Tag Archives: Feminism

my interview in Daily Thanthi


nirmala kotravai

kotravai 3

kotravai 4

My Views on Vikatan Hotline

nirmala kotravai


Hysteria Magazine

Hysterical Feminisms

To politicise the oppressed is to engage them in dialogue, to raise awareness and provide them with the knowledge necessary for them to emancipate themselves and society as a whole. The process of fighting for gender equality is commonly termed feminism. Yet unlike the other freedom movements of caste, race and class, in which the respective populace often agree that they are oppressed, women’s rights movement must contend with dismantling internalized beliefs that women’s subjugation is natural.

Heterosexual and familial relationships often command great social control. The replication of wider gender oppression within these smaller units is rife. Thus women are subjected to a ‘dual-oppression’: one domestic and the other social. This duality leads women to endure intra-antagonisms beyond those experienced by other oppressed groups. Sexism in many heterosexual domestic relationships is so naturalized that many women often dismiss or overlook it. One could even term this situation ‘tamed slavery’. Women are tamed through societal insistence on submissiveness as a desirable feminine trait, a process that privileges men and disempowers women.

Feminist movements have long put forward the theory of patriarchy as a structural method of analyzing gender oppression. The 1980s saw mainstream feminism’s increasing shift from this theory towards the concept of intersectionality. Crenshaw’s theory argues that the systemic oppression of women is multi-layered, interrelated, and influenced by intersecting systems of race, gender, class, ability, and ethnicity. Yet often missing from this broader analysis of oppression is an acknowledgement of the role of class. This approach allows for greater structural analysis of the present and provides a stronger framework on which a future egalitarian society might be based.

Oppression operates on both ideological and material levels. Gender, race, religion, caste, ability, nationality, sexuality and cultural oppressions have ideological origins while the roots of class oppression are material. Yet in practice both these categories overlap, as ideology cannot be enforced without material effects. Hegemony, the standardization of ruling class norms and the ensuing entrenchment of ruling class power, comes about through lived experience.

Feminism cannot afford to ignore the material conditions that give rise to the spectrum of gender oppression. A blinkered focus only on ideological factors results in too narrow an approach. Casting feminism as an isolated issue belies its strong links with other freedom movements and results in conflicts and hostility with other liberation struggles.

Let me ask this: would the abolition of patriarchy—the male domination structure—lead to the abolition of racial, religious, caste-based, sexuality-based, and ability-based oppression?

No. Not at all. Furthermore, with an atomized approach we cannot identify the root cause of this social discrimination. If we have to choose to eliminate one oppression after the other, it will again have its own consequences and antagonisms. Moreover, when the base is not altered, different variations of hegemony will manifest and emerge again over a period of time.

Oppression, an agent of hegemony, cannot have existed from time immemorial.  We therefore need to probe into the historical evolution of the issue. In the case of women, we can see from historical studies that human beings lived in groups, as in communes, and, according to some studies, biological paternity was not considered an important issue. “It was long thought – and it still is believed in certain primitive matriarchal societies – that the father plays no part in conception…”[1]

In a matriarchal society women held higher positions to men, gathered food, went hunting, led the clan and people were not subjected to any form of oppression. We may call it primitive communism. “The communistic household implies the supremacy of women in the house… because of the impossibility of determining the natural father with certainty, signifies high esteem for women…”[2]

A study of the past society reveals that production did not happen for the accumulation of wealth; there were no ‘goods’, there was no money and essentially there was no buying of labour. Subsequently there was also no exploitation and no hegemony. “Production at all former stages of society were essentially collective, and, likewise, consumption took place by the direct distribution of the products within larger or smaller communistic communities.”[3]

Production of ‘things’ is necessary for human survival. It requires the use of raw materials, tools and auxiliary materials. Even if these are all available, production is not going to take place just by placing them next to each other: somebody has to work on it. Therefore, we require labour. We need both the means of production and labour in order to produce ‘things’. Developments in the production process led to division of labour and formation of classes. The conditions that contributed to the growth of the prevailing economic system became the social order of the society. Social scientists have codified various types of society as primitive (more or less communal), slave, feudal and capitalist. We shall deal with capitalist production that currently dominates the world economy and the feminist theory advocated by capitalism.

Under capitalism, production for survival turned into production for accumulation of wealth. Profit is not a natural mandate. It is harnessed by capitalists for accumulation of wealth, for which workers are subjected to ruthless working hours, under brutal working conditions. Marxists call this new value created by excess labour power ‘surplus value’ and this is appropriated by capitalists as profit. This appropriation of surplus value is the basis for the hegemonic social relations and its manifestations.

Karl Marx delineates the division of labour in the earlier modes of production and under capitalism, summarized below:

Under capitalism, division of labour is based on private property and thus the owner–wage labourer relationship that emerges in this system is hierarchical. The labour relationship under capitalism saw the emergence of new mode of compensation for the labourer in the form of wages [money]; things became ‘goods’, means of production[4] became capital[5], and the exploitative formula was termed ‘profit’. This system of purchasing labour power by the owner of the means of production and the appropriation of surplus as profit is called exploitation of labour. This mode of production and the economic system based on private property is called capitalism.

Let us first briefly analyse social relations and then probe into personal relations at household level, as the division of labour is visible in both.

We as humans have to produce and consume in order to survive. Production is an economic activity, and a determinant of human life. Thus, human beings on both an individual and social level are subjected to product and labour relations. If labour relations are exploitative and unfair, it is very apparent that the resultant social relations will also be exploitative and unfair.

If a mode of production and the resultant hegemonic social order are materially based, limiting the feminist struggle to only patriarchy or any such ideological forms would be deficient. For argument’s sake, if we agree that by eliminating patriarchy we manage to establish gender equality,

  • how do we stop war and famine?
  • How do we eliminate poverty?
  • How do we eliminate the commodification of women’s bodies?

Manmade social order underpinned by unchecked desire for wealth engenders conflicts and it does not allow fair distribution. Karl Marx defines this as class antagonism in relation to property. He categorizes antagonistic groups as: 1) bourgeoisie (who own the means of production and whose source of income is profit), 2) land owners (whose income is rent from tenancy), 3) proletariat (who own labour and sell it for wages).

With an isolated approach on antagonisms and formation of state we appeal to the state to demand political reforms, ignorant of the fact that state is directly and indirectly ruled by those who control the means of production and that the state apparatuses only exist to support the existing hierarchies of power:

“As the state arose from the need to keep class antagonisms in check, but also arose in the thick of the fight between the classes, it is normally the state of the most powerful, economically ruling class, which by its means becomes also the politically ruling class, and so acquires new means of holding down and exploiting the oppressed class….”[6]

Engels here demonstrates that the state and its legislative, judiciary, and military apparatuses will only work for the benefit of the ruling classes. Constant struggle may yield piecemeal reform. Yet as long as the economic system remains capitalist, we will not achieve equality: the internal logic of capitalism demands divide and rule to ensure a permanent disadvantaged, low-waged underclass.

