசிரிய தோழர்களுக்கும் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன். இந்த போராட்டம் ஐந்தாறு மாணவர்களுக்கான போராட்டம் கிடையாது. இன்று இந்த போராட்டம் நம் அனைவருக்குமான போராட்டமாகும். இந்த போராட்டம் இந்த ஒற்றை பல்கலைக்கழகத்தின் போராட்டம் மட்டுமல்ல, நாடெங்கிலும் உள்ள அனைத்து பல்கலைக்கழகங்களின் போராட்டமாகும். இது சமூகத்திற்கான போராட்டம் ஆகும். வருங்காலத்தில் நாம் எப்படியான சமூகத்தை படைக்க விரும்புகிறோம் என்பதற்கான போராட்டமாகும்.

கடந்த பத்து நாட்களாக என்னை பற்றி எனக்கே தெரியாத பல விசயங்களை என்னால் கேட்க முடிந்தது. நான் இரண்டு முறை பாகிஸ்தான் சென்று வந்ததாக கேள்விப்பட்டேன். என்னிடம் பாஸ்போர்ட் இல்லையென்றாலும், நான் பாகிஸ்தான் சென்று வந்ததாக அறிந்தேன். ஜேஎன்யூ பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் சிறந்த அறிவாளிகள் என்றாலும், நான்தான் மாஸ்டர் மைண்ட் என்பதையும் அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. 18 பல்கலைக்கழகங்களில் நான் இந்த (அப்சல் குருவைத் தூக்கு தொடர்பான ஒருங்கிணைப்பு) நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைக்க முயற்சி செய்தேனாம். எனக்கு இந்த அளவுக்கு ஆற்றல் உள்ளது என்று எனக்கே தெரியாது.

கடந்து இரண்டு மூன்று மாதங்களாகவே நான் இதற்கு திட்டமிட்டு வந்தேனாம் . கடந்த சில நாட்களில் மட்டும் 800 போன் கால்களை பேசியிருக்கிறேனாம். ஊடகங்களுக்கு இது குறித்து எந்த ஆதாரமும் தேவையில்லை. பொய்யென்றாலும் அதை உண்மை போல உறுதியாக சொல்கின்றன. காஷ்மீருக்கு, வளைகுடாவுக்கு என்று தொடர்ந்து சொல்கிறார்கள். ஒரு ஆதாரத்தையாவது காட்ட வேண்டாமா? அப்படி கால் செய்திருந்தால் ஒன்றும் நிகழப்போவதில்லை என்பது வேறு விசயம், ஆனால், செய்திருந்தால் ஒற்றை ஆதாரத்தையாவது காண்பிக்க வேண்டாமா? விசாரணையில்லாமல், ஆதாரமில்லாமல் எதை வேண்டுமானாலும் இவர்கள் சொல்வார்கள். அதாவது இவர்களுக்கு வெட்கம் என்பது வருவதேயில்லை. அவர்களுக்கு வெட்கம் வர வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தோமேயானால், நம்மை நாமே முட்டாள்களாக்குவதற்கு சமம்.

நம்மை தவறாக சித்தரிப்பதற்காகவே இந்த ஊடகங்கள் நடத்திய விசாரணை, அரசாங்க தரப்பிலிருந்து மொஹம்மதோடு எந்த தொடர்பும் இல்லை என்று வந்த பிறகும், மன்னிப்பு கேட்க வேண்டுமென்று இவர்களுக்கு தோன்றவே இல்லை. இப்படி மிகக்கேவலமாக சொல்லப்பட்ட இந்த பொய்களால், ஊடகங்கள் நாங்கள் அடங்கிவிடுவோம் என்று நினைத்தால், அது நடக்காது. ஆதிவாசிகள் என்றால் மாவோயிஸ்டுகள் என்பதும், இஸ்லாமியர் என்றால் தீவிரவாதிகள் என்பதும் என்ற தொடர் பரப்புரையில் அரசு இயந்திரமும், ஊடகமும் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வருகின்றன. இப்படியான குற்றச்சாட்டுகளில் அகப்படுகிற அப்பாவிகளின் குரல் பல நேரம் வெளியில் கேட்பதில்லை. ஆனால், இந்த முறை தவறான இலக்கை அவர்கள் தேர்வு செய்து விட்டார்கள். ஜேஎன்யூ மாணவர்கள் இதற்கு சரியான பாடம் கற்பிப்பார்கள். ஒவ்வொரு ஊடகமும் இதற்கு பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் .

நான் என்னை பற்றி கவலைப்பட்டதில்லை. நீங்கள் ஆயிரக்கணக்கில் என்னோடு இருப்பீர்கள் என்பது எனக்கு தெரியும். ஆனால், என் சகோதரி மற்றும் தந்தையின் பேட்டிகளை படித்த பிறகுதான் எனக்கு பதட்டம் தொற்றிக் கொண்டது.

எனக்கு ஏராளமான சகோதரிகள் இருக்கிறார்கள், அவர்களையெல்லாம் சமூக வலைதளங்களின் வழியாகவும் மற்ற வழிகளிலும் வன்புணர்ந்துவிடுவோம் என்றும், அமிலம் ஊற்றி விடுவோம் என்றும், கொலை செய்து விடுவோம் என்றும் கேவலமான முறையில் தொடர்ந்து மிரட்டி வந்திருக்கின்றனர். பஜ்ரங் தள் கூட்டம் கந்தமாலில் கிருஸ்துவ சகோதரியை வன்புணர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய போது பாரத் மாதா கி ஜெய் என்றுதான் முழக்கமிட்டார்கள்.தோழர் கண்ஹையாவின் அன்றைய உரையை நினைவுப்படுத்த விரும்புகிறேன். உங்கள் பாரத மாதாவில் எங்கள் அன்னையும், சகோதரியும் இல்லையென்றால், அதை எங்கள் பாரத மாதாவாக ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. இப்படி சொல்வதில் எங்களுக்கு எந்த வெட்கமும் இல்லை.

