Tag Archives: Dalit Women

The relevance of Kawasi Hidme’s unheard story by Sushmita Verma (Art by Sushmita) – ‘Colours of the Cage’

Being an adivasi, a woman and being born in a region desired by greedy multi national companies does not serve one well. That is the story of Hidme and many more like her in the regions of Bastar, Chattisgarh. Kawasi Hidme was a young girl, full of energy from Borguda village in Sukma, Bastar region. She helped her widowed aunt till a small piece of land. The rice grown was just enough for them and Hidme would, during the season, sell Mahua in the local market. Like every girl of her age, she would be excited about the occasional fairs from where she can buy colourful bangles and other items which were otherwise not available in the local market.

In January 2008 just after harvest, as in previous years, a fair was organised in Ramram, the nearby village. Kawasi accompanied her aunt and her other cousin sisters to the fair and to buy ribbons andchoodis. There she joined a group of other tribals who were dancing and singing. Having danced vigorously, she soon became thirsty and approached the nearby hand-pump for water. But as soon as she held the pump, someone very forcefully grabbed her. She looked up angrily and was shocked to see Police personnel. They had surrounded her and began dragging her by her hair towards their vehicle parked outside the fair. With hands and feet tied, she was thrown on the floor of the truck and driven to the Police station.

IMG_20150425_020702This was just the beginning- the start of the atrocities that were to be perpetrated on Kawasi Hidme for the subsequent seven years or so. As the staff at one police station would satisfy themselves, she would be sent to another. Repeated torture resulted in a death like situation for her. The policemen however, got apprehensive that she might die in the station itself. That would be a major problem. Her detention had to be formalised and she had to be sent to prison. This was not something uncommon for this area- adivasi girls like Hidme were detained and tortured for months on end and would ultimately be falsely charged under draconian laws such as the Chattisgarh Public Security Act, UAPA, etc.

However before sending her to the prison, the formality of producing her before the court remained. Kawasi’s condition was such that she had to be admitted to the hospital. It was only after a few days that she was produced before the local Magistrate. The Police had conveniently accused her of an offence that related to the murder of 23 CRPF personnel and the Magistrate remanded her to the Jagdalpur prison. On reaching the prison, the excessive physical and possibly sexual torture ultimately paid its toll and her body suddenly ejected her uterus. She bled profously. Horribly scared, she somehow attempted and suceeded in putting her flesh back into her body.

IMG_20150425_021009Till then, she couldn’t share her experience with anyone, but now in prison she would be comfortable to talk to the other Gondi speaking women inmates. The next day as her uterus was again thrown out of her body, Kawasi decided to cut it off. She asked an inmate for a blade and when all the girls had gone out of the barrack, she sought to operate herself so as to end the pain. As she was about to act, a girl entered the barrack and screamed on seeing the bleeding Hidme. The other women inmates gathered. The blade was taken away from her and the jailor was called, who sent her to the city civil hospital for treatment. After a surgical operation at the hospital she was brought back into jail.

In court, the fabricated case against Kawasi was not progressing. The Police had mentioned two women and two policemen as witnesses. The two women never came to depose before the court and the two policemen denied having any information about her involvement. The evidence put up was itself suspicious at face value. The offence in which Kawasi was alleged to be involved, took place on the 9th September 2007. Statements of police personnels (with ‘remarkable memories’) were recorded on 5thDecember 2007, mentioning names of around 50 Naxalites supposedly calling out to each other. This list did not contain Kawasi Hidme’s name. However after 15th December 2007 when the police personnels added a few more names, her name suddenly appeared in newly recorded statements. And finally in court they denied her involvemnet.

Soni Sori, an adivasi teacher, was also in prison during this period and could interact with Kawasi. Soni Sori had undergone a similar treatment in police custody. She was administered electric shocks and stones were inserted in her private parts. After her release Soni Sori had informed human rights activists about Hidme’s condition who in turn, with sympathetic lawyers, started raising their voices for Kawasi. One such lawyer argued before the Court that as all the witnesses were complete, orders to release Hidme should be given. The judge replied that since she had already spent seven years in jail, there should not be a problem in spending a couple of months more! So Hidme stayed incarcerated for many more subsequent months. Finally in late March 2015, as none of the charges against her could be proved the Court ordered her release.

On the date of her release, Soni Sori and her nephew, Linga Kodopi went to receive her from Jagdalpur jail. When Linga took her back to her village, her friends failed to identify her and as she called out to each one of them, they started weeping. Though she was now free, her body was almost completely wasted. She had undergone multiple operations for gallstones. And each operation resulted in further exhaution. The mental injury is almost beyond repair. She regularly faces depression and sudden mood swings. On the other hand, the IG of Bastar, Kalloori has planned to fabricate Kawasi in a further case as she continues to speak of her violations and join Soni Sori in their fight against these injustices

This is not just the story of Kawasi Hidme, but rather the story of thousands of Adivasi women and men incarcerated for longest years of youth and vitality.The hard question we need to ask here is, who is going to compensate for their lost years? In the absence of legal aid, the torture these young women and men have undergone are never proved . The even more shocking part is that we do not hear such stories in the mainstream media. Soni Sori was one of the few women whose voice did reach mainstream media, the reasons being her own courage and the extent of gruesome torture she underwent. Though among aware citizens, it is not unknown that the Police frame adivasis and vulnerable people in regions like Bastar in false cases by branding them as naxals, but serious documentation on it especially when it comes to women still remains minimalistic. But all this fades in the midst of the footage that mainstream media devotes to coverage of the IPL, paid-news reports or events that do not concern us. This has created an illusion in the minds of our youth that a good life means a good job and abundant money with no concern for society at large. The few courageous women who decide to stand up against the mighty and powerful state apparatus face hostility at every step of their work. Recently when Soni tried to help Bhima Madkam, a local injured in a police firing, from Madenar village in Bastar to file a complaint, the police started harassing and threatening her saying that they will send her back to the jail by getting her bail order cancelled by the Court on grounds that she is ‘instigating people against the State’.

Apart from investigatng the case and arresting people, the police in these areas also assume the role of delivering justice. The growing impunity they enjoy is disturbing. The power that comes from holding the gun with absolutely no accountability is indulging. They assume the role of the overarching patriarchal figure who under the pretext of ‘protecting’ society, extracts ‘small’ (sexual or otherwise) favours, ‘teaches’ the accused a lesson and gets away easily unnoticed. Unless we broaden the discourse and dialogue on these issues, there is faint hope that anything is going to change for the better.

Hidme’s question keeps haunting us: “I was never involved in any Maoist activity… What was my fault?” We, as concerned citizens, have to decide if we are prepared for more such questions or are we going to stand up and challenge these injustices?

(Note : Support for the facts related to Kawasi Hidme’s case has been taken from Jagdalpur Legal Aid group’s lawyer, also a large part has been translated from information available in Hindi on activist Himanshu Kumar’s facebook page. The relevance of Kawasi’s story in our lives is becoming more important than ever before, hence I chose to talk about her story. All views expressed are mine)

source: https://.wordpress.com/2015/05/03/the-relevance-of-kawasi-hidmes-unheard-story-by-sushmita-verma-art-by-sushmita/

கோகிலா என்பவரின் சந்தேகத்திற்குரிய மரணம்

IMG_2716

பள்ளிநேலியனூர், கண்டமங்கலம் அருகில், விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் பறயர் சாதிப் பெண் கோகிலா என்பவரின் சந்தேகத்திற்குரிய மரணம் – உண்மை அறியும் குழுவின் அறிக்கை

3.12.2012

சென்னை

பள்ளிநேலியனூர் கிராமத்தில் நவம்பர் 11 அதிகாலை 2.30 மணியளவில் நடந்த குடும்ப / சாதி வெறி திமிர் கொலையில்(கௌரவக் கொலையில்) பறையர் சாதியைச் சேர்ந்த கோகிலா (வயது 23) என்ற பெண் அதேபகுதியை சேர்ந்த அருந்ததியர் சாதியைச் சேர்ந்த கார்த்திகேயன் (வயது 25) என்பவரை காதல் திருமணம் செய்தையொட்டி, கோகிலாவின் பெற்றோரால் அடித்துக் கொலை செய்யப்பட்டார் என்றும், அதை தற்கொலை என்று அவர்கள் முடி மறைப்பதாக  செய்திகள் வெளியானது. இதுகுறித்து ஆய்வு செய்ய மாசெஸ் அமைப்பின் சார்பாக, அரங்க. குணசேகரன், தமிழக மனித உரிமைக் கழகம் தலைமையில் மேலும் சில மனித உரிமை அமைப்புகளைச் சேர்ந்த நபர்களை ஒருங்கிணைத்து கீழ்கண்ட 5 பேர் கொண்ட குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது.

1. நிர்மலா (கொற்றவை), நிறுவனர் மாசெஸ் அமைப்பு

2. அரங்க. குணசேகரன், தமிழக மனித உரிமைக் கழகம்

3. தமிழ் மணி, தமிழக சாக்கிய அருந்ததியர் சங்கம்

4.  மாறன், மனித உரிமை ஆர்வலர்

5.  வழக்குரைஞர் சுந்தரராஜன், பூவுலகின் நண்பர்கள்

நாங்கள் ஐவரும் டிசம்பர் 2 அன்று சம்பவம் நடந்த பள்ளிநேலியனூர் சென்று கார்த்திகேயனின் தாய் மற்றும் கோகிலாவின் குடும்பத்தார், ஊர் பொதுமக்கள், இந்த வழக்கை விசாரித்து வரும் இன்ஸ்பெக்டர் சரவனன், முன்னாள் ஊராட்சி மன்றத் தலைவர் இராமமூர்த்தி, இன்றைய தலைவர் தமிழ்குடி, ஆசிரியர் ரமேஷ் ஆகியோரைச் சந்தித்தோம். மேலும் கார்த்திகேயன், அவரது சகோதரர் கதிர்வேல், கார்த்திகேயனின் வழக்குரைஞர் லூசி, அவரது சீனியர் வழக்குரைஞர் ஜோஸ் மற்றும் கார்த்திகேயன் நண்பர் இளையரசன் (திராவிட விடுதலைக் கழகம்) ஆகியோரையும் சந்தித்துப் பேசினோம். கோகிலாவின் குடும்பத்தார் தரப்பில் பேசிய அவரது சித்தப்பா முருகன், அந்த தெருவில் வசிக்கும் அண்டை வீட்டர் மற்றும் இன்ஸ்பெக்டர் சரவணன் தெரிவித்த தகவல்களில் பல முரண்பாடுகள் இருப்பதை எங்களால் காண முடிந்தது. எங்கள் குழுவின் விசாரனை விவரங்கள் பின் வருமாறு:

 கோகிலாவின் தந்தை இதை இயற்கை மரணம் என்று சொல்ல, வழக்கை விசாரிக்கும் இன்ஸ்பெக்டர் சரவணன் ஆகியோர் இதை தற்கொலை என்று உறுதியாகச் கொல்கிறார். தற்கொலை என்றால் போஸ்ட்மார்ட்டத்திற்கு ஏன் உடலை தரமறுக்கிறார்கள் என்ற ஒரு சிறு சந்தேகம் கூட காவல்துறைக்கு வராதிருப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

பின்னணி:

பறையர் சாதியைச் சேர்ந்த கோகிலா, அருந்ததியர் சாதியைச் சேர்ந்த கார்த்திகேயன் என்பவரை கடந்த 9 வருடங்களாக காதலித்துள்ளார், பெற்றோர்களுக்கு தெரியாமல் 1.10.2010 அன்று கடலுரில் இருவரும் பதிவுத் திருமணம் செய்து கொண்டனர். இந்நிலையில் கோகிலா வீட்டிற்கு விசயம் தெரிந்து ’சக்கிலியனுக்கு’ கட்டிக் கொடுக்க மாட்டோம் என்று சொல்லி கோகிலாவின் பெற்றோர் வேறிடத்தில் அவருக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கத் தொடங்கினர். கோகிலா கார்த்திகேயனுடன் தான் வாழ்வேன் என்று தீர்மானகரமாக இருந்ததால் அவரது பெற்றோர் அவரை கடுமையாக அடித்து துன்புறுத்தியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. பின்னர் 10.11.12 அன்று மாலை 4 மணி அளவில் கோகிலா கார்த்திகேயனைத் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு தனது தந்தை தங்களது திருமணத்திற்கு சம்மதம் தெரிவித்து விட்டதாகவும், அடுத்த நாள் (ஞாயிற்று கிழமை) பெண் பார்க்க வருமாறும் சொல்லியிருக்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து இருவரும் மகிழ்ச்சியாகப் பேசிவிட்டு உறங்கச் சென்றதாகவும், 11.11.12 அன்று அதிகாலை 2.30 மணியளவில் கோகிலா இறந்துவிட்டதாக கார்த்திகேயனுக்கு தகவல் வந்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. அவருக்கு தைராய்ட் நோய் தொந்தரவு முற்றி மூச்சடைத்து இறந்துவிட்டாள் என்று கோகிலாவின் தந்தை நாகராஜன் தெரிவித்திருக்கிறார், வேறு சிலர் அவள் தூக்கு மாட்டி தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்று கூறுகின்றனர்.  

கோகிலாவின் பெற்றோர் போஸ்ட்மார்ட்டம் செய்ய காவல்துறையினரிடம் பிணத்தை ஒப்படைக்க மறுத்து இடுகாட்டில் பெட்ரோல் ஊற்றி எரித்துவிட்டதாலும், கார்த்திகேயன் தரப்பினர் எவரையும் பிணத்தின் அருகே அனுமதிக்காததாலும், பிணம் கண்களைத்தவிர முழுவதுமாக போர்த்தியிருந்தது என்பதாலும் தனது மனைவியின் மரணத்தில் மர்மம் இருப்பதாக உணர்ந்த கார்த்திகேயன், கண்டமங்கலம் காவல் நிலையத்தில் புகார் கொடுத்தையடுத்து இந்த செய்தி செய்தித்தாள்கள், வார இதழ்களில் வெளிவந்தது. மேலும் அது சமூக இணையதளங்களின் வாயிலாக கதிர்வேல் அவர்கள் அளித்திருந்த தகவல்களின் ஒலிப்பதிவு  மாசெஸ் அமைப்பின் கவனத்திற்கு வந்ததையொட்டி உண்மையறியும் குழு அமைத்து விசாரனைக்குச் சென்றோம்.

1. முதலில் நாங்கள் கார்த்திகேயனின் தாயார் கஸ்தூரியை சந்தித்தோம். கார்த்திகேயன், கலியமூர்த்தி தம்பதிகளுக்கு 5 மகன்கள். கார்த்திகேயன் கடைசி மகன். அவர் செண்ட்ரிங் எனப்படும் கட்டிட வேலை பார்த்து வருகிறார். 12ஆம் வகுப்பு வரை படித்திருக்கிறார். கோகிலாவும் கார்த்திகேயனும் ஒன்றாக படித்தவர்கள். 9 வருடங்களாக காதலித்து வந்ததாகவும், அரசல் புரசலாக இந்த காதல் சேதி தனக்கு தெரியும் என்றும் ஆனால் கோகிலாவின் இறப்பிற்கு பிறகே திருமண விசயம் தனக்கு தெரியும் என்றார். அதன்பிற்கு செய்தித்தாளில் வந்த திருமணப் புகைப்படத்தையே தான் பார்த்ததாகச் சொன்னார். கோகிலாவின் தந்தை நாகராஜ் கரும்பு வெட்டும் கூலி வேலைக்கு செல்பவர். சாதிப் பற்றின் காரணமாக, சக்கிலியப் பையனுக்கு எந்த காரணம் கொண்டும் பெண் கொடுக்கமாட்டேன் என்று சொல்லி அவர் அந்தப் பெண்ணை அடித்துக் கொடுமை படுத்தியிருக்கிறார்.

11.11.12 அன்று அதிகாலை 3.30 அளவில் கார்த்திகேயன் நண்பர்கள் வந்து கோகிலா இறந்து விட்டதாகத் தெரிவித்தனர். பின்னர் கோகிலாவின் பெற்றோர் கடும் கோபத்தில் இருப்பதால் கார்த்திகேயனின் பாதுகாப்பு கருதி அவரது நண்பர்கள் அவரை வேறிடத்திற்கு அழைத்து சென்று விட்டனர். அடுத்தநாள் ஈம காரியங்கள் செய்ய அவர்கள் பிணத்தை தயார் படுத்திக் கொண்டிருந்திருக்கின்றனர்.” இதற்கிடையில் தனது மனைவியின் மரணத்தில் சந்தேகம் இருப்பதாக கார்த்திகேயன் காவல்நிலையத்தில் புகார் கொடுத்துவிட்டான். அதைத் தொடர்ந்து காவல்துறை போஸ்ட்மார்டத்திற்காக உடலை கைபற்றவந்தபோது பெண்கள் எல்லாம் மறித்துக் கொண்டு அவர்களை உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை. சிலர் காவல்துறையினரையே நெட்டி தள்ளியபடி பின் தள்ளினர், வேறு சிலர் உடனடியாக பெண்ணின் உடலை கட்டையில் ஏற்றி பெட்ரோல் ஊற்றி கொளுத்திவிட்டனர்.

அதுமட்டுமல்லாது  என் மகனை நான் கொலை செய்வேன், இவன் யார் புகார் கொடுக்க? என்று கனவர் கலியமூர்த்தியை மிரட்டியுள்ளார் நாகராஜ். எங்ககளது வீட்டை இடிக்கப்போவதாகவும், எங்களை சும்மா விடமாட்டேன் என்று நாகராஜ் சொல்லிவருவதாகவும் எனது மகனுக்கு தகவல் கிடைக்க எங்களை உடனே இந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறுமாறு அவன் சொன்னான். நாங்களும் சென்றுவிட்டோம. காவல்துறையினரிடம் தனது மகன் மிரட்டல் குறித்து தெரிவித்து பாதுகாப்பு கோரியதாகவும், அதனால் அது தடுக்கப்பட்டதாகவும் கூறினார். ஆனால் அதன் பிறகு வேறு தொந்தரவுகள் இல்லை. எனவேசில நாட்கள் கழித்து வீட்டிற்கு திரும்பியதாகவும், இரவில் மட்டும் பங்காளி வீட்டில் படுத்துக் கொள்வதாகவும் தெரிவித்தார்.

அந்த ஊரில் பொதுவாக பொதுவெளியிலோ அல்லது நடைமுறையிலோ சாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஏதும் இல்லையென்றும் தெரிவித்தார். தங்களது குடும்பத்தில் கூட தனது சொந்த அண்ணன் மகள் ஒரு பறையர் சாதிப் பையனை திருமணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதாகவும் கோகிலாவின் தந்தை மற்றும் அவரது அண்டை வீட்டார் சிலருக்கு சாதிவெறி இருந்திருக்கிறது, அருந்ததி சாதியில் பெண் கொடுப்பதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. தனது மகன் கோகிலாவின் மரணத்தை கொலை என்றே நம்புவதாகவும், ஊரில் சிலரும் அப்படியே பேசிக்கொள்வதாகவும் தெரிவித்தார். தாங்கள் எந்தவிதத்திலும் குறைவில்லை எல்லா வசதிகளும் வீட்டில் இருக்கிறது, அநியாயமாக ஒரு பெண்ணின் உயிரை இப்படி வாங்கிவிட்டார்களே என்று ஆதங்கப்பட்டார்.

தான் அந்த வீட்டில்தான் இருப்பேன் என்றும் தனக்கு என்ன நேர்ந்தாலும் சந்திக்கத் தயார் என்றும் தெரிவித்தார்.

அந்தத் தெருவில் 3 அருந்ததயிர் குடியிருப்புகள் இருக்கிறது. பறையர் சாதியே பெரும்பான்மை. எதிரில் இருந்த கார்த்திகேயனின் சித்தி கௌரி மற்றும் அவர் கணவர் (கார்த்திகேயன் சித்தப்பா) வீட்டினரை விசாரித்தோம்.