To those who may argue that this argument is economically deterministic, and that patriarchy and other forms of oppression existed before class conflict arose, this denies the interrelatedness of social and economic disempowerment. Women, people of colour, LGBT folks, and people with disabilities comprise the lowest-paid members of the workforce, while many others are also homebound, drowning in poverty or pushed into sex work because of unemployment.

From the above discussion, it is clear that the evolution of society from communal living, to slavery, feudalism, and capitalism led to the creation of a modern system intent on producing profit and accumulating private property. The laws of commodity production and increase in wealth by those who possess of means of production further reduced any equality between men and women. The family became an economic unit of the society, in which sexual division of labour developed in line with the tools and mode of production. “According to the division of labor then prevailing in the family, the procuring of food and the implements necessary thereto, and therefore, also the ownership of the latter, fell to the man.”[7]

With developments in stages of production, a third division of labour was introduced in which the means of production were plundered and acquired by groups that took no part in production. “Here a class appears for the first time which, without taking part in production, captures the management of production as a whole and economically subjugates the producers to its rule … and exploits them both.”[8]  Thus it is clear that working men, the owners of the means of production, were denuded of those means, and were subjugated into slave-labour under feudalism and later as wage-labour under capitalism. “The process, therefore, that clears the way for the capitalist system, can be none other than the process which takes away from the laborer the possession of his means of production; a process that transforms, on the one hand, the social means of subsistence and of production into capital, on the other, the immediate producers into wage laborers”.[9]

The pursuit of profit by the owners of the means of production established hegemonic dependency through the process of appropriation, enslavement, and institutionalisation of the domesticated women living with the male breadwinners, while increasing the dependency of the breadwinner on the owner of the means of production for their living requirements.

Once again, it becomes evident that economic conditions and the consequent social order form the root cause of enslavement, in this context the enslavement of women, and the consequent ideological-social categorisation. This categorisation—the valuation and devaluation of different categories of labour power—allows for cheap labour and thus for profit accumulation. Further,under manifested power relations as patriarchy and capitalism, Woman, with her reproductive capacity, is devalued as a commodity of labour and is looked upon as a reproductive unit responsible for sustenance of labour power through maintenance of the labourer, as well as the reproduction of new labour power through procreation.

Thus, now that we have examined a root cause, or at least a catalyst, of patriarchy, we must ask, what process will eliminate the hegemony that perpetuates gender discrimination for cheap labour and control over women’s reproductive capacity?

Answer:  The end of capitalism—that which appropriated the means of production, that which enslaved us and subjugated us for the sake of attaining wealth, and made us dependent, even for basic survival; that which estranged labour; that which exploits the entire human race irrespective of gender, race, ethnicity, nationality, sexuality, and even religion. Capitalism must be overthrown and a new mode of production based upon collective ownership over means of production established.

It is not in my aim to replace feminism with Marxism, yet the Marxist approach aims to liberate far more women than does bourgeois feminism, which is concerned primarily with eliminating patriarchy. The bourgeoisie feminist flock (of any gender and sexuality) that demands economic empowerment based on the female accumulation of private property is not egalitarian. What must be remembered here is that

“The granting of political equality to women does not change the actual balance of power. The proletarian woman ends up in the proletarian, the bourgeois woman in the bourgeois camp. We must not let ourselves be fooled by Socialist trends in the bourgeois women’s movement which last only as long as bourgeois women feel oppressed”.[10]  

However, though the bourgeoisie is the capitalist class,[11] the bourgeoisie feminist ideology, the ideology of the ruling class, often influences and embraces all classes of women, including the proletariat. Working class women, ignorant of the self-interested nature of bourgeois politics, are frequently seduced by its ideology and fall into libertarian camps.

It is from this understanding and position of solidarity on humanitarian basis, Marxists express solidarity to all women’s movements:

“.. this movement also contains a more profound spiritual and moral aspect. The bourgeois woman not only demands her own bread but she also requests spiritual nourishment and wants to develop her individuality… The economic as well as the intellectual and moral endeavors of bourgeois women’s rights advocates are completely justified”.[12]

Furthermore, Marx says:

“In short, the communists everywhere support every revolutionary movement against the existing social and political order of things. In all these Movements they bring to the front, as the leading question in each, the property question, no matter what its degree of development at the time”.[13]

In conclusion, patriarchy, though it may be a quasi-independent, as argued by bourgeoisie, in the present historical condition, it is comprised in or is absorbed by capitalism. Oppression is an exploitative mechanism and thus sex-based oppression is also found in capitalism with the motive providing cheap labour and higher profit. In the Indian context, this is further intensified by caste—another form of division of labour. Thus, patriarchy has become constituent of capitalism. Hence it is obvious that when the exploitation of labour based on private property is abolished and a socialist division of labour is established, patriarchy will also wither away[14] in the state, because under such equitable conditions, relationships between men and women will be more natural, as family will no longer be the economic unity of profit-oriented production.

“Men and women will not be bound together by pre-determined roles and notions of what is or is not ‘natural’, or out of economic necessity. Rather they will be free to enter into relationships which are suited to the emotional needs of the particular individuals concerned”.[15]

It is in this context that Marxist feminists suggest that the feminist struggle should be directed in the line of class struggle, alongside fighting the patriarchy. Such revolutionary struggles will carry the fight for: 1) equal division of household labour, 2) property rights 3) decision-making rights 4) fight for physical, cultural, and economic rights 5) fight for equal social division of labour of all and abolition of private property.

The eruption of the feminist self and of feminist politics if not anchored by class politics, if not brought into dialogue with socialist class struggle, will lose the at the emancipation of proletariat women.  So, if feminism intends to be all-encompassing, then socialism[16] is its guiding light. The new type of socialist society following the dictatorship of the Proletariat will not only be gender balanced, but also free of exploitation of labour, thus eliminating the encumbrance and conflicts arising out of dual labour. Such an existence will truly be a higher form[17] of living.

[1] Simone de Beauvoir, The Second Sex, Vintage, 1977, pg. 39

[2] F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg. 49

[3] F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg 170

[4] Simplified and generalized for the sake of briefing, natural resources and labour have been included in it, but labour is autonomous.

[5] Karl Marx explains it in detail in his works.

[6] https://www.marxists.org/archive/marx/works/1884/origin-family/ch09.htm

[7] F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg 55

[8] F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg 162

[9] Karl Marx, Capital Volume 1, pg.668

[10] Clara Zetkin,  https://www.marxists.org/archive/zetkin/1896/10/women.htm

[11] “Bourgeoisie: Engels described the Bourgeoisie as the class of great Capitalists, who in all developed Countries are now almost exclusively in possession of all the means of Consumption, and of the raw materials and instruments (machines, factories), necessary for their production (Principles of Communism, 1847); and as ‘the class of modern Capitalists, owners of the means of social production and employers of wage labour’…. The Bourgeoisie, as in this sense the Economically dominant class, which also controls the State apparatus and Cultural production, stands in opposition to, and in conflict with, the working class….”, Tom Bottomore, A dictionary of Marxist Thought, edited by Tom Bottomore, A Maya Blackwell book, 2nd edition. P. 36.