என் தந்தையிடம் விசாரணை என்ற பெயரில் அவரது பழைய செயல்பாடுகளை எடுத்து, அதை வைத்து என் மீது முத்திரை குத்த முயற்சி செய்கிறார்கள். அதாவது, எப்படியாவது குற்றம் சுமத்திவிட வேண்டும் என்ற முனைப்பு. சிலர் ஜீ நியூசில் இருக்கிறார்கள், டைம்ஸ் நவ்வில் ஒரு அண்ணன் இருக்கிறார், அவரின் பெயரை நான் இங்கே குறிப்பிட விரும்பவில்லை மேலும் சில ரிப்போர்ட்டர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு ஜேஎன்யூ மாணவர்கள் மீது இவ்வளவு வெறுப்பும், கோபமும் எங்கிருந்து வந்தது என்பது புரியவில்லை. இவ்வளவு வெறுப்பு எப்படி வந்தது?

என் மேல் நடந்த மீடியா விசாரணையை பற்றி ஒரு சிறிய விசயத்தை இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறேன். கடந்த ஆறு ஆண்டுகளாக இந்த வளாகத்தில் அரசியல் செய்து வருகிறேன். ஒரு கணம் கூட என்னை இஸ்லாமியனாக உணர்ந்தது கிடையாது. என்னை முஸ்லீமாக வெளிப்படுத்தியதும் கிடையாது. நான் புரிந்து கொண்டவரையில் சமூக ஒடுக்குமுறை என்பது இஸ்லாமியர்கள் மீதும் மட்டும் இல்லை, தலித்துகளின் மீதும், பழங்குடிகளின் மீதும் இருக்கிறது. ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களில் இருந்து வரும் எங்களை போன்றவர்கள், உடனடி அடையாளத்திலிருந்து வெளிவந்து, அனைத்து பிரச்சினைகளையும் முழுமையாக பார்த்து புரிந்து கொள்ள வேண்டிய தேவையிருக்கிறது. கடந்த ஏழு ஆண்டுகளாக இஸ்லாமியனாக எண்ணாத எனக்கு கடந்த பத்து நாளில்தான் நான் இஸ்லாமியன் என்று தோன்றியது. ரோஹித்தின் சொல்லில் கூற வேண்டுமானால், நான் என் உடனடி அடையாளத்தில் சுருக்கப்பட்டு இருக்கிறேன். என்னை பாகிஸ்தானின் ஏஜெண்ட் என்று சொல்கிறார்கள். நான் பாகிஸ்தான் கவிஞர் ஒருவரின் ஓரிரு வரிகளை இங்கே கூற ஆசைப்படுகிறேன்.

”இந்துஸ்தானும் எங்களது,

பாகிஸ்தானும் எங்களது,

இரு நாட்டின் மீது அமெரிக்காவின் கரம் இறுகியுள்ளது,

நீங்களோ அந்த கரம் பற்றிக் கொண்டு அலையும்

அமெரிக்காவின் தரகர்கள் ஆவீர்கள்”

தரகர் வேலையைத் தவிர ஒன்றுமே அறியாத இவர்கள், அரசாங்கம் என்ற பெயரில் அமர்ந்து கொண்டு, அமெரிக்காவின் காலை நக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தியாவின் கனிம வளங்களை, இயற்கை வளங்களை, மனித வளங்களை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு விற்று வருகிறது. கல்வியை விற்கிறது. உலக வர்த்தக ஒப்பந்த மாநாட்டில் மண்டியிட்டு நிற்கிறது. இவர்கள்தான் தேசபக்தி என்றால் என்ன என்று எங்களுக்கு பாடம் எடுக்கிறார்கள்.அவர்கள் நம்மை தேசவிரோதிகள் என்கிறார்கள். உலக தேசவிரோதிகளே ஒன்று சேருங்கள். மக்களின் மீதான பிரியத்தில் ஊன்றி நின்று, மக்களின் உரிமைகளுக்காக போராடுங்கள். நமக்கு எல்லைகள் கிடையாது, கட்டுகள் கிடையாது. உலகெங்கிலும் இருக்கிற அரச ஆளும் வர்க்கத்திற்கு எதிராக திரள்வோம். இதுபோன்ற இழிவான உத்திகளால், அவர்கள் எம்மை அச்சுறுத்த முடியாது. எங்களை மெளமாக்க முடியாது.

தோழர்களே, உங்களுக்கு நான் ஆலோசனை கூற வேண்டிய தேவையில்லை. நாம் அஞ்ச வேண்டிய, பதட்டப்பட வேண்டிய தேவையில்லை. அவர்களிடம் பெரும்பான்மை இருக்கலாம், நாடாளுமன்றத்தில் நிறைய சீட்டுகள் இருக்கலாம், அரசு இயந்திரம் காவல்துறை, இராணுவம் இருக்கலாம், இருந்தும், அவர்கள் கோழைகள். அவர்கள் நம்மை கண்டு அஞ்சுகிறார்கள். அவர்கள் நமது போராட்டங்களை கண்டு அஞ்சுகிறார்கள். நாம் சிந்திக்கிறோம் என்பதே அவர்களுக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கிறது.

எனது தோழன் நிர்பான் பிப்ரவரி 10-ஆம் தேதி ஊடகங்களில் கூறினார் “ தேசவிரோதியாவது அனைத்திலும் எளியது. நீங்கள் சிந்திக்க தொடங்கிவிட்டாலே உங்களுக்கு தேசவிரோதி முத்திரை விழுந்துவிடும்.” ஒருவேளை இப்படியான வழிமுறைகளின் வழியாக எங்களை அச்சுறுத்திவிடலாம் என்று நினைத்தார்கள் என்றால், அவர்கள் பெரிய மாயை ஒன்றில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றுதான் பொருள்.

நான் ஏற்கனவே கூறியதை போல, தவறான பல்கலைக்கழகத்தில் கை வைத்துவிட்டீர்கள் ஏற்கனவே, பல்வேறு பல்கலைக்கழகங்களை அச்சுறுத்த முயன்று வருகிறீர்கள். திரைப்பட கல்லூரியாகட்டும், ஐதராபாத் மத்திய பல்கலைக்கழகத்தில் நிகழ்ந்ததாக இருக்கட்டும், ரோஹித் வெமுலா மற்றும் அவரது தோழர்களுக்கு நிகழ்ந்த அடக்குமுறைகளாகட்டும், ரோஹித் வெமுலா கொலை செய்யப்பட்டதாக இருக்கட்டும், பனாரஸ் இந்து பல்கலைக்கழகத்தில் சந்தீப் பாண்டேக்கு நேர்ந்ததாக இருக்கட்டும்…அனைத்து போராட்டங்களிலும் நாங்கள் தோளோடு தோள் நின்று போராடியிருக்கிறோம்.