2. சில தனிப்பட்ட காரணங்களால் தாங்கள் கஸ்தூரி குடும்பத்தோடு பேசாதிருந்ததாகவும். இப்போது இந்த சம்பவத்தை ஊரில் பேசிக் கொள்வதாகவும் கேள்விபட்டதாகவும் தெரிவித்தார். தங்கள் வீட்டுப் பையனைக் காதலித்ததால் தான் இப்படி நேர்ந்தது, அவன் கொலைகாரன் என்று கோகிலா குடும்பத்தினர் தூற்றுவதாகவும் வேதனைப்பட்டார். அப்போது கார்த்திகேயனின் சித்தப்பா அழத்தொடங்கினார். விசாரித்தபோது, ஒருவாரத்திற்கு முன் பள்ளிக்கூடச் சாலையருகே நடந்துவந்தபோது கோகிலாவின் சித்தப்பா தனஞ்செயன் (தனசேகர் என்பதை தனஞ்செயன் என்று சொல்லிவிட்டார்) தன்னை வழியில் வைத்து அடித்ததாக கண்ணீர் மல்கச் சொன்னார். இந்த சம்பவம் பற்றி என்ன தெரியும் என்று கேட்டதற்கு, பெரும்பாலும் அவர் குடித்துவிட்டு வருவதால் அவருக்கு எதுவும் தெரியாது என்று அவர் மனைவி தெரிவித்தார்.

3. கார்திகேயன் வீட்டற்கு அடுத்த தெருவில் இருந்த பறையர் சாதியைச் சேர்ந்த அருள் என்பவரிடம் விசாரித்தோம். கோகிலா, கார்த்திகேயன் இருவரும் காதலித்திருக்கிறார்கள், திருமணம் செய்து மறைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் கோகிலா வீட்டில் தெரிந்து பிரச்சனையாகி இருக்கிறது, திடீரென்று ஒருநாள் அந்த பெண் இறந்துவிட்டாள் என்று அறியமுடிகிறது. திடீர் மரணம், போஸ்ட்மார்டத்திற்கு உடலைத் தர மறுத்ததால் கார்த்திகேயன் மேலும் சந்தேகம் கொள்கிறார். காவல்துறையினர் வந்தபோது பெண்கள் எல்லாம் சேர்ந்து கொண்டு உடலை கைப்பற்றவிடாமல் மறித்துள்ளனர் என்றார்.

ஒருவேளை கார்த்திக் ஊருக்குள் வந்து அவரை எவரேனும் அடித்தால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள் என்று கேட்டதற்கு அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க மாட்டோம், நிச்சயம் தட்டிக் கேட்போம் உதவிக்கு செல்வோம் என்றார்.

ஆக அந்த ஊரில் ஒட்டுமொத்த சமூகம் சாதிய பாகுபாடு போற்றவில்லை என்று அறியமுடிந்தது. எல்லோரும் நட்புறவுடனேயே இருந்திருக்கின்றனர்.

4.   கோகிலாவின் பெற்றோரை சந்திக்க சென்றபோது அவர்கள் முன் ஜாமீன் வாங்குவதற்காக சென்றுள்ளதாக  கோகிலாவின் சித்தப்பா முருகன் தெரிவித்தார்.

முருகன் (தனியார் பேருந்து ட்ரைவர்) கூறியது:

எங்கள் பெண் காலை 8 மணிக்கு வேலைக்கு செல்வாள், 6 மணிக்கு வருவால். திடீரென்று ஒரு நாள் அவன் தான் திருமணம் செய்து கொண்டதாக தெரிவிக்கிறான் கார்த்திகேயன். அதை வெளியில் சொல்ல அச்சப்பட்டிருக்கிறான். ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன் தான் கோகிலாவை திருமணம் செய்து கொண்டதாக கார்த்திகேயன் கூறுகிறான். இதற்கிடையில் இது ஏதும் தெரியாமல் எங்கள் விட்டுப் பெண்ணுக்கு நாங்கள் மாப்பிள்ளை பார்த்தோம். அவரது தொடர்பு எண் இருந்ததைக் கொண்டு கோகிலா அவரைத் தொடர்பு கொண்டு தான் இப்போது திருமணம் செய்து கொள்ளும் எண்ணத்தில் இல்லை என்று பேசியிருக்கிறாள், தன்னைத் திருமணம் செய்ய வேண்டாம் என்று சொல்லியிருக்கிறாள். இதைத் தெரிந்து அவளது தந்தை யாரையாவது காதலிக்கிறாயா என்று விசாரித்தபோது, தைராய்ட் பிரச்சனை இருப்பதால் அப்படிச் சொன்னதாக சொல்லியிருக்கிறாள்.

 அதிகாலை 3 மணியளவில் உறக்க கலக்கத்தில் பார்த்தபோது இறந்து கிடந்தாள் என்றார். தனது மனைவியின் மரணத்தில் சந்தேகம் இருப்பதாக காவல் துறையை நாடியிருக்கிறார். எங்கள் பெண் தைராயிட் பிரச்சனையால் அவதியுற்று வந்தாள், மூச்சு விட முடியாமல் சிரமப்படுவாள். அவர் எப்படி இறந்தாள் சூசைடா என்று நாங்கள் கேட்டபோது ஆம் சூசைட் தான், தூக்கு மாட்டிக் கொண்டாள். தன்னால் வாழமுடியவில்லையே என்று மன உளைச்சலடைந்திருக்கிறாள் போலும் அதான் சூசைட் செய்து கொண்டாள் என்றா.

பிறகு காவல்துறை வந்ததா என்றோம்.

மதியம் 3 மணியளவில் காவல்துறை வந்தது, கோகிலாவின் கணவர் என்று சொல்லி கார்த்திகேயன் என்பவர் கோகிலா மரணத்தில் சந்தேகம் இருப்பதாக புகார் அளித்திருக்கிறான். காவல்துறை விசாரிக்க வரும்போதுதான் அவர்கள் பதிவுத் திருமனம் செய்து கொண்டார்கள் என்பதே எங்களுக்கு தெரியும்.  காவல்துறை வரும் வேளையில் எங்கள் சாதி வழக்கப்படி உடலை தகனம் செய்வதற்கு ஏற்பாடு செய்து கொண்டிருந்தோம். பெண் எப்படி இறந்தாள் என்று நாங்கள் மீண்டும் கேட்டதற்கு, எந்த பெற்றோர் தான் உடனே காதலுக்கு சம்மதம் தெரிவிப்பார்கள், அந்த அடிப்படையில் அவர்கள் கொஞ்சம் கண்டித்திருக்கிறார்கள் அது தவறா. அதற்குள் அந்தப் பெண் மனமுடைந்து தற்கொலை செய்து கொண்டாள் என்றார்.

கார்த்திகேயன் எங்களை நாடாது நேரே காவல்துறையை நாடியிருக்கிறார். ஒருவேளை காலையிலேயே சென்று புகார் அளித்து அவர்களும் காலையிலேயே வந்திருந்தால் நாங்கள் உடலை முறைப்படி ஒப்படைத்து, கணவன் என்ற முறையில் அவனே சடங்குகள் செய்யட்டும் என்று அனுமதித்திருப்போம். உடலைக் குளிப்பாட்டி எல்லாம் தயாரான பிறகு உடலை போட்டுவைப்பது தவறு என்பதால் நாங்கள் கொடுக்கவில்லை, ஒருவேளை ஊர்காரர்கள் அனுமதித்தால் எடுத்துச் செல்லுங்கள் என்று சொன்னதாக எங்களிடம் தெரிவித்தார்.

உடலை பெட்ரோல் ஊற்றி எரித்துவிட்டீர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறதே. அது உண்மயில்லை, எங்கள் ஊர் வழக்கப்படி சர்க்கரை கொட்டி, இரப்பர் போட்டு சடங்கு வழக்கப்படிதான் எரித்தோம், அது அவர்களின் வாக்குமூலம் என்றார்.

ஓரிரண்டு நாட்கள் அந்தப் பெண்ணை எங்காவது அழைத்து சென்று குடித்தனம் நடத்தியிருந்தால் நாங்களும் எங்கள் பெண்ணைக் காணவில்லையே என்று தேடியிருப்போம் எங்களுக்கும் முன்னரே இந்த விசயம் தெரிந்திருக்கும்… இல்லையேல் முன்னரே அவன் காவல்துறை உதவியையாவது நாடியிருந்தால் இந்த அளவுக்கு சென்றிருக்காது என்றார்.

அப்போது அங்கு பறையர் சாதியைச் சேர்ந்த தெரு மக்களும் கூடியிருந்தனர். அவர்களும் ஊடே இதே கருத்தை தெரிவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

இந்த ஊரில் இதேபோல் சாதி மாறித் திருமணம் நடந்திருக்கிற்தே, கார்த்திகேயன் உறவினர்கூட பறையர் சாதியில் பெண் எடுத்திருக்கிறாரே என்று நாங்கள் கேட்டபோது ஆமாம் என்றார் முருகன் எங்களுக்கும் முன்னரே தெரிந்திருந்தால் சேர்த்து வைத்திருப்போம் என்றார். அப்போது, அங்கிருந்த கதிரவன் என்பவர் யார் அவன் சக்கிலி வூட்டில் பெண் எடுத்தது என்று எரிச்சலுடன் கேட்டார்.

தொடர்ந்த முருகன் – ஏன் எங்களிடம் சொல்லாமல் பார்த்து வைத்த மாப்பிள்ளையிடம் சொன்னாய் என்று கோகிலாவின் தந்தை கோபித்திருக்கிறார். இது பெற்றோர்களின் இயல்பான கோபம் தானே, திருமணம் முடிந்து 2 வருடங்கள் வேறு ஆனதால் சேர்ந்து வாழ முடியவில்லையே என்று அவள் மன உளைச்சலடைந்து தற்கொலை செய்யும் மனநிலைக்கு சென்றிருக்கலாம் என்றார்.

பெற்றோர் கோபித்ததற்கும், பெண் இறந்ததற்கும் எத்தனை நாள் இடைவெளி என்று கேட்டபோது மூன்றே நாள் என்றார், அவளை பெண் பார்க்க வருவதாக இருந்தது, அதற்குள் இப்படி நடந்துவிட்டது. இப்போது இத்தனை பேரை அனுகும் கார்த்திகேயன் ஏன் தொடக்கத்திலியே இந்த முயற்சியை எடுக்கவில்லை, எங்களிடமும் வந்து பேசவில்லை என்றார்.

திருமணம் செய்து மறைக்கும் அவசியம் ஏன் வந்திருக்கும் என்று கேட்டதற்கு, கோகிலாவின் தந்தை கோவில் நாட்டாமைக்காரராக இருந்திருக்கிறார், ஊரில் ஒரு பெரிய மனிதர் அதனால் அவனுக்கு அச்சமாக இருந்திருக்கலாம் என்றார்.

சரி பெண் ஏன் மறைத்திருப்பார் என்று கேட்டதற்கு, அவருக்கு என்ன 21 வயதுதானே ஆகிறது, என்ன மெச்சூரிட்டி இருக்கும், அதனால் தான் நாங்களே மாப்பிள்ளை பார்த்தோம். பெண் 10 ஆவது படித்திருக்கிறாள், மருந்து கம்பெனியில் வேலை பார்க்கிறாள், காலையில் செல்வாள் மாலையில் வருவாள். ஒருநாள் கூட வேறெங்கும் சென்றதில்லை எங்களுக்கும் சந்தேகம் வரவில்லை என்றார். ஆனால் ஊரில் அரசல் புரசலாக இவர்கள் சந்திப்பை பற்றி பேசிக் கொள்வார்கள். அதை நாங்கள் பொருட்படுத்தவில்லை என்றார்கள். நாங்களே காதல் ஜோடிகளை சேர்த்து வைத்திருக்கிறோம், எங்களுக்கு தெரியவே இல்லாதபோது நாங்கள் என்ன செய்ய முடியும் என்றார்.

கார்த்திகேயன் சித்தப்பாவை கோகிலாவின் சித்தப்பா அடித்ததாக சொல்கிறார்களே என்று கேட்டதற்கு அப்படியெல்லாம் இல்லை என்று ஊர்காரர்கள் சொல்ல, முருகன் பெண்ணின் இறப்பு நடந்த ஓரிரு நாட்களில் கோபம் காரணமாக அப்படி ஏதாவது நடந்திருக்கலாம் ஆனால் அதன் பிறகு ஏதாவது நடந்ததா என்று விசாரித்துப் பாருங்கள் என்றார்.

அங்கிருந்த ஓர் பெண்மணியும் எவருக்கும் தெரியாதபோது இப்போது வந்து திருமணம் செய்துகொண்டதாக சொன்னால் என்ன செய்யமுடியும் என்றார் கோபமாக. யாராவது சென்று அவர்களை எதாவது செய்தால் அவர்கள் இன்நேரம் இங்கிருந்திருக்க முடியுமா, அப்படி செய்யாததால்தான் அவர்கள் அதிகம் துள்ளுகிறார்கள் (ரொம்ப போராங்க) என்றார்

முருகன் தொடர்ந்தார், கோகிலாவின் தந்தை அடுத்த நாள் கார்த்திகேயனைப் பெண் பார்க்க வருமாறு போனில் சொன்னதை பதிவு செய்திருப்பதாக அவரே சொல்லியிருக்கிறார் கேட்டுப்பாருங்கள். அதன் பிறகு கோகிலாவின் தாயார் சற்று கோபமாகப் பெண்ணிடம் பேசியிருக்கிறார், அதைத் தொடர்ந்து கோகிலா மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகியிருக்கலாம்.

கோகிலா தைராய்ட் பிரச்சனையால் தற்கொலை செய்து கொண்டாரா அல்லது கார்த்திகேயனோடு திருமணம் செய்யமுடியாதிருக்கிறதே என்று தற்கொலை செய்து கொண்டாரா என்று கேட்டதற்கு, முருகன் அது தன்னால் உறுதியாக சொல்ல முடியாது என்றார், ஆனால் முன்னர் மன உளைச்சல் காரணமாக தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கலாம் என்றார். கதிரவன் ஆணித்தரமாக தைராய்ட் பிரச்சனையால்தான் தற்கொலை செய்து கொண்டாள் என்றார்.

கோகிலா புகைப்படம் இருக்கிறதா என்று கேட்டதற்கு அது எதுவுமில்லை எல்லாம் கொளுத்திவிட்டார்கள் என்றார். ஏன் கொளுத்த வேண்டும் என்று கேட்டதற்கு அதை தான் சொல்ல முடியாது, அவர்கள் அப்பா அம்மா இருந்தால் தான் தெரியும் என்றார்.

இது பெரிய விசயமானதற்கு காரணமே வழக்குரைஞர் லூசி தான் காரணம், எங்கள் தரப்பில் எதையும் கேட்காமல் அவர்களாகவே எல்லாவற்றையும் முடிவு செய்தால் நாங்கள் என்ன செய்ய முடியும்? என்றார்.

வழக்குறைஞர் கோதண்டபாணி என்பவர் லூசியை மிரட்டியதாகச் சொல்லப்படுகிறதே என்றபோது அது தனக்கு தெரியாது ஆனால் எங்கள் ஊர் விசயத்தில் ஏன் தலையிடுகிறாய், இந்த வழக்கை விட்டுவிடு என்பதுபோல் ஏதாவது சொல்லியிருக்கலாம் என்றார். மேலும் அவர் எங்கள் நெருங்கிய உறவு, கோகிலாவின் தந்தை கூட பிறந்த சித்தப்பா மகன் என்றார்.

5. முன்னாள் ஊராட்சி தலைவர் இராமமூர்த்தி, ஆசிரியர் ரமேஷ் மற்றும் சில ஊர் மக்களை அங்குள்ள கோயில் மண்டபத்தில் சந்தித்தோம்.

இராமமூர்த்தி கூறியது:

கோகிலா இயற்கை மரணமடைந்திருக்கிறார். அவருக்கு தைராய்ட் பிரச்சனை இருந்தது, அதுதான் இறப்புக்கு காரணம் என்றார்.

கார்த்திகேயன் தன்னோடு தான் எப்பொழுதும் இருப்பார் என்றும் மாமன் மச்சான் என்று பழகிவந்ததாகவும் திருமணம் செய்து கொண்டதை தன்னிடம் கூடச் சொல்லவில்லை என்றார்.

ஏன் உடலைக் கொடுக்க மறுத்தார்கள் என்று கேட்டதற்கு, உடலைக் குளிப்பாட்டி எல்லாம் முடித்தபின்னர் ஊர்வழக்கப்படி அப்படி கொடுக்க மாட்டார்கள், அதனால் தான் ஊர்மக்கள் காவல்துறையை தடுத்திருக்கின்றனர் என்றார்.

ரமேஷ் குறுக்கிட்டு எங்கள் ஊரில் சாதிப் பிரச்சனையே இல்லை, முன்னர் சக்கிலியர்கள் செறுப்பு கூட அணிந்து செல்ல முடியாத அளவுக்கு கொடுமைகள் இருந்தது ஆனால் இப்போதெல்லாம் அப்படி எதுவும் இல்ல, நாடார், வள்ளுவப் பறையர், உடையார், ரெட்டியார் என்று அனைவரும் ஒற்றுமையாகவே இருக்கின்றொம் என்றார்.

ஆனால் கார்த்திகேயன் எங்கள் மேல் காவல் துறையில் புகாரளித்ததோடு லூசியின் தூண்டுதலின் பேரில் ஊரெங்கும் சாதி வெறியன் நாகராஜை கைது செய்! என்று போஸ்டர் ஒட்டியிருக்கிறார். மன வேதனையாக இருக்கிறது. தலித்தல்லாத லூசி எதற்கு இதில் தலையிடுகிறார், அவர் ஒரு முதலியார் என்று சாதியை குறிப்பிட்டு பேசினார். இரவு வேளைகளில் காவல்துறை வந்து எங்களை தொந்தரவு செய்கிறது, இரவு வேளைகளில் ஊரில் ஆண்களே இருக்க முடியாமல் ஓடி ஒளிகிறோம். இத்தனைக்கும் அவன் தான் காரணம். தொடக்கத்திலேயே அவன் எங்களை நாடியிருந்தால் ஊர்காரகளே அவர்களை சேர்த்து வைத்திருப்போம் என்றார்.

காதிலித்த காலத்திலேயே நாங்கள் யாரும் கண்டிக்கவில்லையே. கார்த்திகேயன் கோகிலாவின் தைராய்ட் நோய் என்பது க்ரானிக் டிசீஸ் அவரை திருமணம் செய்வது பயனற்றது என்பதால் வேண்டுமென்றே அவரை பாலியல் வேட்கையை தீர்த்துக் கொண்டு கைவிட்டிருக்கிறார், இல்லையென்றால் தனது மனைவியை அவர் அழைத்து சென்று வாழ்ந்திருக்கலாமே என்று இராமமூர்த்தி சொன்னர்.

அவர் தவறு செய்துவிட்டு எங்கள் மேல் புகார் அளித்து இப்போது முன் ஜாமீன் பெறுவதற்கு அலையவிடுகிறார். யார் யார் மேல் புகார் அளித்திருக்கிறார் என்று கூட தெரியாமல் ஊரே பயப்படுகிறது என்றார்.

6. கதிர்வேல், கார்த்திகேயன் சகோதரர்:

என் தம்பியை அந்தப் பெண்ணை காதலிக்குமாறு தூண்டியதே இராமமூர்த்திதான் (அ.தி.மு.க – முன்னாள் ஊராட்சி மன்ற தலைவர்) என்றார். அப்போது அவருக்கும் நாகராஜுக்கும் பிணக்கு இருந்தது, என் தம்பி எப்போதும் இராமமூர்த்தியுடனே இருப்பர். இது எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் அவர்தான், நீ லவ் பண்ணு நான் பாத்துக்குறேன் என்றவர், பின்னர் நாகராஜோடு ராசியான பின்னர் என் தம்பியை கூப்பிட்டு எச்சரிக்கை விடுத்தார். தனது மாமாவிற்காக எதையும் செய்யத் தாங்கமாட்டேன் என்று சொன்னார். இரண்டு முறை அவர் ஊராட்சி மன்றத் தலைவராக இருந்திருக்கிறார், மக்களுக்கென்று அவர் எதுவும் செய்யவில்லை, பின்னர் நாங்கள் தமிழ் குடி என்பவருக்கு எங்கள் 12-15 ஒட்டைப் போட்டோம் அவர் செயித்துவிட்டார். அப்போதும் தம்பி அவரோடு தான் இருந்தார், அவருக்கு தான் ஓட்டு போட்டார். இதற்கு மூலக் காரணமே இராமமூர்த்திதான். தன் வஞ்சத்தை தீர்த்துக் கொண்டார்.

