Tag Archives: Krishna Tirath

மாற்றம் எதையும் கொண்டிராத ஒரு சம்பளத்திட்டம்

மொழிபெயர்ப்பு கட்டுரை

A salary plan that changes nothing

MAYA JOHN

தமிழாக்கம் – – வெங்கடேசன் நீலகிருஷ்ணன்

மனைவி தன் கணவனிடம் வீட்டுப் பராமரிப்புச் செலவிற்கான ஊதியத்தைக் கோருவதற்குப் பதில் அரசானது பெண்களை உண்மையிலேயே மேம்படுத்தும் வகையில் வீட்டிற்கு வெளியே வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தந்திட வேண்டும்.

பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் நல அமைச்சகத்தால் அழைக்கப்பட்ட சமீபத்திய பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பு ஒன்றில் மத்திய அமைச்சர் கிருஷ்ணா தீரத் ஒரு சட்ட வரைவை முன்மொழிந்துள்ளார். இதன் மூலம் கணவனின் ஊதியத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவிகிதம் மனைவி வீட்டில் ஆற்றும் பணிகளை ஈடு செய்யும் வகையில் அவளது வங்கிக்கணக்கில் கட்டாயமாக செலுத்தப்பட வேண்டும் என்றிருக்கிறார். அமைச்சரின் கூற்றுப்படி கணவனின் இந்த குறிப்பிட்ட வருமானப் பகிர்வுக்கு வரிவிலக்கு அளிக்கப்படும் என்று தெரிவித்துள்ளார். மேலு, வீட்டினைச் சிறந்தமுறையில் பராமரிப்பதற்கும் மிக முக்கியமாக அவளின் தனிப்பட்ட சொந்த நுகர்வுகளுக்குச் செலவிடுவதற்கும் மிகத்தேவையான வருமான ஆதாரத்தை பெண்களுக்கு அளிக்கிறது எனவும் கூறியிருக்கிறார். பின்னர் அளிக்கப்பட்ட ஒரு விளக்கத்தில் இதனை மனைவி தன் வீட்டில் செய்யும் அனைத்துவித பணிகளுக்கான சம்பளம் அல்ல ’’வெகுமானம்’’ என அடையாளப்படுத்தியிருக்கிறார்.

இந்த வரைவானது அவ்வளவு தூரம் மக்களைச் சென்றடையவில்லை; குறிப்பாக அதிக சம்பளம் ஈட்டும் பெண்கள் இந்த வரைவினை தனிமனித எல்லைக்குள் தேவையில்லாத குறுக்கீடாகவே காண்கின்றனர்; அதாவது குடும்ப உறவுகளுக்குள் தேவையில்லாத குறுக்கீடாக கருதுகின்றனர். இதைப்போல் பெரும்பாலான பெண்கள் அரசின் இந்த குறுக்கீட்டை, பெண்கள் சமையலறைக்கு நடக்கும் ஒவ்வொரு தடவைக்கும், குழந்தைகளைக் குளிப்பாட்டுவதற்கு, வீடு துடைப்பதற்கு இன்னும் பிற வேலைகளுக்குச் சம்பளம் பெறும் ஒரு ’’மதிப்புமிக்க வேலைக்காரியின்’’ நிலைக்கு இல்லத்தரசியின் நிலையைத் தாழ்த்துவதாக உணர்கின்றனர். வருத்தமளிக்கும் விதமாக, வணிகமயமாக்கப்பட்டுவிட்ட கணவன்-மனைவி உறவைப் பற்றிய எல்லா கூச்சல்களுக்கும் நகைப்புகளுக்கும் மத்தியில் தன் குடும்பத்தைத் தாங்கி நிற்க வேண்டி இடுப்பொடிய வேலை செய்யும் பெண்களுக்கான அங்கீகாரம் ஓரங்கட்டப்பட்டு விட்டது.