ஒவ்வொரு போராட்டத்தையும் தெருவுக்கு, மக்களிடம் எடுத்து சென்றிருக்கிறோம். எங்களுக்கு எங்கள் கடமை என்ன என்பது புரிந்துதான் இருக்கிறது. ஜேஎன்யூ போராட்டங்களில் முன்னணியில் நிற்கிறது என்பதற்காக ஜேஎன்யூவை ஒழித்து கட்டுவோம் என்று முடிவு செய்திருந்தீர்கள் என்றால், உங்களை போல பலர் வந்து சென்றார்கள், அவர்களே முடிந்து போனார்கள் என்பதை உங்களுக்கு சொல்லிக் கொள்ள கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

ஒருவேளை, நீங்கள் இந்திரா காந்தியை மறந்திருக்கக் கூடும். எமெர்ஜென்சிக்கு பிறகு இந்த பல்கலைக்கழகத்திற்கு வந்த போது, அவர் உள்ளே நுழைய அனுமதிக்கப்படவில்லை. நீங்கள் மன்மோகன்சிங்கை மறந்து போயிருக்கக் கூடும். அவர் நேருவின் சிலையை திறந்து வைக்க வந்திருந்தார். அவருக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து இதே பல்கலைக்கழகம் போராடியது. ப.சிதம்பரம் இந்த பல்கலைகத்திற்கு வந்த போது, மாணவர்கள் அவரை வரவேற்பார்கள் என்று கருதினார். ஆனால், மாணவர்கள் யார் பக்கம் என்பதையும், அவருடைய இடம் எது என்பதையும் மாணவர்கள் அவருக்கு புரிய வைத்தார்கள். ஜேஎன்யூ என்றுமே விளிம்பு நிலையில் இருக்கும் மக்களின் பக்கம்தான் நிற்கும். உங்களின் கீழ்த்தரமான உத்திகளால் நாங்கள் அஞ்சிவிடப்போவதில்லை.

தோழர்களே, இவை அனைத்தும் நம்மை உளவியல் ரீதியாக சீண்டி பார்க்கும் திட்டம் கொண்டது. அவர்கள் நாம் பயந்து விடுவோமோ என்று சோதித்துப் பார்க்கிறார்கள். அவர்களின் சவாலை நாம் ஏற்றுக் கொண்டு, நாம் அஞ்சமாட்டோம், மாறாக, எதிர்த்து போராடுவோம் என்பதை அவர்களுக்கு உறுதியாக தெரிவிக்க கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். நாங்கள் அனைத்து முனைகளிலிருந்து உங்களை எதிர்ப்போம்.

எந்தவித அச்சமும் இல்லாமல், அனைத்து பிரச்சினையிலும், எந்த வித கருத்தையும் தெரிவிக்க வேண்டும். தோழர்களே, இவர்கள் பெரும் கோழைகள். அவர்களின் மாணவர் அமைப்பு அகில பாரதிய வித்யா பரிஷத், இந்த வளாகத்தின் குரங்கு படை. அவர்களுக்கு அனுமதி கிடைத்திருக்கிறது. உங்களது செயல்திட்டம் முன்னுக்கு வரவில்லையா? குழப்பம் விளைவியுங்கள் என்று அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பல்கலைக்கழக துணை வேந்தர், ரிஜிஸ்டிரார், காவல்துறை, எம்.பி என அனைவரும் உங்கள் பக்கம் நிற்பதை நாங்கள் உறுதி செய்வோம் என்று அவர்களுக்கு உறுதி வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.

அப்பாராவுக்கு பதிலாக ஜக்தீஷ் குமாரை நியமித்ததாகட்டும், தத்தாத்ரேயாவுக்கு பதிலாக மகேஷ் கிரியை நியமித்ததாகட்டும் அவர்களுடைய செயல்வடிவம் ஒன்றே ஒன்றுதான்.

இனிமேலும், ரோஹித்துக்கு நடந்தது எங்கும் நடக்காது. நாங்கள் எங்கள் உடனடி அடையாளத்தோடு சுருங்கமாட்டோம். நாங்கள் இதற்கு தொடக்கமாக இருப்போம், சிறகு விரித்து பறப்போம், எதிர்கொள்வோம். நாங்கள் எதனால் உருவாக்கப்பட்டோம் என்பது எங்களுக்கு தெரியும். இந்த பல்கலைக்கழகத்தை நாங்கள் நேசிக்கிறோம். இந்த சுதந்திர வெளி நாங்கள் உருவாக்கியது. அதில் ஒரு இன்ச் இடத்தைக் கூட உங்களுக்கு தர மாட்டோம். நீங்கள் இந்த வெளியை அழிப்பதை அனுமதிக்க மாட்டோம்.

ஏபிவிபி-க்கு ஒரு விஷயம் நன்றாக தெரியும், அவர்களால் மக்களிடம் சென்று, மக்களை அணி திரட்ட முடியாது. கடந்த பத்து நாட்களாக ஊடகங்களின் வழியாக, இத்தனை ஊடக விசாரணைக்கு பிறகும், பிரச்சாரங்களுக்கு பிறகும், பத்து நாட்களுக்கு முன் உறங்கி கிடந்ததை போல தேசபக்தியை எழுப்ப எடுக்கப்பட்ட முயற்சிக்கு பிறகும், அவர்களுக்கு ஆதரவாக நடந்த போராட்டம் மிகவும் குறைவாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், நமக்கு ஆதரவான போராட்டங்களில் ஆயிரக்கணக்கில் மக்கள் பங்கெடுக்கிறார்கள். இங்கே பதினைந்தாயிரம் பேர் திரண்டார்கள். ராகுல் காந்தி இந்த வளாகத்திற்கு வந்திருந்த போது ச்சீ(ஜீ) நியூஸ் தொலைக்காட்சி, மாணவர்களிடையே பிளவு ஏற்பட்டுவிட்டது என்று சொன்னதை கவனித்தேன். ஆனால், இந்தப்பக்கம் 3000 பேரும், அங்கே பத்து பன்னிரெண்டு பேரும்தான் இருந்தார்கள் என்று அதற்கு பிறகுதான் தெரியவந்தது.

