Tag Archives: Salary for House wives

மாற்றம் எதையும் கொண்டிராத ஒரு சம்பளத்திட்டம்

மொழிபெயர்ப்பு கட்டுரை

A salary plan that changes nothing

MAYA JOHN

தமிழாக்கம் – – வெங்கடேசன் நீலகிருஷ்ணன்

மனைவி தன் கணவனிடம் வீட்டுப் பராமரிப்புச் செலவிற்கான ஊதியத்தைக் கோருவதற்குப் பதில் அரசானது பெண்களை உண்மையிலேயே மேம்படுத்தும் வகையில் வீட்டிற்கு வெளியே வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தந்திட வேண்டும்.

பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் நல அமைச்சகத்தால் அழைக்கப்பட்ட சமீபத்திய பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பு ஒன்றில் மத்திய அமைச்சர் கிருஷ்ணா தீரத் ஒரு சட்ட வரைவை முன்மொழிந்துள்ளார். இதன் மூலம் கணவனின் ஊதியத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவிகிதம் மனைவி வீட்டில் ஆற்றும் பணிகளை ஈடு செய்யும் வகையில் அவளது வங்கிக்கணக்கில் கட்டாயமாக செலுத்தப்பட வேண்டும் என்றிருக்கிறார். அமைச்சரின் கூற்றுப்படி கணவனின் இந்த குறிப்பிட்ட வருமானப் பகிர்வுக்கு வரிவிலக்கு அளிக்கப்படும் என்று தெரிவித்துள்ளார். மேலு, வீட்டினைச் சிறந்தமுறையில் பராமரிப்பதற்கும் மிக முக்கியமாக அவளின் தனிப்பட்ட சொந்த நுகர்வுகளுக்குச் செலவிடுவதற்கும் மிகத்தேவையான வருமான ஆதாரத்தை பெண்களுக்கு அளிக்கிறது எனவும் கூறியிருக்கிறார். பின்னர் அளிக்கப்பட்ட ஒரு விளக்கத்தில் இதனை மனைவி தன் வீட்டில் செய்யும் அனைத்துவித பணிகளுக்கான சம்பளம் அல்ல ’’வெகுமானம்’’ என அடையாளப்படுத்தியிருக்கிறார்.

இந்த வரைவானது அவ்வளவு தூரம் மக்களைச் சென்றடையவில்லை; குறிப்பாக அதிக சம்பளம் ஈட்டும் பெண்கள் இந்த வரைவினை தனிமனித எல்லைக்குள் தேவையில்லாத குறுக்கீடாகவே காண்கின்றனர்; அதாவது குடும்ப உறவுகளுக்குள் தேவையில்லாத குறுக்கீடாக கருதுகின்றனர். இதைப்போல் பெரும்பாலான பெண்கள் அரசின் இந்த குறுக்கீட்டை, பெண்கள் சமையலறைக்கு நடக்கும் ஒவ்வொரு தடவைக்கும், குழந்தைகளைக் குளிப்பாட்டுவதற்கு, வீடு துடைப்பதற்கு இன்னும் பிற வேலைகளுக்குச் சம்பளம் பெறும் ஒரு ’’மதிப்புமிக்க வேலைக்காரியின்’’ நிலைக்கு இல்லத்தரசியின் நிலையைத் தாழ்த்துவதாக உணர்கின்றனர். வருத்தமளிக்கும் விதமாக, வணிகமயமாக்கப்பட்டுவிட்ட கணவன்-மனைவி உறவைப் பற்றிய எல்லா கூச்சல்களுக்கும் நகைப்புகளுக்கும் மத்தியில் தன் குடும்பத்தைத் தாங்கி நிற்க வேண்டி இடுப்பொடிய வேலை செய்யும் பெண்களுக்கான அங்கீகாரம் ஓரங்கட்டப்பட்டு விட்டது.

உண்மையில் நாமும்கூட இந்த வரைவின் வெளிப்படையான உண்மையற்ற

தன்மையைக் காணத்தவறிவிட்டோம்உதாரணத்திற்கு இதுபோன்ற சட்டம் அமலாக்கப்பட்டால் பெண்கள் தங்கள் கணவரைச் சாராமல் ஒரு வருவாய் ஆதாரத்தைப் பெறமுடியாதபடி போய்விடும். பதிலாக, பெண் தன் கணவனின் சம்பாத்தியத்தையும் அவனது பணிநிலையையும் சார்ந்திருப்பதைத் தொடரும்படி ஆகிவிடும். அதையொட்டி அவளது நிதி ஆதாரத்திற்கு குடும்ப அமைப்பையே சார்ந்திருக்கும்படியாகும். உண்மையில் இந்த வரைவில் உள்ள 

பிரச்சினை,  இதுதேவையற்றதோ  இழிவுபடுத்தும்   வகையில் இருப்பதோ அல்ல;

வீட்டுப்பராமரிப்பு  பணி  மற்றும்  பெண்களின்  உழைப்பைச்  சுற்றிய  

பொருளாதாரத்தைப்  பற்றி  தவறாகப்  புரிந்துகொண்டு  அறிவிக்கப்பட்டதே  

இதிலுள்ளப்  பிரச்சினை.  பெண் தன் குடும்பத்தில் அவளது நிலையை மேம்படுத்துவதிலும் நாட்டின் பொருளாதாரத்தில் அவளது பங்களிப்பை அங்கீகரிப்பதிலும் இந்திய அரசு தீவிரமாக உள்ளதா என்பதும் இப்பொழுது கேள்விக்குரியதாவது தெளிவு.

வரலாற்றுநிகழ்வு

பெண்களின் வீட்டு உழைப்பிற்குரிய பொருளாதார மதிப்பு வேண்டும் என்ற விவாதம் நீண்டகாலமாக நிலவிவருவதாகும். சர்வதேசப் பெண்கள் இயக்கம் இதுபற்றி தொடர்ச்சியான விவாதம் மேற்கொண்டு பல முக்கிய முடிவுகளை எட்டியிருக்கிறது. அப்படியான முன்மொழிந்த முடிவுகளுடன் பெரும்பான்மை சமூகம் தீவிரமாக ஒன்றுபடுவதற்கு இதுவே நேரமாகும்.