கோகிலா தற்கொலை செய்து கொண்டாரா, கொலை செய்யப்பட்டாரா என்று கேட்டதற்கு: இரவு 10 மணியவரை கோகிலா தம்பியோடு பேசிக்கொண்டிருந்தார். அதற்கு முந்தைய நாள் அதற்கு இரண்டு நாளுக்கு முன்பு கோகிலாவின் தாய் மாமா வீட்டில் கோகிலாவை பயங்கரமாக அடித்து கொண்டு போய் விட்டிருக்கின்றனர். அவள் மனம் மாறும் என்று எதிர்பார்த்திருக்கின்றனர். ஆனால் அது நடக்கவில்லை. மீண்டும் தங்களது வீட்டிற்கே அழைத்து வருகின்றனர். சனிக்கிழமை மதியம் 12 மணி வரை அவரது அம்மா கோகிலாவை நன்கு அடித்திருக்கிறார். அதை தம்பி தனது தொலைபேசியில் ஒலிப்பதிவு செய்திருக்கிறார். அதனால் வீட்டை விட்டு ஓடிவிட முடிவெடுத்திருக்கிறார் கோகிலா. இதற்கிடையில் கோகிலாவின் தந்தை கார்த்திகேயனைத் திருமணம் செய்ய சம்மதம் தெரிவிப்பதாகச் சொல்லி மறுநாள் கார்த்திகேயனை பெண் பார்க்க வருமாறு சொல்லியிருக்கிறார். மகிழ்ந்துபோன கோகிலா உடனே கார்த்திகேயனிடம் தெரிவித்திருக்கிறார். நண்பர்களிடமெல்லாம் தகவல் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். அதை அம்மாவிடமும் தெரிவித்துவிட்டு தூங்கிவிட்டார்.

இரவு 2.30 மணியளவில் கோகிலா இறந்துவிட்டதாக தகவல் வருகிறது. கார்த்திகேயனை பாதுகாப்பாக இருக்கச் சொன்னார்கள் அவரது நண்பர்கள். நாங்கள் உடனே வெளியேறிவிட்டோம். காலையில் அம்மாவும் அண்ணியும் அடுத்த நாள் கிளம்பிவிட்டனர். அப்பா மட்டும் இரண்டு நாள்வரை அங்கிருந்தார். மிரட்டல் வரவே அவரும் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டார்.

எப்போது கம்ப்ளையிண்ட் கொடுத்தீர்கள்? என்று கேட்டபோது.

11.11.2012 அன்று மதியம் 12 மணிக்கு புகார் அளிக்க சென்றோம். பின்னர்  கோகிலாவின் பெற்றோர்தான் நம்மை எதுவும் செய்யவில்லையே பின்னர் எதற்கு புகார் என்று நான் தெரிவித்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து கார்த்திகேயன் நண்பர்கள் உனது பாதுகாப்பிற்காகவாவது நீ முதலில் புகார் கொடு. பிணத்தை அடக்கம் செய்துவிட்டு உன்னை நிச்சயம் தாக்குவார்கள் என்றார்கள். பின்னர் அவர்கள் சென்று தனது மனைவியை அடித்து கொலை செய்துவிட்டதாக புகார் அளித்தார். புகாரளிக்க 11.30 – 12 மணியளவில் சென்றுள்ளார்கள். காவல்துறையினர் புகாரை உடனே பெறாமல் இழுத்தடித்துள்ளனர். ஒருவழியாக 12.30 மணியளவில் புகாரை ஏற்றுக்கொள்வதாக சொல்லி எழுதத்தொடங்கினர். 1.30 மணியளவில் காவல்துறை ஊருக்குள் சென்றது. 3.30 வரை என்னதான் செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. 3.30 மணிக்கு உடலை எடுத்து சென்றார்கள், எங்களிடம் கொடுக்க மறுத்தார்கள், மறித்தார்கள், எரித்துவிட்டார்கள் என்று சொல்கின்றனர்.

அந்த பெண் தூக்கு போட்டு கொண்டதாக நினைக்கிறீர்களா என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்றபோது:

இல்லை அவரை தூங்கவைத்து தலகாணி வைத்து அழுத்தி கொன்று தூக்கிலிட்டிருக்கிறார்கள். தானாக தூக்கு போட்டுக்கொள்ளும் அளவுக்கு அவள் இல்லை. அவள் வீட்டை விட்டு ஓடிவிடுவாள் என்று தெரிந்துகொண்டதால், திருமணம் செய்வதாகக் கூறி ஏமாற்றி, திட்டமிட்டு கொன்றிருக்கிறார்கள் என்றார்.

கோகிலா ஏன் வீட்டை விட்டு வர சம்மதிக்கவில்லை என்றோம்:

இல்லை பெற்றோர் சம்மதத்துடன் கௌரவமாக திருமணம் செய்து ஊரில் வாழவேண்டும், ஒடிப்போய்விட்டால் அப்பா தற்கொலை செய்து கொள்வார் வேண்டாம் என்று தடுத்துவந்தார். நெருக்கடிகள் அதிகமாக 2010 ஜனவரி மாதம் அவர்கள் இரகசியமாகப் பதிவுத் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். எங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. இராமமூர்த்தி தம்பியை பேச அழைத்தபோதுதான் எங்களுக்கு விசயம் தெரியும். சாதி வேற்றுமை காரணமாக சேர்ந்து வாழ விடமாட்டார்கள் என்பதால்தான் அவர்கள் மறைத்து வந்தனர்.

அவர்கள் காதலித்தது ஊருக்கே தெரியுமே அப்போது யாரும் தடுக்கவில்லையே என்றபோது:

இல்லை இல்லை, கோகிலாவின் சித்தப்பா தனசேகர் ஒருமுறை தம்பியை கூப்பிட்டு அடித்திருக்கிறார். அதன் பிறகு தம்பி ஒதுங்கி இருந்தார். கோகிலாதான் அவரை துரத்தி துரத்தி காதலித்தார். இப்போது எங்கள் சித்தப்பாவையும் அடித்தவர் தனசேகர் தான்.

இதில் இராமமூர்த்தியின் பங்கு என்னவாக கருதுகிறீர்கள் என்று கேட்டபோது:

என் தம்பியை அழைத்துப் பேசும்போது எனது மாமா (நாகராஜுக்காக) நான் எது வேண்டுமானாலும் செய்வேன் என்றிருக்கிறார், தப்பா நினைக்காதே, மாமன் மச்சான் என்றெல்லாம் பார்க்கமாட்டேன். கொலையை செய்வதிலும், கொலையை மறைப்பதற்கும் அவருக்கு முக்கிய பங்கிருக்கிறது. ஒருகட்டத்தில் நாகராஜுக்கு பகை இருந்தது, பின்னர் சேர்ந்து கொண்டார். நேரம் போல் மாறிவிடுவார். அவருக்கு சாதிவெறி உள்ளது.

காதலித்தபோது தடுக்காதவர் இப்போது ஏன் இப்படிச் செய்கிறார் என்றதற்கு, இதை அரசியல் ரீதியாக கொண்டு சென்று அடுத்த பஞ்சாயத்து தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்கு திட்டமிடுகிறார். அவரை கணிப்பது யாராலும் இயலாத காரியம் என்றார். கூட இருக்கும் ரமேஷுக்குத்தான் தெரியும்.

நீங்கள் தமிழ்குடிக்கு (விடுத்லை சிறுத்தைகள் கட்சி வேட்பாளர்) ஓட்டு போட்டதால் அவர் வஞ்சம் தீர்க்கிறார் என்று கருதுகிறீர்களா என்றதற்கு ஆம் என்றார்.

தமிழ்குடி தேர்தலில் செயித்தபின்னர் இராமமூர்த்தி அவரை அடித்திருக்கிறார். ஒரே சாதியானாலும் அவர்களுக்குள் பகை இருக்கிறது. அதற்கும் சேர்த்து இப்போது அரசியல் செய்கிறார் என்றார்.

உள்ளூரில் அருந்ததியருக்கும், பறையருக்கும் பிரச்சனை இருக்கிறதா என்றோம். ஆம்! அவர்கள் எங்களை எந்த நேரத்திலும் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்றார். பெரும் பாகுபாடு ஏதும் பாராட்ட மாட்டார்கள், ஆனால் பெறும் அன்பும் பாராட்டமாட்டார்கள். விலகியே இருப்பார்கள். நாங்களும் ஒதுங்கியே இருப்போம். பள்ளிநேலியனூரில் எங்கள் தெருவில் அந்த அளவுக்கு கிடையாது, ஆனால் கோகிலா இருக்கும் தெருவில் சாதி வெறி பயங்கரமாக இருக்கிறது என்றார்.

உள்ளூரில் நாகராஜை நிறைய பேருக்கு பிடிக்காது ஏனென்றால் அதிக வட்டிக்கு விட்டு காசு பார்ப்பார், ஆனால் அவருக்கு பயந்து கொண்டு யாரும் உண்மை சொல்ல மாட்டார்கள். மூன்று மாதம் கழித்து உண்மை மெல்ல வெளிவரும் என்றார்.

7. பெயர் சொல்ல விரும்பாத நபர்:

நாகராஜன் சாதி பார்த்ததால் கோகிலாவை கார்த்திகேயனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க மறுத்தார். கோகிலாவை அடித்து துன்புறுத்தியுள்ளார்கள். 10.11.12 அன்று மாலை 7 மணியளவில் கோகிலாஅய்யோ அடிக்குறாங்களே, காப்பாத்துங்க என்று அலறிக்கொண்டே சாலையில் ஓடிவந்திருக்கிராள். அக்கம்பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் ஏன் பெண்ணை இப்படி அடிக்கிறீர்கள் என்று கேட்டதற்கு, எங்கள் பெண்ணை நாங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வோம் உங்கள் வேலையைப் பாருங்கள், இது எங்கள் குடும்பப் பிரச்சனை என்று கோகிலா அம்மா சொல்லவே எல்லோரும் கலைந்து சென்றுவிட்டனர்.

அடுத்தநாள் அதிகாலை கோகிலா இறந்துவிட்டதாகச் சொல்கின்றனர். தூக்கு மாட்டிய நிலையில் அவள் உடலை யாருமே காணவில்லை. கண்கள் மட்டுமே தெரியும் வண்ணம் முழுவதும் மறைத்தபடி உடல் கிடத்தப்பட்டிருக்கிறது. காலை 10 மணியளவில் ஊராட்சித் தலைவர் தமிழ்குடி என்னவென்று விசாரிக்கச் சென்றபோது கோகிலாவின் பெற்றோர் அவரை மோசமாக திட்டியுள்ளனர் என்றார்.

11.11.12 அன்று இரவு 12 மணியளவில் இராமமூர்த்தி கோகிலாவின் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்ததாக சிலர் தெரிவிக்கின்றனர் என்றார்.

 

8.  கோகிலாவின் தோழி தொலைபேசி வழியாக:

நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக வேலை பார்த்து வந்தோம், அந்த நிறுவனம் இழுத்து முடப்பட்ட பின்னர் தொடர்பில்லாமல் இருந்தோம். எப்போதேனும் ஒருமுறை தான் பேசுவோம். கோகிலாவும் கார்த்திகேயனும் சிறு வயது முதலே காதலித்து வந்தனர். திடீரென்று ஒருநாள் திருமணம் செய்து கொண்டதாக புகைப்படங்களைக் காட்டினாள் கோகிலா. அவள் இறப்பதற்கு ஒருவாரம் முன்பு வீட்டில் விசயம் தெரிந்துவிட்டதால் கொடுமைபடுத்துகிறார்கள் என்று மற்றொரு தோழியிடம் கூறியிருக்கிறாள். ஒருவாரமாக வேலைக்கு வராததால், அந்த தோழியின் அப்பா கோகிலாவின் அப்பாவைத் தொடர்பு கொண்டு என்ன ஆச்சு ஏன் பொண்ணு வேலைக்கு வரவில்லை என்று கேட்டதற்கு, அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றிருக்கிறார்கள். ஆனால் கோகிலாவை அடித்து துன்புறுத்தி அவளது தாய்மாமா வீட்டில் கொண்டுபோய் விட்டிருக்கின்றனர். அதன் பிறகும் அவள் மனம் மாறவில்லை என்பதால் அவளை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்துவிட்டனர். 10.11.12 அன்று சனிக்கிழமை மதியம் அந்த தோழி தொலைபேசியில்  தொடர்பு கொண்டு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது இதற்கிடையில் அறைக்குள் வந்த கோகிலாவின் அம்மா அவளை கொடூரமாக அடித்திருக்கிறார், நான் ஏன் சாக வேண்டும் வாழ்ந்தால் அவனோடு தான் வாழ்வேன் என்று கதறியிருக்கிறாள். பின்னர் அன்று மாலை தனது தந்தை திருமணத்திற்கு சம்மதித்து விட்டதாகவும், கார்த்திகேயன் நாளை பெண் கேட்டு வரப்போவதாகவும் தெரிவித்திருக்கிறாள். பின்னர் அதிகாலை 2.30 மணியளவில் அவள் இறந்து விட்டதாக தகவல் வந்தது. தற்கொலை செய்துகொள்ளும் அளவுக்கு அவள் கோழை இல்லை. எங்களுக்கெல்லாம் தைரியம்  சொல்லக்கூடியவள். அவளை இழந்து நாங்கள் தவிக்கிறோம். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் உயிருக்குயிராக நேசித்தனர். கார்த்திகேயன் அவளை இழந்து இப்போது கஷ்டப்படுகிறார் என்றார்.

9.  கண்டமங்கலம் காவல்நிலையம் – இன்ஸ்பெக்டர் சரவணன்:

11.11.2012 அன்று மதியம் 2.30 மணியளவில் கார்த்திகேயன் என்பவர் தனது மனைவியின் மரணத்தில் சந்தேகம் இருப்பதாக புகார் அளிக்க வந்தார். தாங்கள் காதல் திருமணம் செய்து கொண்டு தனித்தனியே வாழ்ந்ததாகவும் ஒரு கட்டத்தில் அது பெண் வீட்டில் தெரிந்து அதை கடுமையாக எதிர்த்ததாகவும், 10.11.12 அன்று மாலை தனது தந்தை திருமணம் செய்துவைக்க சம்மதித்து விட்டார், பெண் பார்க்க வா என்று கோகிலா சொன்னதாகவும், இரவு பத்து மணி வரை சந்தோசமாக தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு உறங்கச் சென்றுவிட்டதாகவும். 11.11.12 அன்று அதிகாலை 2.30 மணியளவில் கோகிலா இறந்துவிட்டதாக தகவல் வந்தது இந்த சாவில் ஏதோ மர்மம் இருக்கிறது என்று புகார் அளித்தார். எஃப்.ஐ.ஆர் போடும்போதே நான் எஸ்.ஐ மற்றும் சில ஏட்டுகளை சம்பவ இடத்திற்கு அனுப்பினேன். ஊர் கூடி அவர்களை உள்ளே விட மறுத்தது. நான் கிளம்பிச் செல்லும் முன் அவர்கள் பிணத்தை எரித்து விட்டனர் என்றார்.

போஸ்ட்மார்டத்திற்கு காவலரிடம் உடலைக் கொடுக்காதது, பணி செய்யவிடாமல் தடுத்தது ஆகியவை ‘offense’ ஆச்சே அதற்கு நீங்கள் ஏதும் வழக்கு போடவில்லையா என்றோம். சற்று தயங்கி, இல்லை உடலைக் கைப்பற்றும் அதிகாரம் இன்ஸ்பெக்டருக்குத் தான் உள்ளது, ஆனால் நான் செல்வதற்குள் எரித்து விட்டார்கள். அதனால்தான் தடையங்களை மறைத்ததற்காக 201 போட்டிருக்கிறோம் என்றார். அதற்கு முன் 174 மட்டும் தான் போட்டிருந்தோம் ஆர்.டி.ஓ விசாரனைக்கு சிபாரிசு செய்திருந்தோம்.

மேலும் கார்த்திகேயன் 4 மணிக்கு கோகிலாவோடு தொலைபேசியில் பேசியபோது, அவரது தாயார் கடுமையாக கோகிலாவைத் தாக்கியதும், நான் ஏன் தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டும், நான் ஏன் சாக வேண்டும், அவன் என்ன உங்களிடம் பணம் கேட்டு நிற்கிறானா. வாழ்ந்தால் அவனோடுதான் வாழ்வேன் என்று கூறியதும் பதிவாகியிருக்கிறது. இதன் அடிப்படையில் 174ஐ மாற்றி தற்கொலையை மறைத்த வழக்கில் 306ம் போட்டுள்ளோம் என்றார்.

யார் யார் மேல் வழக்கு போட்டிருக்கிறீர்கள் என்றதற்கு கோகிலாவின் பெற்றோர் மற்றும் இராமமூர்த்தி, ரமேஷ் மீது என்றார்.

கைது செய்வீர்களா என்று கேட்டதற்கு. கோகிலாவின் பெற்றோர் முன் ஜாமீன் வழக்கு விசாரனையில் உள்ளது. மற்ற இருவரை நாங்கள் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்றார்.

வி.ஏ.ஓ வட்டாரத்தில் விசாரித்தவரை கோகிலா தற்கொலைதான் செய்து கொண்டதாகச் சொல்கிறார்கள் என்றார்.

கதவு உட்பக்கம் தாளிடப்பட்டிருந்ததா, வெளியிலா என்றோம், தெரியாது என்றார். 2.30 மணி அளவில் தனியாகத் தூங்கிக் கொடிருக்கும் பெண்ணின் அறையைத் திறந்து அவள் தூக்கில் தொங்கிவிட்டாளா என்று பார்ப்பதற்காக அவள் பெற்றோர் கதவைத் திறந்திருப்பார்களா என்று கேட்டோம்…தெரியவில்லை என்றார்.

 

 

10.  கார்த்திகேயன் (வயது 27), கோகிலாவின் கணவர்:

கடந்த 9 ஒன்பது வருடங்களாக காதிலித்து வந்தோம். ஒரே வகுப்பில் படித்ததால் சிறுவயதிலிருந்தே காதல். இருவர் வீட்டிலும் சொல்லாமல் இரகசியம் காத்தோம். வீட்டில் பெரியவள் ஓடிப்போய் திருமணம் செய்தால் தவறாகிவிடும், அப்பா உயிர் விட்டுவிடுவார், பெற்றோர் சம்மதம் பெற்று திருமணம் செய்து கொள்வோம் என்றதால் நானும் சரி என்றேன்.  நான் தான் தினமும் திரிபுவனத்திலிருந்து வேலைக்கு அழைத்து சென்று விடுவேன், கூட்டி வருவேன்.

ஒரு மாதத்திற்கு முன்னர் எங்கள் பதிவுத் திருமண விசயம் எவர் மூலமோ கோகிலாவின் அப்பா தெரிந்துகொண்டார். அந்த ஒரு மாதத்திலேயே 4 மாப்பிள்ளைகள் பெண் பார்க்க வந்துவிட்டனர். எவரையும் தனக்கு பிடிக்கவில்லை என்று கோகிலா சொல்லிவந்தார். அதற்கு காரணம் கேட்டபோது கோகிலா உண்மையை சொல்லிவிட்டார். அதற்கு அவரது தந்தையார், அவன் என்ன சாதி, நம்ம என்ன சாதி எப்படி திருமணம் செய்து வைக்க முடியும் என்று கேட்டிருக்கிறார். அவன் யாராக இருந்தாலும் எனக்கு பிரச்சனை இல்லை நான் அவனோடுதான் வாழ்வேன் என்று கோகிலா உறுதியாக சொல்லியிருக்கிறாள். அதன் பிறகு ஒரு மூன்று நாள் கோகிலாவை வீட்டில் வைத்தே மிகவும் சித்திரவதை செய்துள்ளனர். அக்கம் பக்கம் யாருக்கும் தெரியக்கூடாது என்பதற்காக கொத்தாம்பாக்கத்தில் உள்ள தாய்மாமன் வீட்டில் கொண்டு விட்டனர். அங்கும் வைத்து அடித்து துன்புறுத்தி சொந்தத்தில் உள்ள பையனை திருமணம் செய்து கொள்ளச் சொல்லி வற்புறுத்தியுள்ளனர்.  அதற்கு அவர் மறுக்கவே, சரி அவனுக்கே திருமணம் செய்து தருகிறோம் என்று சொல்லி அழைத்துவருமாறு அந்த வீட்டாருக்கு போன் வரவும், 9.11.12 அன்று இரவு 8.30 மணியளவில் தாய்மாமா கோகிலாவை மீண்டும் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்துவிட்டனர். அப்போதே எனக்கு தகவல் சொல்லிவிட்டார் கோகிலா.