[12] Clara Zetkin,  https://www.marxists.org/archive/zetkin/1896/10/women.htm

[13] Karl Marx and Frederick Engels, The Communist Manifesto, combined edition with Economic and Philosphic Manuscripts of 1844, Karl Marx, translated by Martin Milligan, Prometheus Books, New York, 1988. P. 243

[14] http://www.worldsocialism.org/spgb/pamphlets/women-and-socialism

[15] F. Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, pg. 162

[16] As defined by Marx and Lenin, Socialism is essentially a transitional stage on the road to communism.

[17] Being a transitional stage it will be, as called by Marx ‘the higher stage of communist society’, under which the state will wither away, a totally different attitude to work will prevail, and society will be able to inscribe on its banner the motto ‘from each according to his ability, to each according to his need’. Tom Bottomore, A dictionary of Marxist Thought, edited by Tom Bottomore, A Maya Blackwell book, 2nd edition. P. 500,501.

Related Links

Originally Published in: http://www.hystericalfeminisms.com/feminism-beyond-patriarchy/

To Read in Tamil: http://tinyurl.com/q9e2o7n

Why I stopped watching porn | Ran Gavrieli | TEDxJaffa

Porn is not about healthy sexual relationship, its about male domination of women, subjugation of women’s body….. the only body part in constant touch in porn is only the penis & the vagina

PORN is Prostitution and prostitution is to benefit the ‘employer’ and the bloody flesh trade not anybody else… it instills violence on women’s body & also men’s mental health about his manliness, large penis and penetration & long duration fucking power.

“Porn is not an embodiment of freedom of expression, it is sexual perversion, it works side by side to human trafficking, rape, sexual violence….. it is an industrial exploitation for money”

பாலியல் மருத்துவமயமாதலைக் கண்டு விழித்தெழுதல்


ஆங்கிலத்தில்: லியோனார் டீஃபர்

தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு: கொற்றவை

பெண்களுக்கான பாலுறவுத் தேர்வு மற்றும் பாலுறவு அதிகாரம் குறித்து சமகாலங்களில் பலவிதமான சொல்லாடல்கள் நிகழ்ந்துவரும் போதிலும், ஒரு ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்களின் பாலுறவு அனுபவமானது எப்போதும் ‘மற்றமை’களாலேயே கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. பெரும்பாலான பெண்ணியவாதிகள் இதை ஒப்புக்கொள்கின்றனர். அதேவேளை, பாலியல் விஷயத்தில் இதுவரை நிலவி வந்த இரட்டை நிலைப்பாடு தற்போது மறைந்துவிட்டது எனவும், குறைந்தபட்சம் வைதீக மதங்களின் ஆதிக்கம் இல்லாத நாடுகளில் பெண்கள் பாலுறவு சுதந்திரம் பெற்றுவிட்டனர் என்றும் இன்று பலரும் கதைக்கின்றனர். இருப்பினும், பழங்குடிப் பெண்கள், மாற்றுத் திறனாளிப் பெண்கள், பதின்பருவ வயதுப் பெண்கள், கல்லூரியில் படிக்கும் பெண்கள், காதல் வயப்பட்டு ஆடவருடன் ஊர்சுற்றும் பெண்கள் (dating women), திருமணமான பெண்கள், முதிய வயதுப் பெண்கள் மற்றும் பலப் பெண்கள் இவ்வாதத்தை மறுக்கின்றனர். அவர்கள் எழுதிய நினைவுக்குறிப்புகள் மற்றும் அவர்கள் பற்றிய ஆய்வுகள் மூலம் இது தெரியவருகின்றது. பாதுகாப்பின்மை, துயரம், மற்றும் அப்பட்டமான கீழ்படுத்துதலால் நேரும் ஏமாற்றம், அவமானம், மகிழ்ச்சியின்மை மற்றும் நம்பிக்கையின்மை போன்ற உணர்ச்சிள் எவ்வாறு வழக்கமாகிவிட்டது என முக்கியத்துவம் கொடுத்து விளக்கும் கதைகள் பெண்களின் பாலுறவு வாழ்க்கை பற்றிய பதிவுகளில் வழக்கமாகிவிட்டது.

பாலுறவு வாழ்க்கையில் ஆணாதிக்க தாளத்திற்கு ஏற்றவகையில்தான் நாம் ஆடுகிறோம் என்பதை ஒப்புக்கொள்வதால் உடல்ரீதியான இன்பம், உணச்சிப்பூர்வமான நெருக்கம், சரச விளையாட்டுகளில் உளவியல்ரீதியான அதிகாரம், சுய-இன்பம் அல்லது ஏதோ ஒரு தருணத்திலாவது கூட்டுப்பாலுறவு போன்றவற்றை பெண்கள் அனுபவிக்கவில்லை என்று பொருளில்லை. மாறாக, பாலுறவில் இன்பமடைதல், நெருக்கம் மற்றும் அதிகாரம் போன்ற உணர்ச்சிகள் நமது ஆணாதிக்க சமூகத்தின் அங்கங்களாக இருக்கும் பெருநிறுவனங்கள், ஊடகங்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்கள் ஆகியவை வரையறுத்துள்ள எல்லைகளுக்குள்ளும், விதிகளுக்குள்ளுமே நிகழ்கின்றன என்று வலியுறுத்துவதே எமது நோக்கம். இவ்வாறாக, பெண்ணிய கண்ணோட்டத்தில் கூறுவதானால், பாலுறவு விடுதலை என்பது இன்னமும் தொலைதூரத்தில்தான் உள்ளது.

சமகால தாராளவாத சமூகத்தில், பாலுறவு விதிகளையும், எல்லைகளையும் கட்டுப்படுத்தும் தரவுகளுக்கான பிரதான மூலமானது “பாலின்பம் என்பது உடல்நலம்” எனும் சொல்லாடலை முன்வைத்து சொற்பொழிவு வடிவம் பெற்ற அரசாங்கக் கொள்கைகள் மற்றும் வணிகநலன் சார்ந்த போதனைகளிலிருந்தும் உருவாகிறது. மாறாக அவ்வுரையாடல்கள், “பாலின்பம் என்பது ஒரு பொழுதுபோக்கு,” “பாலின்பம் என்பது உணர்ச்சிப் பெருவெள்ளம்,” “பாலின்பம் என்பது இயல்பாக ஒரு கற்றல் நடவடிக்கை,” அல்லது “பாலின்பம் என்பது பரந்த பன்முகப்பட்ட கலாச்சார வெளிப்பாட்டின் கூட்டுத்தொகை,” போன்ற கருத்துகளை முன் வைத்து நடப்பதில்லை. ஆனால் அவை, சுவாசிப்பது போல், ஜீரணிப்பது போல் அல்லது தூக்கம் போல் “பாலின்பம் என்பது பாலுறுப்பு சார்ந்த உலகளாவிய பரிணாமவியல் நடத்தை மற்றும் தேவை” என்றும் முன் வைக்கின்றன. இந்த வரையறைக்குள் இருந்து பார்க்கும்பொழுது, உடலுறவுச் செயல்பாடற்ற வாழ்க்கை அல்லது திருமணமானது ஆரோக்கியமானதல்ல, உடலுறவு என்றாலே அது பாலுறுப்புச் செயல்பாட்டை உள்ளடக்கி இருக்க வேண்டும், உச்சகட்டத்தை அடைவதே உடலுறவின் உச்சபட்சம், குறைவான உடலுறவுச் செயல்பாடுகள் இயல்பானதல்ல, உடலுறவு என்பது ஆரோக்கியத்தையும் நீண்ட ஆயுளையும் இன்னபிற ஆதாயங்களையும்… கொடுக்கவல்லது.