செய்திகளை திரிப்பதற்கு கொஞ்சம் கூட வெட்கமின்றி எப்படி பொய் சொல்ல வேண்டும் என்ற திறன் இவர்களுக்கு நன்றாகவே வாய்த்திருக்கிறது. தோழர்களே, இந்த பல்கலைக்கழகம்தான் நமக்கு கற்பித்திருக்கிறது. இங்கிருந்துதான் மாணவர் போராட்டங்களை நடத்தினோம். நாம் ஒன்றை புரிந்து கொள்ள வேண்டும், எந்த பல்கலைக்கழகம் மாற்று கருத்துக்கு இடமளிக்க மறுக்கிறதோ, அது பல்கலைக்கழகம் அல்ல, அது சிறை. நம் பல்கலைக்கழகங்களை சிறைக்கூடங்களாக மாற்றும் இவர்களின் செயல்திட்டங்களை நாம் ஒருங்கிணைந்து ஒற்றுமையாக நின்று கண்டிப்பாக தோற்கடிப்போம்.

நாம் நம்மிடையே உள்ள அமைப்புகளுக்குள் இருக்கும் மாற்றுக் கருத்துகளை எப்படி எதிர்கொள்வது, எப்படி விவாதித்து முடிவை எட்டுவது என்பது நமக்கு தெரியும். தோழர் அசுதோஷ், தோழர் அனந்த்தின் அமைப்பு ஏதாவதொரு நிகழ்ச்சி நடத்தும் போதோ, அல்லது நாம் ஏதாவதொரு நிகழ்ச்சி நடத்தும் போதோ, நமக்குள்ளேயே எதிரெதிராக நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினாலும், எந்த நிகழ்ச்சியிலும் புகுந்து குழப்பம் விளைவிக்க வேண்டிய தேவை நமக்கு இல்லை. ஏனென்றால், மக்களை சந்திப்பது எப்படி என்பது நமக்கு தெரியும். இவர்களின் உத்திகளுக்கு நாம் கண்டிப்பாக அடிபணிய மாட்டோம்.

இந்த தாக்குதல் பல்கலைக்கழத்திற்கு எதிரானது மட்டும்தான் என்று புரிந்து கொள்ள வேண்டாம். என் உரையை முடிக்கும் முன்னர் ஒன்றை மட்டும் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். நாடு முழுக்க பல்வேறு தாக்குதல்கள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஹோண்டா தொழிலாளர்கள் மீதும், சோனி சோரியின் மீதும், ஜக்தல்பூர் சட்ட உதவிக் குழுவின் மீதும் நடத்திய தாக்குதல்களை எதிர்க்கும் அனைத்து போராட்டங்களையும் ஒருங்கிணைத்து நாம் ஒடுக்கப்பட்ட விளிம்புநிலை மக்களின் பக்கம் நிற்க வேண்டும். ஜேஎன்யூவின் இந்த கலாச்சாரத்தை உயர்த்தி பிடிக்க வேண்டும்.




அச்சம் தவிர் அறிவு கொள்

13 14 15 16

How Much Do You Know About “Women’s Lib”?


During my years as an undergraduate at the University of North Carolina at Chapel Hill, I took as many classes as I could in their well-reputed women’s studies department.

When I was required to take a sociology class, I took “The Foundations of Feminism.” For my philosophy requirement, I chose “Philosophy of Feminism.” A literature class focused on works by women exposed me to Toni Morrison, Erica Jong and Ann Petry, among others. So I have always considered myself well-grounded in the history of women’s liberation and its major players.


Nevertheless, when I saw Jennifer Lee’s documentary Feminist: Stories of Women’s Liberation at a recent screening hosted by the Los Angeles chapter of Women, Action, and the Media (WAM!), I was amazed by how much I didn’t know.


The film deals with the feminism of the 1960s—usually referred to then as the Women’s Liberation Movement, or, somewhat disparagingly, as Women’s Lib—from the origins of the Second Wave as part of the Civil Rights movement to Betty Friedan’s groundbreaking The Feminine Mystique to the protests at the 1967 Miss America pageant. Despite my studies, I had never heard of the Redstockings, a group whose name derives from a combination of bluestocking, a term for “intellectual woman,” and “red” for the revolutionary left. The Redstockings were critical of the National Organization for Women for focusing on institutional reform at the expense of male-female relationships, of radical feminists for advocating a separatist women’s culture and of socialist feminists for focusing too much on class.

I was also unfamiliar with WITCHes—sometimes the acronym of Women’s International Terrorist Conspiracy from Hell, sometimes standing for Women Inspired to Tell Their Collective History, sometimes meaning Women Interested in Toppling Consumerist Holidays, as well as any number of other meanings. The WITCHes represented the kind of socialist feminism to which the Redstockings were opposed; nonetheless, like the Redstockings they were known for staging street theater protests against capitalism, for reproductive rights and against patriarchal constructions of marriage.

Filmmaker Lee does an excellent job of covering disagreements within the movement. She discusses the major criticisms of The Feminist Mystique, which, like Lean In, primarily applied to white women of privilege. I also learned that Friedan and some other early Second Wave leaders were desperate not to have their movement associated with lesbianism and gay rights—something that is thankfully not the case today.

Lee took nine years to finish the film, which contains interviews with Friedan, Rep. Eleanor Holmes Norton (the Washington, D.C. delegate to Congress), Aileen Hernandez (the only woman to serve on the first Equal Employment Opportunity Commission), Kathie Sarachild (a leader in the consciousness-raising movement and Redstockings member), Frances M. Beal (cofounder of the Black Women’s Liberation Committee of the Student Nonviolent Coordinating Committee) and more. The film also offers footage and still photos of major feminist events of the period. Lee created the documentary in bits and pieces while working full-time as a feature film editor and raising a child. Her primary motivation was to document the amazing women who worked so hard to ensure the freedoms that her daughter and other young women might otherwise take for granted. Lee told me she believes that knowledge of our feminist past can transform our perception of our feminist present: I was a young teenager during the Women’s Liberation Movement, so I knew as I went through life that I had this powerful sisterhood of feminists in back of me. I may not have known their names, but it was a vibrant movement that told me that if something sexist happened to me, I had women to help me and to pick me up if I got knocked down. And that’s something worth remembering. From the legislative successes to the social successes, that’s something that needs to be remembered by girls and women and boys and men. If we know that positive things happened that we’re all living with today, I think that will begin to change the shape of the word feminist.

Whether you think you know everything there is to know about the women’s movement or have yet to look into the history of our feminist forebears, Feminist: Stories from Women’s Liberation is well worth a watch. Feminist: Stories from Women’s Liberation will be screened on December 5 at the AMC Loews Village 7 in New York City at 7:30pm.

The film is available for public as well as classroom screenings.