உண்மையில் நாமும்கூட இந்த வரைவின் வெளிப்படையான உண்மையற்ற

தன்மையைக் காணத்தவறிவிட்டோம்உதாரணத்திற்கு இதுபோன்ற சட்டம் அமலாக்கப்பட்டால் பெண்கள் தங்கள் கணவரைச் சாராமல் ஒரு வருவாய் ஆதாரத்தைப் பெறமுடியாதபடி போய்விடும். பதிலாக, பெண் தன் கணவனின் சம்பாத்தியத்தையும் அவனது பணிநிலையையும் சார்ந்திருப்பதைத் தொடரும்படி ஆகிவிடும். அதையொட்டி அவளது நிதி ஆதாரத்திற்கு குடும்ப அமைப்பையே சார்ந்திருக்கும்படியாகும். உண்மையில் இந்த வரைவில் உள்ள 

பிரச்சினை,  இதுதேவையற்றதோ  இழிவுபடுத்தும்   வகையில் இருப்பதோ அல்ல;

வீட்டுப்பராமரிப்பு  பணி  மற்றும்  பெண்களின்  உழைப்பைச்  சுற்றிய  

பொருளாதாரத்தைப்  பற்றி  தவறாகப்  புரிந்துகொண்டு  அறிவிக்கப்பட்டதே  

இதிலுள்ளப்  பிரச்சினை.  பெண் தன் குடும்பத்தில் அவளது நிலையை மேம்படுத்துவதிலும் நாட்டின் பொருளாதாரத்தில் அவளது பங்களிப்பை அங்கீகரிப்பதிலும் இந்திய அரசு தீவிரமாக உள்ளதா என்பதும் இப்பொழுது கேள்விக்குரியதாவது தெளிவு.

வரலாற்றுநிகழ்வு

பெண்களின் வீட்டு உழைப்பிற்குரிய பொருளாதார மதிப்பு வேண்டும் என்ற விவாதம் நீண்டகாலமாக நிலவிவருவதாகும். சர்வதேசப் பெண்கள் இயக்கம் இதுபற்றி தொடர்ச்சியான விவாதம் மேற்கொண்டு பல முக்கிய முடிவுகளை எட்டியிருக்கிறது. அப்படியான முன்மொழிந்த முடிவுகளுடன் பெரும்பான்மை சமூகம் தீவிரமாக ஒன்றுபடுவதற்கு இதுவே நேரமாகும்.

முதற்கண், ஒரு சமூகமாக அன்றாட வேலைகளிலிருக்கும் மிகக்கடுமையான மனச் சோர்வூட்டும் வேலைப்பளுவை நாம் ஏற்கக்கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு பெண் தன் கணவன் மற்றும் இதர குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குச் செய்யும் வேலையை பெரும்பாலான பெண்கள் உணர்வது போல் நன்றிபகிர்விற்கிடமில்லாத பிரதிபலன் பார்க்காத சுமை எனக் கருதி, பராமரிப்பு மற்றும் பேணிவளர்த்தல் என்ற பெயரில் மறைக்கப்பட்டுவிடக்கூடாது. சில பெண்களுக்கு அவர்களுடைய பணிப்பெண் தேவையானவற்றைச் செய்துவிடுகின்றபடியால் அவர்கள் அன்றாடம் சமையலறையில் நுழைவதில்லை என்பதற்காக எந்த உதவியுமற்ற சராசரி பெண் தினந்தவறாமல் சமையலறையில் கிடந்து உழல்வதை நாம் விட்டுவிடமுடியாது. இங்கே பணி ஓய்வோ, விடுமுறையோ சாத்தியமே இல்லை.

இரண்டாவதாக, பெண்களின் வீட்டு உழைப்பிற்கு பழங்காலத்திலிருந்தே மதிப்பளிக்கப்படாமலிருப்பதை நாம் தெளிவாக உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். இது தொழிற்துறை சமூகத்தின் தோற்றத்தின் விளைவாக நேர்ந்தது. வீடு மற்று பணியிடம் என பிரிக்கப்பட்டபின் பெண்களின் வீட்டுவேலைக்கான மதிப்பை இழந்த அதே நேரம் ஆண்களின் வெளி உழைப்பிற்கு ஊதியம் தருவிக்கப்பட்டது.