இதுபோன்ற கட்டமைப்புகள் பாலுணர்வு என்பதை உயிரியல் நலன் சார்ந்த ஒரு சொல்லாடலாக முன்வைக்கின்றன. அதன்மூலம் அவை, இயல்பானச் செயல்பாடு, இயல்புக்கு மாறானச் செயல்பாடு என வகைப்படுத்தி மக்களுக்கு பாலியல் குறித்த விளக்கங்களையும் அறிவுரைகளையும் வழங்கும் அதிகாரம் படைத்த மத்தியஸ்தர்களாக மருத்துவர்கள் மற்றும் மனநல மருத்துவர்களை உருவாக்குகிறது. நம் சமூகங்களின் பாலுணர்வு நிபுணர்களாக இம்மக்கள் பதவி உயர்வு பெற்றவர்களாகிவிட்டனர்.

இக்கட்டமைப்பை மானிடவியலாளர்களும், சமூகவியலாளர்களும் “மருத்துவமயமாக்கல்” என்று விளிக்கின்றனர். மேலும் அவர்கள், 20ஆம் நூற்றாண்டில் மருத்துவமயமாக்கலின் வளர்ச்சியை ஆய்வு செய்துள்ளனர். ஏனென்றால் அக்காலகட்டத்தில்தான் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வின் உணர்வம்சங்களான மனநிலை, உறக்கம், பசி, உணர்ச்சிகள், மதுப்பழக்கம், செயல்பாட்டு அளவு, உடல் எடை, மூப்படைதல், கர்ப்பம், மாதவிடாய், போதைப் பழக்கம், மனத்திடம், சமூக நடத்தை மற்றும் இன்னும் இதர அம்சங்களை முழுவதுமாக பொதுமையாக்கியதோடு, அதுகுறித்த ஒரு துறைசார் புரிதலையும் ஏற்படுத்தும் மாபெரும் மாற்றம் நிகழ்ந்தது. இவையனைத்தும் உடல்நலம் (நோய்) சார்ந்த அம்சங்களாகிப் போனது. மேலும், சமூக விதிமுறைகளிலிருந்து மாறுபடும் எதுவொன்றும் மருத்துவ அல்லது மனநலப் பிரச்சினையாக அடையாளப்படுகிறது. பல்லாயிர ஆண்டுகால ஆணாதிக்க மதக் கோட்பாடுகளின் விளைவால் பாலின்ப வாழ்க்கை குறித்து நிலவும் ஒழுக்கநெறி கண்ணோட்டமும், அப்போதனைகள் மற்றும் நடைமுறைகளில் பெண்களுக்களிக்கப்படும் அதி-ஒழுக்க முன்நிபந்தனைகள் கொண்ட இடத்தையும் வைத்து இந்த பாலியல் மருத்துவமயமாக்கல் என்பதை “பாவத்திலிருந்து நோயாக” (sin to sickness) மாற்றப்படும் ஒரு நிகழ்வாக மட்டுமே நான் காண்கிறேன், கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விடுதலைக்கு மாறும் நிகழ்வாக அது இல்லை.

பாலுணர்வானது 1980கள் மற்றும் 1990களில் ”பாலியல் மருத்துவம்” எனும் ஒரு புதிய சிறப்பு மருத்துவப் பிரிவாக வளர்ச்சிபெறத் தொடங்கியபோது, ஒரு பெண்ணியவாதியாக பாலியலானது மருத்துவமயமாவது குறித்த ஆர்வம் எனக்கு ஏற்பட்டது. அதாவது, உண்மையில் அத்துறையானது, பாலின்ப நாட்டத்திலும், அனுபவத்திலும் சமூக விதிமுறைகளை மீறும் பெண்களுக்கு சிகிச்சை வழங்குவதற்காக, உதவுவதற்காக அல்லது சரிசெய்வதற்காகப் பிரத்யேகமாக உருவானத் துறையாகும். இருப்பினும், முந்தைய மருத்துவ வளர்ச்சிக் காலகட்டங்கள் போல், தன்பாலினச் சேர்க்கையில் ஈடுபடும் பெண்கள் அல்லது பாலின்ப வெறி பிடித்தப் பெண்களை அடக்குவதற்காக உருவான பாலியல் மருத்துவமல்ல, ஆனால் உடலுறவில் ஆர்வமற்ற திருமணமானப் பெண்களின் அசமந்த நிலையைச் சரிசெய்வதற்காக உருவானது. இதுபோன்ற பெண்களுக்கு   “உதவுவதற்காக” எடுக்கப்பட்ட முயற்சிகள், வயாகரா மற்றும் விறைப்புத் தன்மையூக்கிகளின் வரவுக்கு வழிவகுத்ததோடு, வாழ்நாள் முழுதும் பாலுறுப்பை உட்செலுத்தும் உடலுறவிலும், உச்சகட்ட இன்பத்தை அடைவதற்கும் உதவும் மருந்துகளுக்கான விளம்பரங்கள் மூலம் ஆண்களுக்கான ஊக்குவிப்புகளும் நடந்தன என்பது கவனத்திற்குறியது.

ஆண்டுதோறும் கோடிக்கணக்கான டாலர்கள் / பவுண்டுகள் அல்லது யுரோ மானியங்களைப் பெற்றுத்தரும் ஆண்களுக்கான வயாகராவுக்கும் அதிகமான வருமானத்தைப் பெற்றுதரவல்ல பெண்களுக்கான “இளஞ்சிவப்பு வயாகராவுக்கான” வேட்டையை மருந்து நிறுவனங்கள் தொடங்கின. பெண்களுக்கான வேட்கை / கிளர்ச்சி மருந்துகள், ஊக்கிகள் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டன. சந்தேகமின்றி, அவை பன்னாட்டு கூட்டு ஸ்தாபனங்களின் நலனுக்காக என்றோ, விளம்பர நிறுவனங்களின் நலனுக்கென்றோ விளம்பரப்படுத்தப்படவில்லை! ஆனால், பெண்கள் மத்தியில் காணப்படும் பரந்த பாலின்பச் செயல்பாட்டின் போதாமை மற்றும் துயரத்தைப் போக்கும் தேவையாக, பெண்களின் அத்தியாவசிய சுய தேவையாக முன்வைக்கப்பட்டன.