இரவு முழுக்க அவளை என்ன செய்யப்போகிறாய் என்று அவரது அப்பா, அம்மா கேட்டதற்கு, அவனை திருமணம் செய்து வைப்பதாகச் சொல்லித்தானே அழைத்து வந்தீர்கள். இப்போது மீண்டும் பழைய பேச்சை பேசுகிறீர்களே என்றதற்கு, கோகிலாவின் தந்தை அவரை மீண்டும் அடித்திருக்கிறார். பின்னர் எனக்கு ஃபோன் செய்து கோகிலா இதைச் சொன்னார். இரவு 1 மணி வரை இருந்த தாய் மாமா பின்னர் சென்றுவிட்டார். 10.11.12 அன்று காலை 10 மணிக்கு இராமமூர்த்தி என்னிடம் பேசவேண்டும் என்று நேரில் வரச்சொன்னார்.

அந்தப் பெண் யார் சொன்னாலும் கேட்கமாட்டேன் என்கிறாள். அவளை வேறு யாராவது ஒரு பையனை திருமணம் செய்து கொள்ளச் சொல்லி நீயே சொல்லு என்று இராமமூர்த்தி கூறினார். கோகிலாவின் அப்பா உன்னிடம் பேசுமாறு என்னைப் பணிந்தார். அதற்கு நான் மறுத்துவிட்டேன், நான் அப்படிச் சொன்னால் அவள் உயிரையே விட்டுவிடுவாள், வாழ்ந்தாள் அவளோடுதான் வாழ்வேன் என்னை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளுங்கள் என்றேன்.

நீங்கள் பதிவுத் திருமணம் செய்து கொண்ட விசயத்தை அவரிடம் சொல்லவில்லையா என்றோம். இல்லை சொல்லவில்லை எவரிடத்தும் நான் அதைச் சொல்வதில்லை, ஆனால் அவருக்கு விசயம் தெரியாமல் இருந்திருக்காது என்றார்.

அதற்கு இராமமூர்த்தி, சரி இந்த விசயத்தை நான் கோகிலாவின் தந்தையிடம் கூறுகிறேன், ஆனால் அவர் என்ன செய்யச் சொன்னாலும் நான் செய்யத் தயங்கமாட்டேன், மாமன் மச்சான் என்று கூடப் பார்க்க மாட்டேன், அவருக்காக எதுவும் செய்யத் தயங்கமாட்டேன் என்றார். நான் கிளம்பி சேலைக்குச் சென்றுவிட்டேன் என்றார் கார்த்திகேயன்.

நீங்கள் காதலித்துவந்தபோது உங்களை யாரும் கண்டிக்கவில்லையா என்றோம்:

ஒருமுறை கோகிலாவின் சித்தப்பா தனசேகர் ஒருமுறை எங்களைக் கோவிலில் பார்த்துவிட்டார். உன்னை எத்தனை தடவை அடித்தாலும் நீ அடங்கமாட்டேங்குறாய் உன்னை ஏதாவது செய்தால் தான் சரிவரும், என் அண்ணன் மகளை ஏன் காதலிக்கிறாய் என்று சொல்லி மிகவும் மோசமாகத் திட்டினார்.

முன்னர் எப்போது அடித்திருக்கிறார் என்றோம், அவர் நேரடியாக வந்து அடிக்கவில்லை திருபுவனையில் ஆட்களை வைத்து அடித்தார்கள். இந்த தொடர் மிரட்டலின் காரணமாகத்தான் பிரித்துவிடுவார்களோ என்று அஞ்சி பதிவுத் திருமணம் செய்து கொண்டோம்.

தாய்மாமன் கிளம்பிய பின்னர் 10.11.12 அன்று என்ன நடந்தது என்றோம்.

அன்று காலை 11 மணியளவில் எனக்கு ஃபோன் வந்தது. என்னை கயிறு மாட்டி தூக்கில் தொங்கச் சொல்கிறார்கள் என்று கோகிலா சொன்னார். உடனே புறப்பட்டு அவர் வீடு வழியாக சென்று பார்த்தபோது வீட்டிற்கு வெளியே பூட்டு போடப்பட்டிருந்தது. போன் செய்து கேட்டேன், என்னை உள்ளே வைத்து பூட்டி வைத்திருக்கிறார்கள், சாகச் சொல்லி அடிக்கிறார்கள், புடவையை மாட்டி விட்டு தூக்கு மாட்டிக் கொள்ளச் சொல்கிறார்கள் என்றார். அதுபோல் ஏது செய்துவிடாதே என்று நான் சொன்னேன். கோகிலா இல்லை நான் அப்படிச் செய்ய மாட்டேன், உன்னுடன் தான் வாழ்வேன், என்னை என்ன அடித்தாலும் நான் நாளை வீட்டை விட்டு வந்துவிடுகிறேன் நாம் எங்காவது சென்று விடுவோம் என்று உறுதியாகக் கூறினார். நான் தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் அப்பாஅம்மா கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்தார்கள். அவளைத் தூக்கு மாட்டி தொங்கவிட்டுவிட்டு வெளியில் தாப்பால் போட்டுவிட்டு வெளியில் வந்துவிடு…என்று சொல்லி அம்மாவை உள்ளே அனுப்பிவிட்டு அவர் அப்பா வெளியில் சென்று வருகிறேன் என்று அவர் அப்பா சொன்னார் நான் லைனில் இருந்ததால் எனக்கு அது கேட்டது ஆனால் அப்போது நான் பதிவு செய்யவில்லை. சாகச் சொல்லி அடித்துக் கொண்டிருந்ததால், உடனே வீட்டிற்கு சென்று பதிவுத் திருமணம் செய்த சான்றிதழ்களை சேகரித்துக் கொண்டு நண்பருடன் கிளம்ப்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

மீண்டும் கோகிலாவிற்கு ஃபோன் செய்து விசயத்தை சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன் அப்போது மீண்டும் உள்ளே வந்து தூக்கு மாட்டி சாகச் சொல்லி அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். வெளியே தாழ் போட்டு சென்றுவிட்டார்கள்.  நான் எஸ்.பி அலுவலகம் சென்று புகார் கொடுக்கப்போகிறேன், இதற்கு மேல் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடியாது கோகிலாவிடம் போனில் கூறிவிட்டு சென்று கொண்டிருக்கையில், உடனே எனக்கு ஃபோனில் அழைப்பு வந்தது. அம்மா அப்பா மேல் புகாரெல்லாம் அளிக்க வேண்டாம், நாம் தான் நாளை கிளம்பிவிடுவோமே, புகாரெல்லாம் வேண்டாம் என்றார் கோகிலா. அவரது பேச்சைக் கேட்டு நான் வீடு திரும்பிவிட்டேன்.

மீண்டும் மாலை 4 மணி அளவில் கோகிலாவை மிகவும் அதிகமாக அடித்து டார்ச்சர் செய்கின்றனர். உன்னை அடித்துக் கொன்றாலும் கொல்வோமே தவிர, அவனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்க மாட்டோம் என்றார். அப்போதுதான் நான் அந்த பேச்சைப் பதிவு செய்தேன்.

பின்னர் ஒரு மாலை 6.30 மணியளவில் கோகிலா அழைப்பு வந்தது, அப்பா சம்மதித்து விட்டார், நாளை பெண் பார்க்க வரச்சொன்னார் என்று கோகிலா சொன்னார். நான் (கோகிலா) நம்பமாட்டேன் என்றதற்கு, இல்லை அப்பா சொன்னர் உன்னிடம்தான் ஃபோன் இருக்கிறதே நீயே தொடர்பு கொண்டு அவனிடம் சொல் என்றார் என்று கோகிலா சொன்னார். உடனே எங்கள் நண்பர்களையெல்லாம் தொடர்பு கொண்டு விசயத்தை சொல்லி அழைப்பு விடுத்தேன். பிறகு 8.30 மணி முதல் 10 மணி வரை மிகவும் சந்தோசமாகப் ஃபோனில் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். காலையில் அப்பா அம்மாவை அழைத்துக் கொண்டு வந்துவிடு, காலை எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கிறது, நான் தான் எழுந்து எல்லா வேலைகளையும் செய்யவேண்டும் என்றதால், நானும் சரி என்று சொல்லி உறங்கச் சென்றேன்.

இரவு 12 மணியளவில் எனக்கு திடீரென்று உடல் பதறியது, ஏதோ விபரதீமாக தோன்றியதால் உடனே எழுந்து அவர் செல்லுக்கு ஃபோன் செய்தேன். சுவிச் ஆஃப் என்று வந்தது. வழக்கமாக செல் சார்ஜ் போடும்போது அதை அனைத்துவைத்துவிடுவார், அப்படிதான் இருக்கும் என்று நினைத்து நானும் தூங்கச் சென்று விட்டேன். 2.30 மணியளவில் நண்பர்கள் தகவல் சொல்ல ஃபோன் செய்திருக்கிறார்கள், நான் நல்ல உறக்கத்தில் இருந்திருக்கிறேன், கேட்கவில்லை. நான் எடுக்காததால், வீட்டிற்கு வந்து தகவல் சொல்லியிருக்கின்றனர். அந்தப் பெண் இறந்துவிட்டாள், அவன் ஏதாவது செய்து கொள்ளப் போகிறான் பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். 2.45 / 3 மணியளவில் என்னை எழுப்பி, பக்கத்து ஊரில் இருக்கும் அண்னனுக்குப் பிரச்சனை நீ உடனே கிளம்பி அங்கே போ என்றார்கள். நான் சட்டைய மாட்டிக் கொண்டு வண்டிஎடுக்க சென்றேன், செல்லை மறந்துவிட்டோமே என்று மீண்டும் வீட்டிற்குள் சென்று செல்லை எடுத்தபோது நண்பர்களின் (பறையர் சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள்) மிஸ்டு கால் நிறைய இருந்தது. தொடர்பு கொண்டு என்னவென்று விசாரித்தபோது கோகிலா இறந்துவிட்டாள் என்றார்கள். என்னால் நம்பமுடியவில்லை. அங்கு சென்று பார்ப்போமே என்று கோகிலா வீட்டுத் தெரு அருகில் சென்றேன். பெண்களின் அழுகைக் குரல் கேட்டது, அதற்கு மேல் என்னால் தாங்கமுடியவில்லை, அருகில் ரைல்வே கேட் இருந்தது, அதை நோக்கி ஓடினேன், அண்ணன் எல்லோரும் சேர்ந்து தடுத்து, கண்டமங்கலத்தில் கொண்டு சென்று விட்டனர்.

விசயம் அறிந்து நண்பர்கள் எல்லோரும் வந்தனர். 12.11.12 அன்று காலை 7.30 மணியளவில் நாங்கள் 20 பேர் சேர்ந்து எங்கள் வீட்டிற்கு சென்றோம். உடலை பார்க்க வேண்டும் என்றேன். கோகிலா வீட்டருகில் இருக்கும் நண்பர்களிடம் ஃபோன் செய்து விசாரித்தேன். நீ இங்கு வந்துவிடாதே உன்னை அடித்தே கொன்று விடுவார்கள் என்று சொன்னார்கள். நண்பர்கள் மட்டும் சென்று பார்த்தனர். அங்கிருப்பவர்களிடம் கேட்டதற்கு இரவு 11 மணியளவில் என்னை அடிக்கிறார்கள், சாகடிக்கப்பார்க்கிறார்கள் என்று கதறிக் கொண்டே வீட்டிற்கு வெளியே ஓடிவந்தாள், நாங்கள் சென்று என்னவென்று கேட்டதற்கு, பெண்ணின் அம்மா, இது எங்கள் வீட்டு விசயம் நீங்கள் யாரும் தலையிடாதீர்கள் என்று சொல்லியிருக்கிறார். அவளது உடல் கண்களைத் தவிர முழுவதும் மூடியிருந்திருக்கிறது. இடது கண்களின் கீழ் காயம் இருந்தது, வலது கண்களின் மேல் காயம் இருந்தது என்றனர். நான் சென்று பார்க்க முடியவில்லை.

அதன் பின்னர் காலை 11 மணிக்கு புகார் அளிக்க கண்டமங்கலம் காவல் நிலையம் சென்றோம். அவர்கள் புகாரைப் பெறவே இல்லை. இண்ஸ்பெக்டர், எஸ்.ஐ இருவரும் இல்லை, 2 ஏட்டுகள் மட்டும் இருந்தனர். நாங்கள் இந்தப் புகாரைப் பெற முடியாது என்று சொல்லி தவிர்த்து வந்தனர். நாங்கள் 20 பேர் கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தோம். ஒரு மணி நேரம் அலைகழித்து 12.30 மணிக்கு புகாரைப் பெற்றனர். பின்னர் எஸ்.ஐ சேதுராமன் வந்தார், புகாரை வாங்கிப் பார்த்தவுடனே அவர் சம்பவ இடத்திற்கு முதலில் சென்றார். ஒன்றரை மணி நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்திருக்கிறார். பின்னர் இன்ஸ்பெக்டர் வந்தார், ஒரு அறைமணி நேரத்தில் அவரும் கிளம்பிச் சென்றார். அப்போது 1.30 மணி இருக்கும். புகார் வந்திருக்கிறது போஸ்ட்மார்ட்டம் செய்ய வேண்டும் என்றதற்கு கோகிலாவின் பெற்றோர் உடலைத் தர மறுத்துள்ளனர். அதனால் அதிரடிப்படையை வரவழைக்க ஏற்பாடு செய்துள்ளார் இன்ஸ்பெக்டர்.  அதற்குள் பாடையைக் கூட முழுமையாகக் கட்டாமல் எஸ்.ஐ யைக்கூட அடித்து தள்ளிவிட்டு, பிணத்தை உடனடியாக எடுத்துச் சென்று பெட்ரோல் ஊற்றி எரித்துவிட்டனர். எங்களால் அவர்களைத் தடுக்கவே முடியவில்லை என்று இண்ஸ்பெக்டர் சொன்னதாக கார்த்திகேயன் கூறினார்.

இன்ஸ்பெக்டர் ஊருக்குள் சென்றாரா என்று கேட்டபோது, வழக்குறைஞர் லூசி சொன்னது:

எஸ்.ஐ தள்ளி விட்டனர், ஸ்குவாட் போகும்போது பெண்களை விட்டு மறித்துள்ளனர். இன்ஸ்பெக்டர் எங்கிருந்தார் என்றபோது இளையரசன் என்பவர் குறுக்கிட்டு, இன்ஸ்பெக்டரும் அங்குதான் இருந்தார். சம்பவ இடத்தில் இருந்த 5 போலீசில் அவரும் ஒருவர்.  பின்னர் தான் ஸ்குவாட் சென்றது என்றார். தங்களையும் மீறி அவர்கள் பெட்ரோல் ஊற்றி எரித்து விட்டார்கள் என்று என்னிடம் சொன்னதே இன்ஸ்பெக்டர் தான் என்றார்.

உடனே கார்த்திகேயன் குறுக்கிட்டார். அந்த ஊர் பஞ்சாயத்து தலைவர் தமிழ்குடி சம்பவ இடத்தில் அப்போது இருந்திருக்கிறார். அவரிடம் இன்ஸ்பெக்டர் ஏம்பா நீ ஊர் பஞ்சாயத்து தலைவர் நீயாவது அவர்களிடம் சொல்லக் கூடாதா என்று இன்ஸ்பெக்டர் கேட்டிருக்கிறார்.

தமிழ்குடியை (ஜனார்தனன் என்கிற தமிழ் குடி விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் விழுப்புரம் மாவட்டத் தலைவர், ஊராட்சி மன்றத் தலைவர், வழக்குறைஞர்) பேச அனுமதிக்காமல் இது எங்கள் குடும்ப விசயம் நீங்கள் தலையிட வேண்டாம் நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்றார் இளையரசன்.

இன்ஸ்பெக்டர் எங்களிடம் சொன்ன தகவலை வைத்துத்தான் எஃப்.ஐ.ஆர் காபியே நாங்கள் இம்ப்ளீட் செய்தோம். எங்களையும் மீறி பெட்ரோல் ஊற்றி எரிக்கிறார்கள், எங்களைத் தடுக்கீறார்கள் என்றால் இது கொலைதான் சந்தேகமில்லை, ஆதலால் தடையங்களை மறைக்கிறார்கள் என்கிற அடிப்படையிலும் வழக்கு பதிவு செய்யலாம் என்று காவல் துறையினர் சிலர் கூறினார்.

பிணம் பாதி எரிந்து கொண்டிருக்கையிலேயே, அவர்கள் திரும்பிவிடுகின்றனர். என்ன நடந்தது என்று கேட்டபோது, அது தற்கொலைதான் என்று இன்ஸ்பெக்டர் வலியுறுத்தத் தொடங்கினார். அதற்கு அழுத்தம் கொடுத்தார் என்று இளையரசன் தெரிவித்தார்.

11. வழக்குரைஞர் லூசி கூறியது:

உங்களை சந்திக்கவந்த ஊர் மக்களை நீங்கள் சந்திக்க மறுத்து விட்டதாக கூறப்படுகிறதே என்றோம்:

ஆம், பொதுவாக வழக்கு நடந்துகொண்டிருக்கும்போது எதிர் தரப்பினரை சந்திக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நாங்கள் மனித உரிமை இயக்கமாக செயல்பட்டு வருகிறோம். வழக்கமாக எஸ்.சி, எஸ்.டி வழக்குகள், பெண்கள் பிரச்சனைகளைத் தொடர்ந்து எடுத்து போராடி வருகிறோம். வழக்குறைஞர்களுக்கெதிராக செயல்படக்கூடாது என்றெல்லாம் எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளனர். ரீட்டா மேரி வழக்கு எடுத்தது உட்பட அவர்களுக்கு என் மேல் கோபம்.

பலம் உள்ள எதிர் தரப்பினர் பெரும்பாலும் மிரட்டவும், சமரசம் செய்யவும் பேச வருவார்கள் அதனால் நாங்கள் அவர்களை சந்திப்பதில்லை. வழக்கு மன்றத்தில் பார்ப்போம் என்று சொல்லி விடுவேன்.

கோதண்டபாணி என்ற வழக்குறைஞர், கோகிலாவின் பெரியப்பா அவர் என்னை பார்த்து இது எங்கள் குடும்ப வழக்கு விலகிக்கொள் என்று சொன்னதற்கு நான் மறுத்துவிட்டேன். அதைத் தொடர்ந்து நான் நீதிமன்ற வளாகத்தில் வேலை பார்க்க செல்லும் போதெல்லாம் கோதண்டபாணி, பவாணி என்ற பெண் வழக்குரைஞரையும் இணைத்துக் கொண்டு மிகவும் ஆபாசமாகவும், ஆணாதிக்க மனநிலையோடும் அவதூறாக பேசியதாக சக வழக்குறஞர்கள் தெரிவித்தனர். என்னை பாரிலிருந்தே வெளியேற்ற வேண்டும் என்றும் பேச்சு நடந்திருக்கிறது.