மூன்றாவதாக, பெண்களின் வீட்டு உழைப்புகளான துணிதுவைப்பது, துடைப்பது, சமைப்பது, குழந்தை வளர்ப்பு முதலிய வேலைகளுக்குப் பொருளாதார மதிப்பளிப்பதில் பலர் வருத்தம் கொண்டிருக்கும் நிலையில் இதுபோன்ற வேலைகளுக்கு சந்தையில் ஏற்கனவே ஒரு மதிப்பு அளிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒரு சமூகமாக நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். பெரும்பாலான நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களும்கூட இதுபோன்ற பணிகளுக்கு பணிப்பெண்களை அமர்த்திக்கொள்கின்றனர் மேலும் குழந்தைகளை விளையாட்டுக்கல்வி மையங்கள், குழந்தைகள் காப்பகம் இவற்றில் சேர்த்து தங்கள் பணிச்சுமையைக் குறைத்துக் கொள்கின்றனர். நான்காவதாக பெண்ணின் வீட்டு உழைப்புச் சக்தி பொருளாதார கணக்கீட்டில் கண்டிப்பாக கணக்கில் கொள்ளப்பட வேண்டும். ஏனென்றால் நாட்டிற்கு தேவையான உழைப்புச் சக்திக்கு தனது மறு உற்பத்தி சக்தியின் மூலம் பங்களிப்பதும் பெண்ணே. உண்மையில் ஒரு பெண்ணின் உழைப்புச் சக்தி குறைத்து மதிப்பிடப்படுவதால்தான், ஆணின் கூலியும் குறைவாக இருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு எல்லா குடும்பங்களிலும் துவைப்பது, சமைப்பது, பெருக்குவது முதலான வேலைகளை அன்றாடம் பணம் கொடுத்துப் பெறுபனவாய் இருந்தால்(பெண்கள் இதைப்போன்ற வேலைகளைச் செய்யாமலிருக்கும் பட்சத்தில்) ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் வருவாய் ஈட்டுபவர்(ள்) இதற்காக ஒரு பெரும் தொகையை வெளியில் செலவிட வேண்டியிருக்கும்.

தீர்வு

இதுவே வீட்டுவேலை செய்யும் பெண்கள் சம்பளம் கிடைக்கப்பெறாமலிருப்பதற்கான யதார்த்தமாக இருக்க, இதற்கான சரியான தீர்வு எங்கிருக்கிறது? தீர்வானது, வரையறுக்கப்பட்ட ஊதியத்தினை கணவன் மனைவிக்கிடையில் பகிர்ந்தளிப்பதில் இருக்கிறதா? அல்லது  தேசிய  வருமானத்தை  பகிர்ந்தளித்து  குடும்ப  தனிநபர் 