பெண்களின் பாலுறவுப் பிரச்சினையும், நிறைவின்மையும் பெரும்பாலும் சமூக மற்றும் ஒருவருக்கிடையே ஒருவர் கொள்ளும் உறவுசார் பிரச்சினையின் விளைவு என்று விளக்கும் சலவைப் பட்டியல் போன்ற (இச்சொல் வேண்டுமென்றே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளது) நீண்ட, பரந்தளவிலான ஆய்வுகள் மூலம் முன்வைக்கப்பட்ட போதிலும் இந்த வேட்டை பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்கிறது. ஏனென்றால், “பெண் பாலுறவுப் பிழற்ச்சி”க்கு சிகிச்சையளிக்கும் மருந்து கண்டுபிடிக்க இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட எண்ணற்ற மருத்துவ சோதனைகள் தோற்றுப்போக, மருந்துகளுக்கு அமெரிக்க அங்கீகாரம் கிடைக்காத நிலையே அதற்குக் காரணம். ஆனால் இதுவும் தற்காலிகமானதே, ஏதோவொரு மருந்து நிச்சயம் பரிசோதனையில் வெற்றி பெரும். அதன்பிறகு, கிடைக்கும் அத்தனை தொடர்பாடல் ஊடகங்கள் வாயிலாகவும் அவ்வளவு ஏன், இன்னும்கூட கண்டுபிடிக்கப்படாத ஊடகங்கள் வாயிலாகவும் ”நற்செய்தி” என்ற தலைப்பில் விளம்பரத் துறையானது பரந்த அளவில் அதனைக் கொண்டு சேர்க்கும்.

கடந்த இரண்டு பத்தாண்டுகளாக என்னுடைய செயல்பாடுகளும், கல்வியியல் பணிகளும் இந்தப் பாலியல் மருத்துவமயமாதலுக்குப் பின்னால் உருவாகும் அமைப்புமுறை மற்றும் வலைப்பின்னலை அம்பலப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தும் விதமாகவே இருந்துள்ளது. ஒரு உளவியல் சிகிச்சையாளர் மற்றும் ஆய்வாளராக எனக்கு வழங்கப்பட்ட வரம்புக்குட்பட்ட எனது தொடக்ககாலப் பயிற்ச்சியைக் கடப்பதும், நுண்ணாய்வு பொதுச் சுகாதாரம் மற்றும் மருத்துவத்துறை பற்றிய சமூகவியல் ஆய்வு போன்ற பிரிவுகள் குறித்த எனது அறிவை விரிவுபடுத்திக்கொள்வதும் எனக்குப் பெரும் சவாலாக இருந்தன. பெண்ணியம் எனக்கொரு அடிப்படை நிலைப்பாட்டை வழங்கியது – பாலியல் என்பது உடல்நலனுக்குறிய உயிரியல் மருத்துவம் என்பதைக் காட்டிலும், அது ஒரு கலாச்சார ஏற்பாடு என்று புரிந்துகொள்வது – ஆனால், உலக அரங்கில், முடிவுக்கு வராத, காலத்துக்கும் நீளும் வகையிலான பாலுணர்வு ஆய்வுகள், நோயறிதல் மற்றும் சிகிச்சை போன்ற கட்டமைப்புகள் வழி தொழில்முறைக் கூறுகளும், வர்த்தகக் கூறுகளும் உலக அரங்கில் எவ்வாறு பாலுணர்வு குறித்து உரையாடுகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு நீண்ட காலம் பிடித்துவிட்டது.

மொத்தத்தில், நிலைமையை நான் இவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறேன்: நுகர்வுலகத்தில் பாலின்பம் என்பது ஒரு பண்டமாகிவிட்டது. ஆளும் அதிகாரிகளால் தற்போது பாலின்பம் என்பது “உடல் நலம்” எனும் ஒட்டுமொத்த நுகர்வு வகையினத்திற்குள் அடக்கப்படும் ஒரு பொருளாகிவிட்டது. நியமிக்கப்பட்ட பாலியல் ஆலோசக நிபுணர்களாக மருத்துவர்கள் கருதப்படுகின்றனர். அதன் மூலம் அவர்கள் தங்களது ‘சேவை’ பற்றிய ஒரு சுய-நியாயப்படுத்தலில் ஈடுபட்டவாறு தங்களது அதிகாரத்தையும், பொருளாதார வாய்ப்புகளையும் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் வகையில் செயல்பட முடியும். ஆரோக்கியமான மற்றும் வயதுக்கேற்ப தொடர்ந்து மாறுகிற பண்புடைய பாலுறவு வாழ்கை என்பது கேள்விக்கப்பாற்பட்ட உரிமையாகவும், சமூக அவசியத் தேவையாகவும் உருவாகிவிட்டது. பெரும்பாலான மக்களுக்கு பாலியல் அறிவுறுத்தல்கள் கிடைப்பதில்லை, அதனால் அவர்களின் பாலுறவு வாழ்க்கையானது யதார்த்தத்தில் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்ய முடியாத குறைபாடுடையதாகிறது. ஆனால், அத்தகைய ஏமாற்றங்கள் என்பது சமூகத்தால் உருவாக்கப்படும் ஒன்று என்பதை மக்கள் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிடுகின்றனர், மேலும் இயலாமை உணர்வு மேலோங்க அவர்கள் தங்களை குறைபாடுடையவர்களாக எண்ணி மருத்துவ வடிவமைப்புகளுக்கும், கண்காணிப்புகளுக்கும், தலையீடுகளுக்கும் பலியாகிவிடுகின்றனர். அதே அனுமானங்களுக்கு ஊடகங்களும் வசப்பட்டு, வெறும் செய்தி வெளியீடு என்று சொல்லத்தக்கத் தகவல்களைக் கூட ஏதோ பெரிய கண்டுபிடிப்புப் போல ஊதிப் பெருக்குகின்றன. இவ்வாறாக பாலியல் மருத்துவமயமாக்கல் என்பது தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது.

Thanks to: http://www.hystericalfeminisms.com/

To read in English: http://www.hystericalfeminisms.com/waking-up-to-the-medicalization-of-sex-2/

டாக்டர் ஆமீனா வதூதுக்கு ஆதரவாக கூட்டறிக்கை

டாக்டர் ஆமீனா வதூதின் சென்னை பல்கலைகழக சிறப்பு விரிவுரை ரத்து செய்யப்பட்டதை எதிர்த்து எழுத்தாளர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், கல்வியாளர்கள் கூட்டறிக்கை

 statement_final_2 (1)-page-0 statement_final_2 (1)-page-1 statement_final_2 (1)-page-2 statement_final_2 (1)-page-3 (1)