Human Emancipation – Speech delivered in Socio Fest – Liberate’12, Loyola College on 14.12.12


Women’s liberation and Justice for laborers is Human Emancipation to me. To understand how and why this is important one needs liberation of mind. Liberating ourselves from all ideologies that has been injected in our minds over all these years is the primary need.

How do we liberate our minds and work towards Human Liberation? Our mind is nothing but a medium that has been tuned for ‘others’ – by others here I mean identity. Identity for what? ‘power’, ‘fame’ and ‘money’. Inorder to gain these and to retain the gained ‘benefits’ our “fore fore ‘fathers’ ” believed in certain social system consisting of hierarchy – an order of caste, class and gender.

This hierarchy was ‘theoritized’  and made as law by putting ‘Man’ as the head of the family / society because they believed that would only aid them to hold on to power and wealth. It is said that the ancient society has been a commune living headed by women in which there was equal distribution of wealth and natural resources. There was no ‘lord’ and ‘slave’. Considering the external factors, men and women arrived at a division of labor for the safety of ‘women’ as she is the primary factor in ‘reproduction’ and her life was so important. But later an unequal distribution of wealth arose. This happened because of change in means of production. After invention of certain ‘tools and technology’ for ‘mass production’ a particular group of society gained power by acquiring / grabbing lands and means of production. They became land lords, owners, capitalists etc etc. They took control of manmade (rather women made) means of production and also natural resources and primarily the reproductive force of mankind – ‘THE WOMEN”.

To ensure mass production and high profits by effective use of the means of production they created a new social division of labor and that is the ‘labor class’ – women were pushed to the secondary level and were defined new social role of ‘House work’ – by which their one and only duty is to reproduce children for tomorrow’s labor need; to effective feed and maintain them to become the most effective labor. In India it was further intensified by the caste order and gender roles defined by ‘Religious scriptures’. That is how women became house wives and men became economic slaves of the great ‘competitive economy’.

Men have to run to make money to build houses, buy car, buy jewels for wives, put children in ‘best of the schools’ and nowadays men have to run for ‘six packs’ as well. Is money not important? Yes it is! But how much is the question? What is the labor hour required to make that desired money? You and me work 8 hours a day and can make 20,000 to 1 L doing a desk job, but at the same time a rickshaw man can hardly make Rs. 150 a day, wy? If brain is superior so is physical labor! But why are they looked upon as slaves and secondary creatures? And if a man runs for money ignoring a family, is a women able to understand that, accept that and if women wants to earn and be a professional is a man able to accept that? But still all of us want to make ‘money’.

Unless we understand this fundamental social division of labor and unequal distribution of wealth, we will not even realize that each one of here is slaves and we got to question this social order.

Ok when we come back to women, many of you might not even know that women did not even have rights to vote, right to education etc., later they revolted, thousands of women labors went on struggle, they did not even have a ‘toilet’ in work place. Women like Alexandra kollantai, Clara Zetkin were key people among the leaders who lead the revolt of working women and we celebrate their victory as working women’s day. Today Women’s day has become a shopping festival and it is reiterated that ‘you are girly, you are feminine, you are women – so shop, shop, shop’. Our girls here should understand that women’s liberation is just about wearing what we like and doing what we want to…. It is about question what is this thing called ‘girly, feminity’ etc., who is defining them, who is benefitting out of it?

Later when women also won their rights and attained some economic growth, Men were influenced to think that women are their enemies, grabbing their opportunities etc., they think that they have sacrificed / broad mindedly let women work. This is ridiculous. Every person born on this earth has right to live and right to earn his / her own livelihood.

What we need is equal opportunities for all and that too without hierarchy.

What we do not need is gender bias, class bias, caste bias, religious bias, creed bias.

“Say No to Unequal distribution of wealth and natural resources”.


The wage gap

இன்று பெல்ஜியத்தில், பெண்ணுக்கும் ஆணுக்கும் சமமான ஊதியம் வழங்கவேண்டிய அவசியத்தை முன்னிறுத்தி “சமவூதிய நாளாக” (EQUAL PAY DAY) பல தொழிற்சங்கங்கள் அறிவித்திருக்கின்றன….

In solidarity with the Nurse’s Stike



Movement Against Sexual Exploitation and Sexism

6/25, Jayalakshmipuram 1st Street


Chennai – 600034


To Whom It May Concern:

M.A.S.E.S extends its solidarity towards the on going strike by Nurses. The Nurses have been denied of their rights so far, they have been paid much less than what they deserve. Their demands should be met.

செவிலியர் வேலை நிறுத்தத்திற்கு மாசெஸ் அமைப்பு ஆதரவு தெரிவிக்கிறது. இரத்த உறவுகளே அருவருப்படைந்து நோயாளிகளை கைவிட்டுவிடும் சூழலில் செவிலியர் செய்யும் சேவை மகத்தானது. அவர்களது கோரிக்கைகள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.




Related Links:

மாசெஸ் – பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் பாலியில்வாதத்திற்கு எதிரான அமைப்பு – திட்ட முன்வரைவு மாதிரி (draft agenda)

M.A.S.E.S – Movement Against Social Exploitation and Sexism

மாசெஸ் பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் பாலியில்வாதத்திற்கு எதிரான அமைப்பு திட்ட முன்வரைவு மாதிரி (draft agenda)


பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் பாகுபாடு என்பது சமூகத்தில் பல்வேறு தளங்களில் செயல்பட்டு வருகிறது.  வெகுஜன ஊடகங்களின் வழியாக அதிதீவிரமாக இது கட்டிக்காக்கப் படுகிறது, போற்றபப்டுகிறது.  இவற்றை எதிர்ப்பதற்கான செயல்பாட்டை முன்னெடுத்துச் செல்ல ஒரு சிறு அமைப்பாக நாம் சேரவேண்டியுள்ளது.  மார்க்சிய சோஷலிசப் பெண்ணியப் பார்வை அதற்கு முறையான ஒரு கவனத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை கருத்தில் கொண்டு இவ்வமைப்பு உருவாக்கப்படுகிறது.  அதே போல் பெரியார், அம்பேத்கர் ஆகியோரின் சிந்தனைகளையும் இவ்வமைப்பு வழிகாட்டியாக ஏற்கிறது.  இது ஒரு இடதுசாரி, முற்போக்கு அமைப்பு.   அரசியல் இயக்கமாக செயல்படும் இயக்கங்கள் அன்றாட நிகவுகளுக்கு / பிரச்சனைகளுக்கு வினை புரிய வேண்டியிருக்கும் சூழலில் வெகுஜன ஊடக மாயையிலிருந்து மக்களை மீட்பதற்கான விழிப்புணர்வு ‘ஒரு முழு கவனத்தோடு’ எடுத்துச்செல்லப்படாமல் உள்ளது, குறிப்பாக பெண்ணியப் பாதையில். ஆகவே இவ்வியக்கம் சாதி, மத, இன, அரசியல் கொள்கைகள், கட்சிகள், இன்னும் இதர குழுக்கள் எனும் பாகுபாடில்லாமல் அணைவரும் பங்கு பெறக்கூடிய பெண்ணிய இயக்கமாக செயல்பட விழைகிறது. இவ்வியக்கம் பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் பாலியல்வாதத்திற்கு எதிரான இயக்கமாக மட்டுமே செயல்படும். வெகுஜன ஊடகங்களின் பாலியல் சுரண்டலுக்கு அதிக அழுத்தம் கொடுக்கும். மற்ற சமூகப் பிரச்சனைகளுக்கெதிராக செயல்படும் இயக்கங்களோடு அவர் அவர் விருப்பப்படி தேர்வு செய்து கலந்துகொள்வது என்ற முடிவுக்கு விடப்படுகிறது.

இயக்கத்தின் நோக்கம்: 

1. பெண்கள், ஆண்கள், குழந்தைகள், மூன்றாம் பாலினத்தவர் மீது வெகுஜன ஊடகங்கள் நிகழ்த்தும் பாலியல் சுரண்டல் / அவமதிப்பு  குறித்தான விழிப்புணர்வை மக்கள் மத்தியில் பிரச்சாரம் செய்வது. அதற்கென சுயகட்டுப்பாட்டு பரிந்துரைகளை முன் வைபப்து.

2.  பெண்கள் விசயத்தில், பாலியல் சுதந்திரம் எனும் முதலாளித்துவ
சிந்தனையில் ஆணாதிக்க முரண்களை எடுத்துரைத்து வெகுஜன ஊடக மாயையிலிருந்து (குறிப்பாக திரைப்பட) மாயையிலிருந்து சமூகத்தை  மீட்பதற்கான விழிப்புணர்வு.

3. விளம்பரங்கள், தொலைகாட்சிகள், திரைப்படங்கள், மற்ற ஊடகங்கள் ஆகியவற்றை கண்கானிக்கும், கட்டுப்படுத்தும் அமைப்புகளிடம் சுயதணிக்கை விதிகளை பரிந்துரைக்கச் சொல்லிக் கோறுவது. அவையும் பயன்படாத சூழலில், இருக்கும் தணிக்க விதிகளில் திருத்தங்கள் கோறுவது.  தேவைப்படும் சூழலில் சட்டபூர்வ நடவடிக்கைகள் எடுக்கச் சொல்லி மனித உரிமை ஆணையத்தை, நீதித்துறையை அணுகுவது.

4.  பெண்களைக் கவர்ச்சியாக சித்தரிப்பது, அதேபோல் மாற்றுப் பாலினத்தவர், விளிம்பு நிலை மக்கள், மானுடத்தின் எப்பிறப்பையும் அவமதிக்கும் சித்தரிப்புகளைச் செய்யும் திரைத்துறையினர், மற்றோர் அரசியலில் பங்கெடுத்தால் பெண்கள் (விரும்பினால் மற்றவரும்) அவர்களை புறக்கணிப்பது எனும் முழக்கம்.

கவர்ச்சித் திணிப்பினால் ஏற்படும் பாதிப்பு: 

1.  பெண்கள் / மாற்றுப் பாலினத்தவர் இழிவுபடுத்தப்படுகின்றனர். வெறும் பாலியல் பண்டமாகவே நிறுவப்படுகின்றனர்.

2.  பெண்ணியம் பற்றிய, பெண் சுதந்திரம் பற்றிய தவறான கருத்தாக்கங்களை இவை பரப்புகின்றன அதனால் பெண் விடுதலைப் போராட்டங்கள் திசை திருப்பப் படுகின்றன.

3.  கவர்ச்சித் திணிப்பினால் பாலியல் உறவுக்கான ஆவல் தூண்டப்பெற்று,  அதற்கு வடிகால் கிடைக்காத பட்சத்தில் வெறியாக மாறி பெண்களுக்கெதிரான பாலியல் வன்முறையாகிவிடுகிறது. வன்புணர்ச்சிகள் அதிகமாகின்றன.  சிறுமிகளும் இதற்கு இலக்காகிறார்கள்.

4. பெண்களே பெண்களுக்கெதிராக திசை திருப்பப்படுகின்றனர்.

5.  மக்களின் அறிவு நிலைகள் மலிந்த பொழுதுபோக்கு உணர்வால்
மழுங்கடிக்கப்பட்டு சமூக முன்னேற்றம் தடைபடுகிறது.

வெகுஜன ஊடகங்கள் கட்டமைப்பு அரசியலில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது, குறிப்பாக பெண்கள் / மாற்றுப் பாலினத்தவர் விசயத்தில் (பாலினவாதப் பார்வையில்). இனவாத, நிறவாத, உடலின் மாற்றுத் திறனை பலவீனமாகக் கண்டு அதன் மீது செலுத்தப்படும் பாலியல் பாகுபாடும் கவனத்துக்குறியது. அதற்கெதிரான எதிர்பு குரல்கள் இன்னும் தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்படவேண்டும். இதையும் அழுத்தம் கொடுத்து பேசுவோம்.

இவ்வமைப்பின் மூலம் இது சற்று அதிகமாக, முழு கவனத்தோடு வெகுஜன ஊடக பாலியல் சுரண்டல் முன்னெடுக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு பாலியல் சித்திரங்களும் ஆவணப்படுத்தப்பட்டு, தொகுக்கப்படவேண்டும்,  (முந்தைய காலத்தினதும் கூட)
அச்சித்திரங்களுக்கெதிரான போராட்டங்களை இவ்வமைப்பு
மேற்கொள்ளவேண்டும்.. விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தவேண்டும்…

.ஊடகங்கள் அல்லாது சமூக தளத்தில் அத்தகைய பாகுபாடு, அவமதிப்பு,
சுரண்டல்களை இவ்வமைப்பு எதிர்க்கும்…போராட்டங்களை முன்னெடுக்கும், மற்ற அமைப்புகளுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் என்கிற வகையில் இதை நான் வடிவமைத்திருக்கிறேன்.  இதில் விளிம்பு நிலை பெண்களும், ஆண்களும் உள்ளடக்கம். மற்ற படிநிலைகளில் உள்ள ஆண்களுக்கெதிரான, மாற்றுப்பாலினத்திற்கெதிரான பாலியல் சுரண்டல்களும் உள்ளடக்கம்.