வருமானத்தை  உயர்த்துவதன்  வாயிலாக  குடும்ப  நுகர்வில் பெண்களின்  பங்கை 

மேம்படுத்திக் கொள்வதில்  உள்ளதா? முக்கியமாக, பெண்களின் வீட்டு உழைப்பிற்கான மதிப்பினைக்கோரி அழுத்தம் கொடுக்கும்போது மொத்த குடும்ப வருமானத்தை அதிகரிக்காமல், ஊதியமற்ற வீட்டுவேலைகளுக்கு கொடுக்கப்படும் சன்மானம் எவ்வித மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாதென பெண்கள் முற்போக்கு இயக்கத்தினர் எப்பொழுதும் வாதிட்டுக்கொண்டிருக்கின்றனர். ஆக, ஊதியமற்ற வீட்டு உழைப்பிற்கான கேள்வியில் மிக முக்கியமான முடிவாக எட்டியிருப்பது, ’’அரசாங்கம் இதற்கு ஊதியம் தரவேண்டும்’’ என்பதாகும். குறிப்பாக, பெண்கள் பயன்பெறும் வகையில் வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்துதல், சிறப்பு நிதி வழங்கல், மானியவிலையில் வீட்டு உபயோகப்பொருட்கள், இலவச சுகாதாரப் பராமரிப்பு முதலியவற்றைச் செய்ய வேண்டும். இவ்வழியில் பெண்கள் எதையும் சார்ந்திராமல் ஒரு வருவாய் ஆதாரத்தைப் பெறுவதுடன் அவர்களது தேவைகளுக்குகுடும்ப அமைப்பைச் சாராமல் சுயமாக இருந்துகொள்ள முடியும். பாலியல் அடிப்படையில் வேலைப் பிரிவினை, அதன் தொடர்ச்சியாக பெண்கள் வீட்டிலேயே அடைக்கப்பட்டுக் கிடப்பது என்பதும் குறையும்.

இந்த வரைவானது இதுநாள் வரை ஏன் பரவலான கவனத்தைப் பெறவில்லையெனில், இது நீண்டகால அடிப்படியிலான தீர்வான பெண்களின் வேலைவாய்ப்பைக் காட்டிலும் அவர்களது வீட்டுவேலைக்கான ஊதியத்தைப் பற்றி பேசுவதாலேயாகும். உண்மையில், முன்மொழியப்பட்ட வரைவானது அமல்படுத்தப்படவல்லதா? தேவையுள்ளதா? என்ற கேள்விகளும் எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு அரசாங்கம் இதற்கேற்றவகையில் நிர்வாக எந்திரத்தை நிறுவுமா? எப்படி பெண்களின் வீட்டுவேலைகள் மதிப்பிட்டுக் கணக்கிடப்படும்? எத்தனை பணியாட்கள் மனைவிக்கு ஈடாக முடியும்? அவளால் பேணப்படும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அவளது கூடுதலான ஊதியத்தை நிர்ணயிக்குமா? கணவனில்லாத விதவைப்  பெண்கள் பணத்தைப் பெற என்ன வழி?

அரசாங்கம்தன்கடமையிலிருந்துவிலகல்  எப்படியிருப்பினும்பிரச்சினைகளுடனான  சட்டத்தை 

அமல்படுத்துவது  வெகுதொலைவில்  உள்ளது.

 நேர்மையான  நிர்வாகம்  நிலவுமானால்  சட்டத்தினை  எப்பொழுதும்  சரியானபடி    

அமைக்கமுடியும்.   அமைச்சகத்தின் முயற்சியில் உள்ள உண்மையான பிரச்சினை என்னவெனில் எல்லாம் காரணத்துடன் இயக்கப்படுவதாகும். நாட்டின் பொருளதாரத் தை நிலைத்திருக்கச் செய்வதில் தினமும் பங்குபெறும் பெண்களுக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கிற இந்திய அரசாங்கம் தன் பொறுப்பிலிருந்து விலகுவதால் இது விமர்சனத்திற்குள்ளாக்கப்படவேண்டும். உண்மையில், இந்த வரைவானது முறைப்படுத்தப்பட்டு அமல்படுத்தப்படுமாயின் இது பெண்களின் வீட்டு உழைப்பினை குறைத்து மதிப்பிட்டு குறைவான ஊதியத்தையே வழங்கும்.