சென்னை பல்கலைக்கழக இஸ்லாமிய ஆய்வுத்துறையும், JABS கல்லூரியும் இணைந்து இஸ்லாம் , பாலியல் மற்றும் சீர்திருத்தம் என்ற தலைப்பில் அமெரிக்க இஸ்லாமிய பெண்ணிய சிந்தனையாளரான ஆமீனா வதூத் நிகழ்த்த இருந்த கவுரவ விரிவுரை ரத்து செய்யப்பட்டதை அறிந்து அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் அடைகிறோம். அதனை தொடர்ந்து ” பெண்களின் அனுபவங்கள் மற்றும் இஸ்லாத்தில் அவர்களின் அதிகாரம் சார்ந்த பிரச்சினைகள்” என்ற தலைப்பில் வட்டமேசை கலந்தாய்வு நடக்க இருந்தது. இதுவும் காவல்துறையின் உத்தரவு காரணமாக ரத்து செய்யப்பட்டிருக்கிறது. சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சினை ஏற்படும் என்று காவல்துறையின் வேண்டுகோள் காரணமாக அவரின் கவுரவ விரிவுரை மற்றும் வட்டமேசை கலந்தாய்வு ரத்து செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்று பல்கலைகழக அதிகாரிகள் தெரிவித்தார்கள். முஸ்லிம் குழுக்கள் (வஹ்ஹாபிய குழுக்கள்) என்று போலியாக தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொள்பவர்கள் ஆமீனா வதூதின் நிகழ்ச்சியை  சென்னையில் நடத்தினால் நாங்கள் தடுப்போம் என்று மிரட்டியிருக்கிறார்கள். மேலும் ஆமினா வதூத் அமெரிக்க அரசின் ஊதுகுழல் என்றும், இஸ்லாமிய விரோதி என்றும் குறிப்பிட்டிருக்கின்றனர். பல்கலைகழகத்தின் இஸ்லாமிய ஆய்வு மையமானது பல்கலைகழகத்தின் விவாத உரிமையை ஊக்குவிக்க மற்றும் உரையாடலை மேற்கொள்ள எடுத்த எல்லா முயற்சிகளும் பலனளிக்கவில்லை.

ஆமீனா வதூதின் செயல்பாடுகளை தூரத்தில் இருந்து கவனிக்கும் எவருமே இது அவர்மீதான அடிப்படை இயல்பற்ற குற்றச்சாட்டுகள் என்பதை ஒப்புக்கொள்வர். மேலும் இந்த குழுக்களின் வாதம் முழு அறியாமை என்பதையும் பதிவு செய்வார்கள். இஸ்லாத்திற்கு மதம் மாறிய ஆப்ரிக்க – அமெரிக்க பெண்ணான ஆமினா வதூத் , அஸ்மா பர்லாஸ் மற்றும் ரிபாத் ஹஸன் ஆகியோருடன் இணைந்து அமெரிக்காவில் இஸ்லாமிய பெண்ணிய கருத்தாக்கத்தை முன்னெடுக்கின்றார்.

மேலும்  ஆமினா வதூத்  மலேசியாவை அடிப்படையாகக்கொண்டு இயங்கும் இஸ்லாமிய சகோதரிகள் அமைப்பின் நிறுவனர்களில் ஒருவர். இந்த அமைப்பானது உலகம் முழுவதும் பெண்களுக்கு நீதியையும், சமத்துவத்தையும் குர் ஆனிய அடிப்படையில் வலியுறுத்தி ஆன்மீக தளத்தில் கடந்த இருபதாண்டுகளுக்கும் மேலாக இயங்குகிறது. மேலும் பெண்களுக்கு எதிரான குடும்ப வன்முறை மற்றும் முத்தலாக் முறைமை ஆகியவற்றிற்கு குர் ஆனிய அடிப்படையில்  சமத்துவ முறையிலான தீர்வை முன்னெடுக்கிறது. இஸ்லாமிய சகோதரிகள் அமைப்பு (SiS)என்பது நம்பிக்கைக்கொண்ட பெண்களுக்காக உலகம் முழுவதும் தீவிரமாக இயங்கும் ஸ்தாபனம். இந்த அமைப்பின் ஒருங்கிணைப்போடு ஆமினா வதூத் முஸ்லிம் குடும்பங்களில் பெண்களுக்கான சமத்துவம் மற்றும் நீதி ஆகியவற்றை வலியுறுத்தி முசாவா இயக்கத்தை நடத்தினார்.

இந்த தருணத்தில் இந்தியா முழுக்க இருக்கும் முஸ்லிம் பெண்கள் மற்றும் உலகளாவிய முஸ்லிம் பெண்கள் எல்லோரும் முஸ்லிம்களாக ஒன்றுதிரண்டு, இணைந்து அவர்களுக்கான நீதி மற்றும் சமத்துவத்தை பெறுவதில் முனைப்பாக செயல்பட்டு, இஸ்லாமிய நம்பிக்கையாளர்களாக, அதன் மீதும் பற்றுதல் கொண்டவர்களாக, சட்டங்களை மதிப்பவர்களாக இருக்க அறிவுறுத்தப்படுகிறார்கள். இந்நிலையில் இம்மாதிரியான குழுக்கள் இது தமிழ்நாட்டு முஸ்லிம் மக்களின் கருத்து என்று தங்களின் இருப்பை நிலைநாட்டுவதற்காக போலியாக கருத்து தெரிவிக்கிறார்கள்.

இதைவிட மோசம் என்பது இப்படியான பார்வைகள் ஒளிபரப்ப அல்லது கேட்கப்படுவதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. ஆமினா வதூத் இந்தியாவிற்கு வருகை தந்ததில் இருந்து எவ்வித பிரச்சினையும் இல்லாமல் பல்வேறு பல்கலைகழகங்கள் மற்றும் பொதுமேடைகளில் உரையாற்றி இருக்கிறார். இந்நிலையில் அவரது பேச்சால் வன்முறை ஏற்பட சாத்தியமுண்டு என்பது அப்பட்டமான பொய்யாகும். அவரைப்பற்றி அறிந்தவர்கள் ஒவ்வொருவருமே அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் இஸ்லாத்திற்குள்ளேயும், அதன் வெளியேயும்  சமாதானம் மற்றும் சமத்துவத்திற்காக செலவழிக்கிறார் என்பதை புரிந்து கொள்வர்.

இந்த வருந்தத்தக்க நிகழ்வுகள் மற்ற காரணங்களுக்காக வேதனையளிப்பதாக உள்ளன. தமிழ்நாடு முஸ்லிம் பெண்கள் ஜமா அத், மும்பையை தலைமையிடமாகக்கொண்டு செயல்படும் அகில இந்திய முஸ்லிம் மகிளா அந்தோளன், அவாஸ் -இ -நிஸ்வான் – மும்பை மற்றும் அகில இந்திய முஸ்லிம் பெண்கள் சட்டவாரியம் – லக்னோ, இந்தியாவின் சிறிய நகரங்களில் செயல்படும் சிறு குழுக்கள் ஆகியவை எல்லாம்  நம்பிக்கை மற்றும் சட்டம் ஆகியவற்றின் ஆணாதிக்க காரணிகளை எதிர்க்கின்றன.  இந்த சூழலில் ஆமினா வதூதின் வருகை மற்றும் உரையானது இந்தியாவில் பெண்களிடையே இந்த விவகாரம் சம்பந்தமான உற்சாகமூட்டும் விவாதத்தை கிளப்பும்.