(இது துவக்கக் கட்ட வரைவு மட்டுமே…..)

இந்த அமைப்பில் இப்போதைக்கு தலைமைப் பொறுப்புக்கள் கிடையாது. உறுப்பினர்கள்,  வழிநடத்துபவர்கள் (Moderator), ஒருங்கிணைப்பாளர்கள், ஆலோசகர்கள் என்றே செயல்படுவோம். அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைகள் சில:

செயல்திட்ட முன்வரைவு: 

1.  கருத்தியல் தளத்தில் வெகுஜன ஊடக சுரண்டல் பற்றிய விழிப்புனர்வை ஏற்படுத்துவது. (இதுவே முதன்மை நோக்கம். மற்ற பொதுத் தளங்களில் நிகழும் சுரண்டல்கள், கொடுமைகள் அமைப்பின் கவனத்திற்கு கொண்டுவரப்பட்டு உதவிகள் கேட்கபப்டுமாயின் அது எடுத்துக்கொள்ளப்படும். சூழலுக்கேற்ப இந்த அமைப்பு சாராமல் மற்ற அமைப்புகளோடு தனி நபராக பங்கெடுக்கலாம்.)

2.  அவற்றுக்கெதிரான எதிர்ப்புணர்வை பதிவு செய்யும் பிரச்சார / போராட்ட வடிவத்தை விவாதிப்பது.

3.  போராட்ட வடிவத்திற்கேற்ப தேவைகளை பட்டியலிடுவது.

4. தேவைகளை நடைமுறைப்படுத்தும் பொறுப்புகளை பகிர்ந்துக் கொள்வது.

5.  அமைப்புக்கான இறுதி செயல் திட்டம் வடிப்பது.

6. மாற்றுத்திரணாளிகள் மீதான பாலியல் சுரண்டல்கள், அவர்களிலும் பாலியல் அடிப்படையில் சுரண்டல், அவமதிப்பு, பாலியல் பாகுபாடு போற்றுதல் ஆகியவற்றை எதிர்ப்பது.

7.  இனம், மொழி, நிறம் அடிப்படையில் மேற்கொள்ளப்படும் பாலியல் சுரண்டல், பாலியல் அவமதிப்பு, பாலியல் பாகுபாடு போற்றுதல், ஆகியவற்றையும் எதிர்ப்பது.

8.  விளிம்பு நிலையில் உள்ள மக்கள் ‘ஒடுக்கப்பட்டவர்கள்’ என்ற
படிநிலையின் அடிப்படையில் அவர்கள்மீது நிகழும் பாலியல் சுரண்டல், பாலியல் அவமதிப்பு, பாலியல் பாகுபாடு போற்றுதல் ஆகியவற்றையும் எதிர்ப்பது.

9. ஆண்-பெண் இருமைவாத பாலியல் பாகுபாட்டின் அடிப்படையில் கூலி பாகுபாடு இருப்பின் அதையும் இவ்வமைப்பு எதிர்க்கும்,

10.  மாற்றுப் பாலினம், இனம், மொழி, நிறம், மாற்றுத் திறனாளி, விளிம்பு நிலை மக்களிலும் பாலியல்வாத அடிப்படையில் கூலி பாகுபாடு, வேலைவாய்ப்பின்மை, வாழ்வாதார சுரண்டல்கள் ஆகியவற்றை எதிர்க்கும்..

11.   முறைப்படியான ஆவணத்தொகுப்பிற்காகவும், நமது பணி, அது பேசும் பிரச்சனைகள் தொடர்பான இணைய வழி கல்விக்காகவும், தகவல் பரிமாற்றத்திற்காகவும் ஒரு வலைப்பூவைத் தொடங்குதல். (இது முடிந்து விட்டது

12 .  ஆவணப்படுத்துதல் – இதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து – உறுப்பினர்கள் குறிப்புகளை (references) சேர்த்தல்,  பகிர்தல். ஆவணம் எனும்போது நடப்பு நிகழ்வுகள் மட்டுமல்லாமல் பண்டையக் காலம் முதல் இன்று வரை என்பதை நிணைவில் கொண்டு அப்போதைய பாலினவாத பிரதிபலிப்புகளையும் சேகரிக்க வேண்டும். (உ.ம்: பழைய விளம்பரங்கள், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள், புகைப்படங்கள், பத்திரிகைச் செய்திகள், படங்கள் – பட ரீல்கள், பழைய வீடியோ கேசட்டுகள், திரைப்பட கதாப்பாத்திரங்கள் பற்றிய கருத்து, சுவரொட்டிகள், இப்படி எதுவேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். சமூக தளங்களில் நடந்த பாலியல் அத்துமீறல், கூலிப்பாகுபாடுகள்,
தொழிற்முறைப் பாகுபாடுகள் குறித்த குறிப்புகளாகவும் இருக்கலாம்.