இதைத் தொடர்ந்து நான் மூத்த வழக்குரைஞரிடம் முறையிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது கோதண்டபாணி, ஒரு கும்பலோடு வந்து அவதூறாக பேசியபடி என்னை அடிப்பது போல் பாய்ந்தார். போய்யா என்று சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட்டு என் கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு புறப்படச் சென்றேன்..அப்போதும் துரத்திக் கொண்டே என்னை அடிக்க வந்தார். இளையரசன் அப்போது என்னோடு தான் இருந்தார், ஆனால் அவராலும் ஏதும் செய்ய முடியவில்லை. வழக்குரைஞர் என்றால் கோர்ட்டில் பேச வேண்டும், ரோட்டில் பேசக்கூடாது என்று சொல்லி விட்டு சென்றேன். அடுத்த நாள் எங்கள் இயக்கத் தலைவர் ஜோஸிடம் கூறினேன். முறைப்படி புகார் அளிக்கச் சொன்னார்கள்.

கார்த்திகேயனுக்கு ஏன் பாதுகாப்பளிக்கிறாய், ஏன் இதில் தலையிடுகிறாய் விலகிவிடு என்பதே அவர்களது வாதம்…இந்த காழ்ப்புணர்ச்சியின் காரணமாக நான் கோதண்டபாணியை சாதிப் பெயர் சொல்லி திட்டியதாக என் மேல் எஸ்.சி. எஸ்.டி வழக்கு தொடர்ந்தார்கள்.  ஆனால், என் புகார் மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. என்னுடைய மற்ற தோழிகளையும் ஆபாசமாக பவாணி என்கிற வன்னியர் சாதியைச் சேர்ந்த வழக்குறைஞர் திட்டினார். எங்களுக்கு திருமணம் ஆகவில்லை என்பதை வைத்து ஆண்களோடு தொடர்புபடுத்தி, கொச்சையான பாலியல் சொற்களைச் சொல்லி ஆபாசமாக ஒன்றரை மணி நேரம் திட்டினார். பாருக்கு கட்டுப்பட்டு நடக்க வேண்டும் என்று சொன்ன போது, நான் நீதி மன்றத்திற்கெதிராக ஏதும் செயல்படவில்லை என்று சொல்லிச் சென்று விட்டேன்.

கோகிலா எப்படி மரணமடைந்தார் என்று கருதுகிறீர்கள் என்று கேட்டபோது, ஸ்ரீனிவாசன் என்ற அருந்ததியர் சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு நியூஸ் தரகர் எங்கள் ஆலோசனைக் கூட்டங்களுக்கு வருவார். அவரிடமே கோகிலாவின் தந்தை தான் தான் பெண்ணை அடித்துக் கொன்றதாக ஒப்புக்கொண்டார். அதற்காக என்னை ஏன் தேவையில்லாமல் அசிங்கப்படுத்துகிறார்கள் என்று கேட்டிருக்கிறார். கார்த்திகேயனுக்கு திருமணம் செய்து வைப்பதாகச் சொல்லி ஏமாற்றி திட்டமிட்டு அவரை வரவழைத்து அவளை கொலை செய்திருக்கிறார்கள். கார்த்திகேயன் நண்பர்கள் உடலைப் பார்க்கச் சென்றபோது கோகிலாவின் கண்களின் கீழ், புருவத்தின் மேல் காயங்கள் பார்த்திருக்கிறார்கள். உடலை முழுவதுமாக மூடி வைத்திருக்கிறார்கள் என்றார்.

அப்போது கார்த்திகேயன், கோகிலாவின் கழுத்தில் தூக்கு மாட்டிக் கொண்டதற்கான எந்த தடயங்களும் இல்லை என்றும் சொல்லப்படுகிறது என்றார்.

தொடர்ந்த லூசி, ஊரில் உள்ளவர்கள் சொல்கிறார்கள் 11 மணியளவில் கோகிலா அலறிக் கொண்டு வெளியில் ஓடி வந்ததாகவும், 12 மணியளவில் முன்னாள் தலைவர் இராமமூர்த்தி கோகிலாவின் வீட்டிலிருந்து வெளியே சென்றதைப் பார்த்ததாகவும் கூறுகின்றனர்.

அப்போது வழக்குறைஞர் ஜோஸ் கூறியது:

தவறேதும் இல்லையென்றால் அவர்கள் ஏன் தடயங்களை மறைக்கிறார்கள். காவல்துறையினரே இந்த கேள்வி எழுப்புகிறார்கள்.

தொடர்ந்த லூசி:

11 மணிக்கு புகார் அளிக்க கார்த்திகேயன் தரப்பு சென்றுவிட்டது, 12.30 மணிக்கு புகாரை வாங்குகிறார்கள். அதன் பிறகு காவல்துறை சம்பவ இடத்தில்தான் இருந்தது. 3.30 மணிக்கு பிணம் எரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இடையில் என்ன நடந்தது என்பதே சந்தேகத்திற்குரியது. 

ஊரில் விசாரித்தபோது, வழக்குறைஞர்கள் சிலரும் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டு உடலைத் தர மறுத்துள்ளனர். வேறு இருவர் பெட்ரோல் வாங்கிக் கொண்டு வந்துள்ளனர். கோகிலாவின் தந்தை அதை ஊற்றி எரித்திருக்கிறார். அவர் கையில், மாமாவுக்கும் முகத்தில் காயம் இருக்கு.

பெண்களை வைத்து மறித்திருக்கிறார்கள், ஆனால் காவல்துறை நினைத்திருந்தால், எரியும் நிலையிலேயேகூட பிணத்தை மீட்டிருக்கலாம். அவர்கள் அதைச் செய்யவில்லை. அதிரடிப்படை 3 குழுக்களாக இறக்கப்பட்டிருந்தாலும், பெரும்பாலரை கண்டமங்கலம் எல்லையிலேயே நிறுத்தி வைத்துள்ளனர், சிலர் மட்டும் தான் ஊருக்குள் சென்றிருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது.  ஏன்? அ.தி.மு.க கவுன்சிலர் கண்ணா என்பவர் அந்த காவல்நிலையத்திற்கெதிராகத்தான் வசிக்கிறார். அவரை மீறி இங்கு எதுவும் நடக்காது. அதிரடிப்படையும் அங்கே நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது சந்தேகத்தைக் கிளப்புகிறது என்றார்.

11.11.12 அன்று மாலை 4 மணியளவில் இன்ஸ்பெக்டர் சரவணன் என்னிடம் தொலைபேசியில் பேசினார், என்ன மேடம் உங்களுக்குத் தெரியாதா, இந்த வழக்கெல்லாம் எப்படி நிற்கும் என்றார். அதைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம், உடலைக் கொடுக்க மறுத்திருக்கிறார்கள், மறித்திருக்கிறார்கள் அதற்கு முதலில் எஃப்.ஐ.ஆர் போடுங்கள், ஃபாரன்சிக்கிற்கு உடனடியாகத் தகவல் தெரிவியுங்கள் என்று சொன்னேன் என்று லூசி தெரிவித்தார்.


 

எமது பார்வைகள், கேள்விகள், பரிந்துரைகள்:

1.  கோகிலா தைராய்ட் பிரச்சனையால்தான் இறந்தார் என்று அவரின் தந்தை நாகராஜன் 5.12.2012 தேதியிட்ட தமிழக அரசியல் இதழில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். கோகிலாவின் மாமா முருகனோ, அவர் மன உளைச்சல் தாங்காமல் தூக்கு மாட்டி தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்கிறார். இக்குடும்பத்திற்கு உறவினரான முன்னாள் ஊராட்சி மன்ற தலைவர் இராமமூர்த்தி அது இயற்கை மரணம் என்கிறார். இப்படி குடும்ப உறவுகளே வெவ்வேறு தகவல்களைத் தருவது கவனத்திற்குறியது. ஆகவே கோகிலாவின் மரணத்தில் சந்தேகம் எழுகிறது.

2.  ஒருவேளை கோகிலா தற்கொலை செய்து கொண்டார் என்றிருந்தாலும், அதை காவல்துறையினருக்குச் சொல்லாமல் ஏன் மறைத்தார்கள். தடையங்களை ஏன் மறைத்தார்கள். உடலை போஸ்ட்மார்ட்டத்திற்கு தர மறுத்தது, மேலும் பெண்களை ஒன்று திரட்டி காவல்துறையினரை மறித்து, வழக்கத்திற்கு மாறாக பெட்ரோல் ஊற்றி எரித்தது ஆகிய செயல்கள் கூடுதல் சந்தேகத்தை எழுப்புகிறது.

3.  முன்னரே தெரிந்திருந்தால் சேர்த்துவைத்திருப்போம், காலையிலேயே கார்த்திகேயன் வந்து உடலைக் கேட்டிருந்தால்  தந்திருப்போம் என்று சொல்லும் அவர் மாமன் முருகனோ அல்லது கோகிலாவின் குடும்பத்தாரோ, கார்த்திகேயன், அதாவது கோகிலாவின் கணவருக்கு முறைப்படி தகவல் தெரிவிக்கவோ, கணவன் என்ற முறையில் சடங்குகள் செய்யவோ ஏன் அழைப்பு விடுக்கவில்லை. இரண்டு தெரு தள்ளி இருக்கும் அவர் வீட்டிற்கு சென்று கார்த்திகேயனையோ, அவரது பெற்றோரையோ எவரையும் அழைக்காமல், உடலைக் காட்டாமல் அவசர அவசரமாக ஏன் எரித்தார்கள்?

உடலை எரித்த பின்னர் ஒரு சம்பிரதாயமாகவேனும் சாம்பல் கணவனிடம் ஒப்படைக்கப்படவில்லை.

4.  சடங்கு, சம்பிரதாயம் என்று சொல்லி உடலைக் கொடுக்க மறுத்த அந்த தெரு அண்டைவீட்டார் ஏன் கணவன் வந்து முறைப்படி செய்ய வேண்டிய சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும் என்று வற்புறுத்தவில்லை. அவருக்கு அழைப்பு விடுக்கவில்லை.

5.  இயற்கை மரணமோ, தற்கொலையோ…. ஊர்தலைவர் இராமமூர்த்தி கார்த்திகேயன் தன்னோடு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்ததாக ஒப்புக்கொள்கிறார், அந்த உறவின் அடிப்படையில் அவராவது கோகிலாவின் உடலை முறைப்படி கார்த்திகேயன் காண வழிசெய்திருக்க வேண்டும்.  செய்யவில்லை. அதுமட்டுமல்லாது, கோகிலா இறந்ததற்கு முந்தைய நாள் அவர் கார்த்திகேயனை கூப்பிட்டு மனம் மாறிவிடும்படி அறிவுறுத்தியிருக்கிறார், நாகராஜனுக்காக எதுவும் செய்ய தயங்க மாட்டேன் என்று அவர் சொன்னதும், மரணம் நிகழ்ந்திருக்கும் நள்ளிரவு 12 மணியளவில் அவர் கோகிலா வீட்டை விட்டு வெளியே சென்றதைப் பார்த்ததாக வரும் தகவல்களும் பெறும் சந்தேகத்தை எழுப்புகின்றன. ஆளும் கட்சியான அ.தி.மு.க பிரமுகராக இருப்பவருக்கு சட்டம் நன்றாக தெரிந்திருக்கும், அத்தோடு அவருக்கு காவல்துறையினரிடம் செல்வாக்கு இருந்திருக்கும் அப்படியிருக்க அவர் நினைத்திருந்தால் சடங்கு செய்ய, உடலை ஒரு முறை பார்க்க கார்த்திகேயனுக்கு உதவியிருக்க முடியும். அவர் அதைச் செய்யவில்லை என்பது அவர் மீதும் சந்தேகத்தை எழுப்புகிறது.

மேலும் கோகிலா தன்னை அடித்து துன்புறுத்துகிறார்கள் என்று அலறிக்கொண்டு இரவு 11 மணி அளிவில் வீட்டிற்கு வெளியே ஓடிவந்ததாக சொல்லப்படுகிறது. ஊர்மக்கள் என்ன பிரச்சனை என்று கேட்க, கோகிலா தாயார் இது எங்கள் குடும்ப பிரச்சனை என்று சொன்னதும் ஊர்மக்கள் ஒதுங்கிவிட்டிருக்கின்றனர்.  பின்னர் 12 மணி அளவில் இராமமூர்த்தி அந்த வீட்டை விட்டு வெளியில் சென்றதை பலரும் பார்த்துள்ளனர். இரவு 2.30 மணிக்கு கோகிலாவின் மரணம் குறித்து தகவல் தெரிவிக்கின்றனர். போஸ்ட்மார்ட்டம் செய்யாததால் கோகிலா எத்தனை மணிக்கு இறந்தார் என்பதை உறுதியாக அறியமுடியவில்லை. இரவு 11 முதல் 12 மணி வரை ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்பதும் இராமமூர்த்திக்கும் அதில் தொடர்பிருக்கலாம் என்பதும் கார்த்திகேயன் குடும்பத்தார் மற்றும் ஊர்மக்கள் சிலரின் சந்தேகமாக இருக்கிறது. உடலைத் தரமறுத்தது இதற்கு கூடுதல் வலு சேர்க்கிறது.

மரணத்தில் சந்தேகம் என்று வந்தபின்னர் – கோகிலாவின் உறவினர், முன்னாள் ஊராட்சி மன்ற தலைவர், ஆளும் கட்சி பிரமுகர் என்கிற செல்வாக்கில் இராமமூர்த்தி உடலை மீட்டு போஸ்ட்மார்டத்திற்கு கொடுக்க வழிவகை செய்திருக்கமுடியும்.

இப்போதைய ஊராட்சி மன்ற தலைவர் தமிழ் குடி மீது அவர் கடும் காழ்ப்புணர்ச்சி கொண்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மேலும் கார்த்திகேயன் குடும்பத்தார் அவர்களுக்கு ஓட்டு போட்டு செயிக்க வைத்துவிட்டார்கள் என்பதில் அவர்கள் மீதும் கோபத்தில் இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.  அவர் ஒரு முறை தமிழ்குடியை அடித்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். தொடக்கத்தில் கார்த்திகேயனை காதலிக்க தூண்டியவரே இராமமூர்த்திதான் பின்னர் அரசியல் ஆதாயங்களுக்காக நாகராஜனுக்கு ஆதரவாக மாறிவிட்டார். நாகராஜனுக்காக எதுவும் செய்வேன் என்று இராமமூர்த்தி சொல்லியிருப்பது கூட அடுத்த தேர்தலில் செயித்து விட வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு அவர்கள் செய்த கொலையை மறைக்கப்பார்க்கிறார், 12 மணியளவில் கோகிலா வீட்டை விட்டு வெளியே சென்றார் என்பதை வைத்துப் பார்க்கும்போது கொலையிலும் அவருக்கு பங்கிருக்கிறது என்று கார்த்திகேயன் அண்னன் கதிர்வேலின் கருத்து கவனிக்கத்தக்கது.

6.  புகாரில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் ஆசிரியர் ரமேஷும் இராமமூர்த்திக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர், இரமமூர்த்திக்காக மிகவும் பரிந்து கொண்டு பேசினார், மேலும் வழக்குறைஞர் லூசி மீது கடும் கோபமான  சொற்களைப் பிரயோகித்தார். அவர் தலித்தல்லாதவர், முதலியார் இந்த பிரச்சனையில் அவருக்கு என்ன ஆர்வம் என்று சொன்னபோது அவருடைய சாதி வெறுப்பை எங்களால் உணரமுடிந்தது. ஒரு பெண்ணின் உயிர் வாழும் உரிமை மறுக்கப்பட்ட விஷயத்தில், மனித உரிமையில் அக்கறையுள்ள யாரும் தலையிட உரிமையுள்ளது. இதில் தலித் உயிர், முதலியார் உயிர் என்பதெல்லாம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. லூசியை சாதி ரீதியாக தனிமப்படுத்திவிட்டால் வழக்கு இல்லாமல் செய்யல்லாம் என்றே ரமேஷ் கருதுகிறார்.

7.  கோகிலாவின் வீட்டருகே உள்ளவர்களின் பேச்சுக்களிலும் சாதிப் பற்றை காண முடிந்தது.

8. கண்டமங்கலம் காவல் நிலையத்தில் புகாரை உடனே வாங்காமல் காலம் தாழ்த்தியுள்ளார்கள். ஆனால் எங்களிடம் இன்ஸ்பெக்டர் சரவணன் 2.30 மணிக்குத்தான் அவர்கள் வந்தார்கள், உடனே புகாரைப் பெற்றுக் கொண்டு தன் சகாக்களை அனுப்பியதாகவும், தான் செல்லும் முன்னரே பெட்ரோல் ஊற்றி எரித்து விட்டார்கள் என்றும் சொன்னார்.

மாறாக 5.12.12 தமிழக அரசியல் நாளிதழில் “கோகிலாவின் உடலை எடுக்கச் சென்றபோது எடுக்க விடாமல் கோகிலாவின் குடும்பத்தினர் என்னைத் தடுத்தனர். நாங்கள் செய்த விசாரணையில் அந்தப்பெண் தற்கொலை செய்திருப்பது தெரிய வந்திருக்கிறது. தற்கொலையை மறைத்தது தவறு. அதற்காக நிச்சயம் நடவடிக்கை எடுப்போம்.” என்று கூறியிருக்கிறார்.

 

இந்த இரண்டு தகவல்களிலும் முரண் இருக்கிறது. உடலைக் காணாதபோது, ஊரே கூடி உடலை தர மறுத்து, மறித்து போஸ்ட்மார்ட்டமும் நடக்காதபோது ஒரு காவல்துறை ஆய்வாளராக அது கொலையாக இருக்கக்கூடும் என்று சந்தேகம் கொள்வதே யதார்த்தம் ஆனால் இவர் தற்கொலைதான் என்று அழுத்தமாகச் சொல்வதின் பின்னணி என்ன என்று ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

உடல் எரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் ஃபாரென்சிக் துறைக்கு தகவல் சொல்லுங்கள் என்று வழக்குறைஞர் லூசியா சொல்லியும் இதுவரை ஃபாரென்சிக் துறைக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்படவில்லை, ஆய்வு செய்யப்படவுமில்லை.

காவல்துறையினர் பணி செய்யவிடாமல் தடுத்ததற்காக சம்பந்தபட்ட ஊர் மக்கள் மீது எந்த வழக்கும் பதியப்படவுமில்லை.

குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ள இராமமூர்த்தியையும், ரமேஷையும் நாங்கள் எளிதாக பார்த்துபேச முடிந்தபோது அவர்களைத் தேடிக்கொண்டிருப்பதாகவும், இன்னும் அகப்படவில்லை அதனால் கைது செய்யமுடியவில்லை என்று இன்ஸ்பெக்டர் சரவணன் தெரித்தது வேடிக்கையாக இருந்தது.

கோகிலா தூக்கில் தொங்கிய அறையில் அவள் எப்போதும் தனியாகவே தூங்குவாள் என்று சரவணன் தெரிவித்தபோது, அப்படியென்றால் அதிகாலை இரவு 2.30 மணிக்கு என்ன காரணத்திற்காக கோகிலாவின் பெற்றோர் அந்த கதவைத் திறந்து பார்த்திருப்பார்கள் என்று கேட்டதற்கு அவரிடத்தில் பதில் இல்லை. மேலும் உள் தாழ்பால் போடப்பட்டிருந்ததா, வெளிதாழ்ப்பால் போடப்பட்டிருந்ததா என்ற கேள்விக்கும் அவரிடத்தில் பதில் இல்லை. ஆனால் விசாரனையில் அவள் தற்கொலைதான் செய்து கொண்டதாகத் தெரிகிறது என்று எங்களிடமும் உறுதியாகக் கூறினார். அப்படியென்றால் இதுபோன்ற அடிப்படை கேள்விகளைக் கூட கேட்காமல் அவர் என்ன விசாரனை செய்திருப்பார் என்பது கேள்வியாக இருக்கிறது. 