ஆமினாவதூதிற்கு மாற்றாக சிந்திப்பவர்கள் அவருடன் விவாதிக்க எப்போதுமே வரவேற்கப்படுகிறார்கள். ஆனால் இது அவரின் பேச்சுரிமையை பறிப்பதாக, எல்லோருக்கும் பழக்கமான அமெரிக்க ஏஜண்ட் என்று முத்திரைக்குத்தி அவரின் மதிப்பை குலைப்பதாக இருக்க முடியாது. அப்படி இருக்க கூடாது.

இரண்டாவதாக  காவல்துறை பல்கலைகழக விவகாரங்களில் கருத்துக்கள் சார்ந்த ஆலோசகர்களாக மாறிப்போனது குறித்து அதிர்ச்சியடைகிறோம். எம்மாதிரியான கருத்துக்கள் மக்களிடையே கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தலாம். இதுபோன்ற சூழ்நிலையில் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது மாதிரியான ஆலோசனைகளை வழங்க தகுதியான நபராக காவல்துறை தன்னை கருதிக்கொள்கிறது. நிச்சயமாக இது காவல்துறையின் வேலையல்ல. மேலும் தெளிவாக இது காவல்துறையின் அபாயகரமான மற்றும் சந்தர்ப்பவாத அரசியல் விளையாட்டே.

இறுதியாக, சென்னை பல்கலைக்கழகத்தின்  “காவல்துறை எச்சரிக்கை” நோக்கிய மனோபாவத்தை அறிந்து அதே மாதிரி அதிர்ச்சியடைகிறோம். பல்கலைகழகத்தின் எல்லா துறைகளும் மிக திடமாக விவாதம் மற்றும் திறந்த உரையாடல் ஆகியவற்றை நோக்கி நிற்பதற்கு பதிலாக, நிர்வாகம் ஆமினா வதூதிற்கு தன் கதவுகளை அடைத்திருக்கிறது. இது தவறான முன்னுதாரணத்தை ஏற்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், பல்கலைகழக அறிவுப்பண்பாட்டின் மீது உவப்பான சமிக்ஞைகளை அனுப்பாது.

நாங்கள் காவல்துறையின் இம்மாதிரியான கல்வித்துறை தலையீட்டை வன்மையாக எதிர்ப்பதுடன், கல்வி சமூகத்தை அதன் சுதந்திரத்திற்காக அணி திரள அழைக்கிறோம்.

முஸ்லிம்களின் பிரதிநிதிகளாக தங்களை முன்னிலைப்படுத்துபவர்கள் ஆமினா வதூத் மற்றும் பிற முஸ்லிம் பெண்கள் குழுக்களின் இம்மாதிரியான செயல்பாடுகள் மற்றும் விவாதங்களில்  தங்களை இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறோம். மாறாக அவர்களை சட்டவிரோதிகளாக பார்க்கக்கூடாது.

சென்னை பல்கலைக்கழகம் கல்வித்துறையின் கவுரவம், சுதந்திரம்,கண்ணியம் ஆகியவற்றை மீட்டெடுப்பதுடன் , ஆமீனா வதூதை பல்கலைகழகத்திற்கு மீண்டும் அழைக்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.


Kaviko Abdur Rahman, Tamil Poet

Aniruddhan Vasudevan (Writer)

Abeedheen, Writer

Abilash Chandran, Poet

AD Bala, Journalist

Ahmed Faizal, Poet, Sri Lanka

Ambai ,Writer

Ameer Abbas (Film director)

Anandhi Shanmugasundaram, Social Activist

Prof. S. Anandhi

Dr. Arshad Alam, JNU, New Delhi

S. Arshiya, Writer

Abdul Haq Lareena, Poet, Sri Lanka

P.K Abdul Rahiman, University of Madras

A.P.M Idress, Writer, Sri Lanka

Anwar Balasingam, Writer

Dr. A. R. Venkatachalapathy, MIDS, Chennai

Dr. A.K. Ramakrishnan, JNU, New Delhi

Benazir Begam, Poet and Student Reporter, Dindugal

Chitra Jeyaram, Film Director and Producer, U.S

Cimimeena  (Social activist )

Devabira, Poet, Netherlands

V. Geetha, Feminist Historian and Writer, Chennai

Geetha Ilangovan, Film Maker

Geetha Narayanan, Research Scholar and Social activist

Dr. P.M. Girish, University of Madras

Gnani Sankaran, Writer, France

H.G. Razool, Poet

Hameed Jaffer, Writer

Prof. Hameem Mustafa, Nagercoil

Inba Subramaniyan, Poet

Indira Gandhi alangaram (Writer)

Jamalan, Writer

Professor Jeyashree venkatadurai

Dr. M. H. Illias, Jamia Millia Islamia, New Delhi

Kalaiarasan, Writer, Nether Land

Kalanthai Peer Mohamad, Writer

Kannan Sundaram,  Editor  & Publisher, Kalachuvadu

Kavitha Muralidharan, Journalist, Chennai

Kavin Malar, Writer and Journalist, Chennai

Keeranur Jakir Raja, Writer

Kombai S Anwar, FilKm Maker, Chennai

Ko.Sugumaran, Human Rights Activist, Pondichery

Kulachal Mu.Yoosuf, Writer & Translator

Kutti Revathi, Poet

Leena Manimekalai, Poet & Film Maker

Lenin Mathivanan, Writer, Sri Lanka

Leninsha Begam, Journalist, Chennai.

Living smile Vidhya, Poet

Manomani, Poet and Editor, Pudhuezhuthu

Manusyaputhiran, Writer and Editor, Uyirmmai Magazine

Meeran Mydeen, Writer

Mohammed Imdad, Social Activist, Sri Lanka.

Mujeeb Rehman, Writer

Malathi maithri (Poet, New Delhi)

Nirmala Kotravai, Feminist

Nisha Mansur, Poet

Dr. V. Padma (Mangai), Academician and Theatre person, Chennai

Dr. G. Patrick, University of Madras

H.Peer Mohammed, Writer

Prince entra Periyar, Social Activist

Thi. Parameswari  (Poet)

Dr. M. Priyamvada, University of Madras

Professor Premananthan (Delhi university)

Raji Kumarasamy, Social Activist

Dr. Ramu Manivannan, University of Madras

Rishan Sherif, Poet, Sri Lanka

Riyaz Kurana, Poet, Sri Lanka

Rafeek Ismail (Assistant Film Director)

Rajan kurai (Writer)

Sadakathulla Hasani, Editor, Al-Hindh, Madurai

Salma, Writer & Poet

Syed Buhari, Film Maker

Sharmila Seyyid, Poet, Sri Lanka

Shoba Shakthi, Writer, France

Shubashree Desikan, Journalist, Chennai

S. P. Udayakumar (Coordinator – People Movement of Anti-nuclear project at Kodankulam)

Sukirtha Rani, Poet

Senthilnathan (Editor Aazhi magazine)

Dr. Sunitha V, MCC, Chennai.