13.  இந்த அமைப்பு பற்றிய அறிமுகக் குறிப்பும். திட்ட அறிக்கை சிறு குறிப்பும் பதியப்படும்.  அவற்றை உங்கள் நண்பர்கள் வட்டத்திற்கு (ஒத்த சிந்தனையுள்ள) அனுப்பலாம். முடிந்தால் சில பிரதிகள் எடுத்தும் இணைய வசதி அற்றோர் மத்தியில் கொடுக்கலாம். (முழு திட்ட அறிக்கை தயாரான பின்னர் சிறு பிரதி வெளியீடு குறித்து யோசிக்கலாம்).
இந்த அமைப்பு இன்னும் துவக்கக் கட்டத்தில் தான் உள்ளது, ஒரு முறைப்படியான கூட்டம் கூட்டப்பட்ட பின்னரே ஒரு ஒழுங்கமைப்பு (Organizational Structure), செயற்குழு ஆகியவை உருவாக்கப்படும். (இதற்கு ஒரு 6 மாத காலம் வரைகூட பிடிக்கலாம்).  அதுவரை தன்னார்வலர்கள் (Volunteers) என்ற வகையில் ஒத்த சிந்தனையுள்ள அணைவரும் ஒண்றிணைந்து பணிபுரிகிறோம்.   ஒவ்வொருவரின் அரசியல் நிலைப்பாடு வேறுவேறாக இருக்கலாம்.  இவ்வமைப்பில் பங்களிப்பு, ஆலோசனைகள் வழங்கும் அணைவரோடும் அவர்களின் எல்லா நிலைப்பாட்டிலும் அமைப்பின் நிறுவனரோ, அமைப்பின் உறுப்பினர்களோ உடன்படுகின்றனர் என்று பொருளில்லை. அதே நேரத்தில் முற்றிலுமாக ஒருவரை, ஒன்றை நிராகரிக்கும் போக்கும் இவ்வமைப்பில் இல்லை. நட்பு முரண்பாடு, பகை முரண்பாடு என்பதை இவ்வமைப்பு வழிமொழிகிறது.  அந்த வகையில் கருத்துமுதல்வாத, மதவாத, வலதுசாரி போக்குக்கு இவ்வமைப்பு துணை நிற்காது. அதேபோல் இடதுசாரி, மூற்போக்கு சிந்தனைகளில் விமர்சனம், சுயவிமர்சனப்போக்கு ஆகியவற்றையும் நட்பு முரண்பாடு எனும் வகையில் கணக்கில் கொண்டு இடதுசாரி, முற்போக்கு வமர்சகர்கள், அறிவுஜீவிகள், அரசியல் விமர்சர்கர்கள் ஆகியோரோடும் இணைந்து இவ்வமைப்பு பணிபுரிய விரும்புகிறது.

ஆலோசகர்கள்: மூத்த சமூக / பெண்ணியஆர்வலர்கள், எழுத்தாளர்கள் ஆலோசகர்களாக இருக்கின்றனர். அவர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் முன்வரைவில் சில மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன.  அவர்கள் பற்றிய விபரங்கள் முறைப்படியான ஒரு கூட்டத்தில் அவர்களின் அனுமதி பெற்றுப் பகிரப்படும்.

எளிமைபடுத்தி சொல்வதானால் இது ஒரு மனித உரிமை சார்ந்த அமைப்பு, ஒரு அரசியலமைப்பு வடிவத்தை இப்போதைக்கு கொடுக்கவியலாது. (This is not an NGO, Political Party, Alliance of any Political Group etc., As an Individual I have started this Movement out of my own concern and am seeking help from People who have similar concern. English Translation of this draft agenda will be posted shortly.)

HI HANDSOME..!! HI HANDSOME..!! SOME WHITE HETEROSEXUAL ANTI-QUEER POLITICS-FIGHTING HOMOPHOBIA,SISSYPHOBIA,TRANSPHOBIA AND THE ROLE OF FEMINISM – JACQUES JOHN JOANNE this democratic system, gender equality remains  upside down as shown in the picture,until some “hi handsomes hi handsomes” evolves….!!!!!

                                                                   -JACQUES JOHN JOANNE

Okay..!! well, you have guessed from the title itself that the essay is against the sissyphobia and transphobia portrayed by the fair and handsome ad by the emami. Well, look at the below pictures.

Well…now I feel you can guess what I wish to say here. The emami ad portrays a macho men with the moustache, applying a facial cream for women to him. The ad, makes a laugh out of this behaviour and the “hero” appears here and asking the macho men “so, now facial cream, then nail polish, then lipstick?” and suggests the macho man to apply “fair and lovely product”. So the macho, who had applied the fair and lovely cream now  turn “white and manly” and in the subsequent scene, a group of women dance around him singing “hi handsome..hi handsome”.

Okay..!! now, our essay starts with that “handsome macho hunk”. The handsome hunk portrayed here as handsome is the depiction of a politics of the white skin. A racial point of view. Being white is not necessarily called beautiful. Okay, if somebody is ready to criticise what I had wrote in the previous line, let them justify what is beauty and how the colour of beauty is white. It is such an racial expression of the human bodies, viewing them as white and turning to white is what called the turning to beauty or handsome.

The next line of thought is the role played by the hero. Yes, the ad had done a best job of representing what is the source from where one gets the ideas to turn “beautiful and  masculine”. This ad, thus via this way of thought is the beautiful depiction of the condition of society. This explains the hero is a corrupted soul, by the racial politics who just considers that being white is beautiful. This is an another form of “hero worship”, which if we follow through the line of this ad, reveals that a boy, remains feminine until the introduction of a hero, who makes him “beautiful and masculine”. This is a strategy employed in this ad, by which a observer is teached with some ways to make them “manly”.

Okay..!! now let we turn to the next criticism. Once the macho represented here, turned to a “beautiful,handsome,white and masculine”, he is surrounded by a gang of young girls, who sing and dance around them. Well, nice representation. Okay..!! what is the hidden homophobia here? A masculine body represented here is represented as the love object for the feminine one. But what is real? There exist, gay identities, bisexual identities, polysexual identities, pansexual identities etc, for which identities such an association of masculine only with feminine is erroneous. Yes this is real and what is nature.  A masculine body associated only with a feminine body is the politics of heterosexuality, where queer sexualities remains derivative or peripheral.

Well, then what is the hidden         transphobia and sissyphobia present here? Transphobic in the sense a feeling of hatred against the
transgenders and if we consider sissyphobia, it is the feeling of hatred against the sissy people or effeminate men. Okay.!!! The ad, is an example for the iteration of the gender performance concept by Judith Butler. The essentialistic aspect of gender is preserved here. There is no law which states that women should wear nail polishes or men shouldn’t wear that. Anything which just makes this law is the place where feminism and queer theory criticises. Effeminate men are widely discriminated even within queer community, and their quality of being “not-manly”, who deviate the traditional gender roles is widely considered as the heretic in the non-queer circles more widely.

Transpeople and sissy people violate the traditional gender roles. And the macho man here is criticised by the “hero” for being a effeminate. Oh dear readers, who reads this essay let me ask you one question….how a nail colored becomes non-beauty compared to a nail-non-colored? Some ridiculous logics woven in the sissyphobia. Even this is the logic that creates transphobia, where man born man, violate the gender enters the other gender, something which is hard to digest in a homophobic-racist-heterosexual-antiqueer-sissyphobic-transphobic socity..!!! this democratic system, gender equality remains a upside down as shown in the picture,until some “hi handsomes hi handsomes” evolves….!!!!!