இன்னும் தெளிவாக, நாம் இல்லத்தரசிகள் இலவசமாக செய்யும் அனைத்துவிதமான வேலைகளுக்கும் அமர்ந்து மிகச் சரியாகக் கணக்கிட்டோமானால் வரும் தொகையானது எந்தவகையிலும் கணவனின் வருமானத்தின் ஒரு சிறுபகுதியைக் கொண்டு ஈடுசெய்துவிட முடியாததாகவே இருக்கும். மேலும் வேறுபட்டிருக்கும் குடும்ப வருமானங்களில், இதுபோன்றதொரு சட்டம், ஒரே மாதிரியான ஒரே அளவிலான வீட்டு வேலைகளுக்குப் பெண்கள் வேறுபட்ட சன்மானத்தைப் பெறுவதற்கு வழிவகுக்கும். சராசரி அல்லது நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பச் சூழலில், குடும்ப வருமானம் ரூபாய் 2000 முதல் 10000 வரை இருக்கும் குடும்பங்களில், இந்தமாதிரியான சட்டம் ஒரு அற்பத்தொகையினை அவர்கள் இடுப்பொடிந்து செய்யும் வேலையின் மதிப்பாக ஒதுக்கும். குடும்ப வருவாய் அப்படியே இருக்க, இந்த அற்பத்தொகை பெண்ணை மேம்படுத்திவிடாது. குடும்பவருவாயில் எந்த வளர்ச்சியுமின்றி, இம்மாதிரியான குடும்பங்கள் தங்கள் நுகர்வுமுறையை மாற்றியமைத்துக் கொள்ளவோ, வீட்டுவேலையின் இயல்பை மாற்றிக் கொண்டு வீட்டில் பணிவிடைகளைச் செய்து கொண்டிருப்பதற்குப்பதில் தங்களை மேம்படுத்திக்கொள்ளும் விதம் வேறு வேலைகளைச் செய்யவோ முடியாது.

இறுதியாக நாம் பார்ப்பது எவ்வாறு பெண்களின் வீட்டு வேலைகளைக் குறைத்து அதன்மூலம் அவர்களும் கூட வீட்டிற்கு அப்பால் வருமானம் ஈட்டி, குடும்ப வருமானத்தைப் பெருக்குவதற்கும் குடும்பம் மற்றும் பொது விவகாரங்களில் சிறப்பானதொரு நிலையை அடைவதுமாகும். அதிமான வேலைவாய்ப்புகள் அரசாங்கத்தால் உருவாக்கப்படுதல், அனைத்துப் பணியிடங்களிலும் குழந்தைகள் காப்பகத்தைப் பரவலாகத் தோற்றுவித்தல், மானியவிலையில் வீட்டு உபயோகப்பொருட்கள் வழங்கல், குழந்தைப் பிறப்பிற்குப் பின்னான தடையிலாத

பதவி உயர்வு / பேறுகால விடுப்பு  முதலானவை இந்த நேரத்திற்குரிய தேவைகளாகும். நேரடியான வேலை வாய்ப்பானது பொருளாதாரச் சுதந்திரம் கொண்ட பெண்களை உருவாக்கும். அதேநேரம், பின்னதை வழங்குவதன் வாயிலாக பெண்கள் குடும்ப வாழ்வைத் தொடங்கினாலும் வேலையிலேயே தொடர்ந்திருக்க உதவும்.

ஒரு சராசரி பெண்ணானவள் மிகக்கடினமான மனச்சோர்வூட்டும் வீட்டு வேலைகளிலிருந்து சுதந்திரமாக்கப்பட வேண்டுமெனில்  இந்திய அரசு அவளை வீட்டிற்கு வெளியே பொருளாதாரப் பங்களிப்பில் ஈடுபடுவதற்கான திட்டவட்டமான சூழலை உருவாக்கி அதன் மூலம் ஊதியமளிக்க வேண்டும் என்பது தெளிவாகிறது.

மூலம்: http://www.thehindu.c

om/opinion/lead/a-salary-plan-that-changes-nothing/article3951975.ece

Debate on the proposal recommending salary for House Wives to be paid by Husband

 

 

 

 

Related Post:

https://masessaynotosexism.wordpress.com/2012/09/08/salary-for-house-wives-a-reactionary-proposal/

https://masessaynotosexism.wordpress.com/2012/09/09/%E0%AE%B5%E0%AF%80%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AF%81%E0%AE%AA%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81-%E0%AE%9A%E0%AF%86%E0%AE%AF%E0%AF%8D/