9. கோகிலாவின் பெற்றோர் அடித்து துன்புறுத்தியிருப்பதாக எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். மேலும் தன்னை சாகச்சொல்வதை எதிர்க்கும் கோகிலாவின் பேச்சும் தொலைபேசியில் பதிவாகியுள்ளது. ஆனால் அதற்கு முந்தைய நாள் தாய் மாமன் வீட்டிலிருந்த கோகிலாவை கார்த்திகேயனுக்கு திருமணம் செய்துவைப்பதாகச் சொல்லி வரவழைத்திருக்கிறனர். அதன் பிறகும் கோகிலாவை அடித்து துன்புறுத்தியிருக்கின்றனர். தற்கொலைக்கும் தூண்டியுள்ளனர். இந்த முரண்பட்ட செயல்பாடுகளை வைத்துப் பார்க்கும்போதும், சக்கிலியப் பையனுக்கு கட்டிக் கொடுப்பதா என்ற அவர்களின் பேச்சைக் கொண்டு அவர்களுக்குள் ஒரு சாதி வெறி இருந்திருப்பதைக் காணமுடிந்தது.

இந்த சாதி வெறிக் கொலையில் சாதியத்தின் பங்கும், வர்க்க அரசியலின் ஆதிக்கமும்

பரந்த அளவில் சாதி மறுப்பை பேசுபவர்கள் கூட ஆண் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியில் இருந்தால் பெண் கொடுப்பதை விரும்புவதில்லை. பெண்ணை அடக்கி வைப்பதுன் மூலமே பல்லாண்டு காலமாக சாதிகள் கட்டிக் காக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த உளவியல் படி பார்த்தால் மேல் சாதியில் (அப்படி வகுக்கப்பட்ட) உள்ள ஆணை காதலித்தால் ஏற்றுக் கொள்ளும் மனம் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியில் உள்ள ஆணை ஏற்றுக் கொள்வதை அவமானமாகவே கருதுகிறது. சாதிய அடுக்கில் தாழ்த்தப்பட்டவர்களாக இருக்கும் இருசமூகத்திற்குள்ளும் (பறையர்-அருந்ததியர்) இத்தகைய ஒரு சாதியப் பற்றை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்த ஆண் ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட சாதி என்ற ஒரே காரணம் ஒரு பெண்ணின் உயிரைக் குடிக்கும் அளவுக்கு சென்றிருக்கிறது.

பள்ளிநேலியனல்லூரில் கார்த்திகேயன் வசிக்கும் பகுதியிலும் ஊரின் மற்ற பகுதிகளிலும் பொதுவாக சாதிய பாகுபாடு வெளிப்படையாக கடைப்பிடிக்கப்படவில்லை என்றபோதிலும் கோகிலாவின் தாய், தந்தை சாதி பார்த்த்தால் தான் கார்த்திகேயனுக்கு திருமணம் செய்து கொடுக்கவில்லை, அதைத் தொடர்ந்து அவரை சித்திரவதை செய்திருக்கிறார். இன்று அந்தப் பெண் மர்மமான முறையில் இறந்திருக்கிறார். இத்தனை நாள் பதுங்கியிருந்த சாதியப் பூனை இப்போது வெளிவந்திருப்பதாகவேத் தோன்றுகிறது, ஏனென்றால் அந்த தெருவேச் சேர்ந்து (பறையர் பெரும்பான்மையினர்) உடலை எரித்திருக்கிறது. விசாரணைக்கு சென்றபோதும் ஒன்று கூடி நாகராஜன் குடும்பத்தாருக்கு சாதகமாகவே பேசுகின்றனர். ஊராட்சி மன்றத் தலைவரும் வெளிப்படையாக பேசமுடியாத அளவுக்கு வர்க்க செல்வாக்கும், அதே சாதியைச் சேர்ந்த ஆளும் கட்சி அரசியல் பிரமுகரின் ஆதிக்கத்தையும் காண முடிகிறது. பறையர் பெரும்பான்மையினர் தங்களின் சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு நபரை காக்கும் முயற்சி வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

தருமபுரி தலித் கிராமங்கள் எரித்துக் கொல்லப்பட்டதற்கு பெரும் ஆர்பாட்டங்களைச் செய்த அமைப்புகள், கட்சிகள் அருந்ததியினர் இன மக்கள் ஒடுக்கப்படும்போதும் அப்படிப்பட்ட ஆர்பாட்டங்களைச் செய்கிறார்களா என்பது ஒரு கேள்வியாக வைக்கப்படுகிறது. சில மாதங்களுக்கு முன்னர் அருந்ததியர் சாதியைச் சேர்ந்த விவேகானந்தா கல்லூரி மாணவி காயத்திரி மர்மமான  முறையில் இறந்து போனார். அப்போதும் அருந்ததியர் அமைப்புகளும், பெரியார் திராவிடக் கழகமும், எஸ்.எஃப்.ஐ போன்ற மாணவ அமைப்புகளும் சிறு சிறு போராட்டங்களை நடத்தின ஆனால் தர்மபுரி தலித் கிராமங்கள் தீக்கிரையான பிரச்சனையில் கூட்டியக்கங்கள் வரை அமைத்து நீதி கேட்டுப் போராடும் அமைப்புகள் ஏன் காய்த்ரி பிரச்சனையில் முழுவீச்சான ஒரு போராட்டத்தை முன் எடுக்கவில்லை என்ற கேள்வி அருந்ததியர் மத்தியில் எழுகிறது.

பரிந்துரைகள்:

1.  காவல்துறையினரின் முரண்பட்ட தகவல்களும், தற்கொலை என்று அழுத்தம் கொடுப்பதாலும் இந்த வழக்கு விசாரனை சிபி-சிஐடிக்கு மாற்றப்பட வேண்டும்.

2.  புகாரளிக்க வந்தபோது காலம் தாழ்த்தி, உடனடியாக நடவடிக்கையில் இறங்காததால் பெண்ணின் உடல் எரிக்கப்பட்டிருக்கிறது, தடையங்களும் அழிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே காவல்துறையினரின் தாமத நடவடிக்கை மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

3. வரதட்சனைக் கொடுமைக்கெதிராக அல்லது குடும்ப வன்முறைக்கெதிராக பெண்ணின் கணவரோ அல்லது உறவினரோ செய்யும் துன்புறுத்தலுக்கெதிராக ஐ.பி.சி 498 ஏ என்று ஒரு சட்டம் இருக்கிறது, ஆனால் சாதி மறுப்பு காதலைத் தொடர்ந்து பெற்றோர் பெண்கள் மிது நிகழ்த்தும் குடும்ப வன்முறைக்கெதிராக ஏதும் கடுமையான சட்டங்கள் இல்லை, ஆகவே பெற்றோர் பிள்ளைகள் மீது செலுத்தும் வன்முறைக்கெதிராக உடனடியாக அரசு ஒரு முழுமையான, கடுமையான சட்டத்தை வகுக்க வேண்டும். அதில் உடல்ரீதியாக, மனரீதியாக தொடுக்கப்படும் ஒடுக்குமுறை, வன்முறை ஆகியவையும் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.  அதன் கீழும் கோகிலாவின் பெற்றோர் கைது செய்யப்பட வேண்டும். 

 

4. உடலைத் தர மறுத்து, மறித்து காவல்துறையை பணியாற்றவிடாமல் செய்த சம்பந்தப்பட்ட நபர்களை, ஊர் மக்களை ஐ.பி.சி  பிரிவு 353 படி வழக்குப் பதிவு செய்து, கைது செய்ய வேண்டும்.  (Section 353 of the Indian Penal Code for causing obstruction in discharge of official duty which was applied in Koodankulam )

5.  கோகிலாவின் பெற்றோர் கார்த்திகேயனை சக்கிலியப் பையன் என்று வசை பாடியிருப்பது தெரிகிறது இந்த சாதியப் பேச்சு வன்மையாகக் கண்டிக்கத்தக்கது.

6.  கார்த்திகேயனை மிரட்டியவரும், அவரின் சித்தப்பாவை அடித்தவருமான சித்தப்பா தனசேகர் மீதும் தக்க நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

7. சாதி மறுப்பு திருமணங்களுக்கெதிராக பிரச்சாரங்கள் செய்து வரும் கட்சிகளும், அமைப்புகளும் இதுபோன்ற கௌரவக் கொலைகளுக்கு மறைமுக காரணமாகக் கருதப்பட வேண்டும். அக்கட்சிகள் மேலும் அத்தகைய மக்கள் விரோதப் பிரச்சாரங்களைச் செய்யாமல் இருக்க அரசு உடனே தடை விதிக்க வேண்டும். தேவைப்பட்டால் அத்தகைய சாதிக் கட்சிகளை, சங்கங்களை, பேரவைகளை தடை செய்ய வேண்டும்.

8.  கௌரவக் கொலைகளுக்கெதிராக கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்ற பிரச்சாரத்தை அரசு பரவலாக மேற்கொள்வதோடு. இந்திய அரசியல் சாசனம் கொடுத்திருக்கும் பெண்ணுக்கு இருக்கும் துணை தேடும் உரிமை குறித்த பிரச்சாரங்களை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

9. மாநில பெண்கள் ஆணையம் இது போன்ற கொலைகள் நடந்தவுடன், அவ்விடங்களுக்கு உடனடியாக ஒரு விசாரணைக் குழுவை அனுப்பி விசாரிக்க வேண்டும். அவர்களின் தகவல் அறிக்கைகள் பொதுத் தளங்களில் பதியப்பட வேண்டும்.

10. இவ்வழக்கை கையாளும் லூசியா மற்றும் அவரது மூத்த வழக்குறைஞர் ஜோஸ் ஆகியோருக்கு பாதுகாப்பு வழங்கவேண்டும். லூசியாவை அவதூறாகப் பேசிய அணைவர் மீதும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

11. கார்த்திகேயன் மற்றும் தற்போது அவருக்கு உதவியாக இருக்கும் அவரது நண்பர்களுக்கும் பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டும்.

604066_559752967374487_1375838431_n

summary of the report in English

11th November, 2012 – in Pallineliyanoor, a village near Villupuram, Tamilnadu, a girl named Kokila (age 23) was reported to have committed suicide due to ill health.  MASES initiated a fact finding on this case as it was suspicious of the caste based Honor Killing.

Kokila belongs to Pariyar caste and she was in love with Karthikeyan (age 25) a boy who belonged to Arunthathiyar Caste. Though both castes are termed as Dalit caste, in the Caste pyramid Pariyar is in higher order than Arunthathiyar (these are the labors who do ‘cleaning’ jobs in toilets, sweeping roads etc).

They were in love for  9 years. When Kokila’s family came to know about their love they started looking for an alliance  to get her married to a person belonging to their own Caste and of their equal ‘status’. The family harassed her saying we will never get you married to a ‘chakliyan’.  When the pair was afraid of being separated, they chose to secretly get married. They got their marriage registered on 1.10.2010.

Later on 10.11.12 around 4 p.m. Kokila had called Karthikeyan saying that her father accepted their love and he has consented to get them married ‘officially’. Karthikeyan was asked to come home the next day for formal talk. But around 2.30 a.m in the early morning (11.11.12) Karthikeyan receives a call which conveyed that Kokila commited suicide unable to bear the trauma of Thyroid which had been killing her for long time.

When Karthikeyan rushed to see  Kokila’s body, friends stopped him from saying, he might be trashed. Kokila’s family refused to give her body to do postmortem and created a scene by deploying People of their caste to quarrel with the police. Hurriedly they burnt her body as well by pouring sugar and petrol on the corpse.

We as a group of 5 People went to find facts regarding this case and interviewed all concerned. We even interviewed the Inspector. We also met Karthikeyan who was under the custody of his Lawyer. The lady lawyer also faced lots of threats and verbal abuses for helping a low caste boy.

Through our fact finding report, it was very evident that it was an ‘Honor’ based killing. There were testimonials which stated physical abuse just before her death and that she ran out of the house seeking help. There were marks of physical abuse and many such violence on her body. The police had delayed accepting to file FIR and it is needless to say that they had some ties with Kokila’s father and the panchayat leader. There were many contradicting statements made by Police, Villagers and Kokila’s Family. Karthikeyan’s friends reported that the panchayat leader was seen in Kokila’s house that midnight when Kokila ran out of house crying for help.

We made a detail draft of the finding and released it to press.

Honor Killings in the recent past in Tamil Nadu

Honor Killings have been an inherited culture and accepted ‘crime’ amongst few casteist groups  of Northern and Eastern India, now this killing culture seem to be on rise in Tamil Nadu as well.

Recently Reported Incidents:

Incident 1:

1.  11.111.2012 in Villupuram – a vilage by name Pallinellinoor.  Here a Pariyar girl and an Arunthathiyar boy fell in love. The girl and the boy have been in love for over 8 years. They seem to have done register marriage and lived separately in their respective houses on account of fear and acceptance.  When the girl’s family know about this marriage they have expressed sever opposition for marrying a ‘low caste boy’. So they tried getting the girl married to another boy, as the girl resisted, parents seem to have asked her to call for the boy to ‘honor’ the love and marriage officially. The girl has conveyed this to her husband and went to sleep. It is reported that the parents of the girl killed her by thrusting a pillow on her month and next day burned her body.

The next day when her husband heard the news and went to collect the body they rejected and burnt the body without any postmortem. Angered husband gave a complaint to the police station, the police as usual did not file FIR, rather he started getting threatening phone calls from Pariyars in the village. Scared for his life he and his family left the village, however the Pariyars in the village has beaten the husbands uncle for not withdrawing the complaint and the uncle has been missing for some time and no trace of him.

source: 

Incident 2: 

Eettiyampatti Village, near Dharmapuri District – a boy by name muthalaiyan belongs to Arunthathiyar Caste and a girl by name Dhanalakshmi belong to Pariyar Caste. Both have been in love and did register marriage. The girls family could not bear their girl marriying a ‘low caste’ boy hen they have threatened the entire 18 families living in and around the village. It is reported that entire arunthathiyar community have vaccated the village and is hiding out..

The news is said to be reported in  Junior Vikatan 2.3.2011 dated issue.

Incident 3:

Chennai: After Haryana, a case of honour killing came to light in Tamil Nadu. A 21-year-old woman was brutally murdered by her father and relatives in Tirupur district as she married a Dalit youth. Sripriya, who belonged to the backward Kallar community, had fallen in love with A Badhrakali, a Dalit, while she was doing an internship for B.Ed. The couple eloped and got married in Salem on Sept

ember 29. Police say Sripriya’s father Srinivasan and two relatives came to Madathukulam, near Udumalpet in Tirupur, on Wednesday. Srinivasan asked Sripriya, who was staying with Badhrakali’s sister in Madathukulam, to come to Trichi to visit her ailing mother. “She refused and told them she would decide after her husband returned home. The trio left quietly,” Badhrakali’s brother-in-law Chandrasekar said. “But later the two of them returned. When my wife Rani questioned them, one man threatened her with a knife while the other stabbed Sripriya,” said Chandrasekar. Sripriya later succumbed to her injuries. Udumalpet DSP C Raja said the police have arrested Srinivasan (65), his nephew Asaithambi and Pannadi (30).
source: http://indiapulse.sulekha.com/forums/coffeehouse_honor-killing-in-tamilnadu-for-marrying-a-dalit-982633
The above incidents clearly indicates that it is a matter of Women Rights Violation and Female Genocide. Honor Killings usually claim the lives of the female sex more than men. The Male dominant Patriarchal feudal system has its deep roots in the Indian Caste System and it has always target the womb of women. It has laid down several codes of conduct and laws of ‘feminity’ to control women.
Women have been denied of their rights to choose their life partner. The feudal lords and other dominant forces was afraid of loosing their family wealth to an ‘outsider’. Especially they could not let the family wealth being taken away by a ‘low caste’ person / family. The  history tells us that the child marriage and denial of ‘Love’ marriage etc has been a result of wanting to retain the ‘wealth’ within their family. The Brahminical Hindutvas laid them as rules by their Manu Smriti and other sutras and puranas which has proven to be of greater influence in the society, not only among the dominant caste but even within the Dalit Community.
Incident 4:
The much spoken incident of the Dharmapuri Dalit Villages – Naththam, Kondampattia and Annanagar.

Three colonies of Dalits (of the Adi-Dravida community) near Naikkankottai in Dharmapuri district of western Tamil Nadu remained benumbed on Thursday by the fury unleashed on them by a rampaging mob of caste Hindus on Wednesday.

As many as 268 dwellings – huts, tiled-roof and one or two-room concrete houses – were torched by the mob after a caste Hindu man, Nagarajan, committed suicide over his daughter marrying a Dalit boy from one of the colonies. Police said there was no casualty as occupants of the houses escaped and took shelter in another village. Ninety persons were arrested by Thursday evening and cases registered against another 500 “unidentified” persons.

The prime target of the attack was Natham Colony, whose resident, Ilavarasan (23) had married N. Divya (20), a caste Hindu. But, the mob’s fury was also directed at the adjoining Anna Nagar Colony and Kondampatti Old and New Colonies.

It is said that Ilavarasan and Divya got married in a temple a month ago. Fearing attack by caste Hindus, the couple approached the Deputy Inspector of General of Police, Salem Range, Sanjay Kumar, only a week ago for protection. Though the police assured them safety, a kangaroo court directed Ilavarasan’s family to return the girl on Wednesday. The girl refused to go with her father, who later hanged himself at his house in Sellankottai, just half a km from the Dalit colonies. And then, the mobs went on the rampage.

According to police, one group of incensed members of his community protested on the Dharmapuri-Tiruppattur Road, blocking traffic with the trees they felled as well as with boulders and signboards. At the same time, another group entered the Dalit colonies and set ablaze the dwellings. The Dalits alleged that their houses were looted and the valuables taken away. The attack started around 4.45 p.m. and went on till 7 p.m. Police reinforcements and fire tenders could not reach the spot in time because of the hurdles placed on the road leading to the colonies. Some vehicles of the Dalits too were torched. The mob fled when police reinforcements arrived.

Superintendent of Police, Krishnagiri, M. Ashok Kumar, reached the spot and took control of the situation, as Dharmapuri’s SP Asra Garg was away in Madurai. Mr. Garg, however, reached the spot at night.

Police personnel drawn from five districts restored order. Fire tenders put out the blaze in the colonies and recovery vans were deployed to clear the road blocks.

A core police team headed by Mr. Sanjay Kumar worked out strategies to keep the situation under control. Inspector-General of Police (West Zone), visited the colonies on Thursday and supervised the security arrangements and the investigation into the attack. Police said Ilavarasan and Divya were safe and under police protection.

After spending the night in shock, fear and without shelter, close to 1,500 Dalits were on Thursday accommodated in Government schools.

District Collector R. Lilly visited the affected persons and ordered relief for them.

source: http://sanhati.com/tweet/5787/

following this incident another such attack was unleashed in another Dalit Village near cuddalore district:

Eight houses of a Dalit colony at Pacharapalayam in Kurinjipadi block were ransacked and set on fire by a mob on Tuesday. While three houses were completely burnt, five others were partially scorched.

The steel almirahs in the houses were pierced open and gold jewellery and other valuables stolen. Two minivans and 10 two-wheelers were damaged in the attack.

In the ensuing clash, scores of people from Dalit and intermediate communities were injured. Superintendent of Police A. Radhika said both sides had filled complaints.

Soon after violence broke out, a strong police force brought the situation immediately under control. SPs A. Radhika (Cuddalore) and Prabhakaran (Ariyalur) are camping there.

D. Kathiresan and his wife Jothimani, two of the victims, told TheHindu that in the morning a gang barged into their house, broke a kerosene lamp and sprinkled fuel all over the place before setting it on fire.

Supporters of the Viduthalai Chiruthaigal Katchi staged a road roko, condemning the attacks at Kurinjipadi, Cuddalore, Reddichavadi, Kondur and Marudhadu.

Two versions are doing the rounds about the motive behind the attack. One was eve teasing of a girl, which created a tense situation and another being torn up posters on Dharmapuri incident.