முதற்கண், ஒரு சமூகமாக அன்றாட வேலைகளிலிருக்கும் மிகக்கடுமையான மனச் சோர்வூட்டும் வேலைப்பளுவை நாம் ஏற்கக்கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு பெண் தன் கணவன் மற்றும் இதர குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குச் செய்யும் வேலையை பெரும்பாலான பெண்கள் உணர்வது போல் நன்றிபகிர்விற்கிடமில்லாத பிரதிபலன் பார்க்காத சுமை எனக் கருதி, பராமரிப்பு மற்றும் பேணிவளர்த்தல் என்ற பெயரில் மறைக்கப்பட்டுவிடக்கூடாது. சில பெண்களுக்கு அவர்களுடைய பணிப்பெண் தேவையானவற்றைச் செய்துவிடுகின்றபடியால் அவர்கள் அன்றாடம் சமையலறையில் நுழைவதில்லை என்பதற்காக எந்த உதவியுமற்ற சராசரி பெண் தினந்தவறாமல் சமையலறையில் கிடந்து உழல்வதை நாம் விட்டுவிடமுடியாது. இங்கே பணி ஓய்வோ, விடுமுறையோ சாத்தியமே இல்லை.

இரண்டாவதாக, பெண்களின் வீட்டு உழைப்பிற்கு பழங்காலத்திலிருந்தே மதிப்பளிக்கப்படாமலிருப்பதை நாம் தெளிவாக உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். இது தொழிற்துறை சமூகத்தின் தோற்றத்தின் விளைவாக நேர்ந்தது. வீடு மற்று பணியிடம் என பிரிக்கப்பட்டபின் பெண்களின் வீட்டுவேலைக்கான மதிப்பை இழந்த அதே நேரம் ஆண்களின் வெளி உழைப்பிற்கு ஊதியம் தருவிக்கப்பட்டது.

மூன்றாவதாக, பெண்களின் வீட்டு உழைப்புகளான துணிதுவைப்பது, துடைப்பது, சமைப்பது, குழந்தை வளர்ப்பு முதலிய வேலைகளுக்குப் பொருளாதார மதிப்பளிப்பதில் பலர் வருத்தம் கொண்டிருக்கும் நிலையில் இதுபோன்ற வேலைகளுக்கு சந்தையில் ஏற்கனவே ஒரு மதிப்பு அளிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒரு சமூகமாக நாம் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். பெரும்பாலான நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களும்கூட இதுபோன்ற பணிகளுக்கு பணிப்பெண்களை அமர்த்திக்கொள்கின்றனர் மேலும் குழந்தைகளை விளையாட்டுக்கல்வி மையங்கள், குழந்தைகள் காப்பகம் இவற்றில் சேர்த்து தங்கள் பணிச்சுமையைக் குறைத்துக் கொள்கின்றனர். நான்காவதாக பெண்ணின் வீட்டு உழைப்புச் சக்தி பொருளாதார கணக்கீட்டில் கண்டிப்பாக கணக்கில் கொள்ளப்பட வேண்டும். ஏனென்றால் நாட்டிற்கு தேவையான உழைப்புச் சக்திக்கு தனது மறு உற்பத்தி சக்தியின் மூலம் பங்களிப்பதும் பெண்ணே. உண்மையில் ஒரு பெண்ணின் உழைப்புச் சக்தி குறைத்து மதிப்பிடப்படுவதால்தான், ஆணின் கூலியும் குறைவாக இருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு எல்லா குடும்பங்களிலும் துவைப்பது, சமைப்பது, பெருக்குவது முதலான வேலைகளை அன்றாடம் பணம் கொடுத்துப் பெறுபனவாய் இருந்தால்(பெண்கள் இதைப்போன்ற வேலைகளைச் செய்யாமலிருக்கும் பட்சத்தில்) ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் வருவாய் ஈட்டுபவர்(ள்) இதற்காக ஒரு பெரும் தொகையை வெளியில் செலவிட வேண்டியிருக்கும்.

தீர்வு

இதுவே வீட்டுவேலை செய்யும் பெண்கள் சம்பளம் கிடைக்கப்பெறாமலிருப்பதற்கான யதார்த்தமாக இருக்க, இதற்கான சரியான தீர்வு எங்கிருக்கிறது? தீர்வானது, வரையறுக்கப்பட்ட ஊதியத்தினை கணவன் மனைவிக்கிடையில் பகிர்ந்தளிப்பதில் இருக்கிறதா? அல்லது  தேசிய  வருமானத்தை  பகிர்ந்தளித்து  குடும்ப  தனிநபர் 

வருமானத்தை  உயர்த்துவதன்  வாயிலாக  குடும்ப  நுகர்வில் பெண்களின்  பங்கை 

மேம்படுத்திக் கொள்வதில்  உள்ளதா? முக்கியமாக, பெண்களின் வீட்டு உழைப்பிற்கான மதிப்பினைக்கோரி அழுத்தம் கொடுக்கும்போது மொத்த குடும்ப வருமானத்தை அதிகரிக்காமல், ஊதியமற்ற வீட்டுவேலைகளுக்கு கொடுக்கப்படும் சன்மானம் எவ்வித மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாதென பெண்கள் முற்போக்கு இயக்கத்தினர் எப்பொழுதும் வாதிட்டுக்கொண்டிருக்கின்றனர். ஆக, ஊதியமற்ற வீட்டு உழைப்பிற்கான கேள்வியில் மிக முக்கியமான முடிவாக எட்டியிருப்பது, ’’அரசாங்கம் இதற்கு ஊதியம் தரவேண்டும்’’ என்பதாகும். குறிப்பாக, பெண்கள் பயன்பெறும் வகையில் வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்துதல், சிறப்பு நிதி வழங்கல், மானியவிலையில் வீட்டு உபயோகப்பொருட்கள், இலவச சுகாதாரப் பராமரிப்பு முதலியவற்றைச் செய்ய வேண்டும். இவ்வழியில் பெண்கள் எதையும் சார்ந்திராமல் ஒரு வருவாய் ஆதாரத்தைப் பெறுவதுடன் அவர்களது தேவைகளுக்குகுடும்ப அமைப்பைச் சாராமல் சுயமாக இருந்துகொள்ள முடியும். பாலியல் அடிப்படையில் வேலைப் பிரிவினை, அதன் தொடர்ச்சியாக பெண்கள் வீட்டிலேயே அடைக்கப்பட்டுக் கிடப்பது என்பதும் குறையும்.