A salary plan that changes nothing – MAYA JOHN, The Hindu

Instead of asking a man to pay his wife for her domestic work, the state must create jobs for women outside the home in order to truly empower them

Recently during a press conference called by the Ministry of Women and Child Development, the Minister of State (Independent Charge), Krishna Tirath, proposed the formulation of a bill through which a certain percentage of a husband’s salary would be compulsorily transferred to his wife’s bank account to compensate her for all the domestic work she performs for the family. According to the Minister, this percentage of husbands’ salaries would not be taxed and would provide women the much needed source of income to run the household better, and more importantly, to spend on her own, personal consumption. In a later clarification, the Minister identified this payment as an “honorarium” and not a salary which is to be paid to wives for all the services they otherwise render for free.

This proposition has not gone down well, especially with women of higher income brackets who see such proposed action as unnecessary intervention in the realm of the private, i.e. the realm of familial relations. Many such women also believe that this government intervention amounts to reducing wives into “glorified maids” who need to be paid every time they walk into the kitchen, wash the baby, sweep the house, etc. Sadly, what is sidelined amid all the clamour and jokes about commercialisation of the mia-biwi relationship is the necessity of recognising the back-breaking work performed by women to sustain their families. Of course, what we also lose sight of is the sheer hollowness of such proposed legislation. For example, such legislation, if implemented, would not provide women a source of income which they earn independently of their husbands. Instead, women would continue to depend on their husband’s earnings and employment status, and thus, remain dependent on the family structure for their individual financial sustenance.Indeed, the problem with the proposed legislation is not that it is unnecessary and demeaning, but that it is informed by a poor understanding of economics surrounding household work and women’s labour in general. Clearly, the question then is whether the Indian state is even serious about uplifting the position of the woman within the home and in recognising her contribution to the national economy.

Historical issue

Assigning an economic value to women’s domestic labour is a long-standing debate. The international women’s movement has continuously debated the question and reached many important conclusions. It is now time for the larger society to engage with the movement’s propositions seriously. First, as a society we must learn to accept that there is sheer drudgery involved in day-to-day household work. The fact that such work is performed by a woman for her husband and other family members in the name of “care” and “nurturing” cannot be used to conceal that this is a thankless job which the majority of women feel burdened by. Just because some women do not have to enter the kitchen every day since their maid does the needful, we cannot write-off the helplessness with which the average woman walks towards her kitchen hearth, every day without fail. Here, there is no retirement age, no holiday, and definitely, no concept of overtime.

Second, we must realise that the process whereby women’s domestic labour has been rendered uneconomic activity, is a historical one. It was with the emergence of industrial society and the resulting separation between the home and the workplace that women’s housework lost value whereas men’s labouroutside the home fetched wages. Third, as a society we must accept that while many are uncomfortable with providing an economic value to women’s domestic labour, chores such as washing, cleaning, cooking, child rearing, etc., are already assigned such a value by the market when need be. After all, many middle-class homes buy such services through the hiring of maids, paying for playschool education, crèche facilities, etc. Fourth, women’s domestic labour must be accounted for in the economy precisely because it is one of the contributing forces in the reproduction of labour power expended by this country’s working masses. In fact, because a woman’s domestic labour is devalued by the economy, a man’s wage can be kept low. For example, if all families were to pay every day for services like washing, cooking, cleaning, etc., because women of the household did not perform such duties, the breadwinners of each family would need to be paid higher wages so that they can afford to buy such services off the market.

The solution

This being the reality surrounding women’s unpaid, domestic labour, where does the actual solution lie? Does it lie in redistributing limited family incomes between husband and wife, or, in redistributing the national income so as to enhance individual family incomes, and hence, the woman’s share within the improved family consumption? Importantly, while pressing for valuation of women’s domestic labour, the progressive women’s movement has always argued that if the value of unpaid housework is paid but does not add to or increase the total household income, such remuneration amounts to nothing.Hence, one of the most important conclusions reached on this question of unpaid domestic labour is that the state should pay for it, especially by providing women gainful employment, special funding, subsidised home appliances, free health care, etc. In this way, women would earn through an independent source of income and be freed of an overt dependence on the family structure for their consumption. There would also be a gradual undermining of the sexual division of labour which has resulted in women being tied to their homes and unable to do little else.