About 20 persons from both sides had been detained.

source: http://www.thehindu.com/news/states/tamil-nadu/eight-houses-of-dalits-ransacked-set-afire/article4140936.ece

It is high time that our Government bans the open propaganda against Love Marriage and Inter caste Marriages by the casteist parties, groups and leaders like Kattu Vetti Guru, P.M.K, Kongu Vellalar Peravai, Mukkulaththor Peravai and casteist individuals like Pazha. Karuppaih. Government should arrest these ‘men’ and groups who talk against the Fundamental Right of a women or a person granted by the Indian Constitution and also ban the respective groups and parties.
The Casteist groups and political parties seem to take this up as their propaganda to retain their vote banks and it is the duty of the Government to put an end to this Caste Based Violence and Violation of Human Rights and esp. Women’s Rights.
Government has to initiate a campaign on Fundamental Rights of Women, work on gender equality and also issue warnings against honor killings, casteist propaganda against inter-caste marriages.
State and Indian Government should
1.  adopt a comprehensive law against Honor Killings, Denial of Fundamental Women’s Rights to choose her life partner.
2.  adopt a comprehensive law against the casteist propaganda against inter caste marriages
3.  should arrest people who have already spoken against inter caste marriages and also ban the concerned casteist groups and parties. 
Relevant posts:

A teenager girl at the age of 13 has been sexually exploited and tortured.

Salem:

A teenager girl at the age of 13 has been sexually exploited and tortured.

As reported by se.tha. ilangovan in Nakkheeran

The girl studies in 8th standard. Her close friend’s name is shenbagam and the girl often goes to her house to play. Shenbagam’s father ezhumalai is an auto driver. He has been showering care on her. One day he asked his daughter to buy some beetle leaves and ensure that he and the girl were alone in the house.

He went near her and said, ‘why are you still wearing school dress, I will give you a ‘comfortable’ dress and started stripping her. Then he touches all over her body and further rapes her. He has been continuing this brutal exploitation and torture for a while. Mother reports about this horrendous act to police, the way the police behaved is said to be excruciating.

Kavitha, mother of the girl said that, “my husband died 12 years before. I have 3 children, I work in brick house and with great difficulty I brought up the children. Two of them are married. This girl was studying …but….. but…” she busted into tears and continued “I never expected that, that heartless man could behave in such a manner to my little girl. She never told me anything, instead she was crying every day. Then when I raised my voice in anger she told me everything. You got to be a women to understand what I went through…” then she added,

I went to ammapettai police station with my daughter. I briefed them everything. S.I. Ramana said give Rs.10,000 we will file case. I said “where do I go for such a big amount” immediately inspector Jayam said ‘hey, wouldn’t you listen to what Ramana says, you sent your daughter to flirt around with that man for a week, let her enjoy and now you are shedding crocodile tears is it?” My heart broke, “pl don’t speak like this madam” I said. Then infront of my eyes itself, they asked my girl, where all did he touch you, how did he touch you etc in a very vulgar manner. I pleaded “pl don’t treat her like this, she is little girl”. They said it is just an enquiry process. Then she said “hey ramana, take this Saturn to the opposite Dr. Sumathi and check if she is truly raped.”

I said she did not volunteer, but she is raped. She said “both are same..don’t teach me law”. Doctor tested my daughter and told S.I that “she has been forced into sex. Without any shock and curtosy she said “hey as per doctor’s report your singari has been raped”. Then they filed an ordinary case and arrested Ezhumalai. They took my daughter to Govt. Hsopital. Again they asked me Rs.5,000 to pay to doctor. S.I Ramana said that Inspector demanded that amount. I screamed “How many times do I say madam, even If I work for whole month I don’t make such big money” and they cursed me saying ‘saturn…”and continued abusing me. Then one day Ezhumalai’s wife mallika came home and said “I thought I will pay some good money to a widowed mother and compensate, but you went to police, that’s why I gave them 30,000 and finished the case. You can do nothing.” And threw the report on my face. Here money plays a major role, poor are left without any help.”

Mayan, Human Rights Protection center member volunteered Legal help to Kavitha. He said that “Forensic report is not supposed to be let out, but the opposite party had taken it, this shows that how bribary has played a major role in this case. They refused to file a case, then Kavitha threatened to self immolate her. So they filed the case. They have influenced the concerned with money and changed the report. We have appealed for further investigation.”

While we contacted Inspector Jayam she said that “ I have acted as per law and ensured punishment for the convict.”

………..

Translated for MASES by Kotravai.

MASES condemns the child sex abuse and injustice done by Ammapettai Police to Kavitha and her daughter. Thanks to Mayan for offering her the legal support. We hope the higher courts would order for a fair investigation and the culprit is arrested under all the relevant cases which includes Child Sex abuse, Rape. Considering the financial background it looks like Kavitha belongs to oppressed caste and if so a case should be filled under section three of the SC/ST Act and various sections for rape and torture.

Two women working for Rs. 15 a month for 42 years – The Hindu

SPECIAL CORRESPONDENT

Akku (left) and Leela
Akku (left) and Leela
 Here is a classic case that will reveal how the “high-handedness” of a few officials has affected the lives of two Dalit women in Udupi.

The two women, Akku and Leela, have put in about four decades of service at the Government Women Teachers’ Training Institute on a monthly salary of Rs. 15. Although they were promised that their services would be regularised, they did not get any benefits even after 42 years of service.

After the women approached the Karnataka Administrative Tribunal (KAT) seeking relief in 2001, the Education Department stopped paying them even that meagre salary of Rs. 15.

Their plight came to light after Ravindranath Shanbhag, president of Udupi-based Human Rights Protection Foundation, took up the matter and followed up the case right up to the Supreme Court.

Addressing presspersons here on Tuesday, Mr. Shanbhag said that although the Supreme Court, the High Court of Karnataka and the Karnataka Administrative Tribunal ruled in favour of the women and directed the government to regularise their services, the order is yet to be implemented by the government.

Meanwhile, the women continue to clean the 21 toilets in the institute all through the year without any payment, he said.

“The Karnataka Administrative Tribunal asked the government in 2003 to regularise them in 90 days and the Karnataka High Court ordered the government to pay their salaries in 2004. Notices were also issued for contempt of court when the directions were not implemented. Instead of paying them salaries, the government filed a special leave petition before the Supreme Court in 2005.

“The Supreme Court ruled in the women’s favour in 2010. Despite all this, the women are still waiting to get their benefits,” Mr. Shanbhag said. “Now, the authorities say that the women were not employable because they had reached the retirement age. I am surprised that the government spent lakhs of rupees on fighting the cases against the hapless women rather than pay what is due to them.

Is there any other court above the Supreme Court that can give justice to these women?” Mr. Shanbhag asked and urged the government to pay what is due to the women.

நேர்பட பேசு – புதிய தலைமுறை

 

இல்லப் பராமரிப்பு செய்யும் பெண்களுக்கு கணவன்மர்களின் சம்பளத்திலிருந்து 10-20% தரவேண்டும் எனும் பரிந்துரை

https://masessaynotosexism.wordpress.com/page/2/

http://wp.me/p29ZgW-dz

Discrimination at IIT Madras

 

M.A.S.E.S expresses its Solidarity for Dr. Vasantha Kandasamy and urges Hon. President to render Justice to her.

To read Vasanatha’s letter to Ex-President written in 2006: http://www.scribd.com/doc/19460058/Prof-Vasantha-Letter

Devadasi System in Indian Temples – Zoya Zaidi

 Devadasi system is not only exploitation of women, it is the institutionalized exploitation of women; it is the exploitation of Dalits, the lower class of untouchables; it is the religious sanction given to prostitution of helpless economically and socially deprived women; It is the glorification of humiliation of women. Inherent in this system is the fascistic belief that a certain section of human population, the lower caste, is meant to serve the ‘higher caste’s superior men’. Inherent in it is the feudal-lord-temple-priest-nexus, where the priest, already having a psychological hold over the minds of simple people to the point of dictating their way of life, uses his power to give ‘religious sanction’ to the practice by declaring it ‘sacred’, and thus cajole and lure simple minded villagers into this worst form of prostitution.

Devadasi literally means God’s (Dev) female servant (Dasi), where according to the ancient Indian practice, young pre-pubertal girls are ‘married off’, ‘given away’ in matrimony to God or Local religious deity of the temple. These girls are not allowed to marry, as they were supposedly married to the temple. She ‘serves’ the priests and inmates of the temple, and the Zamindars (local land lords) and other men of money and power, in the town and village. The ‘service’ (read sexual satisfaction) given to these men is considered akin to service of God. The Devadasi is dedicated to the service of the temple Deity for life and there is no escape for her. If she wants to escape, the society will not accept her.

The Devadasi system is still flourishing in parts of India, especially in the South and specifically in the states of Maharashtra, Andhra Pradesh, Tamil Nadu and Karnataka. Ironically, these are the techno-savvy states now synonymous with Indian progress in the global market.

If you take the beautiful country road from Dharwad, Karnataka, you will reach the small temple village of Saundatti in South India. It is in this village that the Devadasitradition, one of the most criticized forms of prostitution in India (1), is still practiced. Despite the governmental ban, hundreds of girls are secretly dedicated to GoddessYellammaevery year.

There are more than 450,000 Devadasies trapped in this form of prostitution, deified and glorified by the heinous religious sanctions. According to the 1934 Devadasi Security Act, this practice is banned in India. This ban was reinforced again in 1980s but the law is broken every day. Poverty and ‘Untouchablity’ contribute to the persistence of this terrible practice.

 Continuing Practice of Dedicating Dalits as Devadasies

A report commissioned by the National Commission for Women (NCW) in India reveals the shocking reality of how thousands of Dalit women continue to be forced into the Devadasi system in several states of India. Estimates suggest that girls dedicated to temples in the Maharashtra-Karnataka border area number over 250,000 and are all from the Dalit community of untouchables. More than half of the Devadasies become prostitutes. (2)

According to a survey carried out among 375 Devadasies by the Joint Women’s Programme, Bangalore for the NCW, 63.6 per cent of young girls were forced into Devadasi system due to custom, while 38 per cent reported that their families had a history of Devadasies. The survey pointed out that Devadasi system is more prevalent among three Scheduled Caste communities – Holers, Madars and Samgars in Karnataka. Nearly 40 per cent of them join the flesh trade in cities and the rest are involved in their respective villages. A Devadasi, in a way, is considered “public property” in the village. Devadasies who do not become prostitutes struggle to survive as agricultural labourers or maidservants.

Most Devadasies are single. However, 65 per cent of the Devadasies were associated with a patron. About 95.2 per cent have children. And among those with children, more than 95 per cent could not register the names of their patrons (as the fathers of their children) in school admission records. The overwhelming majority of Devadasies (95 per cent) earn less than Rs 1,000 a month. (3)

What is in a name?

 In Andhra Pradesh these Devadasies are called Joginis, while in Jejuri in Maharashtra they are called Muralis. They are known by different names in different areas. Jogan Shankar gives the names by which they are known in various parts, such as Maharis in Kerala, Natis in Assam, and Basavis in Karnataka. In Goa they are called `Bhavanis’, and `Kudikar’ on the West-Coast, `Bhogam-Vandhi’ or `Jogin’ in Andhra Pradesh, Thevardiyar’ in Tamil Nadu, `Murali’, and ‘Jogateen’ and ‘Aradhini’ in Maharashtra. In Karnataka, old Devadasies are called as `Jogati’ and young Devadasies as `Basavi’. The term `Basavi’ refers to feminine form of `Basava’ a bull which roams the village at will without any restriction. Hence `Basavi’ alludes to the foot loose position of the woman. (4)

Genesis and growth of Devadasi system

There are many opinions about the genesis and growth of this system. For a comprehensive understanding of the dominant schools of thoughts, many factors have to be taken into consideration while trying to trace its origin and development. Factors like religious beliefs, caste system, male domination and economic stress have been recognized as the stimulants behind the perpetuation of this phenomenon.

The beginning can perhaps be mapped out in the inscription found in temples. The word Emperumandiyar which was used in the sense of Vaishnavas before 966 A.D. got the meaning of dancing girls, attached to Vishnu temples, in inscriptions of about 1230-1240 A.D. in the time of Raja Raya III. [Raghavacharya: I, 118]. In many quarters the emergence of the Devadasies has been linked to the downfall of Buddhism in India that the Devadasies were Buddhist nuns can be deduced from many evidences: They are unknown to ancient India. Jaatakas, Kautillya or Vatsayana do not mention them, but later Puranas found them useful. The system started only after the fall of Buddhism and records about them start appearing around 1000 A.D. [Bharatiya Sanskruti Kosh, IV, 448]. It is viewed that the Devadasies are the Buddhist nuns who were degraded to the level of prostitutes after their temples were taken over by Brahmins during the times of their resurgence after the fall of Buddhism.

According to the famous Indian scholar Jogan Shankar, following reasons played a major role in supplanting the system with firm roots:The Devadasi system was set up (Times of India report dated10-11-1987) as a result of a conspiracy between the feudal class and the priests (Brahmins). The latter, with their ideological and religious hold over the peasants and craftsmen, devised a means that gave prostitution a religious sanction. Poor, low-caste girls, initially sold at private auctions, were later dedicated to the temples. They were then initiated into prostitution.

1. As a substitute for human sacrifice, being and offering to the gods and goddesses to appease and secure blessings for the community as a whole;

2. As a rite to ensure the fertility of the land and the increase of human being and animal population;

3. As a part of phallic worship which existed in India from early Dravidian times;

4. Probably sacred prostitution sprang from the custom of providing sexual hospitality for strangers;

5. Licentious worship offered by a people, subservient to a degraded and vested interests of the priestly class; and

6. To create a custom in order to exploit lower caste people in India by the upper castes and classes.

On the basis of historical studies and research one can see the way this ‘sacred prostitution’ established itself and grew to become a part of Indian society. Vasant Rajas, ‘Devadasi: Shodha ani bodha’, (Marathi), Sugava Prakashan, Pune, 1997, mentions of an inscription of 1004 A.D., in Tanjor temple mentioning the numbers of Devadasies as 400 in Tanjor temple, 450 in Brahideswara temple and 500 in Sorti Somnath temple. According to Chau Ju-Kua, ‘Gujarat contained 4000 temples in which lived over 20,000 dancing girls whose function was to sing twice daily while offering food to the deities and while presenting flowers.’ Eminent Indian historians like R.C Mazumder and U.N Ghoshal have corroborated these facts. They have acknowledged a ‘high proportion’ in the number of the Devadasies in the temples during the medieval period.

Sadly, due to continuation of the factors responsible for the birth of this system, the tradition has maintained itself over the centuries. It is found in all parts of India, but was more prevalent in the south. In some parts of Maharashtra and Karnataka it is still prevalent and has become a source of exploitation of lower castes (5).

Dalit Devadasies

It is interesting to note that the untouchables belong to the Dalit community and are lower caste Hindus, though, otherwise are not allowed to drink water from the same well as the rest of the higher caste people of the village. They cannot eat from the same plate or sit in the same place as upper caste people.  They work  mostly as night-soil cleaners.

When it comes to sex they are not only ‘touchable’ but are actually forced into sex by the higher caste Hindus and practices such as the Devadasi system are invented to facilitate and perpetuate their exploitation.

It is these powerful sections of the society, who control not only the economic and social activates but also the minds of the poor villagers that pose the biggest impediment to elimination of this evil. There is a crying need for a more comprehensive legislation to emancipate these vulnerable girls (2).

 

A word about Untouchables or Dalits

 

Caste permeates every pore of Indian society in hidden and insidious ways. It is so complex that few Indians understand it completely, although it is present in our lives in subtle and not-so subtle ways. Even though the caste hierarchy is a Hindu construct, conversion does not always help: Buddhists, Christians, Sikhs and Muslims often still cling to their caste identities when searching for marriage partners.

 

Many sociologists believe the caste system in India originated as a way of dividing labour and as a method of exercising social control for maintaining order. Its power – and almost absolute acceptance – stems from the fact that caste derives religious sanction for India’s majority from the 4,000-year-old Manu Sashtra or the Laws of Manu. According to this, society was divided into four broad social orders, or varnas, at the head were the Brahmins, a priestly class, who are the most pure. From the arms came the Kshatriyas, the warriors and rulers. From the lower limbs were born the Vaishyas, the traders. And from the feet the Sudras, the lowest caste, destined to serve the other three.

‘Untouchables’ were considered so impure and polluting that they were not even included in the system by Manu. This translated into their complete exclusion from society. Their hamlets were outside the village, and they could not even talk to or walk on the same path as the other castes, much less touch them. When the British ruled in India, they left this caste distinctions alone to avoid unrest. In some ways they even reinforced it, finding Brahmins useful as clerks and administrators who served the British Empire faithfully. Today, in India, the Untouchables call themselves ‘Dalits’, which means ‘Broken People or the Down-trodden people’. There are almost 180 million dalits in India alone and at least another 60 million around the world who face caste discrimination of various kinds. (6)

Perpetuation of Devadasi System

Traditional empires being despotic restricted trade to the palaces and temples, forbidding the common masses from trading or traveling. Only priests, the royalty and certain privileged merchants (who were closely regulated) traded and traveled. And one lucrative trade that the priests and princes often monopolized was the oldest and most despotic of all, prostitution.

Doubtless the girls were seduced by a theology of mysticism, just as the widows who, as suttees, threw themselves on their dead husbands’ funeral pyres believed they were attaining spiritual purity, but the sexual economics of female exploitation provide a candid explanation of what was happening. (7)

Legends to support Devadasi system

To keep the Bahujans and Dalits under control, stories were manufactured and incorporated in various Mahatmyas in the Puranas. There are three important legends, we should know about. It may be useful to know these traditional stories told by Brahmins and believed to be true by the sufferers themselves. Vasant Rajas, “Devadasi: Shodha ani Bodha”, (Marathi), Sugava Prakashan, Pune, 1997, has given the account of various legends in Puranas concerning this practice.

Legend of Renuka or Yallamma

According to this legend, Renuka appeared from the fire pit of ‘Putra Kameshti‘ Yadnya performed by a Kshatriya king Renukeswara. She was married to Rishi Jamdagni. The couple had five sons including Parasurama. One morning she was late in coming home from the river as she was sexually aroused by watching the love play in river, of a Gandarva raja with his queens. This enraged Jamdagni who ordered his sons to kill her. All other sons refused and were burned to ashes by the Rishi’s curse, but Parsurama beheaded her. The Rishi gave him three boons. By first, Parshurama asked to bring back to life his four brothers. By second he wanted his mother to be made alive. But her head was not available. So Parshurama cut the head of a woman from ‘Matang’ caste, and Jamdagni revived his wife with Matangi’s head. By third he wished to be free from the sin of matricide. But Renuka was cursed by Jamdagni to have leprosy and was banished from the hermitage. However, some ‘Eknatha’, ‘Jognatha’ Sadhus in the forest cured her. She returned back to Jamdagni who pardoned her and blessed her that she will attain great fame in Kaliyuga

Temple of Renuka was built in 13th century in Soundati hills. The Jains believe that Renuka is their ‘Padmawati’. For centuries, the devotees of Renuka, who are mostly Dalits and Bahujans, assemble there twice a year on Magha and Chaitra full moon days for pilgrimage and offer their daughters to make them Devadasies.

B. S. Kamble from Sangali dist. mentions the influence of the blind faith over Dalits to an extent that a backward class member of legislature had established a shrine of Renuka image in Bombay Mantralaya [“Sugawa”, Marathi journal, Ambedkar prerana issue, December 1998, p. 51]

Legend of Renukamba

There is a temple of Renukaamba, built in 14th century, at the top of Chandragutti hill in Shimoga district in Karnataka. The gullible masses from Dalit and Bahujan communities are made to believe that Renukaamba Devi is the incarnation of Renuka or Yallamma of Saundatti. The specialty of this temple is that Dalit women must go naked to worship this Devi. It is called ‘Betale Seva’ or ‘Nagna Puja’ i.e. naked worship.

A legend in the Purana says that if the girls go naked and pray to the Devi they get good husbands and married women get all their wishes fulfilled, the childless women get children, and that those Shudra women and girls who do not follow these traditions meet with a lot of calamities.

The chief Minister of Karnataka had to appoint a committee to investigate whether “Nagna-puja” has any religious sanction of Hindu Sastras. The report was submitted in 1988 and states that there is no such sanction in Hinduism. In 1992 a ban was imposed on “Nagna-puja”. There was a hue and cry raised against it, but since then it has stopped.