Shameem sheik (Social activist, Bangalore)

Siddarth Kandasamy (Social activist)

Tajdheen, Poet

Tharmini, Poet

Poet Thilagar, Sri Lanka

Thamayanthi (Social Activist, Sri Lanka)

Tamilpen Vilasini (Social Activist)

Vaa. Manikandan, Poet

Venkatesh Chakravarthy, Film Critique

பேராசிரியர் ஆமீனா வதூதுக்கு ஆதரவாக


A statement issued by writers and human rights federation for Freedom of Expression. MASES is in solidarity with them. MASES condemns such religious fundamentalism and threats given to writers & social activists.

 It is shameful to reject an opportunity to learn. It is hypocritical that such organizations take power in their hands to threaten a human being as per their convenience while they believe that it is the same GOD who created human beings. Why are they choosy when it comes to believe that it is ‘GOD’s wish’ or ‘GOD’s order’?


தமிழ்நாட்டில் சமீபகாலமாக  இஸ்லாத்தின் பெயரில் வஹ்ஹாபிய அமைப்புகளின் ஆட்டம் அதிகரித்து வருகிறது. பரவலாக்கப்பட்ட கருத்து என்ற வகையில் இருந்தாலும், பலதரப்பட்ட கருத்தாக்கம் என்ற வகையில் இருந்தாலும்  தங்களின் சுயநலம் சார்ந்த குறுகிய அரசியல் நலனுக்காக ஊடகங்களை, தனிநபர்களை, எழுத்தாளர்களை கருத்துக்களை வெளிப்படுத்த விடாமல் பின்வாசல் மற்றும் முன்வாசல் வழியாக மிரட்டுவது,  தங்களின் தொண்டர்களை தூண்டி விடுவது போன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள். இந்திய/தமிழ்ச்சூழலில் இஸ்லாமிய பதின்பருவ இளைஞர்கள் பலர் இம்மாதிரி இயக்கங்களின் தூண்டல் காரணமாக தவறான புரிதலுடன், உணர்ச்சிமயமாகி சமூக மையநீரோட்டத்திலிருந்து துண்டித்து தங்களை தனியாக அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது போன்றவற்றில் அப்பாவித்தனத்துடன் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கருத்துரிமைக்கு எதிரான இந்த அச்சுறுத்தலில் “உன் கருத்துடன் முரண்படுகிறேன். ஆனால் உன்னுடைய கருத்து சுதந்திரத்தை ஆதரிக்கிறேன் என்பதே சிறந்த ஜனநாயக நெறிமுறையாக இருக்கும்”. இந்நிலையில் உலகபுகழ்பெற்ற இஸ்லாமிய பெண்ணிய சிந்தனையாளரும், அமெரிக்க பல்கலைகழக பேராசிரியருமான ஆமீனா வதூத் சென்னை பல்கலைகழகத்தில் கவுரவ விரிவுரையாற்ற இருந்தார். சென்னை எஸ்.ஐ.இ.டி கல்லூரியிலும் அவரின் உரை இருந்தது. ஆனால் அவரை அங்கு பேசவிடாமல் வஹ்ஹாபிய அமைப்பு ஒன்று தடை செய்திருக்கிறது. அவர் இஸ்லாமிய விரோதி என்ற வழக்கமான முத்திரைகளை பிரயோகித்து அதனை தடுத்திருக்கிறது. அதிகாரவர்க்கமும் ஓட்டு வங்கி அரசியல் காரணமாக அதற்கு துணை போயிருக்கிறது. பொதுவாக பல்கலைகழக கருத்தரங்கம் என்பது எல்லா தரப்பினரும் பார்வையாளராக பங்கேற்கும் ஒரு மேடை. மற்றவர்களை மிரட்டி என்னோடு மோதத்தயாரா? என்று சவால் விடுக்கும் இம்மாதிரியான இயக்கங்கள் பொது அரங்கில் ஒருவரை பேச விடாமல் தடுப்பது என்பது முரண்நகையே. மேலும் வறட்சியானதும், ஜனநாயக நெறிமுறைகளுக்கு எதிரானதும் கூட. ஆக கருத்துரிமைக்கு எதிரான இந்த போக்கு மிகவும்  வன்மையாக கண்டிக்கத்தக்கது.

 சமூக அமைதியை, நல்லிணக்கத்தை விரும்பும் அனைத்து ஜனநாயக சக்திகள் குரல் கொடுக்க வேண்டிய நியாயமும் , அதற்கான தேவையும் இந்த சூழலில் எழுந்திருக்கிறது. இம்மாதிரியாக தங்களின் இருப்பிற்காகவும், அரசியலுக்காகவும் சமூகத்தை காயாக பயன்படுத்தி இயங்கும் வஹ்ஹாபிய அமைப்புகளை கருத்துரிமைக்கு ஆதரவான எழுத்தாளர்கள் மற்றும் மனித உரிமை ஆர்வலர்களின் கூட்டமைப்பு வன்மையாக கண்டிக்கிறது. அதிகாரவர்க்கமும், நீதிமன்றமும் தலையிட்டு இம்மாதிரி அமைப்புகளின் செயல்பாடுகளை கண்காணித்து ஜனநாயக இந்தியாவில் கருத்து சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவான சூழலை ஏற்படுத்த கூட்டமைப்பு கேட்டுக்கொள்கிறது.


கருத்துரிமைக்கு ஆதரவான  எழுத்தாளர்கள் மற்றும் மனித உரிமை ஆர்வலர்களின் கூட்டமைப்பு

கவிஞர் அப்துல் ஹக் லறீனா ( இலங்கை)

 கவிஞர் சர்மிளா செய்யித் (இலங்கை)

 கவிஞர் சல்மா

 கவிஞர்  குட்டி ரேவதி

 கவிஞர் லீனா மணிமேகலை

 பேராசிரியர் ஹாமீம் முஸ்தபா

 கவிஞர் ஹெச்.ஜி ரசூல்

 எழுத்தாளர் மீரான் மைதீன்

 எழுத்தாளர் ஆபிதீன்

 எழுத்தாளர் எச்.பீர்முஹம்மது

 கவிஞர் தாஜ்

 பெனாசிர் பேகம் (மாணவ பத்திரிகையாளர்)

 லெனின்ஷா (பத்திரிகையாளர்)

 கவிஞர் சுகிர்தராணி

 கவிஞர் ரியாஸ் குரானா (இலங்கை)

 கவிஞர் அகமது பைசல் (இலங்கை)

 முஹம்மத் இம்தாத் (இலங்கை)

 எழுத்தாளர் எ.பி.எம் இத்ரீஸ் (இலங்கை)

 கவிஞர் ரிஷான் ஷெரிப் (இலங்கை)

 பேராசிரியர் ஜாகிர் உசேன் (சென்னை)

 via email from Leena Manimekalai

Related Posts: http://www.firstpost.com/india/the-link-between-croissants-and-tragic-silencing-of-islamic-scholar-amina-wadud-1002937.html



 http://www.thehindu.com/opinion/op-ed/reinvite-amina-wadud-to-speak-at-the-university-of-madras/article4974782.ece -‘Re-invite Amina Wadud to speak at the University of Madras’