Of course, what has not won much attention so far is the fact that the proposed legislation posits wages for housework rather than employment for women as a long-term solution. Indeed, questions have been raised whether the proposed legislation is implementable, but not whether it does the needful. For example, will the government be able to put in place the required administrative machinery? How exactly is the value of women’s household work to be calculated, or simply put, how many bais will equal a wife? Will the number of family members she rears determine whether she is entitled to greater compensation? And what of widowed women who do not have a husband’s salary to draw on?

Absolves the state

However, implementation is far from the real problem with such legislation. Mechanisms can always be put in place if administrative sincerity prevails. The real problem with the Ministry’s endeavour is the rationale by which it is driven. The proposed legislation should be criticised because it absolves the Indian state of the responsibility it owes to women who contribute daily in sustaining the national economy. Indeed, if the proposed legislation is formulated and implemented, it will only result in undervaluing and underpaying women’s domestic labour.

To elucidate, if we actually sit down to calculate the cost of all the different household chores a wife does for free, the figure would easily touch amounts that in no way can be compensated by a small percentage of the husband’s wages. Furthermore, with varied family incomes, such legislation would result in women being remunerated differently for the same kind and same amount of domestic work. In the case of the average working class or lower-middle class family where the total family income is anywhere between Rs.2,000 to Rs.10,000 per month, such legislation would assign women a pittance as an economic value for their back-breaking housework. This pittance will not empower the woman as the total family income remains the same. Without a growth in the actual family income, neither will such families be able to change their consumption pattern, nor will the nature of household work change so as to enable women to do other things instead of just labouring at home.

Clearly then, the issue at stake is how to minimise housework for women so that they too can step out of the home to earn, to enhance family incomes and to have greater say in family as well as public matters. Greater employment generation for women by the state, and widespread introduction of facilities like crèches at all workplaces, subsidised home appliances, unhindered promotion post child birth/maternity leave, etc. are the need of the hour. While direct employment helps to create women who are financially independent, the provision of the latter helps women to remain in the labour market, despite starting a family. If the average woman is to be freed of the yoke of household drudgery then it is evidently the Indian state which has to pay by creating concrete conditions for her greater economic participation outside the home.

(Maya John is an activist and researcher based in Delhi University.)

source: http://www.thehindu.com/opinion/lead/a-salary-plan-that-changes-nothing/article3951975.ece

 

நேர்பட பேசு – புதிய தலைமுறை

 

இல்லப் பராமரிப்பு செய்யும் பெண்களுக்கு கணவன்மர்களின் சம்பளத்திலிருந்து 10-20% தரவேண்டும் எனும் பரிந்துரை

https://masessaynotosexism.wordpress.com/page/2/

http://wp.me/p29ZgW-dz

Salary for House Wives – a reactionary proposal

The Women and Child Development Ministry is preparing a draft Bill that would entitle housewives a monthly income from their husbands. The Bill is likely to be presented before Parliament within six months.

Union Minister for Women and Child Development Krishna Tirath said the proposal was aimed at empowering women.

The above proposed bill could be overlooked as something that would empower women as it is mooted by the WCD ministry.  The bill proposes that the salary should be paid by HUSBAND. This reinforces the patriarchal notion that House Chore is women’s forte and HUSBAND as ‘Head of Family’ are the OWNERS of Wife, and wives are their slaves / domestic workers. It demeans women’s self respect and submits itself to the Feudalist-Patriarchal definition of Role for Women.  Proposal to Honor it by means of salary from Husband is to be opposed from the following points of view:

1.  We come to understand that the salary for the household chores be paid by the husbands. Even Government of Goa has proposed a bill a few month back which says that the domestic labor of the home-maker be compensated by the Government of GOA.