Legend of Khandoba

The third deity of Devadasies is Khandoba of Jejuri, although there are eleven ‘pithas‘. It is the ‘kul-daivat‘ of dalits, though many others worship him including some Muslim devotees, who presumably were dalits, and worshipped this deity before their conversion to Islam. Even robbers would attend the annual fair and finalize their plans there. They were, presumably, of ex-criminal tribes, which was a part of the Dalit community. Brahmins have homologized this deity and made out stories that Shankara took this form of Martanda, to protect the Brahmins from the Asuras.

People offer their sons and daughters to this deity. The terms used are Waghya for male and Murali for female. It is a form of Devadasi. Murali, whose token marriage is performed with Khandoba, remains unmarried throughout her life and leads a life same as the Devadasi of Yellama. After Ambedkarite awakening in the Matang society, who forms the majority of Murlis, this practice has declined albeit not completely stopped.

Jogam Shankar gives more details:

‘Muralis’ are girls dedicated to god Khandoba in their infancy or early childhood by their parents. “Poor deluded women promise to sacrifice their first born daughters if Khandoba will make them mothers of many children. Then after the vow the first-born girl is offered to Khandoba and set apart for him by tying a necklace of seven cowries around the little girl’s neck. When she becomes of marriageable age, she is formally married to Khandoba or dagger of Khandoba and becomes his nominal wife. Henceforth she is forbidden to become the wedded wife of any man, and the result is that she usually leads an infamous life earning a livelihood by sin. Some of these girls become wandering muralis. Others become ordinary public women in any town or city, while a few are said to live for years with one man.

The parents of such girls do not feel ashamed to take her earnings, because they belong to Khandoba, and what they do is not considered a sin in the eyes of his devotees. Kunbis, Mahars, Mangs and other low castes make Muralis of their daughters in this fashion” (Fuller: 1900: 103). High caste people of the region also worship Khandoba but their mode of expressing reverence to the god differs. Thus “Not a few high caste people visit Jejuri to pay their vows; but they never give their own girls to Khandoba but buy children from low-caste parents for a small sum of money, which is not a difficult thing to do and offer them instead of their own children”. (Fuller, Marcus B., “The wrongs of Indian Womanhood”, Edinburgh:Oliphant Anderson and Ferrier, 1900). [Jogan Shankar, p. 50](4)

Devadasi: A pan-Indian practice


 The Devadasi system is not just concentrated in one part or region of India – it can be found all over India, in Goa, Asam, and Orissa apart from above mentioned south Indian states.
The famous Lord Jagannath Temple in Orissa has been associated with the Devadasi system for several hundreds of years. In Orissa, the history of the Devadasi system can be traced back to the 6th and 7th century during the reign of Sailadbhawa dynasty. The queen Kalawati had employed many Devadasies for serving the Lord Jagannath. There was a time where devoting oneself in the temple was considered to be highly prestigious. At that time, girls from even rich, aristocratic families were also offered.

According to tradition, a Devadasi is a woman married to a god, and thus Sadasuhagan — at all times married and hence at all times blessed. In reality, she becomes the wife of the powerful in the community.  At that time the Devadasies had to maintain strict discipline. They were considered a personal possession of the temple and were not allowed to mingle with the rest of the people. They were not allowed to keep in touch with men.

 

It is probably during this period that the ancient classical temple dance forms like Odissi (Jagannath Temple Orissa), Kutchipudi (Andhra Pradesh) and Bharatnattiyam (Tamilnadu) developed and flourished to reach their zenith. However, in the course of time discipline declined and the Devadasies came to be viewed as objects of desire by the rulers and the priests. (8)

 

Branding of Deavadasis

We have the valuable testimony of Al-Biruni to the effect that the kings maintained this institution for the benefit of their revenues in the teeth of the opposition of the Brahmana priests. But for the kings, he says, no Brahmana or priest would allow in their temples women who sing, dance and play. The kings, however, make them a source of attraction to their subjects so that they may meet the expenditure of their armies out of the revenues derived there from.

The truth is that Brahmins and kings used to fight for the possession of these girls. Ultimately the conflict was resolved by an understanding and Devadasies were branded on their chest with emblems of ‘Garuda’ (eagle) and ‘Chakra’ (discus) for kings and ‘Shankha’ (conch) for Brahmins; Branded just like animals, slaves or Jew women in Auschwitz. (4)

Modern Devadasi: A giant step backwards

It was only as late as 1975 when awareness of this deplorable act came to the fore. Around five hundred women gathered in Kohlapur to discuss and find solutions to this problem. In 1985, a conference was held at Nipani which gave strength to the voice demanding the abolition of the Devadasi system. Gradually the demand to end this practice increased and compelled the Karnataka government to pass an act banning the Devadasi system. Some of the provisions in the Karnataka Devadasi (Prohibition of Dedication) Act of 1982 are:

  • Anyone found guilty in helping a girl to become a Devadasi or even attending the ceremony is liable to get 3 years prison term and would be fined upto maximum Rs 2000/-
  • Parents and relatives would be fined upto maximum Rs 5000/- if they are found guilty encouraging the girl to be dedicated

But these are just few of the preventive measures. At times the arm of law falls woefully short in protecting the unsuspecting girls. As a result, the Devadasi tradition is still prevalent in many parts of India and, according to Farida Lambey, vice-principal of the Nirmala Niketan College of Social Work, it continues to “legitimize” child prostitution. In some Nat communities in Rajasthan, many families openly usher their young daughters into prostitution, insisting that it is part of the community’s tradition.

But as Ms Shubhadra Butalia of Karmika says “The Devadasi system is a form of open prostitution. Poor people dedicate their daughters to the system in the name of appeasing the gods.” But how many more girls will be sacrificed for the sake of appeasing the gods. (8)

Muralis and Waghayas of Jejuri

Your LecherKeep your hands off Khandoba woman

Show me your money first

— Arun Kolatkar in Jejuri

The government of Maharashtra finally woke up to this fact in 2004 and appointed a study committee to take stock of the Devadasi system in Maharashta. Based on the committee’s recommendations, the Maharashtra government recently passed the Anti-Devadasi Bill to

‘provide for a comprehensive law to abolish the practice of dedication of women as Devadasies to Hindu deities, idols, objects of worship, temples for religious institutions and to protect the women so dedicated against exploitation’.

The Bill will abolish the Devadasi system and penalize the perpetrators of this crime with a fine of Rs 10,000-50,000 besides rehabilitating Devadasies through alternate employment and homes. There is also a provision for the formation of district and state-level Devadasi control groups, consisting of persons from civil society organizations. These groups will have the power to make recommendations to the government towards abolishing the Devadasi system.

According to Minister of Women and Child Welfare Harshavardhan Patil, ‘We found that despite the 1934 Devadasi Security Act, the tradition is still prevalent…Therefore, we have passed a more stringent Bill, which will soon come into force.’ However, the government is yet to give a firm commitment on exactly when the Act will come into force.

Dr Neelam Gorhe, an MLA who has worked closely with Devadasies through her NGO, the Stree Adhar Kendra, is skeptical:

‘the state government’s intention might be good but it does not have any specific measures for eradication and rehabilitation. It has not even found out just how many Devadasies there are in the state; so how are they going to go about the rehabilitation? Without specific numbers, what kind of funds will they allocate?’

According to Gorhe, in the south Maharashtra districts of Kolhapur and Sangli alone, they’re at least 200 Devadasies, who live in poverty and have taken to prostitution in the name of God.

There are no exclusive remand homes for Devadasies in the state. When they are rescued, they are placed in general remand homes, where they are taken care of until they turn 18. The older women are generally given vocational training. They usually find employment in cottage industries or as domestic help after this.

In Jejuri – a small temple shrine on a hill made famous by poet Arun Kolatkar’s collection of poems ‘Jejuri’ – Devadasies are known as Muralis. Here, as mentioned earlier, there are also the male counterparts of the Devadasies, known as ‘Waghyas’ – dedicated to a lifetime of service to Lord Khandoba when they were still little boys. Often, a Waghya shelters a Murali, and many form relationships. The result of this is that several Muralis give birth to children, which further stigmatizes these women and girls because they are expected to remain faithful to God.

A visit to Jejuri gives an insight into how the Devadasi system works. Today, there are about seven groups of Muralis and Waghyas living in Jejuri. Most of them live in shanties around the temple, often in groups of two or three. They spend most of their days in the temple premises, retiring to their homes only to sleep. A majority of them are middle-aged, poor, and express anguish that their ‘pure calling’ has been tarnished. Says Ratnamala Jadhav, now in her 50s, who has been a Murali ever since she can remember, ‘We earn about Rs 3,000 a month through dance performances on auspicious occasions.’ Their status as servants of the Lord also makes rehabilitation difficult.

An eight-year-old Murali is living in a remand home in Pune after she was rescued from Jejuri last year. Locals say that when she was just a few months old, she was found under a bamboo basket in one of the corners of the temple, with a garland around her neck, turmeric on her forehead, and her hands and legs tied with a rope. Members of a local labour organization took her into their custody, but because the child was ‘offered’ to Lord Khandoba already, they did not dare bring her up in any other way. A 60-year-old woman living near the temple voluntarily offered to look after her. However, since last year, she began harassing the little girl, by forcing her to beg and goading her to encourage male attention.

A local journalist got to know her story and sought the intervention of advocate Varsha Madgulkar, a local social activist. Both of them whisked the girl away from the clutches of her foster mother and registered a police complaint. The journalist, Vijaykumar Harishchandre, says,

“Even the police were hesitant to initiate any action because she was a ‘Murali’ and they feared the wrath of Lord Khandoba. However, with the intervention of the officers of the Women and Child Welfare Department, she was finally rehabilitated in a remand home in Pune.”

The entire exercise took one month. Comments Madgulkar, “Due to superstition and in the name of religion, hundreds of such innocent girls lead a hellish life.”(9)

 

The Plight of Joginis

Anjamma’s Story 

‘My mother died when I was three. When I was seven, my brother got polio and was paralyzed. My father had to take out a loan and I went to work rolling bidis (cigarettes) to help pay it back. But it was not enough and the landlord to whom my father owed the money said that he should send me to be dedicated to the goddess to earn more money. I didn’t want to go. I felt very bad. My father said: ‘If you don’t obey me, I will die.’ So I went to the temple. All my relatives came. I had a new sari and many jasmine garlands. The priest called a man to tie the wedding tali[necklace] around my neck. The man was Rangasamy and he was 25 years old. I was eight.

Three times a year we Joginis used to go to the temple for important festivals. Everyone worshipped us and treated us well. We danced and went into a trance. Everyone fell at our feet and called us goddess. On those days we became very important. The rest of the time they made fun of us.

When I was 12, I came of age (puberty). Rangasamy kept coming and telling me: ‘I tied tali on you, why don’t you sleep with me?’ I said no. But everyone in the village said: ‘Child, you are a Jogini. It is your duty. You have to sleep with him.’

He had a wife and two kids. He gave me money and rice. After one year I had a child, a baby boy. Soon after that, he abandoned me. I went to Bombay for construction work to support my child. When I returned to the village another fellow called Raghav was very nice to me. He said to my father: ‘I will protect her.’ He also had kids. I became pregnant again and had a girl. But he left me after six years.

I joined the ‘Joginis’ organization. I decided to fight the system. To prevent my sisters from suffering like me. I go to temples now and stop the Jogini dedication. People said: ‘After sleeping with so many men, what’s your problem?’ The upper caste men started saying we spread AIDS. I said: ‘You sons of bitches, motherfuckers, bastards, go tell that to your wives and mothers. I’ll get the government to do DNA tests on all Jogini kids and you can take them. I’ll take the Joginis away and look after them. I’ll expose each of you who sleep with us and then abuse us.’ Yes. They’ll shut their mouths and run when they see me now.’ Interview by Mari Marcel Thekaekara. (6)

  Ashama

‘Since the day of the initiation, I have not lived with dignity. I became available for all the men who inhabited Karni. They would ask me for sexual favors and I, as a Jogini, was expected to please them. My trauma began even when I had not attained puberty.’ (Testimony of a 35-year-old former Jogini named Ashama)

The Devadasies, spread all over India, lead intolerable lives. They have been quenching the thirst of millions of upper caster Indian males lusts. Since the inception of this deplorable system, the Joginis have been subjected to merciless subjugation and injustice (10).

Many of these women were tiny girls when they became Devadasies, “dedicated” to the sect by poverty-stricken parents unable to pay their future dowries and hopeful that a pleased goddess would make the next pregnancy a boy. Tradition has for centuries locked Devadasies into a proscribed and highly stigmatized social role. Forbidden to marry or work outside the temple, they have spent their lives tending the shrines and decorating altars, singing and dancing, telling devotional stories and collecting coins from worshippers to support themselves and their religious work.
They continue to face discrimination and indignities on the basis of caste, remain politically powerless and suffer from acute poverty, oppression and exploitation. They run high chances of acquiring sexually transmitted diseases. Although in independent India, many steps have been taken to prevent the system and rehabilitate the Devadasies, they are not enough to improve the situation as the root cause of poverty continues to push young girl to the roads of ‘sacred prostitution’. (10)
I would like to conclude with my poem Devadasi’s Saga on the plight of these Devadasi, wherein I have tried to empathize with these exploited women.

 

Devadasi’s Saga

 

I could hear the temple bell

Ringing in my ears,

The day I was born

To an unwedded mother, or rather

My mother was “married” to the temple!

But,

The Temple was not my father!

I could hear the temple bells

Ringing in my ears…

 

I could hear the temple walls,

Heaving sighs in the dead of night,

Sighs of satisfaction…

I could hear my mother’s sobs,

Intermingle with the sighs,

Sighs of dissatisfaction…

As I slept on the cold-rough stone,

My cradle in the darkest chamber,

Where light hardly ever entered,

I missed a father’s loving touch,

When I asked my mother,

She said:

The temple was my father!

 

Then one day, through the

Half shut doors, I saw:

The priest heaving and hawing,

Full of sweat…

The pained surprise in my mother’ eyes,

(On being so exposed),

Silently beseeching me

With helpless tearful eyes:

“Go away! You’re still too young!”

 

But one day, I grew up!

 

I felt the “touch”,

A creeping crawling, lustful touch,

The expression in the priest’s eyes,

Matched the touch,

As he held me in his clutch…

Nausea welled up in my throat:

It was not a father’s touch,

I could feel it in my innocent bones…

 

Then Another, and Another…

 

Now, I am “My Mother”…

 

Like her, I do not know,

The father of the baby in my womb…

 

Like my mother, I am going to

Tell, my daughter:

“Temple is your father!”

 

This has gone on for centuries,

And still goes on…

This will go on forever…

 

I am the Devadasi of the Temple…

Temples may crumble…

But,

I will go on

Forever…

Author and Copyright©: Zoya Zaidi

Aligarh (UP), India

Source: http://www.sikhspectrum.com/052007/devadasi.htm

In solidarity with fight against Panchami Land Acquisitions….

தோழர்களே, ப. சிவகாமி அவர்கள் நடத்தி வரும் இந்த தொடர் போராட்டத்திற்கு மாசெஸ் அமைப்பு ஆதரவு தெரிவிக்கிறது. இப்போராட்டம் காஞ்சிபுரத்தில் நடந்து வருகிறது. 7.4.2012 (saturday) எனும் நாளை நான் தேர்வு செய்துள்ளேன். இது ஒரு முக்கியமான பிரச்சனை. பஞ்சமி நில ஆக்கிரமிப்பில் சில கொடூர கொலைகளும் நடந்துள்ளன. இவற்றை கண்டிக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளதாக கருதுகிறேன். இந்த பதிவின் வாயிலாக உங்கள் அனைவரிடமும் ஆதரவு கோருகிறேன்.

சனிக்கிழமை காலை 10 மணிக்கு நாம் காஞ்சிபுரத்தில் இருக்க வேண்டும். கலந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள் 97908 45745 எனும் எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளவும். இல்லையேல் உங்கள் தொடர்பு எண்ணை எனக்கு sms செய்யவும்.

நன்றி

கொற்றவை.

In solidarity with fight against Panchami Land Acquisitions….

Mobile phone based report for Community Radio from Idinthakarai

Mobile phone based report for Community Radio from Idinthakarai, Kudankulam
MARCH 22, 2012
SOURCE: HTTP://KAFILA.ORG/2012/03/22/MOBILE-PHONE-BASED-REPORT-FOR-COMMUNITY-RADIO-FROM-IDINTHAKARAI-KUDANKULAM/#MORE-12101
tags: anti-nuclear protest, community radio, Kudankulam,Udayakumar
by ponni

Recording of a report by Sundari from Idinthakarai, the village in Kudankulam where many are on fast unto death and 15000 people have gathered in protest of the Nucelar Plant. Sundari is a long time local activist in the region who has been part of the struggle against the Nuclear plant.

Police have cracked down on the village and there is now a complete blockade. Journalists are not being allowed at all. This is an effort to get news out regularly. This recording has been made possible by the efforts of activists who work with enabling reporting for community radio through mobile phones. These broadcast and others that will follow, will be sent to community radio networks within Tamilnadu and around the country. Please spread the news. A translation is available below.

Sundari reports from Idinthakarai here.

I am calling from Idinthakarai. Can I speak now?

My name is Sundari. I am from Idinthakarai. We have been in a protest against the Nuclear Plant since the past 219 days. Till now, we have not caused any nuisance to the government or the public. We are holding a Peaceful Protest. The Chief Minister told us that she will stand by the people. When Manmohan Singh declared that he will open the nuclear plant, she said that the wishes o the local people is what matters to her. She closed the plant saying it is against the wishes of the people. Now suddenly, in a completely unexpected manner, has brought it the paramilitary and police. We are being tortured as much as the people in Sri Lanka must have been. There is no water. They have stopped the electricity connection to our village. Even milk packets have not been allowed in for the children. They are not allowing any journalists inside. They are not allowing anyone from the nearby villages to come in. No one is being allowed out of the village. All forms of transport have been stopped, including buses. Any people who come to help us are being arrested immediately. They sent the police and told us to ask Udayakumar to surrender. They are forcing us to make him surrender. They are threatening us with harm and say they can do what they want and there is nothing we can do about it. Here we are, women, children, pregnant women- we are all here. Around 15000 of us have gathered here. This is not an individual struggle of Udayakumar. This is a struggle that all of us people here, who live here, are fighting for our soil, our ocean and our livelihood. This struggle is for that. Now why the state pretending like this individual person is has fought this struggle. That is a huge crime. We are all in this struggle together. How can they isolate him like this? We cannot have Udayakumar surrender. We have said, brings vans for all 15000 of us and we will climb into them calmly and peacefully and court arrest. We are ready for that. But they won’t accept that. From Kuthakuli 180 people have been arrested. About 48 among them are women. They have small children that they have left behind. Their cattle are standing unfed. They have taken these women put them in a dungeon and tortured them. This is wrong. What crime have they committed? They have simply performed their democratic right and duty to protest. This is not a struggle that began yesterday. It has been on for seven months. How come we don’t have the right to protest? People who have murdered ten people can roam free in this country. But here, our children don’t have milk. My heart breaks to think of the brutality of the government. We are unable to silence the cries of the hungry children. This is manifold of what has happened to the people in Sri Lanka. The world knows what is happening. What has happened to us should not happen to any people across the world. All we ask for is that you give milk for our children. We are asking that you arrest all 15000 of us. We will not allow for Udayakumar to be arrested alone. We are struggling peacefully. Tell us if we have harmed a single person. This is a fast unto death through peaceful means. Tell us if this is wrong. And all this for the nuclear plant that is so harmful for all of humanity. How is this fair? In a situation where women in labour have not been able to leave. We have kept her at home. What if something happens to that mother or child? Where will we go? All I am asking is- What have we done wrong? Why are we being tortured? We are in the midst of so much torture. They have blocked our village of completely. They have not let any journalists in. Every five minutes the security personnel come and intimidate us with guns and people run helter skelter. And they retreat and come back again. They are intimidating us. It breaks my heart to think that this is a democracy and that the Chief Minister is a woman. Many of us are on fast unto death. Nobody has come to our support. So I plead with you- the plant has not even been opened yet and already we are in this state. How are we going to live on this earth at this rate? I plead to with you to let the world know and this should not happen to anybody else. I plead with you. Thank you

news courtesy: R.r. Srinivasan via face book.

http://soundcloud.com/ponni-arasu/sundari-kundankullan