இந்த வரைவானது இதுநாள் வரை ஏன் பரவலான கவனத்தைப் பெறவில்லையெனில், இது நீண்டகால அடிப்படியிலான தீர்வான பெண்களின் வேலைவாய்ப்பைக் காட்டிலும் அவர்களது வீட்டுவேலைக்கான ஊதியத்தைப் பற்றி பேசுவதாலேயாகும். உண்மையில், முன்மொழியப்பட்ட வரைவானது அமல்படுத்தப்படவல்லதா? தேவையுள்ளதா? என்ற கேள்விகளும் எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு அரசாங்கம் இதற்கேற்றவகையில் நிர்வாக எந்திரத்தை நிறுவுமா? எப்படி பெண்களின் வீட்டுவேலைகள் மதிப்பிட்டுக் கணக்கிடப்படும்? எத்தனை பணியாட்கள் மனைவிக்கு ஈடாக முடியும்? அவளால் பேணப்படும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அவளது கூடுதலான ஊதியத்தை நிர்ணயிக்குமா? கணவனில்லாத விதவைப்  பெண்கள் பணத்தைப் பெற என்ன வழி?

அரசாங்கம்தன்கடமையிலிருந்துவிலகல்  எப்படியிருப்பினும்பிரச்சினைகளுடனான  சட்டத்தை 

அமல்படுத்துவது  வெகுதொலைவில்  உள்ளது.

 நேர்மையான  நிர்வாகம்  நிலவுமானால்  சட்டத்தினை  எப்பொழுதும்  சரியானபடி    

அமைக்கமுடியும்.   அமைச்சகத்தின் முயற்சியில் உள்ள உண்மையான பிரச்சினை என்னவெனில் எல்லாம் காரணத்துடன் இயக்கப்படுவதாகும். நாட்டின் பொருளதாரத் தை நிலைத்திருக்கச் செய்வதில் தினமும் பங்குபெறும் பெண்களுக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கிற இந்திய அரசாங்கம் தன் பொறுப்பிலிருந்து விலகுவதால் இது விமர்சனத்திற்குள்ளாக்கப்படவேண்டும். உண்மையில், இந்த வரைவானது முறைப்படுத்தப்பட்டு அமல்படுத்தப்படுமாயின் இது பெண்களின் வீட்டு உழைப்பினை குறைத்து மதிப்பிட்டு குறைவான ஊதியத்தையே வழங்கும்.

இன்னும் தெளிவாக, நாம் இல்லத்தரசிகள் இலவசமாக செய்யும் அனைத்துவிதமான வேலைகளுக்கும் அமர்ந்து மிகச் சரியாகக் கணக்கிட்டோமானால் வரும் தொகையானது எந்தவகையிலும் கணவனின் வருமானத்தின் ஒரு சிறுபகுதியைக் கொண்டு ஈடுசெய்துவிட முடியாததாகவே இருக்கும். மேலும் வேறுபட்டிருக்கும் குடும்ப வருமானங்களில், இதுபோன்றதொரு சட்டம், ஒரே மாதிரியான ஒரே அளவிலான வீட்டு வேலைகளுக்குப் பெண்கள் வேறுபட்ட சன்மானத்தைப் பெறுவதற்கு வழிவகுக்கும். சராசரி அல்லது நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பச் சூழலில், குடும்ப வருமானம் ரூபாய் 2000 முதல் 10000 வரை இருக்கும் குடும்பங்களில், இந்தமாதிரியான சட்டம் ஒரு அற்பத்தொகையினை அவர்கள் இடுப்பொடிந்து செய்யும் வேலையின் மதிப்பாக ஒதுக்கும். குடும்ப வருவாய் அப்படியே இருக்க, இந்த அற்பத்தொகை பெண்ணை மேம்படுத்திவிடாது. குடும்பவருவாயில் எந்த வளர்ச்சியுமின்றி, இம்மாதிரியான குடும்பங்கள் தங்கள் நுகர்வுமுறையை மாற்றியமைத்துக் கொள்ளவோ, வீட்டுவேலையின் இயல்பை மாற்றிக் கொண்டு வீட்டில் பணிவிடைகளைச் செய்து கொண்டிருப்பதற்குப்பதில் தங்களை மேம்படுத்திக்கொள்ளும் விதம் வேறு வேலைகளைச் செய்யவோ முடியாது.

இறுதியாக நாம் பார்ப்பது எவ்வாறு பெண்களின் வீட்டு வேலைகளைக் குறைத்து அதன்மூலம் அவர்களும் கூட வீட்டிற்கு அப்பால் வருமானம் ஈட்டி, குடும்ப வருமானத்தைப் பெருக்குவதற்கும் குடும்பம் மற்றும் பொது விவகாரங்களில் சிறப்பானதொரு நிலையை அடைவதுமாகும். அதிமான வேலைவாய்ப்புகள் அரசாங்கத்தால் உருவாக்கப்படுதல், அனைத்துப் பணியிடங்களிலும் குழந்தைகள் காப்பகத்தைப் பரவலாகத் தோற்றுவித்தல், மானியவிலையில் வீட்டு உபயோகப்பொருட்கள் வழங்கல், குழந்தைப் பிறப்பிற்குப் பின்னான தடையிலாத

பதவி உயர்வு / பேறுகால விடுப்பு  முதலானவை இந்த நேரத்திற்குரிய தேவைகளாகும். நேரடியான வேலை வாய்ப்பானது பொருளாதாரச் சுதந்திரம் கொண்ட பெண்களை உருவாக்கும். அதேநேரம், பின்னதை வழங்குவதன் வாயிலாக பெண்கள் குடும்ப வாழ்வைத் தொடங்கினாலும் வேலையிலேயே தொடர்ந்திருக்க உதவும்.

ஒரு சராசரி பெண்ணானவள் மிகக்கடினமான மனச்சோர்வூட்டும் வீட்டு வேலைகளிலிருந்து சுதந்திரமாக்கப்பட வேண்டுமெனில்  இந்திய அரசு அவளை வீட்டிற்கு வெளியே பொருளாதாரப் பங்களிப்பில் ஈடுபடுவதற்கான திட்டவட்டமான சூழலை உருவாக்கி அதன் மூலம் ஊதியமளிக்க வேண்டும் என்பது தெளிவாகிறது.

மூலம்: http://www.thehindu.c

om/opinion/lead/a-salary-plan-that-changes-nothing/article3951975.ece

Debate on the proposal recommending salary for House Wives to be paid by Husband

 

 

 

 

Related Post:

https://masessaynotosexism.wordpress.com/2012/09/08/salary-for-house-wives-a-reactionary-proposal/

https://masessaynotosexism.wordpress.com/2012/09/09/%E0%AE%B5%E0%AF%80%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AF%81%E0%AE%AA%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81-%E0%AE%9A%E0%AF%86%E0%AE%AF%E0%AF%8D/

A salary plan that changes nothing – MAYA JOHN, The Hindu

Instead of asking a man to pay his wife for her domestic work, the state must create jobs for women outside the home in order to truly empower them

Recently during a press conference called by the Ministry of Women and Child Development, the Minister of State (Independent Charge), Krishna Tirath, proposed the formulation of a bill through which a certain percentage of a husband’s salary would be compulsorily transferred to his wife’s bank account to compensate her for all the domestic work she performs for the family. According to the Minister, this percentage of husbands’ salaries would not be taxed and would provide women the much needed source of income to run the household better, and more importantly, to spend on her own, personal consumption. In a later clarification, the Minister identified this payment as an “honorarium” and not a salary which is to be paid to wives for all the services they otherwise render for free.

This proposition has not gone down well, especially with women of higher income brackets who see such proposed action as unnecessary intervention in the realm of the private, i.e. the realm of familial relations. Many such women also believe that this government intervention amounts to reducing wives into “glorified maids” who need to be paid every time they walk into the kitchen, wash the baby, sweep the house, etc. Sadly, what is sidelined amid all the clamour and jokes about commercialisation of the mia-biwi relationship is the necessity of recognising the back-breaking work performed by women to sustain their families. Of course, what we also lose sight of is the sheer hollowness of such proposed legislation. For example, such legislation, if implemented, would not provide women a source of income which they earn independently of their husbands. Instead, women would continue to depend on their husband’s earnings and employment status, and thus, remain dependent on the family structure for their individual financial sustenance.Indeed, the problem with the proposed legislation is not that it is unnecessary and demeaning, but that it is informed by a poor understanding of economics surrounding household work and women’s labour in general. Clearly, the question then is whether the Indian state is even serious about uplifting the position of the woman within the home and in recognising her contribution to the national economy.

Historical issue

Assigning an economic value to women’s domestic labour is a long-standing debate. The international women’s movement has continuously debated the question and reached many important conclusions. It is now time for the larger society to engage with the movement’s propositions seriously. First, as a society we must learn to accept that there is sheer drudgery involved in day-to-day household work. The fact that such work is performed by a woman for her husband and other family members in the name of “care” and “nurturing” cannot be used to conceal that this is a thankless job which the majority of women feel burdened by. Just because some women do not have to enter the kitchen every day since their maid does the needful, we cannot write-off the helplessness with which the average woman walks towards her kitchen hearth, every day without fail. Here, there is no retirement age, no holiday, and definitely, no concept of overtime.

Second, we must realise that the process whereby women’s domestic labour has been rendered uneconomic activity, is a historical one. It was with the emergence of industrial society and the resulting separation between the home and the workplace that women’s housework lost value whereas men’s labouroutside the home fetched wages. Third, as a society we must accept that while many are uncomfortable with providing an economic value to women’s domestic labour, chores such as washing, cleaning, cooking, child rearing, etc., are already assigned such a value by the market when need be. After all, many middle-class homes buy such services through the hiring of maids, paying for playschool education, crèche facilities, etc. Fourth, women’s domestic labour must be accounted for in the economy precisely because it is one of the contributing forces in the reproduction of labour power expended by this country’s working masses. In fact, because a woman’s domestic labour is devalued by the economy, a man’s wage can be kept low. For example, if all families were to pay every day for services like washing, cooking, cleaning, etc., because women of the household did not perform such duties, the breadwinners of each family would need to be paid higher wages so that they can afford to buy such services off the market.

The solution

This being the reality surrounding women’s unpaid, domestic labour, where does the actual solution lie? Does it lie in redistributing limited family incomes between husband and wife, or, in redistributing the national income so as to enhance individual family incomes, and hence, the woman’s share within the improved family consumption? Importantly, while pressing for valuation of women’s domestic labour, the progressive women’s movement has always argued that if the value of unpaid housework is paid but does not add to or increase the total household income, such remuneration amounts to nothing.Hence, one of the most important conclusions reached on this question of unpaid domestic labour is that the state should pay for it, especially by providing women gainful employment, special funding, subsidised home appliances, free health care, etc. In this way, women would earn through an independent source of income and be freed of an overt dependence on the family structure for their consumption. There would also be a gradual undermining of the sexual division of labour which has resulted in women being tied to their homes and unable to do little else.

Of course, what has not won much attention so far is the fact that the proposed legislation posits wages for housework rather than employment for women as a long-term solution. Indeed, questions have been raised whether the proposed legislation is implementable, but not whether it does the needful. For example, will the government be able to put in place the required administrative machinery? How exactly is the value of women’s household work to be calculated, or simply put, how many bais will equal a wife? Will the number of family members she rears determine whether she is entitled to greater compensation? And what of widowed women who do not have a husband’s salary to draw on?

Absolves the state

However, implementation is far from the real problem with such legislation. Mechanisms can always be put in place if administrative sincerity prevails. The real problem with the Ministry’s endeavour is the rationale by which it is driven. The proposed legislation should be criticised because it absolves the Indian state of the responsibility it owes to women who contribute daily in sustaining the national economy. Indeed, if the proposed legislation is formulated and implemented, it will only result in undervaluing and underpaying women’s domestic labour.

To elucidate, if we actually sit down to calculate the cost of all the different household chores a wife does for free, the figure would easily touch amounts that in no way can be compensated by a small percentage of the husband’s wages. Furthermore, with varied family incomes, such legislation would result in women being remunerated differently for the same kind and same amount of domestic work. In the case of the average working class or lower-middle class family where the total family income is anywhere between Rs.2,000 to Rs.10,000 per month, such legislation would assign women a pittance as an economic value for their back-breaking housework. This pittance will not empower the woman as the total family income remains the same. Without a growth in the actual family income, neither will such families be able to change their consumption pattern, nor will the nature of household work change so as to enable women to do other things instead of just labouring at home.

Clearly then, the issue at stake is how to minimise housework for women so that they too can step out of the home to earn, to enhance family incomes and to have greater say in family as well as public matters. Greater employment generation for women by the state, and widespread introduction of facilities like crèches at all workplaces, subsidised home appliances, unhindered promotion post child birth/maternity leave, etc. are the need of the hour. While direct employment helps to create women who are financially independent, the provision of the latter helps women to remain in the labour market, despite starting a family. If the average woman is to be freed of the yoke of household drudgery then it is evidently the Indian state which has to pay by creating concrete conditions for her greater economic participation outside the home.

(Maya John is an activist and researcher based in Delhi University.)

source: http://www.thehindu.com/opinion/lead/a-salary-plan-that-changes-nothing/article3951975.ece

 

மதிப்பிற்குறிய வேலைக்காரி – மொழிபெயர்ப்பு கட்டுரை

Maid of honour – Antara Dev Sen, Deccan Chronicle

மொழிபெயர்ப்பு – வெங்கடேசன் நீலகிருஷ்ணன்.

மீண்டும் இது துவக்கத்திற்கு இட்டுச்செல்கிறது. நம் நன்மதிப்புமிக்க ஆனால் இறுதியை எதிர் நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் முட்டாள்தனமான அரசாங்கம் மற்றுமொரு புதுமையான வரைவுடன் வந்திருக்கிறது. வெளிப்படையாகவே அது கணவனிடமிருந்து வீட்டுப் பராமரிப்பை மேற்கொள்ளும் இல்லத்தரசிகளுக்கு ஊதியத்தைப் பெறும் வழியை யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

’’நல்லது, ஊதியம் என்றில்லை.. இதனை என்னவென்று அழைக்கலாம்? வெகுமதி அல்லது வேறு ஏதேனும் பெயரிட்டுக் கொள்ளலாம்’’ என்று சொல்லியிருக்கிறார், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் கிருஷ்ணா தீரத்.

இதிலுள்ள அசௌகரியம் தெளிவாகவே புலனாகிறது.. இல்லத்தின் கம்பீரமான பெண்மணியான நீங்கள், உங்கள் கணவரின் இதய தெய்வமான நீங்கள், உங்கள் குழந்தைகளுக்கு அருமையான நல்ல வழிகாட்டியான நீங்கள், மாறுபாடுகளைக் கொண்டவரும், ஆனால் பணிவான மருமகளான நீங்கள், மிகுந்த இரக்கமுள்ளதும் அதிகாரமுள்ள பெண்ணான நீங்கள், வீட்டுப் பராமரிப்பிற்காக கூலி பெறும் ஒரு வேலைக்காரியின் நிலைக்கு உங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்வீர்களா? அநேகமாக மாட்டீர்கள்.

ஆனால் நியாயமாக இந்த வரைவானது நிச்சயமாக உங்களைப் போன்றவர்களுக்கானதல்ல. இந்த மசோதா தாங்கள் தங்கள் வாழ்க்கை முழுவதையும் எந்த பிரதிபலனும் பார்க்காமல் தன் குடும்பத்திற்காகவே அர்ப்பணித்துக் கொண்டும், வீட்டைப் பரமாரித்துக் கொண்டு குழந்தைகளை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும் லட்சக்கணக்கான பெண்களுக்கானது. முதுமையில் பலமிழந்த காலத்தில் புறக்கணிக்கப்பட்டு எந்த சேமிப்பும் இல்லாமல் வேறெங்கும் போக வழியில்லாத தங்கள் சொத்துக்களையெல்லாம் பிரியமான குழந்தைகளுக்கு அளித்த பின் அவர்களாலேயே விரட்டியடிக்கப்பட்டவர்களுக்கானது.

ஆம், பொருளாதாரச் சுதந்திரம், நாம் அனைவரும் இப்பொழுது உணர்ந்து கொண்டபடி பொருளாதாரச் சுதந்திரம் பெண்கள் முன்னேற்றத்தில் பெரும்பங்கு வகிக்கிறது. இதற்கு முன்னரும் கூட இந்தியாவில் இல்லத்தரசிகளுக்கான தொழிற்சங்கம் நிறுவுவதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் இல்லத்தரசிகளுக்கான கூலி என்ற பொதுவான கோரிக்கை புதிதானதல்ல. 1925-இல் வெளியான wages for wives என்ற ஹாலிவுட் நகைச்சுவை இல்லத்தரசி எவ்வளவு வேலைகளைச் செய்கிறாள் என்பதையும் அவள் கணவனின் வருமானத்தில் பாதியை ஏன் கோருகிறாள் என்பதையும் நியாயப்படுத்தியது. தவிர, பல தசாப்தங்களாக பெண்ணுரிமைக்குப் போராடுவர்களும் கூட இல்லத்தரசிகளுக்கான ஊதியத்தைக் கோரிக்கொண்டிருக்கின்றனர். அப்படியிருக்க ஏன் நாம் இந்த பரிந்துரையினால் பெரிதும் மகிழ்ச்சியடையக் கூடாது?

ஏனெனில் பெண்களுக்கு அதிகாரமளித்து மேம்படுத்துவதற்குப் பதில், இந்த வரைவு அவர்களை மேலும் கீழ்நிலைப்படுத்திவிடும்.

முதற்கண் துணைவியானவள் திருமண பந்தத்தில் சம உரிமை கொண்டவளாக இருக்க வேண்டும். அவளை வீட்டுப் பரமாரிப்புக்காக கூலி பெரும் நிலைக்குத் தள்ளுவதென்பது அவளை அவமதிப்பது மட்டுமல்ல; குடும்ப அதிகாரச் சமநிலை உறவுகளையும் இது வெகுவாகப் பாதிக்கும். அனைத்திற்கும் மேல் வீட்டு வேலைக்காரிக்கு இருக்கும் சுதந்திரம்  கூட அவளுக்கு இல்லாமல் போய்விடும். அவள் கிட்டத்தட்ட ஒரு கொத்தடிமையைப் போல், வெளியேறவும் முடியாமல், அவளைச் சுற்றியிருக்கும் சிறந்தவற்றைத் தெரிவு செய்யவும் முடியாமல் அவளது விதி பிரிக்க முடியாத அளவிற்கு அவளது எஜமானனின் குடும்பத்துடன் பின்னிப்பிணைந்து விடும்.

இரண்டாவதாக, திருமண பந்தத்தில் சம உரிமை கொண்டவளாக, துணைவியானவள் தன் துணையின் வருமானம் மற்றும் சொத்துக்களில் சரிபாதிக்கு உரிமையானவள். அவளுக்குத் தன் கணவனின் வருமானத்தில் ஒரு சிறு பகுதியைத் தருவதென்பது ஏமாற்று வேலையாக இருக்கும்.

மூன்றாவதாக, இந்தியாவில், வருவாய் பெண்களுக்கான சுதந்திரத்தையோ பெண்கள் மேம்பாட்டையோ உறுதி செய்யவில்லை. கணவன் தன் மனைவியின் வருமானத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதை வாடிக்கையாகக் கொண்டுள்ளான். மேலும் மனைவியானவள் இன்னும் வீட்டிற்குள் கூட முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் கொண்டவளாகியிருக்கவில்லை. 2005-06-இன் ஒரு தேசிய குடும்ப நல ஆய்வறிக்கையின்படி(NFHS) திருமணமான பெண்களில் 20 முதல் 24 சதவிகிதத்தினரே தங்கள் சம்பாத்தியத்தைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுள்ளனர். எஞ்சியவர்கள், அதாவது கிட்டத்தட்ட ஐந்தில் நான்கு பெண்களின் வருமானம் முழுவதுமோ அல்லது அதில் பெரும்பகுதியோ அவளது கணவனாலோ அல்லது மற்றவர்களாலோ கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.

நான்காவதாக, அவள் வீட்டில் செய்யும் வேலைகளுக்காக அவளது கணவனிடமிருந்து அவனது வருமானத்தின் பகுதியைப் பெற்றுத் தரும் யோசனை தவறானது. குறைபாடுகளைக் கொண்டது. கணவன் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெறும்போது மனைவியின் வருமானம் நின்று விடுகிறது, ஆனால் அவளது வேலை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அவள் இப்பொழுது முதுமையடைந்து விட்டதால் அவளது பணி மிகுந்த சிரமமானதாகவே இருக்கும். வேலையின் மீதான எதிர்பார்ப்புகள் முன்னமிருப்பது போலவே தொடரும்பொழுது, ஒரு ஊதியக் கட்டமைப்பில் வருமானம் எதேச்சதிகாரமாக நிறுத்தப்படக்கூடாது(அல்லது திடீரென்று குறைந்து விடக்கூடாது-கணவனின் ஓய்வூதியத்தின் சிறு பகுதியை அவளது வருமானமாக எடுத்துக் கொள்ளும்போது).

ஐந்தாவதாக, வர்த்தகம் சாராத, மதிப்பிடமுடியாத ஒன்றிற்கு இவ்வாறான சந்தை சார்ந்த அணுகுமுறை நியாயமற்றது. அர்ப்பணிப்பு உணர்வை, ஈடுபாட்டை, மனைவி மட்டும் தாயின் அபரிமிதமான உரிமை கொண்டாடும் உணர்வை எவ்விதம் ஒருவர் பணத்தினைக் கொண்டு நிர்ணயம் செய்ய இயலும்? வீட்டுப் பராமரிப்பிற்குக் கணக்கு பார்ப்பது முற்றிலும் தவறானது. மேலும் வீட்டைப் பராமரிப்பதற்காகத் தங்கள் வேலையைத் துறந்தவர்களுக்கு இது ஈடு செய்யப்போவதில்லை. அவளுடைய வேலைகளில் இதுவும் ஒன்றாக எடுத்துக் கொள்ளப்படுவதில்லை. உணர்வுசார்ந்தும் அறிவுசார்ந்தும் உடலுழைப்பில் ஈடுபடும் துணைவி மற்றும் அன்னையரின் பணிகள் எப்பொழுதும் கருத்தில் கொள்ளப்படாது.

ஆறாவதாக, இந்த வரைவின்படி மனைவியானவள் எப்பொழுதும் தன் கணவனை விட அதிகமாக சம்பாதித்துவிட முடியாது அல்லது அவள் ஒரு பெரு நிறுவனத்தில் வேலை செய்வதாக சொல்லிக்கொள்ள இயலாது. அனைத்தையும் கருத்தில்கொண்டு பார்க்கும்பொழுது நாம் இல்லத்தரசிகளை அடக்கி ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட ஒப்பீட்டின் கீழ் நிலையிலேயே வைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அவள் எப்பொழுதுமே தன் கணவனுக்கு அடிமையாகவே, குறைந்த ஊதியம் பெறுபவளாக, ஒரு நல்ல மனைவியாக, தாயாக வார்த்தைகளில் வடிக்க இயலாத நற்செயல்கள் செய்பவர்கள் எதனையும் பெறாதவர்களாவே இருக்கிறார்கள்.

ஏழாவதாக பெண்கள் தங்கள் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்திற்கு அவளது கணவனைச் சார்ந்திருப்பது குறைக்கப்படவேண்டுமேயன்றி அதிகப்படுத்தக் கூடாது.

ஆக, பெண்ணியவாதிகள் இல்லத்தரசிகளுக்காக ஊதியம் கோரிக் கொண்டிருந்ததெல்லாம் தவறானதா? நாம் இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவாக பார்க்கலாம். சமூகத்திற்கும், குடும்பத்திற்கும் செய்யும் பங்களிப்புக்கு அங்கீகாரம் வேண்டும், உழைப்புக்குப் பணமதிப்பு வேண்டும் எனும் தீவிர தேவையிலிருந்து பெண்ணியவதிகளின்  அறைகூவல் கிளம்பியது. கவனிப்பது, கணக்கில் கொள்வது, மதிப்பளிப்பது எனும் தேவைகளை அது முன்னிறுத்துகிறது. பெண்கள் செய்யும் வேலைக்கு எல்லையே இல்லை, ஆனாலும் அது அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை. இந்த கூவலானது உரிமை, சட்டபேறு பற்றியது, பணம் பற்றியது மட்டுமல்ல. மறைக்கப்படுவது, உரிமை நிராகரிப்பு மற்றும் சமூக நிராகரிப்பு பற்றிய பிரச்சனை இது. பணம் என்பது ஒரு எல்லைவரை மதிப்பைக் கொடுக்கிறது. உங்களை, உங்கள் குடும்பத்தை பாதிக்கும் விசயங்கள் குறித்து முடிவெடுக்கும் சுதந்திரத்தை அது வழங்குகிறது அவ்வளவுதான்.

மணமான பெண்களின் பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கு அவள் சம உரிமை கொண்டவளாக இருப்பதை, தன் கணவனின் சொத்துக்கள், முதலீடுகள் போன்றவற்றை கையாளும் உரிமை கொண்டவளாய் இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டியதிருக்கிறது. மனைவியின் வருமானத்தின் மீது கணவனுக்கும் அத்தகைய உரிமை உண்டு.  திருமணம் என்பது சமமான பங்கீடைப் பற்றியது, ஒருவர் முன் அலுவலகத்தைக் கவனித்தால் மற்றொருவர் பின்னால் இருக்கும் வேலைகளைக் கவனிக்கிறார்.

அரசாங்கம் பெண்களின் நிலையை உயர்த்துவதற்குப் பொதுவான சிலவற்றின் மூலம் உதவலாம். சம உரிமகளுக்கான விழிப்புணர்வை உண்டாக்குவதன் மூலமும், ஆண் பெண் செய்யும் வேலைகளுக்கு எவ்வித பாகுபாடுமில்லாமல் சம ஊதியத்தை உறுதி செய்வதன் மூலமும், பெண்களின் கல்வி நிலையை உயர்த்துவதன் மூலமும் உதவலாம். பெண்களின் பாதுகாப்பிற்காக உருவாக்கப்பட்ட சட்டங்கள் செவ்வனே பயன்படுத்தப்படுகிறதா? என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

உதாரணத்திற்கு, குடும்ப வன்முறை சம்பந்தமான கிட்டத்தட்ட 15000 வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்ட நிலையில் ஏன் ஒன்றிற்குக் கூட இன்னும் தீர்ப்பு வராமல் நிலுவையில் உள்ளது?

நிதி மேம்பாட்டிற்கு உதவும் வகையில் தம்பதியினரின் கூட்டுக் கணக்கிற்கு, இல்லத்தரசிகளின் முதலீட்டிற்கு அரசு வரிசலுகைகள் தரலாம். திருமணமானவர்கள் அது ஆணோ அல்லது பெண்ணோ, அவர்களது ஊதியம் இருவரும் சேர்ந்து துவங்கிய கூட்டுக் கணக்கில் சேர்க்குமாறு பரிந்துரைக்க முடியும். சம உரிமைகள் மற்றும் சம அணுகுமுறையை மேம்படுத்துதலில் மட்டுமே அரசின் கவனம் இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் மிக முக்கியமாக, இன்றியமையாத, ஊதியமில்லாத வேலைகளுக்கு (சமூக மற்றும் பொருளாதார நடவடிக்கைகளில் மனைவி அல்லது தாய் ஆக்கப்பூர்வமாகவும் இணையான பங்கு வகிப்பதைப் போன்ற) அரசு வெகுமதி அளிக்க முன்வந்ததற்கு நாம் புத்துயிர் அளிக்க முடியும். இது பாராட்டுதல், மரியாதை, மேன்மை, சுயமரியாதை, கௌரவம், குடும்பத்தில் முடிவெடுக்கும் உரிமை போன்றவற்றை உள்ளடக்கியது. சுருங்கக் கூறின், நாம் பெண்களின் சேவைகளுக்கு பண நிர்ணயம் செய்வதை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு நல்வாழ்விற்கு மதிப்பு தருபவற்றைக் கற்றுக் கொள்ளலாம்.

To read in English: https://masessaynotosexism.wordpress.com/2012/09/16/maid-of-honour-antara-dev-sen-deccan-chronicle/

Related Links

https://masessaynotosexism.wordpress.com/2012/09/09/%E0%AE%B5%E0%AF%80%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AF%81%E0%AE%AA%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81-%E0%AE%9A%E0%AF%86%E0%AE%AF%E0%AF%8D/

 

 

நேர்பட பேசு – புதிய தலைமுறை

 

இல்லப் பராமரிப்பு செய்யும் பெண்களுக்கு கணவன்மர்களின் சம்பளத்திலிருந்து 10-20% தரவேண்டும் எனும் பரிந்துரை

https://masessaynotosexism.wordpress.com/page/2/

http://wp.me/p29ZgW-dz

Maid of honour – Antara Dev Sen, Deccan Chronicle

There it goes again. Our well meaning but terminally goofy government has come up with yet another curious proposal. Apparently it is now thinking of ways to get husbands to pay wages to their stay-at-home wives. Oh well, not a salary, said Krishna Tirath, Union minister for women and child development (WCD). “What can you call it, may be honorarium or some other name.”

The discomfort is obvious. Do you, the majestic lady of the house, the imagined goddess of your husband’s heart, the awesome superwoman-cum-good-witch to your children, the difficult-but-dutiful daughter-in-law, and the benevolent-but-demanding memsa’ab, wish to be reduced to a salaried domestic employee of your husband? Perhaps not.

But, to be fair, the proposal isn’t really for people like you. It is for the millions of disempowered housewives who dedicate their lives solely to their family, keeping house and raising children, and get nothing in return. Who are neglected when old and infirm, have no savings, nowhere to go, often having gifted their property to the very children who shoo them away.

So yes, financial independence, as we all know by now, goes a long way in empowering women. There have even been attempts in India to establish a housewives’ trade union. But the general demand for salaries for wives is not new. In 1925, the silent Hollywood comedy Wages for Wives showed how much work a housewife does and why demanding half her husband’s salary is quite justified. Besides, for decades women’s rights activists have been demanding salaries for housewives. So why shouldn’t we be delighted with this proposal?

Because instead of empowering women, it may further disempower them. First, because a wife is supposed to be an equal partner in a marriage, reducing her to a paid domestic help is not just insulting, it seriously changes the power relations in the family. Moreover, she does not even have the freedom that a maid has. She is more like bonded labour — who can’t quit, can’t shop around for better options, and whose fate is inextricably entwined with her master’s family.

Second, as an equal partner in a marriage, a wife is entitled to half the earnings and property of her husband, and giving her just a fraction of the husband’s earnings would be cheating.

Third, in India, earnings do not ensure freedom or empowerment for women. Husbands routinely appropriate the wife’s earnings. And the wife still has no decision-making authority even within the home. According to a 2005-06 survey of the National Family Health Survey (NFHS), only 20 to 24 per cent of married women control their own earnings. For the rest, that is almost four out of five women, her earnings are controlled either solely or largely by the husband or others.

Fourth, the very idea of getting the husband to pay a part of his earnings to his wife for services rendered is flawed. When the husband retires, the wife’s salary stops, but her work continues. Now she is older, working is that much more difficult. In a salary structure, the wages cannot arbitrarily stop (or dwindle dramatically if you take a fraction of the husband’s pension as her salary) while the expectation of the work continues exactly as before.

Fifth, a market-driven approach to non-marketable commodities is unfair. How does one monetise the dedication, affection, the overwhelming sense of ownership of a wife and mother? Calculating the cost of buying domestic services is hugely flawed, and even opportunity costs for women who have given up jobs to become homemakers would be grossly inadequate. These would not take into account the full scope of her duties. The emotional and mental effort that goes into the physical work that wives and mothers do would never be addressed.

Sixth, by definition the wife would never be able to earn as much or more than her husband, or as much as she would have in say, a corporate job. So while assuming that all is fair and square, we would be actually keeping homemakers forever squished under a low, home-made glass ceiling. She would be forever inferior to her husband, forever underpaid, forever unpaid for the host of intangibles that she offers as a good wife or mother.

Seventh, for financial independence of women their dependence on husbands needs to be reduced, not increased. Elementary, what?

So were the feminists demanding wages for wives all wrong? Let’s get some clarity. The feminists’ hollering about monetisation came out of a desperate need to be recognised as useful contributors to society and the family. The need to be seen, counted and respected. A woman’s work is never done, yet it is never acknowledged either. It was about entitlement, about legitimacy, not about money per se. It was a fight against invisibility, denial of rights and social neglect. It was about money only so far as money gets you dignity and the freedom to make choices that affect yourself and your family.

For financial empowerment of married women we need to ensure that she has equal right — and access — to the husband’s money, investments and property. And the same goes for the husband of an earning wife. Marriage is about equal sharing, where the family earns as a whole, one partner holds up the backend and the other the front office.

The government could help by improving the situation of women in general. By raising awareness of equal rights, by ensuring equal pay for equal work by men and women. By pushing women’s literacy. By ensuring that laws to protect women are used efficiently.

For example, why is it that of the almost 15,000 cases of domestic violence registered in New Delhi, there has not been a single conviction?

For a monetary push, the government could offer tax benefits for joint accounts of spouses, or investments of housewives. It could even suggest that salaries of a married person, man or woman, would be paid into their joint account with their spouse. The focus should be on equal rights and equal access.

But more importantly, we could revive the once accepted “honorarium” for vital unpaid services, like the role of the wife or mother as an enabler and partner in social and economic activity. It was called gratitude. It involved appreciation, respect, honour, dignity and a place among the family’s decisionmakers. In short, we could side-step monetisation and relearn to value stuff that make life worth living.

The writer is editor of The Little Magazine. She can be contacted at sen@littlemag.com

Husband as paymaster? No thanks – in Deccan Chronicle

  • September 12, 2012
  • By K. Sreedevi
  • DC
  • chennai
The Union government’s idea of making husbands pay salaries to their wives or homemakers has not gone down very well with many women.

The draft Bill being considered by the Women and Child Development (WCD) ministry for socio-economic upliftment of homemakers is actually an impediment and not empowerment, say many women’s groups in the city.

As per the recent proposal, husbands will be required to deposit 10-20 per cent of their monthly salary in a bank account which has to be opened in their spouses’ name as a fixed monthly salary.

Though folks like Nagamma, a domestic help are elated at the thought of “having a regular income from her drunkard husband” and women like homemaker Shantha Rangasamy are happy “finally they will get some money for their daily routine,” many are of the opinion that insisting the husbands to pay may make it ineffective.

“It is nothing but a patriarchal decision that again makes women dependent on their husbands,” says women’s right activist Ms Nirmala Kotravai. “If the idea is to empower housewives, we are once again falling back on the man’s income. It is the government which should foot the bill and not the husbands,” says the founder of women’s organisation MASES.

Ms Sheelu, president of Women’s Collective, agrees, “If the government pays farmers who are producing food for the country, what’s wrong in paying women who rear the future citizens of the country?” There is no doubt that the value of household work should be recognised but the Bill in this form will only end up spoiling spousal relationships, she says.

Ms Leena Manimekalai, a poet and independent filmmaker says, “Salaries from husbands reinstates patriarchal values and endorses the role of a wife as a ‘sexual slave’. Women can be liberated from the tyranny of the family only when governments step in. This bill insults women and re-appropriates them as a family property.”

The Bill, meanwhile, has already evoked some jokes from the men: “This will at least ensure that some money is left for me as my wife takes away the entire salary and gives me only a daily allowance.”

source: http://www.deccanchronicle.com/channels/cities/chennai/husband-paymaster-no-thanks-437