[The scheme in GOA, likely to be rolled out by July, proposes to give Rs 1,000 per month to all homemakers with annual household income of below Rs 3 lakh, benefiting some 1.25 lakh families. “Homemakers are finding it difficult to manage households in these times of inflation. This is meant to empower them,” says an official of the women and child development ministry.

Interestingly, the move for a housewives union is not a new concept as such. Countries like Ukraine and Venezuela all have housewives taking matters into their own hands and forming a union. In fact, in Ukraine the men folk can also join the union provided that they managed their own households.]

3.  The system of women receiving salary from her husband within his earning would only convert the relationship into Owner-worker hierarchy rather than doing anything good for women.

4.  With India’s mean National income around 4,500 a month, it doesn’t seem economically empowering both Men and Women, rather it would lead to frictions within the family.

5.  It seeks to glorify Women’s domestic Labor in stereotyped manner. It would influence the Husband to force women into domestic work forever, suppressing from her rights to choose to work outside her home. She will not be able fight for the ‘mutual sharing of domestic work’ with her Husband who would react saying that domestic labor will be honored by ‘his salary’.

6.  It is said that most Men drink and do not give their salaries at Home. A sizeable section of women also think and experience that.  To address this concern we may demand for the right of the wives (not just house wives) to lodge a request to the concerned authorities for debiting the Husband’s salary entirely into Wive’s account.

7.  We also should demand the Government to take due responsibility and ensure the economical safety of the families of the victims of the ‘alchoholism’.

8.  It is being debated that it would be a saving for the family. Again with salary as low as Rs.100 a day and while the poorer class is already struggling to live their lives, how will the husband be able to honor this commitment.

9.  We may well observe that among poorer section, women do work outside the home apart  from the domestic labor forcing them to engage in dual labor. The Government and the Patriarchal society has never thought of solutions to liberate Women from this ‘dual labor’ by equally honoring Women’s right to be earn.

9.  Working outside home helps Women to an extent from being dependent on men, and this proposal may create an adverse effect among the minds of few women convincing them to be home bound demanding salary from Husband. This would again add to the burden to such Men and the Family relationship would turn out to be a chaos.

10.  The Social definition of role of Women has to greater extent convinced Women to be housewives. Child bearing, rearing and Family up-liftment has always been considered to be women’s role. The proposal of honoring ‘house wives’ with salary does not seek to re-define gender roles.  It cannot be considered as empowerment of Women, rather it is degradation of Women.

Appeal to the ministry of Women and Child Development

1. Government should not wash away its hands from its responsibility. It should ensure Employment for Women which would liberate women from dependency, rather making her slave again.

2.  To liberate women from the clutches of House chore work, dual labor and Child rearing Government should open up communal centers, common kitchen, common Laundry for domestic work and open day care centers. This would help Women to work outside her house and empower her to be self reliant.

3.  If a women chooses to be home bound, the monthly allowance should be paid by Government and not by Husband.  Government may fix up an annual income scale to ensure that it is a scheme for the working class.

4.  Government should take action to pass on the 33% reservation bill for Women rather than shedding crocodile tears in the name of Women Emancipation.

5.  Government should ensure equal pay for both the sexes.

6.  Government should ensure the implementation of minimum wages act across all sectors.

M.A.S.E.S hereby does not support this reactionary proposal which falsely glorifies Feudalist-Patriarchal definition of Women and which is not aimed at liberating women from dependency and dual labor.

Related Links:

http://newindianexpress.com/states/tamil_nadu/article602773.ece

http://zeenews.india.com/news/nation/soon-husbands-to-pay-salary-to-their-housewives_797633.html

http://dailystuff.org/goa-government-to-pay-rs-1000-every-month-to-homemaker-mothers/

http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2012-05-13/special-report/31689070_1_homemakers-fewer-women-household

http://www.deccanherald.com/content/70650/banner-300×250.swf

Opinion Poll: